Indonesië: De eerste stappen in Jakarta

Jakarta (Batavia Hotel (909))

Ik weet niet of het jullie ook opvalt maar ik krijg het gevoel dat ik steeds meer in herhaling val. Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten tussen de vele reizen en nog meer dagen die ik al ben ontwaakt in weer een vreemde stad.
Vandaag zag de wereld er veel anders uit! ‘s Avonds aankomen in een onbekende stad is één de slechtste zaken die je kan plannen, maar ‘s morgens zit de stad er veel vriendelijker uit en de atmosfeer is heel veel minder dreigender. Dus vandaag stonden we dus echt om zeven uur op en om vijf voor acht gingen we naar beneden voor het ontbijtbuffet, wat natuurlijk gepland was voor de Aziaten, en er was genoeg aanwezig dat onze westerse magen op de vroege ochtend kunnen verdragen. Het was natuurlijk wel weer even lachen toen de twee, in strakke sportkleding gestoken, Russen hun eigen mini buffet op hun kleine tafeltje inrichten.
Op deze eerste dag zouden we niet al te ver van ons hotel dwalen. Er is genoeg rond de Kota, het oude centrum, te zien om een dag te vullen. Na een korte wandeling ronde de Pasar Ikan, de Visch Markt, die al weer gesloten was gingen we het eerste museum van de dag binnen.

Het “Museum Bahari” is een maritiem museum gevestigd in een oude opslagloods die op zichzelf het bezoek al waard is. De RP 2000 (€ 0,16) is natuurlijk geen hindernis.

Natuurlijk wordt er wat overdreven en gelogen over de geschiedenis van Den Hollanders in de Oostelijke koloniën maar over het algemeen was het toch interessant.

Het was nog geen elf uur en we gingen alweer verder op weg naar het “Taman Fatahilla”, een plein in het oude centrum. Tijdens de wandeling passeerden we de oude ophaalbrug met ons hotel in de achtergrond. De “Chicken Market Bridge” lijkt zeker niet op zijn plaats hier! Hij zou niet misstaan in menige Nederlandse stad.

Nu werd ik ook voor het eerst met het verval geconfronteerd zoals ik dat uit Kolkata gewend was. De oude koloniale gebouwen zijn of het slachtoffer van het sentiment geworden of de regering heeft geen geld om er wat moois mee te doen. Ze worden waarschijnlijk aan hun lot overgelaten en nog steeds gezien als overblijfselen van de bezetter en daarmee niet Halal verklaard. Het doet me pijn om te zien hoe snel ze vervallen en binnen korte tijd alleen nog op oude zwartwit foto’s te zien zijn. Het is cynisch om dan plotseling voor een afbrokkelende muur staan waar een bruidspaar begint aan hun reis samen door het leven. Natuurlijk moest ik hier een plaatje van schieten!

Op het plein was het wel even lachen! Met aan de ene kant het oude gouverneurskantoor en aan de andere kant het “Café Batavia”. Het café ziet er van binnen beter uit dan het museum en de prijzen maken dat het heel erg leeg is! RP 42.000++ (€ 3,42 + 2 keer belasting) voor een klein flesje bier is zelfs een prijs waarvoor het moeilijk wordt om het in Nederland te verkopen.
Na een korte blik binnen besloten we om maar snel verder te lopen. Een fel rode postbus voor het moderne postkantoor trok mijn aandacht en natuurlijk moest ik van dit icoon een foto maken. Hier is alles nog in het rood en niet veranderd in het TNT oranje! (Wordt ik nu echt oud nu ik over deze zaken begin te dagdromen?)

In het oude gouverneurskantoor is nu het “Museum Sejarah Jakarta” gevestigd. Een collectie die nog problemen zou geven om op een rommelmarkt te verkopen maar toch een plaats die je niet mag overslaan als was het alleen maar voor de architectuur.
De enige twee zaken die me echt konden boeien was de kopie van een enorme steen waarin twee voetafdrukken waren uitgehouwen en een oud kanon dat de Hollanders vanuit Malacca naar Batavia hadden versleept na de overwinning op de Portugezen.

En het verhaal dat “Jan Pieterszoon Coen”, de Gouverneur Generaal van de VOC na zijn succesvolle plan om een super handelspost op te zetten geweigerd werd om het naar zijn geboorteplaats Hoorn te vernoemen. “Nieuw Hoorn” werd geweigerd door de bestuurders van de VOC en zij noemden de nieuwe nederzetting “Batavia”. Naar het oude volk de Batavieren die een lange tijd tegen de Romeinen vochten om de heerschappij over de lage landen.
“Jan Pieterszoon Coen” was zo teleurgesteld over de afwijzing dat hij tot aan zijn dood geweigerd heeft om de naam Batavia in zijn mond te nemen en het steevast “Port Jakarta” noemde.

