zondag 13 januari 2013

Thailand: Home Sweet Home

Bangkok (93 Building (210)

‘Home Sweet Home’, denk ik wanneer we rond half zeven onze kamer in Bangkok binnen stappen. Twee plastic tassen in de hand, gevuld met het avondeten en een half wit brood voor morgen als ontbijt.

Maar eerst even terug naar Pattaya!

Dat is te ver en te kort! We arriveerden vrijdagavond pas rond kwart over vijf in Pattaya. Dat was dus redelijk laat en we konden weinig meer ondernemen. Zelf snelde ik weg terwijl Lyka de laptop opende en Facebook weer haar diepste geheimen toevertrouwde. Het was gezellig op de markt en op de terugweg was er ook nog tijd voor een biertje bij de Boxing Roo. Maar dat was het dan ook meteen! Een hap gebakken rijst en de vrijdag zat er op.
Hoewel we plannen hadden gemaakt voor de zaterdag is er overdag weinig van terecht gekomen. Mijn kleine kater van het bier van gisteren bleef maar doorzeuren en Lyka was allang blij als we vanavond een visje gingen eten bij haar favoriete restaurant.
En zo kabbelde de dag verder in het oneindig niets doen. Lezen en sodawater drinken! Totdat we eindelijk op pad konden voor het avondeten. De vis en bijgerechten waren voortreffelijk zei het niet dat de saus in vier weken tijd 100% en de asperges met garnalen 30% duurder waren geworden. En die domme buitenlanders blijven maar hardop zeggen dat Thailand zo goedkoop is! De Thai begrijpen ècht wel wat ze zeggen.
Op de terugweg kwamen we langs de “Areca Lodge” waar Winas nog steeds de scepter zwaait. Ook daar vielen we op een paar barkrukken neer om wat te drinken. De manager - waarschijnlijk een westerling - heeft het hier wel goed begrepen! De prijzen van het bier zijn naar beneden bijgesteld met gevolg dat de bar en het terras barstensvol zit met tevreden klanten. Een laatste biertje bij de “Diana Dragon” met een paar oude vrienden en de avond was alweer voorbij.
Vandaag hebben we sowieso niets kunnen doen want om een uur of twee moesten we alweer richting Bangkok.
Op het busstation in Pattaya was het onderwerp van ons gesprek dan ook: ‘Is het het wel waard om voor een avond de hele reis naar Pattaya te maken?’
De conclusie: ‘Nee dus!’
Volgend weekend blijven we lekker in Bangkok. We besparen ruim € 20,- aan reiskosten en daar kunnen we lekker van gaan eten.
De tassen eten komen op tafel en we genieten van de Thaise schotels die we langs de straat hebben gekocht. Voor € 7,- is het een maaltijd voor de goden. Een koud biertje erbij om het af te leren. Nu nog even wat lezen en dan snel naar bed. Morgen week twee van de cursus!

vrijdag 11 januari 2013

Thailand: Pattaya!

Pattaya (Pailin House (22)

