Schotland: Wij blijven nog even!

Eiland Mull (wild)



Een schok voor de corrupte en rovende politici in Brussel! Voor het eerst zien zij hun onaantastbaarheid aangevochten en ernstig beschadigd. Op de BBC1 gaat het alleen maar over de Brexit en wat de nog onbekende gevolgen zullen òf kunnen zijn. Dit is in de wereldgeschiedenis nog nooit gebeurd! Wat kan er nog meer gebeuren? Zal Noord-Ierland met de republiek versmelten? Zal Schotland afscheiden van de boze buurman?  Zullen er andere landen de EU verlaten? Zal Hawaii de Verenigde Staten verlaten? Een ding is zeker, er is gisteren in Groot Brittanië wereldgeschiedenis geschreven. Het volk heeft gesproken en misschien heeft de democratie weer eens gewonnen?

Na afscheid te hebben genomen van de Bommelse vrienden gaan we weer op pad. Vandaag is het een dag met enkele onzekerheden en die vreten aan mijn ingewanden. De stoelgang is extra actief wat resulteert in een moeilijk gevoel van binnen. We proberen namelijk vandaag over te steken naar het eiland Mull zonder een reservering. Met deze vakantie drukte zou dat wel eens een te hoge drempel voor ons kunnen zijn.



Voordat het zover is bezoeken op enkele minuten afstand van onze overnachtingsplaats het “Dunstaffnage Castle”. De eerste aanblik van deze burcht laat me alle problemen die vandaag nog voor ons kunnen liggen vergeten. Het “Dunstaffnage Castle” is een pareltje! We zijn lid van “Historic Scotland” dus kunnen we wederom als leden van het gezelschap gratis naar binnen.



Ook de oude kapel met het familiegraf van de Campbell’s is de moeite waard om te zien. Dan gaan we snel verder richting Oban omdat we nog de laatste etenswaren moeten inkopen, diesel tanken en proberen aan boord van de veerboot te komen. We hebben de meest verontrustende verhalen gehoord van mensen die maanden geleden hebben gereserveerd. Toch zijn we er niet zo bang voor. Mocht het niet lukken dan passen we onze plannen gewoon aan en benaderen we “Isle of Mull” gewoon van een andere kant.

De veerboot terminal is goed aangegeven en we komen in baan vier op “Stand by” te staan. Terwijl ik naar binnen ga om de kaartjes te kopen zet Lyka een kopje koffie voor me. We weten namelijk niet hoelang we moeten wachten voordat we aan boord kunnen. Volgens de medewerkster van de veerboot maatschappij zouden we voor vier uur vanmiddag kunnen vertrekken naar “Craighnure” op het eiland Mull.


Zodra ik weer buiten kom zie ik dat er al zeker drie plaatsen voor ons leeg zijn en dat ik snel de camper moet verplaatsen. Ik spring in de cabine, start de motor en schuif snel weer aan. Lyka zit achterin en heeft nog steeds geen koffie gezet, het is haar ook opgevallen dat de rij auto’s voor ons beweegt. En dat is maar goed ook! Vijf minuten later verdwijnen we met de camper in de buik van de veerboot.




Dat was dus een gelukje, positieve energie stroomt om ons heen! Voor niets weer zorgen gemaakt, ik moet daar maar eens mee stoppen. Vanaf de veerboot hebben het grote “Duarte Castle” gezien en dat wordt ook de plaats waar we lunchen. Door de snelheid waarmee we aan boord konden is het middageten erbij ingeschoten. Op de parkeerplaats van het “Duarte Castle” besluiten we om het kasteel niet te bezoeken. Het is een onafhankelijke bezienswaardigheid en daarmee hangt er ook een pittig prijskaartje aan. We gaan dus verder, op zoek naar een plaatsje voor de nacht.



De weg wordt smaller totdat er nog maar een rijbaan over is. Zodra we een mooi plekje hebben gevonden gaat de rem er op en zit de dag er voor ons bijna op. Bijna! Met de nadruk op “bijna”! Na die weken in de camper hebben veel spullen een eigen plaatsje gevonden. Veel spullen zijn verhuisd en veel spullen liggen nog op een onhandige plaats. Zodra Lyka naar boven klimt om een dutje te doen maak ik gebruik van de tijd en de ruimte in het woongedeelte om onze kleding op te ruimen. Ik heb twee kastjes aangewezen voor onze kleding. Mijn rugzak wordt leeg gemaakt en de kleding verhuisd naar het bovenkastje aan mijn kant. Het is verbazingwekkend hoe weinig kleding ik maar bij me heb!

