Schotland: Vier bezienswaardigheden op een dag

Blairlogie (Witches Craig Camping)

Wanneer ik om iets over zeven de twee boekjes van de verenigingen, waar we lid van zijn en daarmee gratis toegang hebben, begin te bestuderen of ik het “Linlithgow Palace” kan vinden slaat de angst me om het hart. Ik kijk beide boekjes twee keer door en kan het “Linlithgow Palace” ècht niet vinden. Dat betekend dus dat het ook een onafhankelijke plaatselijke instelling is met een stevige toegangsprijs. En daar heb ik voor de tweede dag op rij ècht geen zin in!
Voor een moment speel ik nog met het idee om door de miezerige regen naar de poort hoog boven het stadje te lopen om te kijken of er misschien iets wordt vermeld over de toegangsprijzen. De beschermende warmte van de camper weerhoud me echter. Dan gaan we vandaag maar wat anders doen!
Lyka wordt op deze ochtend vroeg geroepen want we moeten voor negen uur weer weg zijn van de parkeerplaats. De munten etende machine staat al naar ons te grijnzen. Eigenlijk moet je al vanaf 08:00 betalen maar een kort gesprek met de vriendelijke controleur heeft me dat uur extra tijd cadeau gegeven om in te pakken. We hebben een drukke dag voor de boeg met vier GRATIS bezienswaardigheden.
Wat zijn deze ochtenden toch mooi! De oude diesel gromt onder de motorkap om warm te worden en mijn vinger gaat over het aanraaktoetsenbord van de GPS. Enkele seconden wachten en de kleine maar krachtige computer geeft een route naar de plaats die hebt ingevoerd. Hoeveel huwelijken zijn er in het verleden niet gestrand in de passagiersstoel van een auto met een landkaart in de hand? We gaan richting Stirling, het historisch hart van Schotland.

De eerste halte is in het echt duizend keer meer indrukwekkend dan op de foto’s die ik al eens gezien heb. In principe zijn “de Kelpies” nutteloos. Het zijn twee enorme kunstwerken die zijn uitgegroeid tot een toeristische attractie. Overal om ons heen klikken camera’s en staan de toeschouwers verbaasd te kijken naar deze schoonheid in het kwadraat uitgevoerd in roestvast staal.

Slechts enkele mijlen verder komen we een mooi stukje Schotse techniek. Het “Falkirk Wheel” is een van de mooiste, zo niet dè mooiste, sluis in de wereld. Een enorm wiel met daarin twee bakken vol met water brengt de boten naar het andere niveau. We hebben geluk! We horen om ons heen dat er maar heel weinig boten zijn vandaag en de kans dat we het wiel haar werk gaat doen erg klein is. En dan begint het ook weer zachtjes te regenen!
Lyka ziet dat er hoog boven ons een boot de sluis in vaart. De regen deert me niet terwijl Lyka tevergeefs een plekje zoekt om te schuilen. De regen houd aan en ik hou vol! Zodra de sluis de halve cirkel heeft voltooid en een boot de sluis verlaat is het voor ons het sein dat we de droge warme camper weer gaan opzoeken. We gaan weer verder.

De naam “Stirling Castle” maakt dat het hart van elke Schot sneller gaat kloppen. Hier is geschiedenis geschreven en hier staat de wieg van de natie Schotland. De steile weg naar  het kasteel laat de oude camper kreunen en kraken. De natte gladde kinderkoppen onder onze wielen geven me, in combinatie met de stevige helling van de straat, ook ernstige bedenkingen. Gelukkig is er boven op de top van de uitgedoofde vulkaan een goede vlakke parkeerplaats.

Omdat we lid zijn van “Historic Scotland” mogen we £ 29,- plus £ 6,- in de zak houden voor de toegang en de audio-toer. En dat brengt een glimlach op onze gezichten! Ik weet maar weinig te vertellen over het kasteel dus laat ik enkele foto’s het woord voor me doen.

