Indonesië: Wajang poppen

Jakarta (Batavia Hotel (909))

Was dat maar waar! Na alle opschudding, en uitrusten gisteren, konden we vandaag eindelijk nog een keer op pad om wat te gaan zien. Maar helaas is Indonesië over het algemeen alles op maandag gesloten. Ik had gewoon wat beter moeten lezen en iets meer moeten nadenken voordat ik de zondag als rustdag had gekozen. Gedane zaken nemen geen keer en dus gingen we ze ver mogelijk als we konden winkelen.
Een redelijk luxe winkelcentrum met een bank zou voldoen want we wilden wat te eten voor onderweg kopen en eindelijk geld wisselen. Dat eerste was niet moeilijk in de goed gevulde supermarkt met een uitstekend assortiment. Geld wisselen was onmogelijk! Ja écht! De banken wisselen alleen geld als je er een rekening hebt! Ik stond er ook versteld van en de assistend bankdirecteur kwam persoonlijk in accentloos Engels uitleggen wat de mogelijkheden waren. Geen dus! Er zit dus niets anders op dan te pinnen de komende weken. De winst van de Rabobank zal wel toenemen want het grootste bedrag war je kan opnemen is Rp. 1.500.000 (€ 126,-) per dag.
Dan eerst maar een koffie met een doughnut bij J-Co, een keten van luxe zaken die het deeg en de koffie tot een kunst hebben verheven.

Voorbereiden en rusten, een koud biertje voor het eten en écht voor de laatste keer naar “Roberto Resto” waar de bekende gerechten bestelden en uitgebreid afscheid namen van de manager en het personeel. Ze zullen ons wel missen!

En zo kwam er een einde aan ons verblijf in Jakarta. En mochten er nog mensen zijn die zich afvragen waarom ik er voor heb gekozen om hier zo lang te blijven. Reizen in het weekend is nooit slim en aankomen op een vrijdag in een grote stad ook niet. Bogor en Bandung heb ik wel onderschat! De eerste is gemakkelijk in een dagtocht vanuit Jakarta te doen en de tweede heeft eigenlijk niets te bieden. Bandung wordt alleen genoemd als aankomststation voor de treinreis Jakarta - Bandung. Maar ook dat is een keuze! Er gaan namelijk twee spoorlijnen naar toe, en dat zoeken we de volgende keer wel uit!

Indonesië: Voorbereiding

Jakarta (Batavia Hotel (909))

De slechte ervaring van gisteren was in mijn dromen achter gebleven. Hoe kan het ook anders want als ik te lang stil bleef staan bij alle ellende die ik meemaak dan was het niet leuk om op reis te zijn.
We stonden niet al te vroeg op en bij het ontbijt wisten ze al dat ik graag kaas op mijn brood leg. Een omelet met groenten en een kopje thee. Na het ontbijt gingen we dus op pad naar het Gambir trein station omdat daar vandaan de treinen naar het oosten vertrekken.
Een korte wandeling naar Jakarta Kota en dan voor een paar centen met de Transjakarta naar de Monas, de laatste erectie van Soekarno zoals het spottend wordt genoemd. Na een korte wandeling door het enorme park dat er omheen is aangelegd kregen we in het kantoor van de spoorwegmaatschappij de informatie die we zochten.

De keuze was niet eenvoudig! Twee treinen naar Bandung of een trein naar Cilicap die om 06:30 vertrok. Wel erg vroeg maar de reis zou een kleine negen uur in beslag nemen. Onder het genot van een doughnut en een kop koffie bespraken we de mogelijkheden. We kiezen voor het laatste! Althans voor nu. 05:00 opstaan, en snel in alle vroegte met de taxi naar het station. Eerst kaartjes kopen en dan snel wat te eten zoeken, noodpakketten staan op stand-by en ik geloof dat Lyka het ook leuk begint te vinden.
Na een week van mie en rijst was het tijd voor een hamburger met friet. En die smaakte uitstekend en vulde me tot aan de rand.

Gelukkig hebben ze wel internationle tv kanalen en met een koud biertje in de hand genoot ik van de Moto2 en MotoGP terwijl Lyka de internetstick tot het uiterste uitrekte.
Er was ook voor het eerst regen! De regen kwam met bakken uit de hemel terwijl in de hal van onze verdieping het planfond door het vele water omlaag viel. Ook toen we gingen eten vielen er nog druppels maar de band van de bruiloft speelde een vrolijk deuntje. Nog één keer gaan we morgen eten bij Roberto Resto. Nog één keer gaan we morgen deze verdomde drukke en verschrikkelijke stad in. Nog één keer gaan we boodschappen doen en dan gaan we hopelijk de rust en de vrede opzoeken.

