Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))
Ik ben er nu voor de tweede keer in het KL Bird Park geweest en ik weet zeker dat het ook meteen de laatste keer is geweest. Lyka wilde graag de vogels zien en haar interesse en blijdschap maakte de dag wel goed. Maar de stevige toegangsprijs van RM 45 (€ 10,32) per persoon, zeker voor Maleisische maatstaven, maakt ook dat er veel betere bezienswaardigheden in en rond Kuala Lumpur zijn.
De ongeïnteresseerde medewerkers van het park steken met kop en schouders boven de struisvogels uit. Het is zodra je een Maleisiër ziet dat je dan de volgels meer waardeert. Het park is opgedeeld in vier verschillende zone’s met elk een ander thema.Natuurlijk kan je met een beetje geluk wel mooie plaatjes schieten.
Het was al na twee uur toen we het park verlieten en de temperatuur begon flink op te lopen. Na een korte wandeling door het oude station van Kuala Lumpur konden we eindelijk met de Putra LRT naar de koelte van de airconditioning.
En die koelte zouden we alleen nog verlaten om wat te gaan eten.
We lagen natuurlijk al vroeg op bed want morgen staat er een flinke verplaatsing naar Jakarta op het programma.
maandag 30 mei 2011
zondag 29 mei 2011
Maleisië: In herhaling
Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))
Ik kom natuurlijk al enkele jaren meerdere malen in Kuala Lumpur en dan is het te begrijpen dat je in herhaling gaat vervallen. Zo dus ook vandaag wanneer ik voor de eerste keer mijn Lyka mee naar de “Thean Hou Temple” neem.
We zijn vandaag weer te laat opgestaan en ik probeer het maar onder de noemer van het uitrusten onder te brengen. Natuurlijk weet ik beter! Het is al tegen half één wanneer we boven aan de heuvel op de parkeerplaats van de tempel aankomen. Het zweet gutst van mijn voorhoofd omdat we op het heetst van de dag onder een brandende zon op pad zijn gegaan.
We zijn zelfs zo laat dat ik niet eens meer wacht totdat we in de “Brick Fields” zijn gearriveerd om mijn noedels te eten. Koude noedels met koude groenten en een stuk koude kip. Het smaakt veel beter dan dat het klinkt!
Nadat we wandeling door de tempel hebben gemaakt gaan we op pad naar de “Brickfields” en het geklaag van Lyka wordt me uiteindelijk teveel.
Linea directa naar de airconditioning van het KLCC. Een kip saté chapati als snack en dan weer naar de koelte van de kamer.
En die koelte wordt alleen nog verlaten om in het Pavilion een Koreaanse maaltijd te eten die van discutabele kwaliteit is! En dat valt me erg tegen! Het was een paar jaar geleden fantastisch en nu ik ook heb gezien dat de noedels zijn vervangen door instant noedels weet ik in mijn hart dat dit de laatste keer is dat ik hier heb gegeten.
Stripfiguren als reclame voor een vakantiebestemming, ik krijg alleen niet mee waar deze plaats in Azië is. Dat maakt ook weinig uit want ik ben toch niet van plan om daar naar toe te gaan.
Ik kom natuurlijk al enkele jaren meerdere malen in Kuala Lumpur en dan is het te begrijpen dat je in herhaling gaat vervallen. Zo dus ook vandaag wanneer ik voor de eerste keer mijn Lyka mee naar de “Thean Hou Temple” neem.
We zijn vandaag weer te laat opgestaan en ik probeer het maar onder de noemer van het uitrusten onder te brengen. Natuurlijk weet ik beter! Het is al tegen half één wanneer we boven aan de heuvel op de parkeerplaats van de tempel aankomen. Het zweet gutst van mijn voorhoofd omdat we op het heetst van de dag onder een brandende zon op pad zijn gegaan.