Na de bezichtiging gaan we toch echt aan de lunch! Een heerlijke combinatie van diverse Italiaanse salami’s en een oude Schotse cheddar vult onze magen terwijl we nog eens de beelden van “Stirling Castle” de revue laten passeren. Lidl voorziet ons van veel eten in de eerste weken van onze rondreis.

Voor vandaag hebben we nog een attractie te gaan! “The National Wallace Monument” is zichtbaar vanaf “Stirling Castle” en daardoor roept het de bezoekers. Dus ons ook! De heuvel af blijkt moeilijker dan omhoog. Een lange file vormt zich achter de langzaam naar beneden rammelende Hollandse camper. Eenmaal weer op het asfalt wordt het gelukkig allemaal wat stiller en aangenamer in de cabine.
Bij “The National Wallace Monument” aangekomen blijkt ook deze onafhankelijk te zijn en voor slechts £ 19,98 mogen we naar binnen. Nee dus, niet op dit moment, misschien op de terugweg, ik wil ons budget in de gaten houden. Uitgegeven geld is nu eenmaal later in de reis moeilijk te besparen. Mijn ervaring spreekt!

Bij aankomst in Blairlogie, op de camping “Witches Craig”, grijpt Lyka meteen haar toiletspullen om naar de hete douches te rennen. Het is alweer vier dagen geleden dat we onder het gemalen water hebben gestaan. Ik ga even op de lange bank in de camper rusten van de vermoeiende rit. Even later is het mijn douchebeurt en scheerbeurt. Dat is na vier dagen ook wel weer nodig.
Onze oude camper heeft geen warm water voorziening meer. Wel een (nood)toilet maar de douche gebruiken we natuurlijk niet meer. Wij vinden dat geen probleem. Natuurlijk is zo’n nieuwere moderne camper veel comfortabeler maar zolang we maar om de vier dagen kunnen douchen op een camping is het voor ons al lang goed.

Slakkenhuis pasta Bolognaise met sla en brood is een goede maaltijd hoewel de buitentemperaturen roepen om iets zwaarders met meer calorieën. Onze lichamen moeten tenslotte warm blijven! Onze huishoudaccu krijgt het zwaarder met de dag. Elke regenachtige donkere dag vergt meer elektriciteit dan dat het zonnepaneel kan laden. Ik begin aan de avondfilm met 12.2 Volt en eindig met 11.8 Volt. Voor het eerst in lange tijd zie ik het lachebekje me niet meer toelachen maar met een neutrale gezichtsuitdrukking.
“The hunt for red October” (1990) is natuurlijk een oude film maar daarom niet minder onderhoudend. Het is voor mij een klassieker met een echte Schot in de hoofdrol. Voor het eerst ga ik zonder een aflevering van een komedie naar bed. Morgenvroeg maar eens goed nadenken hoe we dat gaan oplossen.

Schotland: New Lanark

Linlithgow (Parkeerplaats)

Het is verbazingwekkend hoeveel overeenkomsten het reizen met een camperheeft met het slapen in jeugdherbergen. Deze ochtend kijk ik ook vanaf een hoogte, een stapelbed?, de kleine kamer in die bezaaid is met spullen uit onze rugzakken vermengt met etenswaren. Het is weer erg fris in de camper en veel later dan ik me had voorgenomen kruip ik uit bed.
Buiten vallen druppels water die de reden zijn dat de dagindeling hebben gewijzigd. We hebben tenslotte tijd èn een warm bed. Laten we daar dan maar van genieten want de regen die onafgebroken neerdaalt is niet uitnodigend.
Een eerste kop koffie en mobiele telefoon kan geen netwerk vinden. Daar zullen we later aan moeten wennen! Er zitten nu dus over de hele wereld mensen te wachten totdat ik eindelijk onze avonturen kan publiceren.
Om tien uur voegt Lyka zich bij mij en kan ik eindelijk aan het ontbijt, en de dag in “New Lanark” beginnen. Gebakken eieren met spek en volkorenbrood zijn een goede start van de dag.

