Thailand: Nieuwe rijbewijzen

Pattaya (Boxing Roo (5), donderdag 27 december 2012

De kerstdagen van overvloed, in eten en drinken, liggen weer achter ons. Gelukkig wel want het had geen dag langer moeten duren, net als een paar jaar geleden. Ik was al voor zes uur uit bed, rillend en ongemakkelijk, omdat ik gewoonweg niet kon slapen. Dan maar een instant koffie en mijn Kobo e-reader op de bank en wachten dat het acht uur is.

Vandaag is het alweer bijna vijf jaar geleden dat ik mijn Thaise rijbewijzen heb vernieuwd en dus is het weer tijd voor een avontuur in de Thaise bureaucratie. De eerste stop is altijd de immigratiedienst waar je met paspoort - het gaat om het visum - en een rekening van de elektriciteit of je telefoon abonnement die bewijst waar je daadwerkelijk verblijft. Die twee - met een paar pasfoto’s - geven samen recht op een document in het Thais dat je eeuwig en altijd nodig hebt als bewijs dat je recht hebt op een Thais rijbewijs.
Dat eerste document is in een klein uurtje geregeld waarna ik met de hele boedel naar de andere kant van Pattaya moet om bij de Thaise rijksdienst van wegverkeer de nieuwe rijbewijzen aan te vragen.
‘Rijbewijzen?’
‘Ja, het zijn twee! Eén voor de motor en één voor de auto.’
Een combinatie is hier nog niet mogelijk! Die rijbewijzen zijn in de afgelopen jaren veranderd van een sullig papiertje naar het bekende credit kaart formaat. Daarin zijn ze wel met de tijd meegegaan.
Voordat ik bij de inspectie van de documenten ben moet ik op de trap aansluiten in de rij. Het is drukker dan ik verwachtte. Iedereen wordt weggestuurd om fotokopieën van verschillende pagina’s uit het paspoort te laten maken. Ik luister naar de instructies van de vrouw en verlaat het gebouw om aan de overkant van de straat in een hutje de benodigde fotokopieën te laten maken.
Zodra ik weer op de trap aansluit - de wachtrij is nu langer dan de eerste keer - probeert een Duitser zeer luid onder de benodigde fotokopieën uit te komen.
‘Maar ik heb ze allemaal!’, roept hij terwijl hij demonstratief zijn armen in de lucht gooit en van een omstander bijval hoopt te krijgen.
De kleine vrouw is niet onder de indruk en schuift de stapel documenten weer naar de Duitser terug die op zijn beurt de stapel weer naar de kleine vrouw schuift. De vrouw gaat verder met de volgende klant en de Duitser is nu in alle staten en de stoom komt bijna uit zijn oren. Zodra de kleine vrouw klaar is met de klant begint start het kleine toneelstukje opnieuw.
‘Maar ik heb ze allemaal!’, roept hij terwijl hij demonstratief zijn armen in de lucht gooit en van een andere omstander bijval hoopt te krijgen.
De vrouw is niet onder de indruk en zegt: ’Ze zijn te licht, kopieer ze nog maar een keer aan de overkant van de straat!’
De tegenstribbelende bejaarde Duitser wordt - voordat het onaangenaam wordt - door zijn Thaise partner aan zijn arm mee de trap afgesleurd. Tijdens de afdaling hoor ik ze nog ruziën over het geval. Zij weet dat in Thailand de ambtenaar altijd gelijk heeft en schelden en ruzie maken een hele slechte oplossing zijn. Het kan je alleen maar moeilijker worden gemaakt.
Zodra ik aan de beurt ben kijkt de kleine vrouw me wantrouwend aan. Ik lach ontwapenend terug en ben op mijn allervriendelijkst. Ze begrijpt meteen dat ik geen problemen wil maken en nadat ik alle fotokopieën van een handtekening heb voorzien krijg ik een rood pasje met nummer 77. Ik zoek een plaats in de wachtruimte en begin op mijn Kobo-reader te lezen. Ik heb geen idee wat er nu gaat gebeuren dus ik moet de omgeving ook goed in de gaten houden.
Voordat ik het doorheb klopt de beambte in een bruin uniform mij op de schouder als teken dat ik de verkeerstest moet doen. Ik zit op de stoelen voor de blauwe pasjes maar de beambte heeft het rode pasje uit mijn borstzakje zien steken. En dat had ik natuurlijk opzettelijk zo geplaatst in mijn agenda. In een groep van tien personen stappen we een met houten schotten afgebakend stuk van de wachtruimte binnen.