De laatste dag - tevens de laatste lesdag - van de week! We stappen op hetzelfde moment de kamer uit. Lyka gaat naar school en ik ga naar de luchthaven. Door alle veranderingen in onze plannen moet ik eerst gaan kijken wat de mogelijkheden zijn met onze tickets van Bangkok naar Amsterdam.
Ik weet al uit een ver verleden dat een van de best bewaarde geheimen van Bangkok de openbare bussen naar de luchthaven zijn. Daar zijn veel mensen bij gebaat als dat ook niet aan de grote klok wordt gehangen. Na een paar keer googlen ben ik wat verder gekomen en ga op zoek naar bus 552 die van On Nut BTS naar Suvarnabhumi Airport rijdt.
Ik zoek een plaatsje op de bank bij de bushalte tegenover de Tesco Lotus. Een kleine blauwe sticker met een vliegtuig en wat Thaise tekens verteld dat ik goed zit. En het wachten begint. Hoe lang kun je wachten voordat je plan B - met de skytrain naar de luchthaven - in werking laat treden? De minuten tikken langzaam weg en bus na bus scheurt met veel kabaal voorbij. Bij veel van de passerende bussen is de zware zwarte dieselrook verleden tijd. Jaren geleden zijn ze begonnen om de bussen om te bouwen naar aardgas. En dat maakt het verkeer in Bangkok een stuk aangenamer.
Een oude vrouw - die me onopvallend in de gaten heeft gehouden - springt plotseling op en maant een minibusje met haar op en neer gaande hand te stoppen. Ze kijkt me aan en wijst naar het busje. Verward spring ik op en zonder na te denken loop ik op het witte busje af. In het klein staat op de zijkant het verlossende nummer 552 te lezen. Ik neem plaats op de voorbank naast de chauffeur. Met een wuifgebaar neem ik afscheid van haar en een knik van mijn hoofd als dank. Ze zwaait terug terwijl de minibus zijn plaats in het drukke verkeer op Sukhumvit Road inneemt.
De bus maakt een flinke ronde door de buitenwijken van Bangkok. De buschauffeur is de engelse taal niet machtig.
Een medepassagier - die een rood overhemd draagt met grote letters “AVIS” op de rug - tikt me op de schouder en zegt: ‘35 baht’.
Ik haal mijn geld tevoorschijn en de chauffeur kijkt me voor een moment verontschuldigend en verlegen aan. Met zijn ogen op de weg vist hij op de tast een muntje van vijf baht uit het kleine rieten mandje dat tussen ons in op de zitting staat. De rit duurt niet langer dan drie kwartier. Het is zeker een betere optie dan de langere en duurdere tocht met de skytrain. Er schijnt een hele vloot van die busjes door Bangkok te rijden dus het loont om even na te kijken of er een busje bij jouw in de buurt langs rijdt!
Op de luchthaven gaat het even wat minder! Om de een of andere onduidelijke reden zijn er enkele roltrappen alleen toegestaan voor houders van een airport-pas. Het gevolg is dat ik door een doolhof van roltrappen - die allemaal de verkeerde richting lijken te hebben - de weg naar boven moet zien te vinden. Enkele welgemeende vloeken verlaten mijn mond en luchtten me een beetje op.

Wanneer ik eindelijk boven ben en voor de informatiebalie sta wordt ik weer naar het beginpunt van mijn lijdensweg gestuurd. Vandaar moet ik de tuin oversteken om bij Concourse G (Room G2-085) te komen. Een heel leger van bewakers omringt me zodra ik te dicht bij de deur kom. Ze ontzeggen me de toegang omdat zij niet weten waar het kantoor van Aeroflot is. Meerdere malen moet ik uitleggen dat Concourse G en Room G2-085 in het gebouw voor me moeten liggen. Een wijsneus wijst naar enkele stickers op de glazen deur en zwaait met zijn hand als teken dat Aeroflot hier niet in het gebouw gevestigd is. Ook mijn poging met een grapje en een lach - dat normaal gesproken deuren opent in Thailand - blijft vruchteloos.
Een medewerkster van EVA air lost het taalprobleem op en fungeert als sleutel tot de deur van Concourse G. Ik ben in ieder geval binnen! De begane grond blijkt kamers met de aanduiding G1 te hebben. Dan maar de trap op! En ja, Room G2-085 is snel gevonden. Helaas voor mij is dat de administratie en niet de ticketing van Aeroflot. Ik moet weer terug naar dezelfde verdieping waar ik net vandaan ben gekomen, deze keer tegenover incheckbalie P. Ik moet er zelf om lachen! Beneden staan de bewakers in de schaduw hun sigaretten te roken. Verbaasd kijken ze me aan wanneer ik hard lachend voorbij wandel.
Bij de ticketing balie van Aeroflot krijg ik een van de beste staaltjes Thaise onwetendheid - en het voorkomen van gezichtsverlies - voorgeschoteld! Twee weken geleden over de telefoon was het mogelijk om mijn tickets - met extra kosten - naar Nederland te annuleren . Nu is dat niet meer mogelijk. Mijn opmerking dat me dat twee weken geleden telefonisch is verteld komt niet eens aan. De medewerkster achter de balie begint ongeïnteresseerd een gesprek met een andere medewerkster.
Zodra ik klaar ben met mijn betoog kijkt ze me weer aan met een blik van: ‘Wat heb je nog meer te vertellen?’
Het is alsof ze zelf weten dat het lijkt dat ze volledig ongeïnteresseerd zijn in problemen van de klanten aan de andere zijde van de balie. Voor $ 100,- per ticket kan ik wel de datum veranderen mits er stoelen van die klasse vrij zijn. Dat kan tot 24 uur voor het vertrek! Met die informatie ga ik weer terug naar ons appartement.
De busreis gaat zelfs nog beter dan heen. De chauffeur dropt me bij het “Bang Chak BTS station” af. Het is tien over twaalf, het is te vroeg om op Lyka te wachten dus slof ik rustig door soi 93 naar ons appartement.

