Maleisië: Een dag van bezinning

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Ondanks de kleine relatie problemen stonden we toch weer opgewekt op. De zon was al aan de hemel en voorspelde opnieuw een warme zonnige dag. Ik had sowieso weinig te doen dus besloot ik maar om een rustige dag met de laptop in de kamer door te brengen. Lyka sliep lekker uit en ik had voldoende tijd om mijn foto’s en verhalen van de eerste week bij te werken.
Na een paar koppen koffie, gratis aangeboden door het Café 1511, werd ook mijn wederhelft wakker en lachte me tegemoet. Voor de lunch moesten we natuurlijk het hotel verlaten. Dit wil niet zeggen dat het restaurant van Café 1511 niet goed is maar ik eet nu eenmaal niet graag in het hotel waar ik verblijf. Dit is persoonlijk en waarschijnlijk een tik waarvan ik er nu eenmaal een paar heb. Het werd dus “Chicken Riceball”, een plaatselijke delicatesse.

In de middag sliep ik ook wat toen de MacBook werd overgenomen door Lyka voor een sessie op de boerderij. Ze heeft “Farmville” ontdekt op Facebook en sindsdien is ze fanatiek aan het boeren geslagen.

De middag bracht nog meer rust in de tent en de grootste storm was overgewaaid. We bespraken de plannen voor de volgende reis samen en hoe we de dagen zouden invullen. Natuurlijk begreep ze wel dat we niet een paar uur in een vliegtuig zouden gaan zitten om de hele dag in een hotel door te brengen! Dan konden we toch beter thuisblijven! Ze begreep ook donders goed dat het beter was om nader tot elkaar te komen dan ieder zijn eigen zin door te drijven.
Ze stelde voor om samen naar één van de beste Indiase restaurants te gaan waar ik ooit heb gegeten. “Pak Putra” is na een paar jaar een legende in Malacca geworden! Niet alleen door de vermelding in de Lonely Planet maar onder de lokale bevolking die elkea vond in grote getale komt opdraven om te eten van de heerlijke “Tandoori kip”.

Vanavond zou het ook weer afscheid worden van mijn vrienden in Malacca en als grote verrassing kwam er nog een oude vriend opdagen, Unni was toevallig ook in de buurt en zou vandaag aankomen in Malacca. Alles tussen ons was weer koek en ei! Het werd een hele gezellige avond met een paar blikken bier en een minder pijnlijk afscheid.

Om half twaalf vonden we het genoeg en gingen op ons hotel aan. We konden terugkijken op een geslaagd en gezellig bezoek aan Malacca. Lyka wilde hier nog wel een keertje terug! De laatste foto in de nacht was “Bamboo Shadow”

Maleisië: Gemixte gevoelens

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Alles was weer goed tussen ons en we waren er samen uit dat we rekening met elkaar zouden houden. Natuurlijk was het geen optie om na het ontbijt tot zes uur in de middag op de kamer te blijven om de hitte van de middagzon te ontlopen.
En opnieuw was er een fantastisch gratis ontbijt bij de gouden bogen. Een koffie en een warme Milo moest worden afgerekend en dat was maar een schijntje.

Even terug naar de kamer en dan op stap om de "Kuil Cheng Hoon Teng Tempel" te bezichtigen. Onderweg naar de tempel kreeg ik al de eerste twijfels of het allemaal wel was doorgedrongen wat ik bedoelde met “samen op reis zijn”. Die twijfels verdwenen weer wanneer ze met veel interesse het hof van de tempel betrad.

De tempel is meer dan 400 jaar geleden gesticht en één van de parels van Malacca. Het is vreemd om te zien hoeveel overeenkomsten er nog zijn met de tempels in Taiwan.



Bij de “Xiang Lin Temple” aan de overkant van de weg bleef de kleine al buiten in een hoekje staan. Puffend in de schaduw gebaarde ze dat ik maar even alleen moest gaan kijken. En dat was dan meteen weer een minpuntje want ze wilde eigenlijk gaan winkelen.

De rest van de wandeling was een drama! Twee uur in een leeg overgekoeld winkelcentrum. De lunch schoot er bij in. Met lange gezichten moesten we met de bus terug. Ik liep een verkoudheid op in de Jusco tijdens het portemonneeloos winkelen. En het avondeten moest kip met rijst zijn en die van mij was zo slecht dat ik er niet eens een foto van schoot.