We hebben het uitgebreid besproken en zijn er nog niet helemaal uit samen. “New Lanark” is een onafhankelijke toeristische attractie met een toegangsprijs van £ 9,50 p.p., en dat hakt er nog al in. Dat is € 24,70 en een flinke hap uit ons dagbudget. Nu moet je met een budget vanzelfsprekend redelijk zijn en voor mijn gevoel zijn we dat ook. Maar om ’s morgens vroeg gelijk 62% van je dagbudget aan een museum uit te geven gaat me, na er diep over te hebben nagedacht, op dit moment toch wat te ver!

We wandelen dus gewoon door het stadje en slaan de schoolklas, dorpswinkel, ziekenhuis en woonhuis uit 1820 maar over. Wel staat er een wandeling van 5 Km (90 minuten) op het programma. Naar de watervallen van “The River Clyde”.
Zodra we het dorp, met een hoog Efteling gehalte, verlaten neemt de natuur over. De rustgevende natuur zoals die nog in Schotland overal te vinden is. De vogels fluiten en het water kabbelt rustig over de zandsteen rotsen.

De natuur beweegt onzichtbaar. De schimmels breken de dode materie af en de insecten bemesten de arme bosgrond. Er moet flink worden geklommen en tijdens de korte pauze’s genieten we van de hete zwarte thee met mini stroopwafels. Ik was ze al vergeten maar Lyka heeft ze weer gevonden in de chaos binnen in de camper die bagage heet.
De plaats om de mooiste foto van New Lanark te maken is vandag een tegenvaller! Een grote oranje touringcar staat precies in het midden van de te nemen foto geparkeerd. Het is zelfs zo nadrukkelijk dat het me niet gaat lukken om hem te laten verdwijnen met Photoshop Elements. Dus laat ik het pittoreske dorpje “New Lanark” voor wat het is. De aangename wandeling heeft me nog steeds niet kunnen overtuigen om toch maar een kaartje te kopen en naar binnen te gaan. Met een 100% stemmen besluiten we om maar verder te rijden.
Veel Kilometers staan er vandaag niet op het programma. We rijden namelijk naar “Linlithgow” waar er morgen wederom een kasteel op het programma staat. Het landschap veranderd steeds en het rijden is onderhoudend en prettig over de rustige binnenwegen.

Een bruine wegwijzer kondigt voor de toeristen de komst van een bezienswaardigheid aan. “Scottisch Korean War Monument”, dat kan ik niet aan me voorbij laten gaan! Ik hou van Korea op mijn eigen manier. Sinds ik het voor de tweede keer heb bezocht hou ik van het Koreaanse eten en de Koreaanse cultuur. Gewelddadige Koreaanse misdaadfilms zijn ook zeer de moeite waard.
Een klein monument herdenkt de Schotten die zijn gevallen in de zoveelste onnodige oorlog waarover we nu nòg dagelijks horen. Officieel zijn Noord- en Zuid-Korea nog steeds in staat van oorlog. De regering van het Stalinistische Noord-Korea is de verheerlijking van het Socialisme in de puurste vorm. Joseph Stalin zou trots op zichzelf als hij kon zien dat zijn gedachtegoed na ruim vijftig jaar nog steeds wordt nagestreefd.

De parkeerplaats onder het “Linlithgow Palace”, zoals het kasteel heet, is niet de meest romantische staanplaats om een nacht door te brengen maar voor een nachtje maakt dat niets uit. We moeten wel € 2,16 parkeergeld betalen voor de anderhalf uur tot 18:00. Geeft niets! Een rondje rond de parkeerplaats om te zien of het allemaal veilig is stelt me gerust. Mijn dag zit er op!
Voor het avondeten heb ik voor het eerst deze reis geen inspiratie om te schrijven. Na 22 dagen hapert de fantasie en overheerst de vermoeidheid om de belevenissen van de dag meteen op papier, of beter gezegd op het beeldscherm te schrijven. Het is een bekend verschijnsel van mijn andere reizen waar ik wel mee om weet te gaan. Zolang ik geen drie of vier dagen achter loop valt het allemaal wel bij te houden! Daarna wordt het moeilijker en krijgen jullie een fotopagina voorgespiegeld.