Wanneer Lyka thuis komt ben ik al bijna klaar met pakken. Ze heeft zelf ook niet lang nodig en zodra we klaar zijn controleren we de deuren en ramen en gaan op weg naar Pattaya. Net voordat we de bus op het Ekkemai busstation naar Pattaya nemen gaan we eerst nog lunchen bij “Yuujou Ramen”. Dat was de vorige keer zo goed bevallen dat we dit een traditie willen maken.

Dan is het toch nog snel later dan je denkt. Het is al half drie wanneer de bus het “Ekkamai Busstation” verlaat. Het eten maakt me rozig en na een paar bladzijden lezen vallen mijn ogen dicht. Voor een moment vecht ik nog tegen de slaap maar wordt het me teveel. Een flits later zijn we in Pattaya voor twee dagen genieten.

donderdag 10 januari 2013

Thailand: Een week in Bangkok

Bangkok (93 Building (210)

Het is alweer donderdag en onze eerste week in Bangkok zit er op. Het is allemaal zonder noemenswaardige problemen gegaan. Lyka is super gemotiveerd en het lijkt er op dat ze er steeds meer plezier in krijgt. Bij het opstaan heeft ze nog wel wat hulp nodig maar sommige mensen zijn nu eenmaal zo. Je hebt dag- en nachtmensen.
Haar sociale vaardigheden worden ook steeds beter! Om iets over negen uur staan er twee Thaise klasgenoten - die in hetzelfde gebouw slapen - voor de deur en na een vluchtige kus op mijn voorhoofd is ze weg. Ze laat me verbaasd achter. Ik neem plaats achter mijn laptop en probeer een verhaal te schrijven. Het wordt moeilijker! Er is geen sleur maar er gebeurt ook niet ècht veel. Schrijven over niets is een vaardigheid die een journalist voor een roddelblad tot in de puntjes beheerst, maar het is niets voor mij.
Ik loop door het nieuws op de website van de telegraaf en verbaas me steeds weer over de vreemde berichten. Misschien moet ik me maar weer met de politiek in Nederland gaan bezighouden. Elke dag een opzienbarend bericht ontleden en een boeren oplossing aandragen. Positieve kritiek op het veranderde Nederland. Pogen een andere positieve richting in te slaan die weinig geld kost. Ik wil geen kant kiezen maar Nederland gewoon helpen om weer het Nederland te worden zoals ik me het herinner uit mijn jeugd!
Voor de lunch hebben we afgesproken bij Lyka’s school. Ik haal mijn meisje op en dan gaan we naar de Tesco Lotus. We moeten ook nog wat boodschappen doen en dat kunnen we dan mooi combineren. Thais voedsel voor twee personen inclusief een blikje cola: 135 baht (€ 3,75)! En de kwaliteit en de hygiëne is ook van een hoge kwaliteit. Tijdens het eten komen we tot de beslissing om morgen maar naar Pattaya te gaan. De eerste week is erg goed verlopen en een beetje vertier - vakantie - hebben we wel verdiend!
Nadat we de boodschappen gaan we weer naar de kamer voor de verplichte middagrust. Rust? Dat kan je wel vergeten! Lyka haalt meteen de schoolboeken tevoorschijn en begint op de iPad de Nederlandse woorden te vertalen. Ze wil niet zinloos papegaaien maar begrijpen wat ze zegt. Dat ik iets dat ik alleen maar kan aanmoedigen. Helaas heeft de vertaalmodule het niet altijd bij het rechte eind. Dus ik moet het wel nog even nakijken. Goed Nederlands spreken is de volgende stap op weg naar een Nederlands paspoort. Ze is niet te houden en ze wil zelfs niet slapen. Er moet iets mis met haar zijn? Zo gemotiveerd heb ik haar nog nooit gezien.
Voor het avondeten wordt ik door Lyka op pad gestuurd om wat te gaan halen.
Ze heeft het druk met haar lesboeken en vraagt: ‘Als ik het boek onder mijn hoofdkussen leg. Gaat de leerstof dan in mijn hoofd?’
Zonder te lachen antwoord ik: ‘Ik heb wel eens gelezen dat het werkt!’
Opnieuw Thais voedsel. Heerlijke kousenband in een rode Thaise kerrie en gemengde groenten, witte rijst een een gebraden kipfilet. We sluiten af met een brownie, zo’n koekje met voldoende calorieën om de dag door te komen. Morgen is de laatste dag van de week en gaan we op vakantie naar Pattaya.


