Frankrijk: Alweer ruim een week op pad

Blasimon (bij het park)

Op deze luie donderdagochtend realiseer ik me dat we alweer ruim een week onderweg zijn. Het reizen met de camper is net zo intens als het reizen met een rugzak. Ik heb het gevoel dat we al een maand onderweg zijn! Wat is het hier toch heerlijk rustig op deze camping op het Franse platteland! Wanneer we dichtbij de openbare weg slapen ga je toch met een ander gevoel in je achterhoofd naar bed. Je bent wat voorzichtiger wat gevoeliger voor vreemde geluiden. “Camping Le Moulin” in Chef-Boutonne is een heerlijk plaatsje, met in het winterseizoen slechts één fantastische douche en toilet voor enkele campers, en ik zal zeker proberen om hier op de terugweg ook te overnachten.
Het ontbijt schiet erbij in doordat we zo lui en laat zijn. Tegen de tijd dat we kunnen gaan eten besluiten we om maar te gaan rijden en onderweg een vers baguette te kopen. Waarom zijn die broodjes in Frankrijk toch zo lekker? Is het het vakantiegevoel dat ons voor de gek houdt? Nee dus, een kort visueel onderzoek van het brood brengt aan het licht dat het meel dat hier wordt gebruikt duidelijk anders is dan in Nederland. Het is geen witbrood! Het is een beetje grauwig dat duidt op een andere samenstelling van het meel. Carrefour zorgt voor de verse baguette en wij beleggen het ruim met kaas en honing. Koffie en thee maken het uitgestelde ontbijt compleet.

Bij het wegrijden van de camping heb ik 409 kilometer op de GPS staan als ons reisdoel. Dat gaan we zeker niet halen maar de paarse streep op het apparaat loopt haast recht naar beneden, naar het zuiden. Volgens deze planning zijn we op zaterdag of zondag in Spanje maar zelf hou ik het op maandag.
We bereiken de wijngebieden ten oosten van Bordeaux. De omgeving en de bebouwing verandert. De velden met wijnstokken worden talrijker en de grote wijnhuizen ook. Het is een schitterende omgeving.
Omdat we water moeten innemen, we doen het nu nog met de jerrycan, stop ik bij een kerkhof met veel bloemen en bloeiende planten. En, Bingo! Een kraan zonder slot met vers drinkwater. Op het kerkhof staan ook enkele familiegraven zo groot als kleine huisjes. Graven uit een ver verleden toen Frankrijk nog een rijke koloniale natie was en de elite tussen het volk op het platte land woonde. Heeft Frankrijk zich ten gronde gericht door immigranten uit de voormalige koloniën toe te laten? En deze immigranten, brandde er in hun hart niet de haat tegen de voormalige kolonisten? De tijd zal het leren maar hier in Frankrijk staat het er een stuk slechter voor dan in Nederland.
Vergeet ook niet dat Frankrijk vooral een agrarische natie is. Nog steeds exporteert het veel landbouwproducten, of daarvan afgeleide producten, naar elke uithoek van de wereld. Van de elitaire Champagne en Cognac tot de simpelste Brie!

Het valt ons op hoeveel mooie grote huizen er op het platte land leegstaan. Sommige goed onderhouden maar de meeste toch vervallen. Heeft dat te maken dat er op het platte land geen werk meer is? Is de plattelandseconomie dood? Dat moet haast wel. Een stukje verder rijden we door een hoofdstraat in een klein stadje waar alle winkels leeg staan. Te huur of te koop staat op de aanplakbiljetten in de etalages. Zelfs bij de kleine supermarkt aan het einde van het dorp staat er geen enkele auto op de parkeerplaats.
Wanneer ik de supermarkt betreed is er helemaal niemand te zien. Ik grijp een stokbrood en een zak gemengde sla die tegen de datum aan is. Een oudere korte dikke verwarde vrouw verschijnt uit een van de gangpaden en kijkt me verbaasd aan. Ik moet haar ook vreemd hebben aankijken want ze verontschuldigt zich. Twee euro en vijf en zestig cent omzet, hier werken ze ook nog met de echte eurocenten, ik betaal met de pinpas en besef tijdens het intikken van mijn PIN-code hoe droevig dit beeld is.
Vroeger had je in dit stadje de bakker en iemand in de winkel, de groenteboer en zijn dochter, de slager en zijn knecht, de kruidenier en zijn vrouw! Acht mensen hadden werk en hun leven enige inhoud. Nu is er een kleine moderne supermarkt aan de rand van de stad met één oudere vrouw, en zeven mensen vragen zich af wat ze vandaag moeten gaan doen en hoe ze brood op tafel moeten krijgen.