Varkensvlees in groene kerrie met rijst en groenten! Heerlijk! De huishoudaccu houd zich na die serie van donkere dagen nog prima en als avondvertier kijken we naar de ontknoping van de tv-miniserie “The Lost Room” (2006). De laatste drie afleveringen en twee keer “Sheldon en Amy” zoals we de komedie nu noemen.

Schotland: Aan Glasgow voorbij

New Lanark (Parkeerplaats)

We hebben een afschuwelijke nacht achter de rug! En ook weer een waardevolle les geleerd.

“Ga nooit onder bomen staan wanneer er regen wordt verwacht!”

Terwijl enkele meters bij ons vandaan de zachte Schotse regen, zoals je kan verwachten, neerdaalt vallen er op de achterkant van de camper grote druppels regenwater verzameld in het bladerdak van de boom waaronder we staan. Elke druppel die zich niet meer kan vastklampen aan een blad of tak valt met een klap als van een geweerschot op het aluminium dak van onze camper. En dat gaat de hele nacht zo door.

Het is vanochtend slechts dertien graden buiten, het regent en de mensen in de andere vier campers liggen nog op een oor. Met andere woorden, het is geen goed moment om de camper te verplaatsen. Ik laat de wekker van zes uur en zeven uur passeren en sleep mezelf rond half acht uit bed. De koude vestigt zich in mijn vingertoppen terwijl ik op de eerste koffie van de dag wacht. Buiten is het depressief donker en nat. Voor een moment speel ik met het idee om de kachel aan te steken maar daar wacht ik mee tot Lyka opstaat. Voor nu volstaan mijn fleece en joggingbroek.
Mijn vingers rennen heen en weer over het toetsenbord van mijn MacBook om warm te worden. Na het legen van de blaas ga ik, zoals hopelijk elke dag van deze reis, als eerste de juiste foto’s in mijn verhaal inpassen en een verhaal op mijn weblog publiceren.
Ik heb al een vraag gekregen van een andere camperaar waarom ik de afgelegde afstanden en de locatie van de overnachtingsplaatsen niet vermeld. Nu is mijn antwoord daarop even eenvoudig als resoluut: Het is absoluut niet relevant! Met honderden miljarden potentiële overnachtingsplaatsen in Europa moet je zelf zonder niet al teveel moeite en fantasie een plekje om te overnachten kunnen vinden. Wij spelen nu onder het rijden samen: “Ook een mooi plekje!” Dat werkt heel inspirerend en je leert tegelijk waar je partner wel, en belangrijker, òf niet wil staan.

Na een eenvoudig ontbijt, van een boterham met pork & egg roll en een boterham met Hollandse kaas, maken we ons gereed voor de het begin aan route 4 uit het WOMO boekje. Zodra we de parkeerplaats aan het meer hebben verlaten slingeren de wegen weer zoals de afgelopen dagen door de rollende heuvels van de laaglanden. Het rijden is mooi hier in Schotland en veel gemakkelijker dan veel mensen denken.
Ik heb bewust Glasgow overgeslagen. Na het lezen van de diverse boekjes en brochures die we bij ons hebben ben ik tot de conclusie gekomen dat het beter is om Glasgow met het openbaar vervoer te bezoeken. Helaas laat ons budget dat op dit moment niet toe zodat we Glasgow naar het einde van onze reis hebben verplaatst. Vandaar de titel van dit verhaal.
Bij de eerste Tesco doe ik snel wat boodschappen en kan de verleiding niet weerstaan om de op verse worst lijkende onion sausage’s te kopen. Met de eveneens gekochte jus korrels zullen ze een prima avondmaaltijd vormen. We zien in een uur meer supermarkten dan in de afgelopen week en omdat ik toch zin heb in een bakkie koffie stoppen we voor de eerste keer bij een Morrisons supermarkt. Het lijkt in deze supermarkt allemaal wat duurder dan bij de concurrentie dus we kopen alleen wat bier en cider dat wel redelijk geprijsd is.

