Nederland: Een visum voor Engeland

Zaltbommel

En ik dacht: ‘nu heb ik echt alles prima geregeld!’

Het is nog vroeg en fris wanneer we op pad gaan naar Amsterdam om biometrische informatie voor Lyka af te geven. Een visum voor Engeland aanvragen is het doel.
Al weken geleden heb ik het internet afgestroopt voor informatie over het aanvragen van een visum voor Engeland en ben ik terecht gekomen op de website:
“http://www.visa4uk.fco.gov.uk”.

Het aanvragen van een visum gaat steeds vaker niet meer gewoon op de ambassade van het betreffende land maar via een gespecialiseerd bureau - een commercieel bedrijf - dat er weer heel andere regels op na houdt en zich verschuilt onder achter de zogenaamde opgelegde regels van de ambassade. Het wordt er in ieder geval niet gemakkelijker op want die bedrijven zijn zo flexibel als een lantaarnpaal.
Het aanvragen van het visum voor Engeland was niet gemakkelijk maar ik was in de volle overtuiging - nadat ik pagina na pagina met moeilijk Engels had doorgelezen - dat het allemaal wel snor zat. De € 100,- was meteen met de creditcard betaald nadat ik een moeilijke vragenlijst online had ingevuld en uitgeprint. We moesten wel naar Amsterdam om daar vingerafdrukken en foto’s te laten maken en daarna naar Düsseldorf om de aanvraag in te leveren. Biometrische informatie die wordt opgeslagen om fraude en de instroom van buitenlandse illegalen tegen te gaan.
Alles gaat op afspraak en we hadden nog tijd voor een bakkie koffie in een enorme koude, winderige en kille glazen ontvangsthal van een onpersoonlijke kantoortoren in Amsterdam-Zuid.
Helaas! Bij aankomst bleek dat ik de verkeerde aanvraag had ingediend en betaald. Nee, dat kan niet worden gewijzigd! U moet deze aanvraag annuleren, uw geld terugvragen en dan opnieuw een verzoek indienen. Terug naar af dus! Teleurgesteld in mezelf en de immigratiedienst van het Verenigd Koninkrijk gingen we onverrichter zake naar het centrum om toch nog maar wat van deze dag te maken.

Maar waar ging het dan verkeerd? Nadat ik thuis alles nog een keer heb nagekeken, en het niet heb gevonden, blijkt dat er ergens op de website een splitsing moet plaatsvinden. Een Y kruising waar de aanvragers voor het visum gesplitst worden op een criterium: ben je een “EEU-dependent“ of niet? Lyka is dat dus wel omdat ze getrouwd is met een EEU ingezetene! Maar zonder een verblijfsvergunning en daar is het fout gegaan! Mijn fout dus en ik wacht nog steeds op de teruggave van mijn honderd euro.

Maar dat terzijde!
Het lange afstand fietsen zit nog steeds in mijn hoofd - hoewel Lyka nog steeds duidelijk laat blijken dat ze er weinig zin in heeft - en daarom wilde ik even langs bij de “Brompton vouwfiets” dealer  op de Overtoom.

Met de tram, om onze opgeladen OV-jaarkaart ook eens met een ander openbaar vervoermiddel te proberen. Piep, piep, en we konden een plaatsje zoeken in de tram op weg naar het Leidseplein.
Mijn gedachten dwalen af in de hypnotiserend schuddende tram en ik dagdroom van fietstochten in een zomers Spanje en een exotisch Japan. Een fietstocht van Okinawa naar Cape Souya - het noordelijkste puntje van Japan - en weer terug is mijn grootste droom die ik nog wil realiseren. Maar niet alleen! Ik heb ècht genoeg van het alleen reizen. Door een plotseling gebel van de tram, en een flinke schok, kom ik weer terug bij de realiteit terwijl ik nog net een dampende schaal ramen op een tafel in mijn dagdroom zie staan.
Het is toch vreemd dat er nog steeds problemen zijn met de OV-kaart! Overal in de wereld waar ik de afgelopen jaren ben geweest werkt het perfect. Alleen in Nederland zijn er problemen. Gezeur over poortjes, vervoerders die niet mee doen en meer van dat gezeur! In Hong Kong en Taipei koop ik gewoon een flesje frisdrank op het station met de kaart! Het is toch mijn geld. Waarom zijn ze in Nederland altijd zo eigenwijs en gebruiken ze geen systeem dat al jarenlang getest is en vrij is van kinderziekten? Corruptie en gemende belangen? Waarschijnlijk wel? Maar dat heet in Europa marktwerking!
Na een gesprek van een half uur met de bedrijfsleider van de vouwfietswinkel weet ik van de naad en de kous over de Brompton fiets. Een goede optie omdat zo’n vouwfiets gewoon in een koffer past. Vliegen wordt een makkie en er zijn zelfs verhalen dat ze behandeld worden als een kinderwagen! Hup mee naar het vliegtuig rollen waar een medewerker van de bagageafdeling de fiets op een veilige plaats onder in het vliegtuig legt. En vaak mag de vouwfiets ook gratis mee in het openbaar vervoer.
Een traditioneel patattje en kroketje uit de muur bij de FEBO en dan langzaam op weg naar het Centraal Station. Lyka’s tijd om wat te winkelen. Het is meivakantie en het is druk. Amsterdam is ook volgelopen om de troonsbestijging van onze nieuwe koning van dichtbij te kunnen meemaken. De Kalverstraat is een lange polonaise van toeristen opgedoft met oranje sjaals, hoeden en kleding. Het is de lange vertraagde polonaise van 30 april die zich langzaam door de bekendste winkelstraten van onze hoofdstad schuifelt.

