Spanje: Muizen!

Santa Elena (Camping Despeñaperros)

Mijn bioritme is aardig verstoord! Om kwart over vier zit ik aan de koffie achter het beeldscherm omdat ik niet meer kan slapen. De nacht buiten in de bergen is stil en donker. De stilte wordt doorbroken door het geknisper van cellofaan onder een bank.
‘Alarm! We hebben muizen aan boord!’
Nu had ik dat geluid gisteren ook al gehoord maar toen was het maar voor enkele seconden. Ik twijfelde, maar nu ben ik zeker. Vandaag is het veel langer en lijkt het door de stilte buiten veel luider. Helaas kan ik op dit moment nog niets ondernemen. Het is midden in de nacht en Lyka ligt nog in diepe slaap. Ik moet wachten tot de zon op is en Lyka wakker is zodat ze me kan helpen om onze voorraad onder de langsbank te onderzoeken.
Ik drink nog een koffie terwijl de muizen, of hopelijk slechts één muis, zich een weg door een verpakking knagen. Het is moeilijk voor me om zo stil te blijven zitten en aan te horen hoe een klein knaagdier zoveel schade aanricht. Drie uur later vallen mijn ogen weer dicht en kruip ik uiteindelijk met voeten als klompen ijs weer in bed. Het vriest buiten, dat is zeker!
Ook in bed hoor ik in de verte het kleine diertje onder de bank knagen. Met elke seconde die verstrijk wordt het geknaag luider totdat het lijkt dat het geluid uit enorme luidsprekers komt. Zonder een seconde te hebben geslapen klim ik om tien voor acht weer uit de alkoof. Ik sta te popelen om aan de gaan te gaan maar moet noodgedwongen wachten tot Lyka eindelijk beneden is. Wanneer dat eenmaal zover is bespreken we onder een kop dampende koffie ons strijdplan.

Even een zijstap: Het vochtprobleem lijken we te hebben opgelost. Na de zeer koude nacht is er maar weinig condensatie aanwezig op de voorruit en deurramen van de cabine. Er was dus in het begin van de reis veel te veel vocht binnen en dat veroorzaakte condensatie op de wanden achter het bed met als gevolg de natte plekken in het matras met als direct gevolg schimmel. Dus dat is hoogstwaarschijnlijk opgelost en nu gaan we aan het volgende probleem beginnen.