We zijn zelfs zo laat dat ik niet eens meer wacht totdat we in de “Brick Fields” zijn gearriveerd om mijn noedels te eten. Koude noedels met koude groenten en een stuk koude kip. Het smaakt veel beter dan dat het klinkt!
Nadat we wandeling door de tempel hebben gemaakt gaan we op pad naar de “Brickfields” en het geklaag van Lyka wordt me uiteindelijk teveel.
Linea directa naar de airconditioning van het KLCC. Een kip saté chapati als snack en dan weer naar de koelte van de kamer.
En die koelte wordt alleen nog verlaten om in het Pavilion een Koreaanse maaltijd te eten die van discutabele kwaliteit is! En dat valt me erg tegen! Het was een paar jaar geleden fantastisch en nu ik ook heb gezien dat de noedels zijn vervangen door instant noedels weet ik in mijn hart dat dit de laatste keer is dat ik hier heb gegeten.
Stripfiguren als reclame voor een vakantiebestemming, ik krijg alleen niet mee waar deze plaats in Azië is. Dat maakt ook weinig uit want ik ben toch niet van plan om daar naar toe te gaan.
zaterdag 28 mei 2011
Maleisië: Geheimen van de Islam
Kuala Lumpur (Equatorial Hotel (1215))
De wekker werd vanochtend uitgezet en pas om tien uur opende ik weer mijn ogen. Dat veel slapen van de afgelopen dagen zou best zijn oorsprong kunnen hebben gehad in de overvloedige biertjes die ik heb genuttigd!
Een koffie met krentenbrood en nog een kop koffie. De douche deed ook zijn werk en pas om tien over twaalf stapten we de comfortabele temperatuur van ons hotel uit. De zon brandde op onze hoofden maar de stevige wind koelde ons ook af.
Het is natuurlijk geen goed moment om aan de dag te beginnen net wanneer het het heetste moment van de middag is. Maar toch! De peanut begon meteen te klagen en nadat ik het haar had uitgelegd waarom het zo warm was werd het toch niet minder. Via een omweg zouden we vanmiddag de koelte van een museum opzoeken.
Het tijdstip en mijn maag gaven aan dat het tijd was voor de lunch, en dat terwijl we nog niets hadden gedaan vandaag! Het Lotus Restaurant, onder het gelijknamige hotel, zag er goed uit en om eerlijk te zijn ken ik persoonlijk weinig slechte Indiase restaurants in Maleisië. Rijst plus kerrie zal ik het maar noemen. Natuurlijk wilde ik alle uitgestalde heerlijkheden wel proberen maar ik moest me voor mijn gevoel toch maar inhouden en vier bijgerechten zouden voldoende moeten zijn. De inktvis is kerriesaus was de minste, de groene bonen met wortel waren precies wat ik me ervan had voorgesteld, het gestoomde lamsvlees was hemels maar de topper was een nieuwe creatie voor mij. Komkommer in een zoete saus met geraspte pinda's. Een frisse en heerlijke knapperige combinatie!
Na het eten vervolgde we onze weg langzamer dan in het begin langs het “Padaran Merdaka”, het “Sultan Abdul Samad gebouw” is natuurlijk het meest in het oog springende bouwwerk aan het plein. Het zou zo uit een plaatje van “Anton Pieck” of een sprookje uit “Duizend en één nacht” kunnen komen.
Een stukje verder passeren we de “Masjid Negara”. Ik weet niet of het een broodje aap verhaal is maar het verhaal doet de ronde dat niet moslims absoluut niet welkom zijn in de “Masjid Negara”. En dat is natuurlijk niet aan mij besteed om het uit te proberen want ik zou sowieso niet weten wat ik in de moskee zou moeten bekijken. Beelden zijn er niet en de kleurrijke mozaieken van duizenden kleine tegeltjes kan je overal bekijken.
