Indonesië: Een fotoloze maandag

Surakarta (Solo) (The Sunan Hotel (522))

Deze dag begon in majeur maar zou eindigen in mineur!
Ik was natuurlijk zoals gewoonlijk weer vroeg op terwijl mijn meisje genoot van de verlengde nachtrust. Het was vandaag officieel de laatste dag van onze Indonesië reis en dan doen we natuurlijk weinig meer.
Eerst een paar koppen koffie op de kamer en om negen uur naar beneden voor het ontbijt buffet. Ik had trek als een paard maar ik hield me toch in want straks zouden we gaan zwemmen. Later zouden we gaan lunchen in de Grand Solo Mall en ons verblijf zouden we afsluiten met een diner in het hotel. Het hotelrestaurant was wel een beetje prijzig maar op de laatste avond kon het wel want een snelle berekening had opgeleverd dat we ruim binnen mijn begroting waren gebleven.
Met een koud blikje Coke Zero en een koele Pulpy Mango in de tas verlieten we onze kamer op weg nar het zwembad. Het Sunan Hotel is een heerlijk hotel als je een beetje wil luieren en relaxen! We zwommen wat, ik begon al te lezen in de Lonely Planet voor onze volgende reis naar Sumatra en we dronken samen de koele drankjes in de schaduw van een palmboom op het zonnebed.
Zo rond de middag verdween mijn trek en na overleg sloegen we de lunch maar over. Ik kreeg het zuur en in mijn darmen begon een oorlog waarvan de uitslag niet te voorspellen was. Dan maar even naar boven en liggen! Met de tv aan en Lyka op de MacBook werd het steeds slechter en een koorts diende zich aan. Het duurde niet lang of ik voelde me slecht, heel slecht! Maar ik voelde me nog goed genoeg om deze foto te maken van de zonsondergang achter twee vulkanen.

Ook het avondeten lieten we maar voor wat het was en met mijn fleece aan en mijn muts op kroop ik onder het dekbed. Ik rilde van de koorts en zweette alle rotzooi uit mijn lichaam. Ik schrok wakker en rende naar het toilet waar het meteen een zooitje werd. Alle symptomen van een klassieke voedselvergiftiging waren aanwezig! Diarree en kotsen tegelijk. Ik kan me niet herinneren dat ik zo ziek ben geweest.
Tussen de toiletsessies in probeerden we de oorzaak van deze voedselvergiftiging te achterhalen en na een lang gesprek, dat natuurlijk een paar keer werd onderbroken, kwamen we tot de conclusie dat het het rundvlees moet zijn geweest. Met een paar Paracetamol tabletten kroop ik verslagen weer onder het dekbed.
Ik had zo’n hoge koorts dat Lyka niet eens bij me in de buurt kon komen en toen ik om twee uur wakker werd was het kletsnat om me heen in bed. Slapen en rusten en hopen dat het morgen, onze reisdag, allemaal weer goed is.

Indonesië: Zondagrust

Surakarta (Solo) (The Sunan Hotel (522))

Vandaag konden we voor het eerst naar het ontbijt en dat viel niet tegen. Het is niet uitzonderlijk maar meer wat je van een Aziatisch buffet verwacht.

Even wat plonzen in het enorme zwembad en een wandeling die als enig doel had om een plaats voor de lunch te vinden.

Op de bovenste verdieping was het heel erg druk en het vinden van een tafeltje was niet gemakkelijk. Maar toen we één gevonden hadden konden we bestellen. Lyka ging voor een klassieker, Chicken Black Pepper Nasi Goreng, terwijl ik wat dichter bij huis bleef en een flink bord saté met lontong rijstcake.

Goed afgevuld gingen we weer op het hotel aan en we bestelden onderweg twee pizza’s.

Met een pizzapunt in de ene hand en een koud biertje in de andere keken we naar de niet zo opwindende Formule 1 race van Valencia.

Maar het kon ons niets schelen, we hebben een mooie reis door Indonesië achter de rug die in alle comfort en luxe wordt afgesloten. Misschien niet zo opwindend voor jullie maar niets minder leuk voor ons.

Indonesië: Vakantie!

Surakarta (Solo) (The Sunan Hotel (522))

Ja, het is vakantie! Het zit er voor ons weer op en de laatste drie dagen gaan we weinig meer ondernemen. Lekker zwemmen, lekker eten en een beetje relaxen.
Natuurlijk staat er elke dag nog wel een korte wandeling op het programma want na de twee droge dagen was ik wel weer aan een Bintang toe.

Lunch bij McDonald’s, Dinner in het hotel! Vandaag is er een speciaal buffet dat ze “Food Opera” noemen in het “Sunan Hotel”.

Op de terugweg naar het hotel hadden we dan eindelijk een Indomaret gevonden en ik kocht meteen de hele voorraad Bintang bier op. Zes grote flessen bier was de gehele voorraad van de supermarkt! Dat bier zou vanavond goed van pas komen tijdens het kijken naar de T.T. Van Assen.

Nadat de MotoGP was afgelopen gingen we nieuwsgierig naar beneden want het avondeten zouden we aan het buffet dat zo mooi “Food Opera at the Sunan” heet gebruiken.
De posters in de lift logen er niet om. Voor Rp. 120.000 (€ 9,86) per persoon zouden we ons kunnen vullen met het beste dat Indonesië te bieden heeft.
De werkelijkheid was anders. Het meeste eten stond al tweeëneenhalf uitgestald terwijl er slecht een stuk of tien gasten zaten. Een live band speelde deuntjes uit een ver verleden en het personeel was zichtbaar blij dat wij ook arriveerden.
Maar het eten was niet slecht.

Vanaf een tafel aan de andere kant van terras naast het zwembad kwamen nu verzoekjes voor Indonesische klassiekers die ongetwijfeld ook uit een ver verleden stamden. De band deed haar best maar toen een dikke behoofddoekte vrouw in een lange zwarte broek de microfoon greep was het plezier over.
De smaak van de gerechten verslechterde en ik koos er vrijwillig voor om het dessert maar over te slaan. Nadat we enkele liedjes van deze amateur hadden aangehoord, haar echtgenoot was de enige die applaudisseerde, vonden we het echt wel tijd om te ontsnappen aan deze karaoke. En écht, ik moet wel de enige zijn die karaoke niet leuk vindt.
De pitcher Bintang ging mee naar boven en werd bij gedimd licht en bij een zweverige fantasiefilm leeg gemaakt.