De losse spullen van de bank af, de lange kussens op het bed en de luiken omhoog. Bij het uitnemen van de blikken zie ik al de eerste muizenkeutels en is mijn angst bevestigd. Verder naar onder zie ik de schade die is aangericht! Een zak rijst is verscheurd en het pak zilvervliesrijst loopt langzaam leeg wanneer ik het uit de doos neem.
Mijn gedachten razen door mijn schedel terwijl Lyka nog een kop koffie voor me zet. Ik gooi alles weg wat oud is èn wat we waarschijnlijk niet tijdens deze reis eten, is mijn conclusie. Buiten is het al licht, het rijp staat hoog op de driewielige vuilniscontainer, en ik stap in mijn t-shirt naar buiten om alles wat niet in blik zit en is aangevreten weg te gooien. Koud en opgelucht stap ik weer de camper binnen. Lyka kijkt me verbaasd aan. Zo rigoureus heeft ze nog nooit gezien! Het volgende luik  van de langsbank gaat open en daar liggen de ongebruikte zakken koffie. Van de eerste is de zak open geknaagd en ik druk met gemak de lucht er uit. Ik wordt treurig, mijn koffie, Oh mijn god, toch niet al mijn koffie? Gelukkig valt het mee en zijn er maar zes zakken kapot geknaagd. De rest van de zakken moet worden afgewassen omdat ik ook sporen van de urine van het knaagdier heb gevonden. Die urine kan ziektes bevatten dus hygiëne is belangrijk. Ik kan ze nog niet weggooien maar bij een volgend bezoek aan een Spaanse supermarkt ga ik wel alvast naar koffiepads kijken.
Naast de koffie vindt ik ook de plaats waar onze kostganger waarschijnlijk overdag slaapt. Twee grote strandlakens zitten onder de keutels en zijn bezaaid met stukjes gekleurd polyester van de verpakkingen. Die strandlakens worden dus ook verwijderd en naar de wasmand verplaatst. Dat is nu ook een prioriteit! Ik maak de twee ruimtes onder de bank goed schoon en plaats alles wat in, een voor knagende muis, ondoordringbare verpakking zit weer terug. We gaan vanaf vandaag de strijd aan met “Mickey Mouse” en hoewel het een ongelijke strijd is zullen wij zeker zegevieren! Wat we volgens “Google vertalen” nodig hebben is “Ratas Grano” en enkele mechanische muizenvallen, daar zijn Lyka en ik het direct over eens.
Maar we zijn nog niet klaar met die muis! Hij heeft namelijk ook ons brood aangevreten en nog meer voedsel op en naast de tafel! We kunnen weer van voor af aan beginnen en inspecteren al ons droge en verse voedsel buiten de opslag. Lang duurt dat niet! We gooien gewoon alles weg! Oude potjes met van alles en zakjes kruiden verdwijnen allemaal in de vuilnis. Er volgt een grote schoonmaak en wanneer we klaar zijn is de camper zeker twintig kilo lichter. Noodvoedsel zit vanaf vandaag alleen nog in blik. Plastic voorraadbussen komen ook op de boodschappenlijst, er is vast wel ergens een Chinees warenhuis waar we een stuk of acht van die bussen kunnen kopen voor het gedroogde voedsel dat we altijd bij ons hebben. Wanneer we dan ook nog een bijpassend mandje kunnen kopen zijn we helemaal compleet bewapend tegen een volgende aanvaller.
Ons heerlijke brood was aangevreten dus ik bak zelf broodjes voor ons ontbijt op deze tweede kerstdag. Dat het vandaag 26 december is waren door alle commotie vergeten. Die kleine knager is het onderwerp van gesprek tijdens het ontbijt. Hoe we het gaan doen en snèl, heel snel! Ik heb het ondertussen ook het gat gevonden waardoor de muis waarschijnlijk aan boord is gekomen en dat gat moet vandaag nog worden gedicht om een volgende invasie te voorkomen en het ontsnappen van deze indringer te voorkomen.
Sinds gisteren probeer ik een nieuwe aanpak voor de routes. De coördinaten van de waypoints geef ik nu een voor een in de juiste volgorde op de Garmin GPS in.
Opgelucht en met een missie gaan we op pad.

1. Muizenkorrels en muizenvallen
2. Voorraadbussen voor rijst en macaroni
3. LPG tanken zodat we niet zonder gas komen te staan
4. Een camping om te douchen, dit is de belangrijkste

We rijden door zowel een fascinerend als saai heuvelachtig landschap bezaaid met olijfgaarden. Dit zijn de olijfolievelden van Spanje! De weg slingert zich door het rood groene landschap en brengt me in een trance. Ik zit door de muis zo in gedachten verzonken dat ik een afslag mis en pas een kilometer of tien later de fout ontdek. Terugrijden is wel mogelijk maar niet nodig. Dit landschap strekt zich kilometer na kilometer uit over Andalusia en is overal hetzelfde. Ons nieuwe doel wordt “Úbeda”, LPG en diesel tanken.
Nadat beide tanks zijn gevuld vinden we ook een Chinees warenhuis waar er hard wordt gelachen om de uitleg over wat ik zoek. Maar ik loop niet onverrichterzake naar buiten. Voor € 3,60 heb ik muizenkorrels en twee muizenvallen. Door alle opwinding ben ik helemaal vergeten om naar de voorraadbussen te kijken! Onder het rijden heb ik de beslissing genomen om een hele vloot van die plastic voorraadbussen aan te schaffen. Vanaf vandaag, of beter gezegd vanaf morgen, gaat alles waar knaagdieren interesse in kunnen hebben in een voorraadbus!
Op de parkeerplaats van het Chinese warenhuis loop ik door enkele iPhone apps op zoek naar een camping, en dat blijkt moeilijker dan het lijkt. Er zijn maar hèèl weinig campings open rond deze tijd van het jaar. De beste optie is een camping acht en vijftig kilometer noordelijk van “Úbeda”.