En dat was Amsterdam! Onverrichterzake keren we terug naar Zaltbommel. Het is droog maar het is ook fris. Aan het weer in Nederland moeten we nog wel wennen maar de rest is net zo gewoon als een Soi in Bangkok. We hebben tijdens het reizen in de afgelopen jaren zoveel gezien dat we ons overal thuis voelen.

Nederland: Koninginnedag

Zaltbommel

Het is pas kwart over vijf wanneer een zingende merel het eerste daglicht begroet. Een geluid dat me bekend is maar ook tegelijk nieuw klinkt. Het is alweer een week geleden dat we heel vroeg -aan de andere kant van de wereld - in de ochtend opstonden om naar Nederland te reizen. Deze bijzondere koninginnedag was een van de redenen dat we zo snel als mogelijk op het vliegtuig wilde stappen.

Vandaag werd er een paar keer aan me gevraagd of het veel werk is, mijn weblog schrijven. Da’s maar net wat je we veel werk vindt! Omdat deze vraag regelmatig aan me gesteld wordt zal ik het eens uitleggen wat het bijhouden van een weblog zo allemaal met zich meebrengt. Normaal wanneer we op reis zijn gaat het ongeveer zo:

Op de dag - waarover ik het verhaal schrijf - komen we bijna altijd tussen 16:00 en 17:00 terug op de kamer. Mijn foto’s worden direct naar de computer geladen en er vindt meteen een eerste schifting plaats. Veel foto’s maak ik twee keer om de belichting goed te hebben maar ook gebeurt het vaak dat ik een foto maak in landschap- èn portretformaat.
Dan gaan mijn eerste - nog fris in mijn geheugen liggende - ideeën, geholpen door eventuele aantekeningen uit mijn agenda op het scherm. Ik ratel in één stuk door! Ik let niet op spelling- en taalfouten. Meestal staat binnen een half uur tot drie kwartier het raamwerk van het verhaal.
Onder het genot van een beker koffie, of een koud biertje, ga ik terug naar het verhaal van gisteren - of nog verder terug, dat ligt eraan hoe groot de achterstand is - en verbeter de fouten in de spelling en de taal. Vul aan en verwijder tekst waar het nodig om het verhaal vloeiender te maken. Wanneer ik hiermee klaar - en tevreden - ben zijn we meestal een uur tot anderhalf uur verder en gaan we douchen en op zoek naar het avondeten.
Zodra we weer terug op de kamer zijn ga ik meteen weer aan de slag. De foto’s worden geselecteerd en naar Picasa geüpload. Het verhaal wordt naar mijn weblog gekopieerd waarna ik de geselecteerde foto’s op de juiste plaats èn op het juiste formaat in het verhaal plaats.
Als laatste het voorbeeld op mijn beeldscherm tevoorschijn toveren en een laatste controle. Als alles naar wens is wordt het op mijn weblog gepubliceerd en is het tijd voor mij om te gaan slapen. Op reis ben ik namelijk nogal een druk baasje die vroeg opstaat om zoveel mogelijk van de dag te maken.
Afhankelijk van het tijdstip - het is regelmatig na tien uur als ik daar mee bezig ben - of het aantal genuttigde biertjes kunnen er toch wel eens fouten in het gepubliceerde verhaal achterblijven. Mochten jullie tegen zo’n fout aanlopen aarzel dan niet om mij dat te laten weten! Ik zal het meteen veranderen. Twee à drie uur gemiddeld besteed ik dus aan het schrijven, behandelen van de foto’s en plaatsen van een verhaal.
Maar dan is het nog niet af! Later, wanneer ik weer meer tijd heb herschrijf ik de verhalen in een meer reisboek- of romanvorm. Dat is eigenlijk voor mezelf nog het leukste omdat ik zo onze reizen weer helemaal herbeleef.