De spullen die uit het kastje komen moeten ook worden verplaatst. Deze gaan naar plaatsen waar het iets meer energie kost om ze tevoorschijn te galen. Spullen die je vaak nodig hebt liggen nu voor het grijpen, spullen die je minder vaak gebruikt verhuizen naar een plekje onder een van de zitbanken. Lyka herhaalt mijn ritueel wanneer ze wakker is en zo is de camper een stuk opgeruimder dan toen we vanochtend het vasteland van Schotland verlieten.



De laatste voorgekookte diepvries rijst verdwijnt in de pan om samen met de gebakken kip in Massaman kerrie de avondmaaltijd te vormen. Het smaakt ons goed en de kou, die hier nadrukkelijk aanwezig is, maakt ons hongeriger dan normaal.



Na het eten probeer ik toch maar, tegen beter weten in, of er een DVB-T signaal in de lucht zit. Na het scannen zie ik het ongelofelijke aantal van 85 gratis TV en 29 gratis radiostations op het scherm verschijnen. BBC 1 met het nieuws. Dat nieuws gaat natuurlijk maar over een onderwerp: Het referendum en de keuze van het Britse volk! En daar wringt de schoen! De Engelsen willen massaal de Europese Unie verlaten terwijl de Noord-Ieren en Schotten in de Europese Unie willen blijven. Dat wordt nog wat in de politieke toekomst van het eens meest slagkrachtige land ter wereld.

Op het beeldscherm zijn ze het er allemaal over eens dat de keuze voor de uittreding van de Europese Unie het land in onzekere tijden heeft gestort. Ook hier is de politiek niet op straatniveau! Ook hier wordt de echte machtsstrijd binnen de partijen en het parlement gestreden. Oude wijn in nieuwe vaten.

Wij genieten van “The last rescue” (2015), een wat controversiële oorlogsfilm die speelt in de 2e wereldoorlog. De hoofdrolspelers lijken allemaal bekend voor te komen maar blijken niet de acteurs te zijn die we voor ogen hadden. Desalniettemin een onderhoudende film voor een avond in het midden van het stille en verlaten Schotland.

Schotland: Glencoe voor de tweede keer

Dunbeg (The Wide Mouthed Frog Parkeerplaats)

Net als de meeste ochtenden ben ik alweer om zeven uur op. Buiten straalt de zon en in mijn hoofd straalt de Frexeinet. Ik geniet van de rust en de koffie. Vandaag is een korte, maar daarom waarschijnlijk niet minder mooie, dag.
Hoewel ik vroeg ben opgestaan duurt het toch nog tot tien uur voordat we aan de chemische afvalput staan om de toiletcassette te legen. Chemisch is die van ons niet want op dit moment gebruiken we goedkope Tesco wasverzachter om de urinegeur te verdoezelen. Met deze lage temperaturen is werkt dat redelijk en is beter voor het milieu.

In de twee kilometer tot aan de volgende rotonde wordt er druk overlegd èn beslist dat we toch maar “waypoint 070 Lower Falls” uit het WOMO boekje gaan bezoeken. Van wandelen zal het niet komen omdat er vanaf dat punt alleen lange wandelingen beginnen. De vergezichten langs de weg er naar toe zijn van een schoonheid die zich bijna kan wedijveren met Glencoe.
Vandaag hebben we niet zoveel kilometers voor de boeg omdat we hebben afgesproken met vrienden uit Zaltbommel die in Schotland aan het werk zijn. De zon schijnt en niets herinnerd meer aan het grijze begin van gisterenochtend. Na wat laatste inkopen bij een supermarkt verlaten we Fort William. Over een kleine week zijn we hier weer terug om nog een keer groot in te slaan voordat we ècht naar het noorden gaan.
Voor nu gaan we weer richting het zuiden en bijna in koor zeggen we bij het zien van de bruine borden “Glencoe”: ‘Zullen we nog een keer door de vallei rijden? Het is nu wel heel mooi weer!’
We kijken elkaar aan en moeten hard lachen. Het gebeurt nu steeds vaker dat we samen op hetzelfde moment hetzelfde denken en zeggen. Voor ons maakt het weinig uit. We hebben vakantie, voldoende tijd en we praten alleen over een paar liter dieselolie. We komen hier hoogstwaarschijnlijk toch nooit meer, dus laten we het maar doen.

De landschappen zijn nog steeds adembenemend maar ook heel moeilijk om te beschrijven of te fotograferen. Mijn foto’s doen de schoonheid van het landschap in Glencoe te kort! Je moet het echt met je eigen ogen hebben gezien. Op de terugweg gaan we nu linksaf richting het zuiden, richting Oban. Ook deze landschappen zijn van grote schoonheid. Het enige probleem is echter dat we geen leuke plaats tegenkomen om te parkeren voor de lunch. De we staan na een half uur tevergeefs zoeken weer langs een autoweg in de camper te schudden alsof we in een bootje op zee zitten. En ja hoor! Enkele minuten verder is er een schitterende parkeerplaats met uitzicht en rust. Je weet het nu eenmaal niet! Was ik maar doorgereden werkt altijd tegen je! Accepteren is het enige wat je rest!