De oordoppen in en luisteren naar muziek, Lyka op de MacBook en ik wachten totdat het buiten eindelijk weer licht werd. Geen beste dag als afsluiting van onze eerste reis samen.

Maleisië: Onrust

Malacca (Café 1511 (Laksa room))

Na het leuke weekend werd het nu tijd om eens wat serieus te gaan doen. Vandaag maakten we ook voor het eerst gebruik van het inbegrepen ontbijt. En om eerlijk te zijn was dit niet slecht! Ik heb een goed gevoel bij “Café 1511”, de uitbater Colin is een fijne kerel die altijd voor je klaar staat en wel twee keer per dag vraagt of alles naar je zin is. De kamers zijn goed en als je kan leven met het feit dat de wc’s en douches achter in het gebouw zijn dan is het een prima plaats in Malacca om te verblijven.

En zo stapten we om half elf de zon in die al goed zijn best deed om zo fel mogelijk te schijnen. Lyka vond dit geen fijn gevoel en begon onmiddellijk te zeuren over de zon en haar huidskleur. Ik ben natuurlijk wel wat gewend maar vandaag stond mijn hoofd er niet echt naar. We zijn nu eenmaal in de tropen en daar kan de zon stevig schijnen.

We schoten wat foto’s rond Bukit St. Paul en na een kort gesprek begreep de kleine dat klagen geen zin had. De zon bleef nu eenmaal de zon.
Het verbaasde me echt om te zien hoeveel mensen problemen hebben met het beklimmen van de trap naar St. Paul’s Cathedral. Zuchtend en puffend haalden we hele hordes behoofddoekten veel te zware vrouwen in die plichtsgetrouw hun mannen en dikke kinderen volgden. Maleisië is zich gelukkig bewust dat het hier om een tikkende tijdbom gaat die later nog wel eens veel geld kan gaan kosten voor de gezondheidszorg.
‘Neem een schep suiker minder!’, is de slogan die dit moet gaan voorkomen.
Eenmaal op de top van de heuvel in de oude kathedraal aangekomen moet je even bijkomen van de lastige souvenir verkopers die ondanks de vele waarschuwingen elke dag weer terug komen. Het zijn allemaal Maleisiërs die zich achter het “bumiputra” verschuilen en zo de sterke arm van de wet ontlopen. Er speelde zelfs een autodidactische troubadour op een goedkope Chinese gitaar, die nog wel een paar jaar mag oefenen, liedjes van de Beatles. Maar of Paul McCarty wel zijn eigen liedje zou herkennen blijft voor altijd een vraagteken.

Tijdens de afdaling kwamen de klachten van de kleine ook weer terug en omdat we dicht een museum waren, waar ik zelf ook nog nooit naar binnen was geweest, doken we daar maar de koelte van de airconditioning in. Voor RM 2 (€ 0,46) kan je natuurlijk niet veel verwachten.
Het “People's Museum” bleek dan ook niet meer dan een bumiputra project te zijn om een paar luie Maleisiërs aan een zinloze baan te helpen. De koelte was nog het belangrijkst samen met twee nog werkende diorama’s die in het Maleis een stukje geschiedenis van Malacca vertelden.

De verdieping over Afrikaanse volkeren die zichzelf flink toetakelden om nog mooier te zijn was toch wel interessant. Tatoeages en stammen littekens ten over, maar ook met de Chinezen werd nog even de draak gestoken. Het voetbinden werd in kleuren en geuren uitgelegd aan een klein select gezelschap die de hitte buiten was ontvlucht.

Tijdens de korte wandeling hadden we een korte maar hevige woordenwisseling en door de opwinding schoot de lunch er ook nog bij in.

De rest van de dag brachten we in de koelte van onze kamer door. We kwamen alleen maar naar buiten toen de zon al bijna achter de horizon was verdwenen. Een maaltijd bij het “Garden Café” en weer terug naar de kamer. Het was geen geweldige dag geweest maar voor het slapen gaan hadden we nog wel een goed gesprek over hoe het nu verder moet.