Schotland: Semple Trail

Lochwinnoch (Castle Semple Visitor Centre)


Het is een genot om op kwart over zes de zon te zien schijnen. Buiten scharrelen tientallen grote witte zeemeeuwen tussen de uiteengerukte afvalzakken van de caravan voor ons. Nog voordat ik het toilet bezoek gaan de natte schoenen met de vochtige sokken vanuit de cabine in de langzaam sterker wordende ochtendzon en de koele zeewind. Een kopje koffie en weer achter de laptop.

Het lachebekje op de accumonitor lacht nog steeds maar het voltage van de huishoudaccu is teruggelopen tot 12,1 V en dat is wel heel erg weinig. Zo laag heb ik het deze reis nog niet gezien. Ik had de camper vannacht aan de paal kunnen zetten maar ik kan me niet meer herinneren of ik dat thuis ook heb getest. Ik denk haast van wel maar ik wil het risico niet lopen dat ik het zonnepaneel systeem op een of andere domme manier kapot maak. De rest van de reis zonder zonnepaneel zou een nachtmerrie worden en naar huis gaan zou de haast enige optie zijn. Daarom gaan we maar het andere uiterste testen! Alleen het paneel gebruiken om de huishoudaccu te laden totdat het echt niet anders meer kan. Om half acht loopt er alweer 2,6 A naar binnen dus het zal wel snel beter worden.
In een heerlijk ochtendzonnetje vertrekken we op weg naar de volgende onbekende bestemming. Voordat we de juiste koers gaan varen bezoek ik nog even de Lidl. Helaas beginnen de aanbiedingen uit de reclamefolder pas aanstaande donderdag dus moet ik even improviseren voor het avondeten. Ik probeerde steeds voor maximaal twee avondmaaltijden in te kopen maar nu we in de dichtbewoonde gebieden rond Glasgow terecht zijn gekomen is dat niet meer nodig.

Het rijden langs de kust deze ochtend is schitterend en nodigt uit om een kopje koffie in de zon te drinken, vergezeld van een bosbessen muffin, op een parkeerplaats langs het strand. Grote zeemeeuwen zitten op enkele meters te wachten of ik mijn muffin laat vallen òf dat ik ze wil voeren. In dit geval geen van beide dus!
Om iets over een uur parkeren we in Lochwinnoch op de parkeerplaats van het “Castle Semple Visitor Centre”. Dit is dus het einde van Tour 3 uit het WOMO boekje. Mijn gedachte is om tour 4 en tour 5 in mijn GPS te laden en snel verder te rijden naar Paisley Abbey. Maar het is hier aan het meer wel erg mooi en er staan al enkele campers die misschien ook blijven overnachten. Bij de informatie haal ik een brochure op en bestudeer die onder het genot van een kop koffie. De wandelingen rond “Loch Castle Semple" zijn ook aantrekkelijk. Voor de tweede dag achter elkaar een stevige wandeling bouwt wel aan je uithoudingsvermogen!
Lyka is het met me eens over de wandeling en hier overnachten dus na een heerlijke lunch van baguette’s met verschillende salami’s en oude Cheddar van het eiland Sky gaan we op pad. Het hele circuit rond het meer (Loch Castle Semple) is zestien kilometer. Drie en een half uur staat ervoor omdat er niet echt moeilijke stukken inzitten.

Het park met haar wandelingen heeft voor iedereen wat te bieden. Van beelden tot ruïnes, mountainbike paden en wandelpaden, vergezichten en smalle doorgangen door lage boomhagen. Voordat we op de helft van de geplande wandeling zijn besluiten we om toch maar met een kleine omweg weer terug te keren via dezelfde richting maar andere paden. Na bijna drie uur en 12 kilometer keren we bij de camper terug. Kapot maar voldaan! Ook Lyka heeft gelukkig van de wandeling genoten.