Op de parkeerplaats van “The Wide Mouthed Frog” staat een busje met een Nederlands kenteken, we zitten dus goed. Ik ga meteen naar binnen om me voor te stellen en toestemming te vragen om de nacht door te brengen op de parkeerplaats. Dat is geen probleem maar een maaltijd of enkele drankjes aan de bar word wel op prijs gesteld.
Nou, die paar drankjes komt wel goed met Mike en Joran. Nadat de mannen zich hebben opgefrist hebben we een leuke ontmoeting aan de bar van de “The Wide Mouthed Frog”. Het is een leuk gesprek met een breed spectrum aan onderwerpen.

Zodra etenstijd voor de mannen is aangebroken gaan wij naar de camper voor ons avondeten. Fusilli Bolognaise met brood staat bij ons op het menu. Na het eten loop ik nog even alleen naar binnen om de gezellige avond af te sluiten. Enkele Guinness en een goed gesprek sluiten deze leuke ontmoeting af. We moeten niet al te laat naar bed want morgen roept de wekker al vroeg. De mannen gaan naar Nederland en wij naar het eiland Mull.

Schotland: Medicijnen aanvullen

Fort William (Lochy Caravan Park)

Een van de tijdmeters tijdens mijn reizen is het aanvullen van mijn kleine gele medicijndoosje. Elke vijf dagen komt de grote zak met de diabetes medicijnen tevoorschijn om de trips uit te nemen die naar het doosje verhuizen. Alweer vijf dagen voorbij?, schiet er door mijn hoofd. Ik heb eergisteren toch nog bijgevuld? Maar de lege compartimentjes liegen niet! Het is ècht alweer vijf dagen geleden dat ik ze voor het laatst heb gevuld.
De tijd gaat heel snel wanneer je onderweg bent en elke dag iets nieuws, inspirerend of inspannend doet. Na bijna vier weken kunnen we niets anders opmerken dat Schotland ons prima bevalt en dat we het aan eenieder kunnen aanraden om zelf deze lege mooie wereld te gaan ontdekken. Schotland zal u belonen!

Tijdens het wakker worden had ik een vreemde ervaring. Ik weet dat we in Schotland zijn maar die wetenschap wordt overmeesterd door het gevoel van het slapen in je eigen bed. Ik schud op dit moment met mijn hoofd om het vreemde gevoel nog eens op te roepen. Is dat niet het ultieme campergevoel? Je wordt wakker, het voelt aan alsof je thuis uit bed stapt, je schuift de gordijnen open en Foeshhhhhh. Je bent in Schotland! Alsof je door een krachtige transportstraal in een flits van huis naar Schotland bent verplaatst.

Buiten wisselen regen en zonneschijn elkaar af en dat betekend waarschijnlijk dat er niet zal worden gewandeld in Glencoe. Jammer, maar het is niet anders. Als eerste van de dag komen natuurlijk mijn koffie en mijn toiletbezoek direct gevolgd door “Travels and Troubles”. Tot mijn grote verbazing zie ik dat mijn aanbieder nu weer T-Mobile is met wel 2 balletjes signaalsterkte. En daar raak ik opgewonden van! Ik open de dataverbinding en ja hoor, 3G flitst door de elektrische verbindingen tussen mijn MacBook en iPhone.
Eerst een verhaal plaatsen! Na ruim een uur heb ik alweer een verhaal online en drie verhalen klaar gezet. Deze drie kunnen nu met een minimum van data worden gepubliceerd.
Ik vind het heerlijk om vroeg op te staan en, terwijl Lyka nog in dromenland is, naar de radio te luisteren en verhalen te schrijven en na te kijken. Buiten scharrelt er een vogel tussen de dennennaalden en proberen honderden midges door het raam naar binnen te komen. Het zijn er deze ochtend zoveel dat de beelden aan de buitenkant van het raam golvend bewegen.

Na het ontbijt gaan we op pad voor ons volgend deel van de reis. De enkele meters van het wooncompartiment naar de cabine zijn moeilijker dan verwacht. De midges vallen met honderden tegelijk aan en je voelt hun beten op de stukjes onbedekte huid. Tientallen weten zich in de cabine binnen te dringen waar ze als vastberaden soldaten nog steeds aanvallen met een zekere dood als gevolg. Zodra de camper in beweging komt zijn ze weg. Enkele minuten met de ramen open en ook de laatste zijn naar buiten geblazen. Een zucht van verlichting, maar ook een zucht van berusting. We weten dat we ze nog vaak zullen ontmoeten maar daar zullen we ons niet door laten ontmoedigen.
De zon neemt haar beurten niet meer over en alleen de regen trakteert ons op een onvoorspelbaar mooi schouwspel. Schotland in de regen is eigenlijk zoals een Schotland zou moeten zijn. Toch willen de bezoekers een ander Schotland, een Schotland in de zon. Een Schotland dat eigenlijk niet bestaat! Zodra we bij Tyndrum links afslaan de A82 op wordt het stil in de cabine, de FM radio werkt niet in deze afgelegen streken.