Na slechts een staanplaats voor de nacht te hebben geprobeerd, een andere camper gaf ons het advies om niet aan de rivier te gaan staan, komen we op een kleine parkeerplaats naast een park in Blasimon terecht. Een mooie schone rustige plaats met wat uitzicht op het groen. De gordijnen aan de straatkant gaan dicht en wij gaan een beetje ontspannen.

Het avondeten houden we sober omdat het een restje is van enkele dagen geleden. Gekrulde pasta met Bolognese saus en sla. Vooral de Parmezaanse kaas maakt de maaltijd af.
Als avondfilm hebben we “The Ones Below”, een Britse tv-film uit 2016 met een verrassend einde. Nog een rood wijntje, we zijn ten slotte in wijnland, en dan vermoeid naar bed. Morgen hebben we een ruim 220 kilometer voor de boeg om aan de grens met Spanje te komen. De bestemming is een verrassing voor Lyka maar ook een plaats die me altijd heeft gefascineerd en die ik zelf dus ook graag wil bezoeken.

Frankrijk: Regen en wind

Chef-Boutonne (Camping Le Moulin)

Het begon vanochtend allemaal met de kerktoren die zes uur sloeg. Het is op dit uur ook in Frankrijk nog pikkedonker. Zo donker zelfs dat ik het alarm voor dit onmenselijke uur heb uitgezet en zeven uur is vanaf vandaag het tijdstip geworden dat ik op ga staan. Waarom zo vroeg? Gewoon omdat ik even tijd voor mezelf wil hebben en rustig aan mijn verhalen en foto’s kan werken.
We gaan vandaag richting Le Mans en het is zeker niet een van de mooiste gebieden van Frankrijk waar we doorheen rijden. Het eindeloos lang rijden begint saai te worden. Regenbuien geselen de oude dame en tussen twee buien door stoppen we waar er maar een blauw bord “Parkeerplaats” staat. Warme koffie en warme thee verwarmen de innerlijke mens tegen de koude wind en regen buiten de camper.
Helaas hebben we vandaag ook al de eerste technische problemen ondervonden. De ontsteker van de kachel wil niet altijd werken. Soms is een tikje tegen de zijkant van de kachel genoeg maar ik moet onderweg toch maar eens gaan kijken voor een vervangende ontsteking. Het is een vrij normaal onderdeel dat heel lang verwerkt is in de kachels van Trumatic, maar dat neemt niet weg dat het moeilijk verkrijgbaar kan zijn. Ik heb namelijk het idee dat ze niet zo vaak kapot gaan. Mocht het echt fout gaan dan zullen ter plaatse een oplossing moeten vinden. Voor nu laten we de kachel gewoon zachtjes branden.
Met het oog op de tijd stoppen we even voor Niort om een camping te zoeken op de iPhone app van de NKC. En dat is moeilijker dan het lijkt. Er is slechts één camping zo laat in het jaar open op weg naar het zuiden. De camping ligt redelijk op de route maar is nog wel 53 kilometer rijden. En dat is ruim een uur reistijd met onze gemiddelde snelheid. Dan moeten we ook nog geluk hebben met het verkeer in de binnensteden of omleidingen wegens wegwerkzaamheden.