Wanneer we om kwart voor vier het terrein van “Camping Despeñaperros” in Santa Alena oprijden zoeken we een plaatsje in de zon. Het plaatsje dat ons is toegewezen ligt onder het bladerdek van enkele naaldbomen. Wij hebben liever zoveel mogelijk zon. We staan naast het water maar de elektriciteit wil niet werken? We proberen een andere paal en ook die geeft niet thuis. Er gaat een lichtje bij me branden en in de receptie geeft mijn opmerking “Ocho-Ocho”, acht en tachtig, stroom voor de camper.
Maar we zijn nog niet klaar! Opnieuw duiken we onder de banken om naar sporen van de muis te zoeken. We zien niets, maar we plaatsen wel onder de  twee luiken muizenkorrels! Dat vergif moet een einde aan ons probleem maken!
Na drie dagen is het warme water uit de douchekop heerlijk ontspannend. Ik moet er niet aan denken om dag na dag van camping naar camping te rijden. Je mist dan wel heel veel vrijheid. Ik geef het wel eerlijk toe dat ik me soms ook wel eens ongemakkelijk voel langs de weg maar de romantiek van het vrij staan maakt ook weer veel goed.

Door alle inspanningen met de muis zijn we helemaal vergeten om bij de Lidl enkele boodschappen te doen. Dat wordt dus improviseren! Reepjes kip met snijbonen en paprika in een Japanse kerriesaus op rijst. Het smaakt beter dan het er uit ziet. Voor mij zou het een klassieker kunnen zijn maar Lyka zit met lange tanden in haar Japanse kersenbloesem kom te roeren. Ze houd nu eenmaal niet van kerrie en denkt dat specerijen slecht zijn voor de huid. Ze moet nog leren dat het niet altijd gaat zoals we zouden willen.
De gratis wifi verbinding van de camping neemt haar helemaal in beslag. Facebook, Clash of Clan, nog een spelletje en dan weer een chat met de Filippijnen. Kan ik het afkeuren? Nee, natuurlijk niet! Ieder zijn ding en ik kan begrijpen hoe het is om zo lang van huis te zijn, zonder je familie en vrienden. Ik heb maar twee foto’s voor vandaag dus daar ben ik snel klaar mee, een verhaal publiceren en een stukje schrijven.
Maar dan wordt het tijd voor ontspannen met de tv, ik begin aan een nieuwe Britse mini-serie van ITV genaamd “Unforgotten”. De eerste aflevering is zeer boeiend, de tweede aflevering wil niet afspelen en mijn virusscanner slaat meteen op hol zodra ik op mijn MacBook wil kijken wat er mis is. Gewoon even een nieuwe aflevering op het internet zoeken, dan de juiste ondertitels zoeken en klaar is Kees. Ondertussen is het al wel kwart over elf, tijd om naar bed te gaan, het is een lange drukke dag geweest. Morgen gaan we goed voorbereid op pad. Een nieuwe route en een nieuw begin.

Spanje: Kerstdag

Orcera (langs de weg)

Het is gisterenavond erg laat geworden en we hebben op deze eerste kerstdag een luie dag ingepland. Tijdens de eerste kerstdag is er toch maar weinig open en er is op deze dag niets beters dan te doen dan een beetje wandelen en te ontspannen. Croissants met gerookte zalm maken het ontbijt feestelijk. Een schitterend uitzicht en mooi weer maken de dag compleet.

Om kwart voor een beginnen we aan een wandeling door het oude stadje. We hadden echt plannen om de kerstmis van negen uur in het klooster bij te wonen maar die hebben we wegens het lekkere warme bed toch maar overgeslagen. De sobere kerstmis van gisterenavond was voor ons voldoende. Of beter gezegd: Voor Lyka voldoende. Ik doe dit tenslotte voor haar en zij beslist.