Bij aankomst in New Lanark blijkt de parkeerplaats een droom in een mooie rustige bosrijke omgeving. Er is geen enkele voorziening, behalve een vuilnisbak, maar dat maakt voor een nachtje niets uit. Omdat we allebei uitgeput zijn door de slechte nachtrust van de afgelopen nacht nemen we eerst een uurtje rust. Even de ogen dicht met goede rockmuziek op “Absolute Radio” uit de draagbare radio. De reclames over autoradio’s met DAB+ zetten me aan het denken. Vanaf £ 29,99 bij Halford! Misschien moet ik daar maar eens stoppen wanneer we er een langs de weg zien?
Ik schiet plotseling wakker en zie Lyka naar me lachen. Ik heb dus wel even geslapen! Ondanks het late tijdstip in de middag loop ik toch even naar beneden het dal van de “River Clyde” in om naar de “UNESCO Heritage Site New Lanark” te kijken. Ik ben verbaasd en verward tegelijk. Is dit allemaal nieuw? Wonen er mensen in dit openluchtmuseum? Ik heb teveel vragen om onbeantwoord te laten voordat ik terug ga naar de camper. Dus bezoek ik het informatiecentrum.
De toegangsprijs van £ 9,50 per persoon valt niet onder een van de twee passen die we al in bezit hebben. New Lanark is onafhankelijk. Ik krijg wat documentatie en wandel verbaasd rond in het bijna 240 jaar oude industriedorp. Ik ben bijna overtuigd. Morgen doen we in ieder geval de wandeling naar de watervallen.
Bij terugkomst weet ik Lyka ervan te overtuigen dat we morgen de wandeling naar de watervallen èn “New Lanark Experience” gaan doen. Dat wordt dus een start zo rond negen uur van deze drukke dag.

Het avondeten bestaat uit aardappelpuree met onion sausages, jus en groenten. Een keer Europees, of misschien wel Schots, kan ook geen kwaad. Het koude weer laat de zwaardere maaltijd prima smaken. Onder het eten komt er een andere camper bij ons staan en dat geeft ons een iets beter gevoel. Hoewel we na drie weken het angstige gevoel van alleen op een verlaten plaats overnachten al bijna helemaal kwijt zijn.
Een nieuwe mini-serie, “The Lost Room” (2006) vult onze avond met vertier. Gevolgd door de laatste afleveringen van seizoen 7 van “The Big Bang Theory”. Gelukkig missen we de satellietschotel helemaal niet. Een paar USB sticks van nog geen € 50,- doen precies wat een € 1.000,- schotel met een duur maandelijks abonnement zou moeten doen. De donkeren natte koude avonden vullen met vertier.

Lyka kruipt onder het dekbed terwijl ik nog even samen met mezelf wil zijn. In het donker kijk ik vanuit de in duisternis gehulde camper naar beneden over de schaars verlichte parkeerplaats en geniet.

Ik hou van mijn vrouw
Ik hou van dit zwerversbestaan.
Ik hou van deze bescheiden maaltijden.
Ik hou van nieuwe plaatsen bezoeken.
Ik hou van nieuwe mensen ontmoeten.
Ik hou van witte wijn en Jamesons Whiskey.
Ik hou van het reizen met een beperkt budget.
Ik hou van het schrijven van mijn dagelijkse belevenissen.
Ik hou van deze camper.

Welterusten.