Genoeg gezien en teveel om te onthouden. Niet ver van hier is het Jakarta Kota Stesen Keratapi en vandaar gaan we met de trein naar Bogor. Wel vroeg, maar niet te vroeg wilde ik bekijken hoe het met de treinen gesteld is naar Bogor. Een tweede idee was dat er in de buurt van bus en treinstations altijd voldoende goedkope eetgelegenheden te vinden zijn. Van dat eerste was ik zeker maar van dat tweede kwam ik van een koude kermis thuis.
Er zat niets anders op dan een kippenpootje te eten bij een A&W restaurant in het station waar de het geserveerde Rootbeer nog het meest smaakte naar “Listerine”. Maar ja, een mens moet nu eenmaal eten en onderweg moet je niet te kieskeurig zijn! (Herinner je je die worstjes in Litang nog Kris?) Doe worstjes waren zonder koeling een jaar goed te houden en stonden zo strak van de conserveringsmiddelen dat we ze ‘s nachts als zaklantaarn konden gebruiken. Maar dat terzijde.
Het was tijd om ons terug te trekken in de koelte van onze kamer om er even te rusten en de grootste hitte van de middag te ontwijken.

Om 15:30 verlieten we het hotel opnieuw en de wind van zee bracht een koelte zoals je die in de tropen niet zou verwachten. We zouden op zoek gaan naar een winkelcentrum waar we een sim-kaart voor het internet wilden kopen. Onderweg naar het “Glodok Plaza” passeerden we opnieuw vervallen overblijfselen van de koloniale glorie. Gelukkig wist een bewaker met te vertellen dat enkele van deze gebouwen wel in aanmerking kwamen voor een renovatie/restauratie. Misschien zien nu toch wel de waarde van de geschiedenis voor het toerisme in?
Het bleek gemakkelijker dan ik had verwacht om een sim-kaart te kopen. Alleen door al de terreuraanslagen moet nu wel elke sim-kaart worden geregistreerd voordat je hem kan gaan gebruiken. Gelukkig accepteerden ze de kopie van mijn oude paspoort.
Het was al bijna vijf uur en om tijd om voor het vallen van de duisternis de veiligheid van het hotel weer op te zoeken. Maar niet zonder een kleine omweg langs de “Jin de Yuan” tempel te gaan. Het is één van de belangrijkste Chinese tempels in Jakarta en dateert uit 1755.
Het voelde aan als Taiwan maar het was gelardeerd met Indonesische invloeden. Al waren het maar de moslim bedelaars die de poorten en het kleine park bevolkten. De tempel was gehuld in een dikke walm van brandende wierook. Maar het meest indrukwekkende waren wel de enorme kaarsen die wel tot € 1250,- per stuk konden kosten en meer dan driehonderd kilo per stuk wogen. Mijn Lyka met haar tweeënveertig kilo viel erbij in het niets!

Op de terugweg besloten we opnieuw bij het restaurant waar we gisteren waren geweest te gaan eten. Nadat we vandaag eens goed hadden rondgekeken was dat restaurant nog niet eens zo slecht geweest. De traditionele twee flessen Bintang bier voor op de kamer werden gekocht en nadat ze in de veilig in de koelkast waren opgeborgen gingen we op weg naar het “Alberto Resto” recht achter ons hotel. De gebakken mie met kip en de groene bonen met knoflook waren heerlijk.

We hebben nu ook een kortere weg naar ons hotel gevonden zodat we de volgende keer niet meer het moordende verkeer van Jakarta hoeven te ontwijken. Om half acht waren we alweer terug op de kamer zodat we konden rusten en het internet uitprobeerden. Dat ging van een leien dakje! De stick er in, connect en we waren on-line. Morgen gaan we op stap naar het “Lapangan Merdaka” in het nieuwe centrum van Jakarta.

Indonesië: Een wereldstad als Jakarta

Jakarta (Batavia Hotel (909))