De eerste test is niet zo moeilijk! Je moet de kleur zeggen die de man aanwijst. Rood, geel en groen. Het zijn er zes of zeven die ik zonder fouten herken. Hoera! Het begin is goed. De tweede is wat moeilijker! Ik moet van de man achteraan gaan staan want zijn Engels is zo beperkt dat hij me niet kan uitleggen wat de bedoeling van de test is.
‘Look’, zegt hij terwijl hij zijn vinger opsteekt als teken dat ik aandachtig moet opletten wat er allemaal gebeurd.
Aan weerszijden van een soort ogentest apparaat zijn een rode en groene lamp aangebracht. Een voor een moeten mijn cursusgenoten recht vooruit kijken en zien welke lamp er in hun ooghoeken brandt.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’, volgens de eerste cursist.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
Jullie begrijpen het al, wanneer ik aan de beurt ben wordt het: ‘Rood’, een korte stilte, ‘groen’.
Ik krijg een schouderklopje van de man in het bruine uniform voor mijn fantastische resultaten tot nu toe, en ook hij is aan gezichtsverlies - het nationale probleem in Thailand - ontsnapt. De derde test is de moeilijkste! Je gaat op een kruk zitten voor een houten plaat met daarop twee pedalen. Je drukt het rechtse pedaal in - die het gaspedaal moet voorstellen - en een reeks groene led’s begint te lopen. Je moet met dezelfde voet op het naastgelegen pedaal - die het rempedaal voorstelt - trappen voordat de led’s rood zijn. Ik hoef bij deze test niet tot de laatste plaats te wachten en ook voor deze test slaag ik met vlag en wimpel.
Een zenuwachtig meisje presteert het tot op drie keer toe de rode led’s te bereiken. Een hoge pieptoon als gevolg. Maar de examinator heeft haast en spreekt het meisje wat troostende woorden toe. Ze probeert het voor de laatste keer en alle cursisten zijn voor dit belangrijke onderdeel voor het verkrijgen van het rijbewijs gelaagd.
De groep wordt uit elkaar getrokken en ik - als enige buitenlander - ga naar de videoruimte waar een voorlichtingsfilm in het Engels over verkeersveiligheid draait. Drie kwartier later komt een meisje me vertellen dat er problemen met de computer zijn en dat het wat langer gaat duren. Erg volgt nog een film die overigens nog saaier is dan de eerste.
Na anderhalf uur video kijken ga ik dan toch maar eens op onderzoek uit want het lijkt er op dat ze me zijn vergeten.
‘Vergeten?’
‘Rustig blijven en even navragen!’
‘Kom om 13:00 maar terug dan maken we de rijbewijzen’, mijn naam gaat in een dik boek als teken dat ik ben geslaagd voor de test en de film heb bekeken.
Anderhalf uur wachten! Gelukkig is er in Thailand altijd een 7-11 dichtbij voor een sandwich en een flesje Pepsi Max. Om kwart over twaalf ben ik alweer terug bij het kantoor. Nog even lekker een halfuurtje lezen en dan naar boven.
Ik ben het boek “Kopgeld” aan het lezen. Een verbijsterend verslag van de Joden jacht tijdens de Tweede Wereldoorlog door puur op geld beluste mannen. Een groep sociale mislukkelingen uit de onderste laag van de bevolking die in Amsterdam door de roofbank van de Duitsers tot een groep moordlustige en op geld beluste wolven werd gesmeed.
Waarvan de meeste misdadigers bijna nooit langer dan 12 jaar vast hebben gezeten. Maar veel van de hele slechten zijn aan de vervolging ontsnapt en hebben na de oorlog van hun Jodenbuit als prinsen geleefd. In 1950 kwam er een algemeen koninklijk pardon die alle doodstraffen omzette naar levenslange straffen - 20 jaar - waarna tweederde van de straf te hebben uitgezeten de gevreesde Jodenjagers weer oog in oog met hun slachtoffers stonden die de verschrikkingen van de kampen hebben overleefd.
Op de bovenste verdieping is het veel drukker dan vanochtend en de moed zakt me in de schoenen, totdat ik binnen vijf minuten mijn naam hoor roepen, ‘Mister Hendrik’.
Dat ben ik! 960 Baht afrekenen aan een andere balie en met een blauw kaartje - nummer 13 - kan ik wachten totdat de foto van me kan worden gemaakt. Nummer 13 doet me overigens niets want ik heb meer dan 15 jaar op nummer 13 aan de Omhoeken in Zaltbommel gewoond.
Zodra de foto’s gemaakt zijn print de ultramoderne rijbewijzen printer mijn nieuwe rijbewijzen. Even controleren of alles op de voorkant klopt en ik ben klaar!