Maar terug naar een van de meest belangrijkste dagen in de Nederlandse geschiedenis van de 21ste eeuw. Vandaag krijgen we na 123 jaar weer een koning. Een bijzondere dag in de vaderlandse geschiedenis die we voor geen goud willen missen. De weergoden reiken de inwoners van Nederland de hand en strooien gul met zonnestralen. Het weer op deze 30 april is heel anders dan het weer van 29 april!

We maken vroeg in de middag een eerste wandeling over de vrijmarkt om te zien of er misschien nog iets leuks voor een klein prijsje op de kop valt te tikken. En ja hoor! Binnen een half uur zijn Lyka en ik beiden zeer tevreden. Lyka heeft een mooi ècht leren tasje van MEXX op de kop getikt en ik sta vol verbazing met het boek “Jupiters Reizen” van “Ted Simon” in mijn handen.

En waarom ben ik zo verbaasd? Nu, het boek is in absolute nieuwstaat! Enkele weken geleden had ik het mijn vriend Jan - onderweg in Thailand - er nog over dat ik graag weer een kopie van dat boek zou hebben. Mijn exemplaar is in de loop der jaren kwijt geraakt en dit boek dat de laatste keer in 1999 werd gedrukt is heel zeldzaam. Het is een verzamelitem omdat het een van de eerste echte boeken is met reisverhalen. Op het internet zijn er wel enkele te koop in redelijke staat voor rond de € 25,- maar voor € 1,- is het echt een koopje. Ik voel me er tegelijker tijd ook vreemd bij. De nieuwe Kobo Glo is fantastisch maar nog niet alle boeken zijn in digitale vorm te koop. Af en toe is een “houten boek” de enige vorm om te lezen!

Na de lunch en de ceremonie op tv gaan we stad in om het uitgebreid te vieren. En het wordt een echte feestmiddag. Vele bekenden passeren de revue en vele biertjes passeren mijn keelgat. Totdat een laatste Duvel een einde maakt aan deze mooie dag waar Lyka en ik heel erg naar hebben uitgekeken.

Nu is het wachten op de papieren van de IND zodat we eindelijk op 23 mei een verblijfsvergunning voor Lyka kunnen gaan aanvragen.

Nederland: Alweer gewend

Zaltbommel

Het is alweer zaterdag en het is onze derde èchte dag in Nederland. De eerste stappen zijn gezet! Het inschrijven in het GBA van de gemeente Zaltbommel ging zonder problemen. Een kort telefoongesprek met de IND en we hebben op 23 mei een afspraak om de verblijfsvergunning aan te vragen. We krijgen eerst nog een brief met daarin de instructies voor de documenten die we bij de aanvraag moeten inleveren. Ze hebben alles al dus ik vraag me af wat er nog meer is dat ze willen weten. Tot dan gaan we lekker genieten van alles dat Nederland te bieden heeft.
Helaas is het weer na onze aankomst nog slechter dan vorig jaar. Ik kan me niet herinneren dat ik vorig jaar de ganzen hoorde gakken terwijl ze in formatie overvlogen op weg naar het noorden. De koude kunnen we nog wel mee leven maar de regen die gisteren onafgebroken neerdaalde is niet prettig.
Het is dus alweer zaterdag en dat is de eerste dag dat we een beetje aan Nederland moeten wennen. De supermarkten zijn op zondag gesloten dus moeten we voor twee dagen boodschappen doen. Dat klinkt niet als onoverkomelijk maar voor iemand die gewend is dat de supermarkten elke dag geopend zijn en elke dag boodschappen deed is het toch een hele verandering.
Gelukkig is het een mooie koude ochtend met een staalblauwe lucht. Lyka slaapt nog vredig wanneer ik de eerste gang naar de Albert Heijn maak. En wat geniet ik van de omgeving, het weer en het assortiment van de delicatessenafdeling. Het liefst zou ik meteen alles voor dit weekend kopen maar de wetenschap dat we hier nu voor een hele lange tijd blijven brengt me ervan af.
Vanmiddag is de ideale middag om weer met een hoop vrienden bij te praten. Dickie heeft op het terras van “Café de Spin” de band “Little Boogie Boy” staan! Blues doet het altijd met een biertje in de hand.

Een geweldige middag met veel heerlijke zware bieren, goede muziek en het weerzien met veel oude vrienden en bekenden.

Als afsluiting een heerlijke maaltijd en dan nog even tv kijken. Morgen toch maar een beetje rustig aan doen.