De mooie oude kerk, waar we gisterenavond de kerstmis hebben bijgewoond, fotograferen blijkt veel moeilijker dan ik dacht. In dit oude stadje zijn de straatjes zo smal dat het onmogelijk blijkt de kerk in mijn lens te vangen. De zon staat dan ook nog verkeerd en dan wordt het wel heel moeilijk! Dus worden de details van de kerk op de figuurlijke gevoelige plaat gezet.
Enige scheuren en barsten verraden de invloed van de schuddende aarde. Ze zijn slecht of geheel niet gerepareerd. Om de een of andere reden denkt de westerse mensheid dat we alles tot in de eeuwigheid moeten conserveren. Alleen de wil kan nooit sterk genoeg zijn! Alles vervalt uiteindelijk weer tot stof.
Het Indiase idee dat Shiva zorgt voor de schepping maar ook voor de vernietiging spreekt me meer aan. Hoe mooi òf historisch belangrijk het ook is, er komt een moment dat de elementen het aanvreten en opheffen. Er komt dus ook een moment dat Mt Fuji als zand in de oceaan zal zijn gespoeld!

Het is, ondanks dat het haast helemaal verlaten is, een vriendelijk stadje. Door de smalle hoofdstraat lopen we rustig richting het einde van het stadje. Er is nog een kerk? Zou dat met een scheuring in de katholieke kerk hebben te maken? Ik weet het niet maar deze kerk is veel kleiner en veel leger. Wel is er een schitterende draagbaar waar waarschijnlijk een Maria beeld mee rond het dorp wordt gedragen. Alle informatie is in het Spaans dus dat gaat aan ons voorbij. Er is wel een mooi diorama opgesteld.

De kerstgedachte is hier nog heel sterk!

Om drie uur verlaten we het dorp. We zouden wel willen blijven maar we moeten nog een stukje rijden om de huishoudaccu te vullen. Het is een mooie rit richting het onbekende. We zien wel waar we gaan staan. Op een enorme vlakke plaats voor vrachtauto’s achter een bomenrij en langs een stille weg maken we een einde aan de dag. Het is een mooi plaatsje buiten de bebouwde kom, het wordt dus weer donker en koud in de nacht.

We zien de zon langzaam achter de heuveltoppen verdwijnen en Lyka krijgt een opwelling van creativiteit en sleept de zware Nikon de camper uit. Ze maakt vaak mooie foto’s maar jammer genoeg heeft ze niet genoeg tijd om meer te fotograferen. Ik kan het aansporen wat ik wil maar zonder enig resultaat.

Verse broccoli met Koreaans varkensvlees op noedels. Heerlijk en gezond. Op deze avond kijken we naar een klassieke vechtsport film. Het is voor liefhebbers dus zal ik me er niet verder over uitlaten. Maar tijdens de film hoor ik een geknaag! Geknaag? Ja, een muis òf rat knagen. Ik ben te moe om ten strijde te trekken of enige zaken onder de bank in veiligheid te brengen. Dat laat ik wel tot morgen wachten, het is nu toch al te laat.

Spanje: Blauw van de kou

Alcaraz (aan de rand van het dorp)