Het rijden naar de camping duurt nòg langer dan verwacht maar met weinig daglicht resterend rijden de “Camping Le Moulin" in Chef-Boutonne op. De eerste aanblik is een beetje mistroostig en verlaten. Maar ja, wat verwacht je in november? Een bruisende camping? Nee, en met dit weer zeker niet.
De eigenaar blijkt een Engelsman te zijn die ook nog een vloeiend Duits en Frans spreekt. Voor drie euro korting moet ik op zoek naar de kaart van de ACSI campingclub maar die heb ik gelukkig zo gevonden. Organisatie is nu eenmaal belangrijk in een kleine woonruimte!

Na het douchen ga ik meteen aan de slag met het avondeten. We zijn moe en we hebben trek. Chipolata met bbq uien, broccoli en ovenfriet zijn het avondmenu. Stevig en kruidig want dat hebben we nodig vandaag! Van een film komt er niets vanavond. Ik ben te lang bezig geweest met andere zaken en de vermoeidheid dwingt me ons bed op te zoeken. Lyka is ook nog even met zichzelf bezig maar niet veel later kruipt ze naast me.
We zijn vandaag weer een stuk opgeschoten richting het zuiden maar het gaat niet zo snel als we hadden verwacht. Maar dat geeft niet, we hebben geen haast, we zijn ontsnapt aan de ferme grip van de maatschappij!

Frankrijk: Dwars door Frankrijk

La Madeleine Bouvet (Place l’Etang)

Ook op deze mooie ochtend probeert de zon ons over te halen om nog langer in Noord-Frankrijk te blijven. Voor een moment twijfel ik om het met Lyka te bespreken maar die wordt niet goed van mijn wispelturig gedrag dus laat is het maar achterwege.
Na een ontbijt van een dikke plak brood, wanneer jezelf moet snijden dan is dat gemakkelijk te regelen, met een gebakken ei met ontbijtspek en twee koppen koffie gaan we vroeg op pad. Het is pas acht uur wanneer de oude dieselmotor warm staat te draaien en ik heb het idee dat nog veel bewoners van de overige campers op een oor liggen.

De route naar het zuiden zet ik handmatig uit op de Garmin GPS. Een door de elektronica berekende route gaat me teveel over snelwegen en dat wil ik ten koste van alles voorkomen. De binnenwegen hebben juist hun charmes door de kleine dorpjes en vele winkels en oude gebouwen die je passeert. Net na negen is het tijd voor de eerste koffiestop.

Ruim een uur later stoppen we weer, dit keer naast een fotogeniek gesloten café. De laatste klant moet al zijn overleden. Ik probeer door de ongewassen ruiten naar binnen te kijken maar verder dan een stapel houten kratten met lege flessen kom ik niet. Het is er te donker binnen. Wat zou ik daar graag even hebben rondgeneusd!
Daarna rijden we eindeloos door het Franse landschap, we stoppen af en toe om even te rusten en wat inkopen te doen. Het doel voor vandaag is rijden, veel rijden en zo ver mogelijk rijden. Maar dat valt tegen met een oude diesel, honderden rotondes en vele kleine dorpjes met hun 30 Km/u zones. De beladen oude dame komt niet vaak boven de 90 Km/u. En laat dat nu precies te toegestane snelheid zijn op de Franse binnenwegen!

Uiteindelijk komen we na een beetje zoeken op de camperplaats in La Madeleine Bouvet terecht. Een schitterende plaats aan een grote vijver met een kraakhelder toilet en vers drinkwater.
Het is onvoorstelbaar hoe moe je kunt worden van acht uur rijden! Na een kleine 250 kilometer zijn we een flink eind naar het zuiden verhuisd. Voor morgen hebben we in ieder geval de zelfde plannen.

Een eenvoudige maaltijd van noedels met garnalen, enkele bokbier en drie afleveringen van de X-Files. Lyka ligt om kwart over negen al te snurken. Ik volg haar voor de kerktoren naast de parkeerplaats tien keer heeft geslagen!