Chicken Kiev met pasta en tomatensaus staat vanavond op het menu. Ook deze kip Kiev gaat in de Omnia en tot mijn verbazing werkt het ook nog. Toch denk ik dat de Omnia al haar beste tijd bij ons heeft gehad en dat ik op zoek ga naar een Coleman oventje. Een opvouwbaar oventje dat ook gewoon boven op de gaspit gaat met die verbetering dat het de vorm van een doos heeft en dat er 30 cm pizza’s zonder problemen in gaan. En die pizza’s roepen naar ons in de supermarkt.
Onder het eten bespreken we het menu voor morgen. Ik heb wat inspiratie met de verschillende ingrediënten die we nog aan boord hebben en die we gemakkelijk onderweg kunnen kopen. We hebben morgen een korte stop nodig om enkele kleine inkopen te doen. De kosten van het eten en drinken, inclusief de alcoholhoudende bieren en ciders liggen iets hoger dan ik had verwacht. Mede ook omdat we voldoende witte wijn aan boord hebben.
In het spreadsheet dat ik heb gemaakt houd ik de uitgaven zo nauwkeurig als mogelijk bij. Ik heb 5 posten gemaakt (eten & drinken, brandstof e.d., overnachtingen, vertier/bezoek en diversen) en hoop aan het einde van de reis mijn streefbedrag voor de uitgaven per dag te hebben gehaald. Elke ochtend wanneer ik mijn MacBook start is het gemiddelde in ieder geval weer verder omlaag.
Er verschijnt een regenboog aan de horizon en dat voorspelt regen. Het duurt dan ook niet lang voordat de regen over onze camper op de mooie parkeerplaats neerdaalt. Schotland, ik heb het al eerder gezegd en ook zal ik het nog wel een paar keer herhalen, is waar je bijna elke dag regen kan verwachten.
Terwijl de regen op het dak tikt kijken we naar “American Sniper” (2014) en omdat ik door het luide tikken van de regen op het dak niet kan slapen, drie afleveringen van “The Big Bang Theory”. Ik moet toegeven, òf ik begin verzadigt te raken òf seizoen 7 is zeker niet het beste seizoen van serie. Wat gaat morgen ons brengen?

Schotland: Wandeling 30 in Dunaskin

Saltcoats (Sandylands Caravan Park)

Ik ben nog steeds verbaasd over de dronkemanskunsten van de Schotse medecamperaars gisteren. Maar ook deze vroege ochtend begint het weer verrassend, de eigenaar, de bewoner òf misschien wel beiden, van de camper voor ons is ook op het toneel verschenen. Om een uur of half parkeert hij een oude auto achter de camper. Hij verplaatst zijn overgewicht van de auto naar de camper en niet veel later spettert er schuimend afvalwater onder zijn camper. Onderweg naar de vuilnisbak op de boulevard van Ayr werp ik een blik in zijn auto die er vanbinnen uitziet als een vuilniswagen die net een container bierblikjes heeft geleegd. Ik weet ècht niet wat ik van die Schotse camperaars moet denken!
Nog voor het ontbijt vertrekken we om te gaan wandelen. Uit het boekje “100 Walks in Scotland” van de AA, heb ik wandeling 30 gekozen die niet al te ver van onze geplande route ligt. Natuurlijk kunnen we doen wat we willen maar een kleine zijstap is vanzelfsprekend ook toegestaan. We zijn tenslotte vrij om te doen wat we willen.
Aan de start van de wandeling naast een oude spoorlijn eten we volkorenbrood met ham en Leerdammer. Ik mis wat! Bij de volgende boodschappen koop ik Engelse mosterd! Lyka voelt zich niet goed dus ga ik alleen op pad. De complete uitrusting gaat mee want het weer zit al niet mee en kan in dit gebied ook zeer snel omslaan. Het boekje praat over 6400 meter en 3 uur, ik ben op alles voorbereid!

Het begin is inspirerend maar tegelijk ook beangstigend. Een smal pad door een donker bos en dan sta je plotseling onbeschermd op de open heide. Je wil natuurlijk niet in je eentje op de heuvel of in de bossen in de problemen komen! Gelukkig heb je tegenwoordig mobile telefoons maar het is maar de vraag of je bereik hebt. Voorzichtigheid is altijd geboden en elke stap weloverwogen. Ik geniet van de omgeving en de wilde natuur die zich om me heen ontvouwd.

En dan verschijnt er op de kale heide uit het niets een monument omgeven door een smeedijzeren hek. Ik hoef me niet af te vragen waar het voor is. WW 1 wordt hier de grote oorlog genoemd. Een wereldoorlog die aan Nederland voorbij is gegleden met uitzondering van de vluchtelingencrisis in de zuidelijk provincies.

Van het mijnwerkersdorp op de top van de heuvel naast het donkere bos is weinig meer over dan een betonnen monument dat herinnert aan de mijnbouw in deze heuvels. 103 jaar ploeterden de mijnwerkers om de eigenaren van de mijnen rijk te maken. Zelf hadden ze niets meer dan een warme maaltijd per dag en teveel kinderen. En dan gaan we bergafwaarts! Stapje voor stapje en dan wordt het boekje een beetje zweverig! Het boekje praat over een (faint) pad.