Het mag vreemd klinken maar na vijf dagen ben ik blij dat we verder gaan. Voor het eerst stonden we nu ook met de wekker op, om negen uur welteverstaan. Dat is dus niet echt vroeg en nog had de peanut moeilijkheden met het uit bed komen. Ik moest haar wel even hartig toespreken want anders loopt het straks uit de hand en dan zou deze reis wel eens heel anders kunnen uitpakken dan ik er van had verwacht.
Maar het viel allemaal wel mee en om kwart over tien keken we voor de laatste keer door de kamer van dit goede middenklasse hotel op een fantastische lokatie. Aan de receptie lag er een verrassing in de vorm van een rekening voor een ontbijt voor één persoon op me te wachten. 08:27 stond er op de rekening en ik verzekerde de receptioniste dat ik op dat tijdstip nog steeds op één oor lag. Ze leek me niet echt onder de indruk van mijn verdediging en ze belde meteen naar beneden waar het restaurant gevestigd is.
En daar stonden we dan omdat de tijd begon te dringen en we moesten nu eenmaal voor 11:00 in de McDonalds zijn voor het ontbijt. Ze konden de rekening niet komen brengen en met een zuur gezicht waggelde de op hoge hakken lopende receptioniste uit beeld. Een paar minuten later legde ze een rekening voor me neer die getekend was met 1215! Ik keek ombeurten naar de rekening en de receptioniste die volgens mij nog steeds in de veronderstelling was dat ik wel zou betalen.
Na enkele minuten verdween ze zonder iets te zeggen weer uit beeld en ik dacht dat ze naar het kantoor van de manager zou gaan. En daar had ik gelijk in! Alsof ze me een gunst deed vertelde ze overdreven en met veel mimiek dat het zo allemaal wel goed was. Ondanks dat ik onschuldig was voelde ik me toch een beetje opgelaten in de lobby van dat grote viersterren hotel.
Na een flinke wandeling en een rit met de Putra LRT kwamen we om tien voor elf aan in het KL Sentral station. Precies op tijd om een broodje gebakken ei met een worstje en een goede bak koffie te bestellen. Toch was het niet zo jolig omdat Lyka na net bestellen en betalen plotseling besloot om de koffie te vervangen door een Milo, een warme chocolade drank. Jammer dus, er was betaald en geserveerd dus het kon niet meer veranderd worden.
Op dit moment begon ze zich weer als een komkommer te gedragen door geen enkel woord meer uit de brengen. Het wordt zo onderhand normaal dus ik trek me er weinig meer van aan. In de trein begon ze weer te pruttelen en in de shuttlebus van het treinstation naar de LCCT waren het alweer hele woorden.
Inchecken bij de kiosk, dan naar de balie om je instapkaart te laten verifiëren en toen ik er toch stond vond ik het meteen maar tijd om ook te klagen dat we niet naast elkaar zaten. Dat probleem werd al snel opgelost en we kregen geheel zonder extra kosten de stoelen 5A en 5B toegewezen. En dat was een echte meevaller!

De anderhalf uur die we moesten wachten vlogen om met de hulp van gratis niet al te snel internet. Het vliegtuig had helaas vijftien minuten vertraging en dat was iets dat we ons niet konden veroorloven! Ik wilde voor het donker in het hotel zijn! Gelukkig ging het boarden wel vlot en de piloot gaf wat extra gas zodat we maar enkele minuten later dan gepland op de Sukarno-Hatta Airport landden.

Onderweg hadden we nog een prettig gesprek gevoerd met een piloot van Garuda die met interesse naar mijn GPS had gekeken. Jonathan was wel onder de indruk van wat je allemaal met een Garmin Oregon t400 kan doen. Voordat we afscheid namen gaf hij nog enkele tips over de luchthaven en het vervoer naar de stad. En dat konden we natuurlijk goed gebruiken.

De bus die we namen ging onder de naam van Damri, de halte die we aanbevolen kregen was Mangga Dua en dan zouden we niet ver van ons hotel zijn. En inderdaad! Met één oog op de weg en één oog op het beeldscherm van mijn GPS gingen we richting Jakarta en de teller bleef teruglopen totdat hij rond de 700 meter weer omhoog ging.
Ik twijfelde geen moment en vroeg de chauffeur luid in het engels of we de bus konden verlaten. Sissend en piepend kwam het gevaarte tot stilstand. Er daar stonden we dan midden in Jakarta met alleen de GPS als hulpmiddel om aan te geven waar we ons bevonden. Maar het kleine elektronische wonder heeft meestal gelijk. Hij leidde ons zonder problemen naar het “Batavia Hotel”.

Het is een enorm groot hotel! Het steekt vreemd af bij de vervallen gebouwen die er omheen staan. Maar de kamer was groot en comfortabel.

Een half uurtje rusten en dan op pad voor het avondeten. En dat was problematischer dan ik me er van verwacht had. Chinese restaurants in overvloed maar geen enkel fatsoenlijk Indonesisch restaurant te vinden. Na een paar pogingen kozen we maar de eerste de beste Chinees en aten wat. Het was niet slecht en niet echt duur, maar het was zeker niet wat ik me van onze eerste maaltijd verwacht had.

Maleisië: KL Bird Park

Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))

Ik ben er nu voor de tweede keer in het KL Bird Park geweest en ik weet zeker dat het ook meteen de laatste keer is geweest. Lyka wilde graag de vogels zien en haar interesse en blijdschap maakte de dag wel goed. Maar de stevige toegangsprijs van RM 45 (€ 10,32) per persoon, zeker voor Maleisische maatstaven, maakt ook dat er veel betere bezienswaardigheden in en rond Kuala Lumpur zijn.
De ongeïnteresseerde medewerkers van het park steken met kop en schouders boven de struisvogels uit. Het is zodra je een Maleisiër ziet dat je dan de volgels meer waardeert. Het park is opgedeeld in vier verschillende zone’s met elk een ander thema.Natuurlijk kan je met een beetje geluk wel mooie plaatjes schieten.

Het was al na twee uur toen we het park verlieten en de temperatuur begon flink op te lopen. Na een korte wandeling door het oude station van Kuala Lumpur konden we eindelijk met de Putra LRT naar de koelte van de airconditioning.

En die koelte zouden we alleen nog verlaten om wat te gaan eten.

We lagen natuurlijk al vroeg op bed want morgen staat er een flinke verplaatsing naar Jakarta op het programma.