Om de hoek komen we dan bij het “Islamic Arts Museum Malaysia” aan. De vorige keer heb ik dit museum ook bezocht en om eerlijk te zijn was ik onder de indruk van de twee extra exposities in dit mooie witgewassen moderne gebouw. De € 3,- entree is natuurlijk ook geen struikelblok en het is goed voor je ontwikkeling als je ook eens de Islam van de andere kant bekijkt.
Deze keer heb ik geleerd dat er in de Koran staat dat iedereen zijn eigen godsdienst mag uitoefenen. Dat was tot het midden van de vorige eeuw ook nergens in de islamitische wereld een probleem mits daar een forse belasting tegenover stond.
Een andere grappige ontdekking is dat de Maleisische moslims net als hun Indonesische broeders het niet zo nauw nemen met de regels uit de Koran. Zo is het aanbidden van natuurgeesten en de angst voor boze geesten in alle lagen van de bevolking aanwezig. De wetten worden voorgeschreven door de imams die de Koran nauwkeurig bestuderen en er dan hun eigen interpretatie door drukken.
Maar als het om kunst gaat hebben de moslims natuurlijk ook hele mooie dingen achter gelaten!
Natuurlijk trok ik wel mijn wenkbrauwen op toen ik las dat er een geleerde in het oude Iran was die ruim zeshonderd jaar voor “Leonardo da Vinci” een vliegtuig had gebouw en pogingen had ondernomen om met het ding op te stijgen. Maar je weet nu eenmaal nooit en de volgende keer zal ik me zeker in deze materie verdiepen.
Ook de miniatuur “Taj Mahal” tussen de grote moskeeën van de wereld was een vreemd gezicht! Zover ik weet is het gebouwd als mausoleum voor een overleden vrouw van een mogul in India .
Natuurlijk zijn dit allemaal maar ondergeschikte zaken want aan het einde van het bezoek konden we terug kijken op een leuke middag. En die middag werd alleen nog maar leuker toen we in de restauratie van het oude station van Kuala Lumpur, ook een pareltje van architectuur, plaats namen om onze kelen nat te maken.
En daar verscheen een ober met een klein dienblad gevuld met een “Roti Canai”. Sinds mijn eerste kennismaking met deze snack, zo’n twaalf jaar geleden, heb ik er zelf al tientallen verorberd. Voor een kwartje, ja zo’n vijfentwintig Eurocent, heb je een heerlijke snelle en vullende snack voor je staan. (Kris zal nu wel trek krijgen!)
En zo liep deze dag al vroeg op een einde. We deden niets meer dan uitrusten in de luxe van ons hotel dat we alleen nog verlieten om een Big Mac met patat te gaan eten.
De wekker werd vanochtend uitgezet en pas om tien uur opende ik weer mijn ogen. Dat veel slapen van de afgelopen dagen zou best zijn oorsprong kunnen hebben gehad in de overvloedige biertjes die ik heb genuttigd!
Een koffie met krentenbrood en nog een kop koffie. De douche deed ook zijn werk en pas om tien over twaalf stapten we de comfortabele temperatuur van ons hotel uit. De zon brandde op onze hoofden maar de stevige wind koelde ons ook af.
Het is natuurlijk geen goed moment om aan de dag te beginnen net wanneer het het heetste moment van de middag is. Maar toch! De peanut begon meteen te klagen en nadat ik het haar had uitgelegd waarom het zo warm was werd het toch niet minder. Via een omweg zouden we vanmiddag de koelte van een museum opzoeken.
Het tijdstip en mijn maag gaven aan dat het tijd was voor de lunch, en dat terwijl we nog niets hadden gedaan vandaag! Het Lotus Restaurant, onder het gelijknamige hotel, zag er goed uit en om eerlijk te zijn ken ik persoonlijk weinig slechte Indiase restaurants in Maleisië. Rijst plus kerrie zal ik het maar noemen. Natuurlijk wilde ik alle uitgestalde heerlijkheden wel proberen maar ik moest me voor mijn gevoel toch maar inhouden en vier bijgerechten zouden voldoende moeten zijn. De inktvis is kerriesaus was de minste, de groene bonen met wortel waren precies wat ik me ervan had voorgesteld, het gestoomde lamsvlees was hemels maar de topper was een nieuwe creatie voor mij. Komkommer in een zoete saus met geraspte pinda's. Een frisse en heerlijke knapperige combinatie!