Een reis van vijf en een half uur door de Thaise bureaucratie en deze dag kan een succes worden genoemd. Nu lekker relaxen en nadenken over de volgende klus van morgen.

Thailand: A merry Christmas and a fabulous 2013

Pattaya (Boxing Roo (5), maandag 24 december 2012

Het is alweer die tijd van het jaar! Een jaar voorbij, nog sneller dan het vorige en waarschijnlijk langzamer dan het komende jaar. Een kerstgroet van Lyka en Jielus voor al mijn vrienden, kennissen, bekenden en bezoekers van "Travels and Troubles".

Thailand: Alweer een week in Thailand

Pattaya (Boxing Roo (5), 11 december 2012

En de titel geeft meteen aan hoe snel het allemaal gaat. Een hele week alweer in Pattaya! We hebben de was gedaan, slaap ingehaald en lekker Thais gegeten maar ook niet stil gezeten. Helaas is onze favoriete kamer nog steeds niet vrij gekomen.
Vandaag gaan we de taalschool bezoeken die Lyka zal opleiden en begeleiden bij het behalen van het diploma “het basisexamen inburgering in het buitenland”. Een logge en zeer discutabele regel die in Europa alleen door Nederland wordt gehanteerd en gehandhaafd. Afgezien van de hoge kosten en de gebrekkige informatie en begeleiding over het hoe en wanneer voelen velen, die ook een buitenlandse partner hebben, met mij het als een discriminerende regel.
‘Waarom kan een Engelstalige - of andere vreemdtalige - Europeaan zich zonder enig probleem in Nederland vestigen terwijl een Engelstalige echtgenoot uit de Filipijnen - waar onderwijs door de corruptie van een abominabele slechte kwaliteit is - eerst een diploma moet halen?’
Daarnaast is de echtgenoot in 99,9% van de gevallen een hardwerkende Nederlander die gekozen heeft voor een buitenlandse vrouw, terwijl alle gastarbeiders zonder een enkele hindernis hele gezinnen mag laten overkomen. Dit inburgeringsexamen is een uitstekend voorbeeld van een regel die zijn doel - het tegengaan van schijnhuwelijken en mensenhandel - volledig voorbij heeft geschoten.
De ramen in de grote steden zitten nu vol met Oost-Europese vrouwen die geen woord Nederlands of Engels spreken en vaak gedwongen worden tot prostitutie. Maar ja, het heeft geen nut om tegen windmolens te vechten dus Lyka gaat naar school om haar “het basisexamen inburgering in het buitenland” te halen. We willen onze gezamenlijke toekomst in Nederland tenslotte veilig stellen
De minibus van “Pattaya Thai” (South Pattaya Road) naar het “Victory Monument” in Bangkok is tegenwoordig de beste en goedkoopste optie, tenzij je dicht bij het busstation aan de “Pattaya Nua” (North Pattaya Road) woont. Het neemt wel wat meer tijd in beslag - een kleine drie uur afhankelijk van de drukte van het verkeer rond Bangkok- maar het kost dan ook maar iets meer dan de helft van de grote bus wanneer je de motorbike taxi naar het busstation meetelt.
Bangkok veranderd snel maar het blijft een aangename stad om wat rond te neuzen en wat te eten. Het aanbod op straat is oneindig en je loopt altijd wel iets tegen het lijf wat je kan gebruiken of iets dat aan vervanging toe is. En je weet nooit wie of wat je tegenkomt!
We hebben tijd genoeg, en we weten waar we moeten zijn, in Bangkok voordat we op onze afspraak worden verwacht. Laten we eerst nog maar een beetje rondlummelen en een bakkie koffie gaan drinken. Vanaf het “Victory Monument” gaan we met de skytrain naar het “Siam Paragon” winkelcentrum. We gaan mensen kijken en om met “Albert Einstein” op de foto te gaan.
Heel Bangkok is al in kerstsfeer gedompeld en dat is nu juist waar je elke katholieke Filipijnse vrouw blij mee kan maken! Een foto met de symbolische kerstboom van “Ferrero Rocher” mag natuurlijk niet ontbreken! Een cartoonfiguur met een gewei moet wel bedacht zijn door een of andere gek want dat is zeker niet de “Rudolph the Red-Nosed Reindeer” die ik voor ogen heb!