Indonesië: Jakarta, een verschrikkelijke stad!

Jakarta (Batavia Hotel (909)), 4 juni 2011

Met een slechte nasmaak van gisteren in mijn mond gingen we opnieuw op pad in Jakarta. Ik moest nu eenmaal niet paranoïde worden na één slechte ervaring in de trein. Maar ik moest steeds op teveel zaken letten omdat mijn Lyka onbevangen en onbezorgd door de menigte van Jakarta stapte. Ze verdween steeds uit beeld om zoveel mogelijk de zon te ontwijken.
Tot het moment dat ik haar uit het oog verloor. En dat was een slecht gevoel, en zeker nu ik het toch wel met Jakarta had gehad. Ik zag haar niet meer en ik had geen idee of ze voor me of nog achter me liep. Steeds als ik een witte pet zag dacht ik dat het Lyka was maar het was steeds een kleine Indonesiër met een snor en sigaret in zijn mond.

Na een minuut of vijftien had ik het niet meer en moest diep nadenken wat nu het slimste was om te doen. Nog voordat ik een antwoord had gevonden zag ik haar staan met de rug tegen de muur terwijl ze haar hiel bekeek. De nieuwe sandalen hadden blaren gemaakt en zuur vroeg ze om een pleister.
Misschien reageerde ik iets te kwaad maar ik had het niet meer en ik was heel ongerust geweest. Met een manende vinger maakte ik haar duidelijk om nooit meer bij me weg te lopen in een onveilige grote stad als Jakarta. Haar Filippijnse temperament kwam ook naar boven en het werd een botsing tussen culturen en ego’s.
In stilte liepen we samen weer richting het hotel toen ik in mijn ooghoek een jongen van een jaar of tien ons van achteren zag benaderen. Als een dief in de nacht sloop hij dichterbij. Aan zijn blikken kon ik zien dat er waarschijnlijk nog een tweede in het spel aanwezig was. En ja hoor, een veel jongere jongen op blote voeten volgde de stille bevelen van zijn oudere makker op. Lyka zag niets van dit en liep onverstoord door.
Ik stopte plotseling en de twee hielden ook meteen hun in. Nadat ik weer versnelde om bij Lyka te komen zag ik dat ze de afstand tussen ons ook snel kleiner hadden gemaakt. Een stukje verderop stopte ik, draaide me om en liep recht op ze af. De kleine keek verbaasd naar de grote die ook niet goed wist wat er aan de hand was. Als aan een lijntje draaiden de twee zich om en liepen zonder achterom te kijken voor me uit.
In een snelle vloeibare beweging draaide ik me weer om en ging richting Lyka die nu wel een gat van een paar honderd meter had geslagen. Gelukkig keek ze achterom en zag dat ik een flink eind achter haar liep. Ondanks dat ik met een stevige pas richting mijn meisje was gelopen hadden de twee straatdieven me toch weer bijna ingehaald maar bleven toch op een veilige afstand.
Lyka keek me verbaasd aan terwijl ik een taxi wenkte. De Blue Bird taxi schakelde zonder een vraag de meter aan en bracht ons naar het hotel. Terwijl we wegreden keken de twee me recht in de ogen en maakten obscene gebaren. God weet wat ze plan waren maar wij waren in ieder geval in veiligheid en ik had het helemaal met Jakarta gehad!
Natuurlijk zet het je allemaal aan het nadenken maar het is frappant dat het hier Marokkaanse taferelen zijn. Ik ben in veel landen geweest, ook waar er armoede heerste, maar ik beng bang dat ik moet concluderen dat de aanhangers van de Koran de meest vrome dieven op de planeet zijn. En als het om het sjaria rechtssysteem gaat dan mogen ze van mij alle klauwen afhakken van die dieven. Met weemoed denk ik aan de arme Indiërs in Kolkata die ook bedelden maar altijd vriendelijk waren.
Eenmaal terug in het hotel liet ik het maar van me afglijden en we gingen terug naar de orde van de dag. Het was weer een leuk om zelf de was te doen. Terwijl de badkuip vol liep met warm water en de vuile onderbroeken, overhemden, sokken en een korte broek langzaam verdwenen terwijl het waspoeder oploste. Mijn voeten masseerden het vet en vuil uit de kledingstukken terwijl ik een veredelde regendans in de halfgevulde badkuip uitvoerde. Dertig minuten laten intrekken en uitspoelen, de voorwas was gedaan.
Nogmaals het ritueel herhalen en dat was de hoofdwas. De kamer werd overspoeld met drogende kleding want er waren geen waslijnen voor handen. Lekker uitrusten en tv kijken, sport en een film. Bami Goreng net als gisteren. Nog twee dagen en dan gaan we verder richting het oosten. Het beloofde land.