Mijn ogen speuren over de weiden voor me en ik kan ècht geen pad ontdekken. Het groepje bomen naast de ruïne is wel duidelijk aan de horizon te herkennen dus we gaan die kant op. Dan is alles hetzelfde en de met moeite gemaakte afdaling over de ongelijke modderige bodem door het hoge natte gras moet opnieuw worden genomen, alleen nu heet het een beklimming. De koude thee in mijn onbreekbare literfles schuimt van mijn bewegingen. Nog een slok om niet uit te drogen. Ik voel het katoenen overhemd aan mijn lichaam kleven. De fleece en windvanger houden me warm.
Ik ben het pad kwijt maar ik ben niet verdwaalt! Met gezond verstand volg ik een prikkeldraad hek totdat ik bij een echt pad kom. Dit pas leid tot een huis waar twee enorme  manshoge hondenkooien op het erf staan. Doorlopen dus! En dan komt de lijn van waar ik me nu bevind op mijn GPS samen met de lijn van de heenweg en ik ben weer op het juiste pad. Linksaf en terug naar Lyka en de camper.
Twee uur en twintig minuten, ik kan daar mee leven maar de 8600 meter geven aan dat ik toch wel een flinke omweg heb gemaakt. Mijn schoenen zijn door en door nat van de miezer regen die is neergeslagen op het hoge gras en de heide. Ik ben moe en voldaan, een bakkie koffie en dan verder naar de lunch en een hete douche.
Op de terugweg naar Ayr is er een ongeval gebeurd die al het verkeer muurvast zet. In de verte knipperen velen blauwe zwaalichten. Na een kwartier wachten draaien we om en rijden over smalle landwegen richting de supermarkten waar we nog even wat brood en Engelse mosterd willen kopen. De tijd gaat snel en de regen is ook gearriveerd.
Dikke vette druppels dansen op de straat wanneer we in Irvine langs de standweg goulashsoep eten van onze Nederlandse grootgrutter. Het smaakt mij zeer goed na de wandeling van vanochtend. Het is fris buiten en dat maakt de soep extra verwarmend.
Uiteindelijk vinden we een enorme camping vol met “holiday homes”, zeg maar stacaravans, en kunnen we voor slechts € 20,- een nachtje blijven en lekker douchen.

Rijst met groenten en varkensvlees in zwarte pepersaus als avondeten doet mijn vermoeide lichaam goed. Na twee wijntjes beginnen mijn spieren te gloeien en mijn ogen dicht te vallen. “Rise of the Planet of the Apes (2011)” kan daar weinig aan doen want het is een onderhoudende film.
Een half uur vroeger dan gewoonlijk gaan we naar bed. Plannen voor morgen heb ik nog niet gemaakt maar een korte blik op de kaart onthult zeer weinig bezienswaardigheden. We zien morgenvroeg dus wel. Mijn natte schoenen staan voorin de cabine, buiten tikken een duizend snavels op het dak en binnen voelt het vochtig aan. Welterusten.

Schotland: Culzean Castle

Ayr (Langs de weg)

Voor het eerst op deze reis sta ik een beetje zweverig op. Het moeten de twee Jameson’s Whiskey’s zijn geweest die ik bij uitzondering heb genoten. Het is wel een Ierse whiskey maar dat doet er nu niet toe. De nectar van de de Schotse goden versterkte mijn gevoelens gisterenavond toen ik in het donker vanuit de camper naar de lichtjes op de ruige kust zat te staren. De afgelopen dagen zat te analyseren. De toekomst te bedenken.
Na de heerlijke rustdag, ook al was het weer niet zo mooi, gaan we weer verder en de eerste stop is een ASDA supermarkt. Voor twee dagen groente, vlees en drinkwater uit een kraan. Zodra de achterste tank leeg is vul ik de voorste drinkwatertank en die kan ik ook gebruiken voor de koffie en te koken.
Ik krijg de routines voor het mixen van de informatie uit de verschillende boekjes steeds beter onder controle. Het gebruiken van de WOMO gids is logisch maar je moet eerst wel de juiste sleutel weten te vinden en ik geloof dat ik die nu op zak heb.