Nog even dit als start van mijn politieke commentaren op de samenleving, vandaag in de Telegraaf gelezen:

Passagier overgiet buschauffeur met benzine

AMSTERDAM -
De politie heeft bewakingsbeelden vrijgegeven van een doorgedraaide passagier die vorig jaar een buschauffeur in Amsterdam overgoot met benzine. De man loopt nog steeds vrij rond.
Het incident stamt van donderdag 5 juli. Die ochtend stapt even voor half elf bij de Burgemeester Eliasstraat in Amsterdam-West de dader een bus van lijn 80 in. De man heeft een jerrycan bij zich en zegt pech te hebben met zijn auto. Hij eist dat de chauffeur hem gratis twee haltes meeneemt. Als de chauffeur hem uitlegt dat hij net als de rest van de passagiers gewoon dient te betalen, wordt de man boos en dreigt hij de chauffeur te overgieten met benzine.
Terwijl de man doorloopt naar achteren, doet de chauffeur een noodoproep aan de politie. Hij weigert vervolgens verder te rijden. Daarop rent de man naar de chauffeur toe, spuugt hem in zijn gezicht en giet de inhoud van de jerrycan over hem heen. Hij vlucht de bus uit, de met benzine doordrenkte chauffeur doodsbang achterlatend. Volgens de politie vreesde die voor zijn leven, bang als hij was om vlam te vatten.
De vrijgegeven foto’s zijn gemaakt bij het tankstation in de buurt waar de dader de brandstof heeft gehaald. Getuigen die hem herkennen of die meer informatie hebben wordt met klem opgeroepen zich te melden.


Met mijn beperkte kennis van de wet betekend dit toch dat de openbare aanklager poging tot doodslag kan eisen. Voor poging tot ‘normale’ doodslag kan dus maximaal 10 jaar gevangenisstraf worden opgelegd.

Een vonk was genoeg geweest om de arme buschauffeur naar een andere wereld te helpen? Waarschijnlijk is zijn psychische schade niet vast te stellen maar ik kan u verzekeren dat het niet in zijn koude kleren is gaan zitten!

Eis: 240 uur taakstraf?
Copyright/Disclaimer