Vannacht om twee uur moest ik noodgedwongen het warme bed verlaten voor een sanitaire verlossing. Op dat moment had ik beter moeten weten! Het was erg fris in de camper en buiten brandde er zoveel straatverlichting dat het zonnepaneel nog elektriciteit opwekte. Helaas kon ik de heldere hemel in die zondvloed van kunstlicht niet zien. Dus zonder na te denken ging weer terug naar bed.
Om zeven uur wordt ik weer wakker en deze keer met een zeer koude neus. Elk lichaamsdeel dat voor een moment onder het dekbed vandaan komt word meteen gestraft. Ik had wel enige rekening gehouden met een verschil van de temperatuur in het woongedeelte tijdens de nachtrust maar zo’n groot verschil had ik nooit kunnen vermoeden. Toen ik het gordijntje van de alkoof opende kwam er nòg koudere lucht onze kant op!
Zo snel als mijn benen me kunnen dragen klim ik de ladder af en ontsteek de gaskachel die meteen begint te snorren. Het geluid van een behaaglijke warmte. Dan pas mijn onderbroek, zwarte fleece-broek, dan mijn groene fleece-hemd en daarover mijn rode fleece-jas. Mijn lichaam wordt verwarmt van binnen uit! De koffie is ondertussen ook klaar en de overtollige warmte van de gasvlam verwarmt de camper ook.
Met de mok koffie in de hand ga ik even buiten kijken. Het is nog donker, de lantaarnpalen zijn intussen uitgeschakeld, maar langs de bergrug klimmen de eerste zonnestralen omhoog. Er ligt rijp op het gras! We zijn dus weer in de bergen van de Spaanse binnenlanden. Andere landschappen met andere temperaturen. Ik loop een keer om de camper heen voor een oppervlakkige visuele inspectie. Dat doe ik wel vaker sinds dat probleem in Schotland met de gebroken spanband die de brandstoftank omhoog moet houden. Dat probleem had voor ons heel anders kunnen aflopen!
De mensen zijn al vroeg bezig op het plein voor het klooster met de voorbereidingen voor de kerstavond. Er komen twijfels in me op om hier nog een nachtje te blijven. Maar we moeten wel gaan rijden om de huishoudaccu op te laden. Ik moet me maar eens verdiepen in een tweede (los) zonnepaneel om aan de zijkant van de camper te hangen. Zo laat in het jaar is de hoek op het dak, zelfs in Spanje, te klein en gaat er teveel verloren. De hoek van een zonnepaneel aan de zijkant is veel beter! Huiswerk voor wanneer we weer in Zaltbommel zijn.

Een gebakken ei in ontbijtspek op een dikke volkoren boterham met witte bonen in tomatensaus. Een ontbijt voor kampioenen dat ons zeker tot na het middaguur zal voeden! Na het ontbijt ruimen we alles weer op en zorgen dat er niets door de camper kan gaan vliegen onder het rijden.
Volgens de planning hebben we vandaag rond de 175 Km voor de wielen van “de Oude Dame”. Maar de ervaring leert dat er een groot verschil is tussen plannen en uitvoeren. De wegen zijn goed, de wegen worden smal maar de wegen zijn ook haast leeg. Het is heerlijk ontspannend rijden door de steeds wisselende landschappen. De Garmin leid ons naar een smalle verbindingsweg van twee en twintig kilometer die door een zo goed als verlaten gebied loopt. Wijnranken en velden vol met groenten aan beide zijden van de weg. Groen, grijs, bruin en rood, alle kleuren vormen het palet van het Spaanse platteland.

Om elf uur is het tijd voor een “Jungle Poo” en een bakkie koffie. De natuur zal mijn poep wel verwerken! Ik prop het gebruikte toiletpapier in een plastic tasje van de Lidl en gooi het tasje in de gasbun. Die tasjes van 2 cent zijn een uitkomst voor alle campers die onderweg zijn in Spanje. Ze zijn sterk, waterdicht en maken een goede noodvoorziening. Wij gebruiken namelijk het toilet aan boord nooit. Wij hebben een hekel aan chemicaliën!
We klimmen weer aan boord van “de Oude Dame” en gaan verder landinwaarts op zoek naar een stadje of dorp waar we vanavond de kerst mis kunnen bijwonen. Helaas blijkt dat veel moeilijker dan ik had verwacht!

We bezoeken haast elke nederzetting die een stukje van de hoofdweg af ligt maar kunnen niet vinden waar we naar op zoek zijn. Zo komen we wel op mooie plaatsen maar ons doel wordt niet bereikt. Er zit dus niets anders op dan doorrijden totdat we een stadje hebben bereikt waar wel een kerk is waar vanavond een mis is.