Het landschap om ons heen verandert elke seconde. Het door de wolken heen worstelende zonlicht schildert op haar eigen manier een schilderij in 50 tinten grijs en warme kleuren. Het zijn schitterende landschappen en soms ook vergezichten. Jammer genoeg is het veel te druk op de weg en in combinatie met de regen moet ik tien keer alerter zijn dan anders. Wat ik toch kan zien is heel mooi.

Op meer dan een gelegenheid stoppen we op een drukke parkeerplaats, soms om een foto te maken en soms ook om een koffie te drinken. De A82 is een van de mooiste wegen van Schotland dus bussen van alle formaten vol toeristen rijden af en aan. De wet van de sterkste wint van het gezond verstand en op de vele parkeerplaatsen heerst chaos. Als mieren lopen de mensen door elkaar om selfies te maken die ongetwijfeld snel naar Facebook moeten om hun vrienden te imponeren.

De regen gaat over in een motregen en dan verschijnt eindelijk de zon. We hebben geluk! Op een van de drukbezochte parkeerplaatsen staat een in volledig highland dress geklede man de doedelzak te spelen. De landschappen worden minder dramatisch maar daarom niet minder mooi. Wat ook mooi is is dat een geplande wandeling waarschijnlijk nu toch door kan gaan! De stop bij het “Glencoe Visitor Centre” is maar van korte duur, we hebben daar ook eigenlijk niets te zoeken. Snel naar het toilet en weer weg! De afgelopen vier weken met haar vele eenzame overnachtingsplaatsen heeft me overgevoelig gemaakt voor grote groepen mensen. Ik probeer onbewust de drukte te mijden.
Voor ons aan het einde van de A82 ligt een korte wandeling in “Glencoe Lochan”. De parkeerplaats is maar moeilijk te vinden en slecht aangegeven. De wandeling ligt net voor het “Glencoe Visitor Centre” die haar de glans ontneemt die ze verdient ontneemt. Wij zijn erg blij dat het hier zo rustig is. Ik parkeer de camper zodat het zonnepaneel in de volle zon staat en veel zonlicht kan omzetten in gratis energie voor de communicatie apparatuur.
En het is tijd voor de lunch. Salmon-Dille Fishcakes op een bruine boterham, ze smaken redelijk maar ze zijn niet zo goed dat ze tijdens deze reis nog op het menu terugkeren. Nog een kop koffie en voor het eerst gaan mijn nieuwe wandelschoenen aan. Het moet er toch een keer van komen en ze moeten ook nog worden ingelopen.

In een dicht bos moeten we eerst flink klimmen waardoor mijn hartslag flink omhoog gaat. Na een korte afdalen lopen we een stuk langs een klein meertje. Dan duiken we weer het bos in en lopen om een heuvel heen om getrakteerd te worden op een uitzicht over “Loch Linnhe”. Net geen uurtje, een kleine drie kilometer en de fischcake is waarschijnlijk alweer verbrand.

Na een korte stop bij een supermarkt kiezen we ervoor om niet de aanbevolen camping uit het WOMO boekje te nemen maar een camping net ten noorden van Fort William. Het Lochy Caravan Park is een verrassende camping. Mooie ruime plaatsen op een enorm grasveld met uitzicht op de “Ben Nevis” en andere omliggende bergen. We kunnen eindelijk weer douchen, de was doen en relaxen.

Zodra ik de zak open, diepvries uit de Aldi, sta ik met grote ogen te kijken wat er nu in de koekenpan ligt. Lyka komt naast me staan en we staan samen in stilte te staren. We kijken elkaar aan en beginnen een gesprek.
‘Wat is dat?’
‘Ik weet niet!’
‘Het lijkt op rijst.’
‘Nee, het lijkt meer op gort!’
‘Gort?’
‘Een graansoort.’
De oranje wortel, rode paprika en groene bonen worden herkend. De vlam gaat eronder om het op te bakken en in de andere pan suddert een groene kerrie met varkensvlees en courgette. Het onbekende mengsel smaakt niet slecht en misschien koop ik het nog wel een keer.
Het is heerlijk weer en de dichtstbijzijnde camper staat op een meter of tien afstand. De zon schijnt en na het eten beginnen we aan “Austin Powers: The Spy Who Shagged Me”, deel 2 van het drieluik. Lachen en op de goede afloop openen we een fles Spaanse Frexeinet met bubbels op de eerste vier geweldige weken in de camper.