Na het eten vervolgde we onze weg langzamer dan in het begin langs het “Padaran Merdaka”, het “Sultan Abdul Samad gebouw” is natuurlijk het meest in het oog springende bouwwerk aan het plein. Het zou zo uit een plaatje van “Anton Pieck” of een sprookje uit “Duizend en één nacht” kunnen komen.
Een stukje verder passeren we de “Masjid Negara”. Ik weet niet of het een broodje aap verhaal is maar het verhaal doet de ronde dat niet moslims absoluut niet welkom zijn in de “Masjid Negara”. En dat is natuurlijk niet aan mij besteed om het uit te proberen want ik zou sowieso niet weten wat ik in de moskee zou moeten bekijken. Beelden zijn er niet en de kleurrijke mozaieken van duizenden kleine tegeltjes kan je overal bekijken.
Om de hoek komen we dan bij het “Islamic Arts Museum Malaysia” aan. De vorige keer heb ik dit museum ook bezocht en om eerlijk te zijn was ik onder de indruk van de twee extra exposities in dit mooie witgewassen moderne gebouw. De € 3,- entree is natuurlijk ook geen struikelblok en het is goed voor je ontwikkeling als je ook eens de Islam van de andere kant bekijkt.
Deze keer heb ik geleerd dat er in de Koran staat dat iedereen zijn eigen godsdienst mag uitoefenen. Dat was tot het midden van de vorige eeuw ook nergens in de islamitische wereld een probleem mits daar een forse belasting tegenover stond.
Een andere grappige ontdekking is dat de Maleisische moslims net als hun Indonesische broeders het niet zo nauw nemen met de regels uit de Koran. Zo is het aanbidden van natuurgeesten en de angst voor boze geesten in alle lagen van de bevolking aanwezig. De wetten worden voorgeschreven door de imams die de Koran nauwkeurig bestuderen en er dan hun eigen interpretatie door drukken.
Maar als het om kunst gaat hebben de moslims natuurlijk ook hele mooie dingen achter gelaten!
Natuurlijk trok ik wel mijn wenkbrauwen op toen ik las dat er een geleerde in het oude Iran was die ruim zeshonderd jaar voor “Leonardo da Vinci” een vliegtuig had gebouw en pogingen had ondernomen om met het ding op te stijgen. Maar je weet nu eenmaal nooit en de volgende keer zal ik me zeker in deze materie verdiepen.
Ook de miniatuur “Taj Mahal” tussen de grote moskeeën van de wereld was een vreemd gezicht! Zover ik weet is het gebouwd als mausoleum voor een overleden vrouw van een mogul in India .
Natuurlijk zijn dit allemaal maar ondergeschikte zaken want aan het einde van het bezoek konden we terug kijken op een leuke middag. En die middag werd alleen nog maar leuker toen we in de restauratie van het oude station van Kuala Lumpur, ook een pareltje van architectuur, plaats namen om onze kelen nat te maken.
En daar verscheen een ober met een klein dienblad gevuld met een “Roti Canai”. Sinds mijn eerste kennismaking met deze snack, zo’n twaalf jaar geleden, heb ik er zelf al tientallen verorberd. Voor een kwartje, ja zo’n vijfentwintig Eurocent, heb je een heerlijke snelle en vullende snack voor je staan. (Kris zal nu wel trek krijgen!)
En zo liep deze dag al vroeg op een einde. We deden niets meer dan uitrusten in de luxe van ons hotel dat we alleen nog verlieten om een Big Mac met patat te gaan eten.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