Onze eerste, en waarschijnlijk enige, halte voor vandaag is “Culzean Castle”. Een fantastisch bewaard gebleven kasteel op een rotsplateau aan zee dat enkele jaren geleden nog bewoond was maar nu een culturele pleisterplaats is met een hotel op de bovenste verdieping om de hoge kosten van het onderhoud te kunnen betalen.
Bij aankomst is de donateurspas van “Geldersch Landschap & Kasteelen” direct goud waard. De toegangsprijs voor twee volwassenen is hoger dan een jaar donateurschap voor de stichting. We gaan dus nu al dik in de plus met de kortingen die we in Schotland ontvangen!
De parkeerplaats is nogal ongelijk, of beter gezegd, ligt op een stevige helling. Het is een hele tour om de camper zo te parkeren dat we redelijk waterpas staan en dat we zonder gevaarlijke situaties een bakkie koffie en thee kunnen zetten. De lunch schiet er bij in omdat we niet echt trek hebben en de blueberry muffins liggen te wachten.

Ik vergeet onze donateurspas en pas in het kasteel realiseer ik me dat de pas nog op tafel in de camper ligt. Een paar zinnen Italiaans die beginnen met een overdreven ‘Mama Mia’ en veel gezwaai met mijn armen, overtuigen de twee melkwitte Schotse dames. Gelukkig schiet Lyka niet in de lach of begint in het Engels tegen me te praten.

De Kennedy’s die hier generaties lang hebben gewoond hebben niets met de Kennedy’s uit de Amerikaanse politiek te maken, dat waren Ierse Kennedy’s. Toch is er een band met de VS! Ergens in het verre verleden was er een Kennedy die kapitein was in de Britse Koninklijke Marine. Die man woonde op “Broadway One” in New York en kocht een eiland in de Hudson rivier later genaamd “Liberty Island”. Na zijn zakelijke leven verhuisde hij, samen met zijn Amerikaanse vrouw, terug naar het Culzean Castle.

De indrukwekkende inrichting vermengd met de aangekochte prullaria van de verre reizen van een andere bewoner maken het een interessante bezichtiging. Vooral het schilderij van Napoleon Bonaparte valt op!

Maar ook het enorme landgoed is de moeite waard voor een bezoek. Het is een dorp op zich! Na de zoveelste kop koffie in de camper blijft Lyka achter omdat ze zich niet helemaal goed voelt. Voor de laatste foto’s wandel ik nog een uur door de bossen op het landgoed rond het kasteel.
We gaan verder en opnieuw verbaas ik me dat ze hier in Schotland de vreemdste prijzen vragen om te parkeren. Gewoon een uurtje naast een hoop stenen kan zo maar £ 2,50 kosten! Waarvoor? Ik weet het niet. Dus we rijden maar door naar Ayr waar we de nacht willen doorbrengen. Het eerste mooie plekje dat we vinden blijkt ’s avonds een hangplek voor de plaatselijke jeugd. Daar hebben we geen zin in!
We gaan verkassen en verderop langs het strand van Ayr lijkt er ook een mooie plaats te zijn, er staan al drie campers. Bij aankomst blijken het invalide parkeerplaatsen te zijn en de campers hebben allemaal een grote invalide parkeerkaarten voor het raam liggen. Een oudere man die me heeft opgemerkt stapt uit en vraagt wat er aan de hand is.
Mijn vraag over de invalide parkeerplaats wordt bevestigend beantwoord. Bewoners van de andere twee campers voegen zich bij ons en ik wordt omgeven door een wolk alcohol! De een is nog meer dronken dan de ander. Ze willen me allemaal in plat Schots helpen en dringen zo aan dat ik me ongemakkelijk begin te voelen. Ze hebben bij elkaar minder tanden dan ik alleen! Gelukkig kan ik ze afschudden en een verbaasde Lyka, die het allemaal door de achteruitkijkspiegel heeft aanschouwd, wacht op me in de camper.

De plaats die we uiteindelijk kiezen is niet de mooiste van deze reis maar het is goed genoeg voor een nacht. Er staan nog twee andere campers en dat geeft toch een gevoel van veiligheid.

Mooi varkensvlees, met een gemengde salade en de laatste Chili Potato Wedges maken de eenvoudige avondmaaltijd. Ik heb geen trek om voor morgen voorbereidingen te treffen dus beginnen we al vroeg aan de avondfilm: Easy Money 3 (2013). Het laatste deel uit de Stockholm franchise is ook weer onderhoudend. 2 afleveringen komedie compleet en we kruipen in bed.
In bed denk ik na over morgen en de afgelopen dagen. Ondanks dat we een donkere dag achter de rug hebben heeft het zonnepaneel en de accu ons niet in de steek gelaten. Het is wachten op een paar donkere dagen achter elkaar, dan weten we meer.
Morgen gaan we wandelen, misschien moet ik alleen omdat Lyka een beetje koortsig is. Een camping staat ook op het programma omdat we eindelijk weer een keer willen douchen.

Kunst in het kasteel