Zo belandden we in “Reolid” waar de uitbater van de plaatselijke Bar mij verzekerd dat er vanavond een mis wordt opgedragen in de plaatselijke kerk. Hij heeft er ook geen problemen mee wanneer we de nacht op de parkeerplaats voor zijn deur doorbrengen zo slaan we dus twee vliegen in een klap. Zijn vriendelijke aanbod voor een biertje sla ik maar af want het is me toch nog wat te vroeg. Lyka is blij met mijn bevindingen en niets staat een onvergetelijke kerstavond op het Spaanse platteland ons in de weg.
Na een uur in “Reolid” krijg ik een onverklaarbaar onbehaaglijk gevoel. Heb ik de mensen in de bar wel goed begrepen? Zijn we niet voor de gek gehouden? Het is nog maar anderhalf uur tot de mis dan zou je toch wel enige activiteit in of rond de kerk verwachten? Laat ik er maar even naar toe lopen voor de zekerheid!
‘Ik ga even een stukje wandelen!’, zeg ik tegen Lyka en ga op pad.
Aan de schaduwzijde van de weg is het al aardig fris aan het worden. Op het kerkplein is het verlaten, er gebeurt helemaal niets totdat er een ouder echtpaar uit een deur van een huis tegenover de kerk stapt. In mijn kolen Spaans lukt het me om ze enige belangrijke informatie te ontfutselen. Volgens hun gebeurt hier helemaal niets vanavond, de dichtstbijzijnde plaats is “Alcaraz”! In gepaste haast loop ik terug naar de camper terwijl ik de twee tegenstrijdige berichten tegen elkaar afweeg. Twee politie agenten langs de weg kunnen misschien een onpartijdig, en wat nog belangrijker is een juist, antwoord geven. Helaas spreken ze geen engels. Ik ben nog niet klaar in mijn kolen Spaans of een onbekende man uit het niets spreekt ons aan. Hij is de engelse taal wel machtig dus is mijn interne twijfel over de kerstmis snel opgelost. Hier is geen kerst mis in de kerk, honderd procent zeker!

We gaan dus naar “Alcaraz”! Nog geen kwartier later hebben we een schitterende parkeerplaats aan de rand van het dorp, met een uitzicht, gevonden. Nog geen driehonderd meter verderop is het eeuwenoude plein waar het om acht uur moet gaan gebeuren. Ik ben opgelucht en Lyka is meer dan blij wanneer ik met de verlossende mededeling kom dat we vanavond naar de kerk gaan om de kerst mis bij te wonen.

We kunnen dus wat voor ons zelf gaan doen en ik sla meteen weer aan het schrijven. Dat wordt alleen onderbroken voor de avondmaaltijd. Kalkoen schnitzel met sla en friet. Helaas moeten we haasten met het eten want de mis begint om acht uur.
Bij aankomst op het oude plein kijkt Lyka haar ogen uit. Voor mezelf ook is dit de kers op de taart! Dit is de kerstavond zoals ik me in Spanje had voorgesteld. Samen in een romantisch eeuwenoud stadje. We zijn verbaasd wanneer we de lege kerk betreden. De twijfel slaat meteen toe. Zitten we wel goed? In de hoek van de kerk naast het altaar zit een klein ensemble haar instrumenten te stemmen. De terraskachels branden, net als de kaarsen op het altaar. We moeten dus wel goed zitten!

Het is opvallend stil in de kerk. Het Spaanse platteland is leeggestroomd door de economische malaise. De jongere generaties hebben hun geboortegronden verlaten en zijn naar de steden getrokken op zoek naar werk, geld en een beter leven. Alleen de ouderen blijven achter om de spooksteden in leven te houden.

Vanzelfsprekend is de hele mis in het Spaans en kunnen we er niets van volgen. Met uitzondering van het gedeelte over  het brood en de wijn, het lichaam en het bloed van Christus de verlosser, dat begrijp ik wel. Toch komt de kerstgedachte, hoewel ik niet eens geloof in Christus, over. Laten we alsjeblieft goed zijn voor elkaar. Het leven kan zo mooi zijn zonder al die ellende!

Na de mis maak ik nog wat foto’s en gaan we snel op weg naar de behaaglijke warmte van de camper. Met kerstlichtjes en een wijntje vieren we samen kerstavond. De film “The Firm” met Tom Cruise uit 1993 maakt de avond compleet. Geluk op het Spaanse platteland in een haast zeven en twintig jaar oude camper, wat kan het simpele leven toch mooi zijn.