Voordat we naar de taalschool gaan drinken we eerst nog een koffie, met een heerlijke Donut, bij “Dunkin’ Donut” en ruim een uur voor de afspraak gaan we op zoek naar de school van Richard van der Kieft. Een Nederlander die zich gespecialiseerd heeft in het geven van een cursus om het examen op de Nederlandse ambassade af te leggen. Op de website van www.nederlandslerenbangkok.com hebben we alle informatie gevonden die we nodig hebben en het email verkeer tussen ons tweeën was ook goed en erg informatief.
De school is gemakkelijk en snel te vinden en buiten zitten enkele studenten die net een oefenexamen hebben gedaan. Ze zijn allemaal - zonder uitzondering - erg positief over Richard en de cursus. Dat neemt bij mij meteen wat onzekerheid weg en Lyka voelt zich ook een stuk meer op haar gemak.
In de tijd dat Richard zijn laatste oefenexamens bij enkele cursisten afneemt gaan wij op zoek naar een kamer voor de tijd dat Lyka naar school gaat. Op de aanwijzingen - in het Nederlands van een van de leerlingen - gaan we op zoek naar Building 93 in Sukhomvit Soi 93. Het blijkt een stukje verder weg van de school dan gehoopt maar elke dag een kleine 20 minuten wandelen valt wel mee. Onderweg passeren we ontelbare Thaise eethuisjes, straatverkopers en kleine supermarkten. Het zal ons dus aan niets ontbreken tijdens de twee maanden die we in Bangkok gaan doorbrengen.
Het “Building 93” ziet er aan de buitenkant prima uit. We worden vreemd aangekeken wanneer we de koele receptie binnen stappen.
‘No English!’, snauwt een meisje met een beugel terwijl ze naar de jongen naast haar kijkt die met een modelvliegtuig in zijn handen staat.
Hij knikt naar haar.
‘No problem, I don’t speak Thai!’, lach ik hard op om de kou uit de lucht te nemen.
Het modelvliegtuig wordt op een bureau geplaatst en ik begin in langzaam en duidelijk Engels mijn verhaal. De communicatie is ouderwets, half Engels en de andere helft met handen en voeten, doorspekt met enkele Thaise woorden, maar we komen er toch uit. We kunnen een kamer bekijken die in Januari beschikbaar komt. Kamer 210 is groot genoeg en van alle gemakken voorzien. Er staat zelfs een koelkast en een magnetron!
Ik knik goedkeurend naar een lid van het onderhoudspersoneel en steek mijn duim op als teken dat we het mooi vinden. Ook Lyka vindt het gelukkig allemaal prima. Er is gratis internet om de eenzame uurtjes door te komen en het levendige Bangkok wacht driehonderd meter verder aan het einde van Soi 93. Bij de receptie regelen we alle officiële zaken en betalen de eerste maand huur als borg. Het gaat allemaal van een leien dakje en vanaf dit punt kunnen we niet meer terug!
Richard is nog niet helemaal klaar met zijn cursisten en dat is voor mij het teken dat hij een toegewijde leraar is, met oog voor zijn leerlingen, die de kwaliteit en de service hoger in het vaandel hebben staan dat het horloge. Nog snel een foto van de complete groep die volgende week het examen gaat doen en we kunnen met elkaar de laatste kleine dingen bespreken.
De vragen op mijn denkbeeldige lijst in mijn hoofd worden allemaal bevredigend beantwoord en met een flinke plastic tas vol met lesboeken gaan we op weg naar het “Ekkamai busstation”. Lyka blijft maar naar die tas met boeken staren!
‘Pfff, wel heel veel boeken, moet ik dat allemaal leren?’, vraagt ze onzeker.
‘Ja, maar dat is geen probleem, vertrouw me!’
‘Duidelijk spreken en lezen zijn de belangrijkste onderdelen, en dat heb je zo geleerd!’
‘Goed luisteren en nazeggen, net als een papegaai!’
We kunnen meteen aan boord van de bus naar Pattaya. In de donkere bus denk ik na over de volgende stappen terwijl de zwoele avondlucht langs de bus raast. Want je moet dit allemaal zelf uitzoeken. Er is geen begeleidend traject zoals bij de politieke- en oorlogsvluchtelingen in Nederland.
Het examen voor Lyka wordt afgelegd op de ambassade in Bangkok op 19 februari. Daar gaan we eerst naar toe werken! Maar dan? Als ik straks weer in Pattaya ben dan zal ik eerst eens - onder het genot van een relaxend ijskoud Leo biertje - opzoeken hoe dat verder gaat met het MVV-visum. Ik hoop niet dat ik documenten tekort kom want we hebben natuurlijk wel het een en ander ingeleverd bij de aanvraag van het toeristenvisum voor Lyka.