Nederland: Is Wilders echt fout?

Zaltbommel

PvdA noemt rechts kabinet “bruin”
door Richard van de Crommert

AMSTERDAM - De PvdA in Amsterdam heeft donderdagmiddag hard uitgehaald naar het aanstaande rechtse kabinet. Het hoofdstedelijke PvdA-gemeenteraadslid en oud-rechterhand van Wouter Bos, Geke van Velzen, stelde in een raadsvergadering dat het 'kabinet Bruin 1' er nu aan komt.

De term 'bruin' is een rechtstreekse verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog. Toen werden NSB'ers en nazi's bruinhemden genoemd.
Tijdens de rondvraag vroeg Van Velzen hoe Amsterdam omgaat met het nieuwe kabinet, dat gevormd wordt door VVD en CDA. Daarbij stelde ze dat het erop lijkt dat 'Bruin 1' er nu aankomt. Ze vroeg zich af wat de gevolgen zijn voor de hoofdstad.

En dit mag ongestraft in Nederland?

Fascisme
Vooral raadslid Maurice Limmen (CDA) reageerde furieus op de term waarmee de PvdA'er Van Velzen verwees naar een mogelijk rechts kabinet.
"Wat wilt u hiermee zeggen", repliceerde hij. "Iedereen weet dat bruin verwijst naar fascisme en de nazi's." Van Velzen reageerde door te stellen dat de term al in de media werd gebruikt. Gevoelsmatig had ze het idee dat het wel een correcte beschrijving was.
Robert Flos (VVD) kon zijn woede na afloop niet meer verbergen. "Dit is walgelijk", vond hij. "Stemmingmakerij van de hoogste orde en inhoudelijk onjuist. Dit draagt zeker niet bij aan de relatie van het nieuwe kabinet met Amsterdam."
Maar Van Velzen is niet de enige die de term 'bruin' gebruikte het aanstaande kabinet. GroenLinks-raadslid Evelien van Roemburg dreigde eerder deze week dat 'de formatie van Bruin 1' niet gemakkelijk gaat worden voor de VVD in Amsterdam.

Links toont zich weer een slecht verliezer! En dat wordt in de toekomst alleen maar erger want de mensen in de straat die tegenwoordig nog links stemmen worden met de dag minder. Al dat linkse gekakel over communistische en Socialistische saamhorigheid komt de gemiddelde Nederlander zijn strot uit. De gemiddelde Nederlander heeft nu bijvoorbeeld in de vorm van het internet toegang tot een onuitputtelijke bron van informatie. Tegenwoordig vormen de mensen hun eigen mening terwijl veertig jaar geleden “de Volkskrant” en de partijkrant de enige bronnen van informatie waren. Laten we eerst eens kijken naar de definitie van een Socialistische samenleving?

Volksrepubliek en Socialistische Republiek
Deze twee republikeinse stelsels zijn praktisch hetzelfde en komen vooral voor in communistische (stalinistische) landen en volksdemocratieën. Het ambt van staatshoofd wordt veelal vervuld door een voorzitter van een Nationale Assemblée of door een voorzitter van een Staatsraad (zie: Staatsraadvoorzitter). In de alledaagse praktijk ligt de macht veelal in handen van een partijleider.
De term 'volks' is aan republiek toegevoegd om extra te benadrukken dat het volk aan de macht is en niet een selecte groep. Dit vanwege de (oude) associatie van het woord republiek met de aristocratische inrichting van de Romeinse staat in de Oudheid. Het is geen monarchie, maar een republiek en er is dus geen erfopvolging. Het is bovendien bijzonder, omdat al het volk het voor het zeggen heeft.
Tegenwoordig is dit niet meer zo bijzonder, omdat bijna alle democratieën ter wereld een tamelijk algemeen kiesrecht kennen. Dat is echter niet altijd zo geweest. Vandaar dat de term volksrepubliek kon ontstaan. Het is een contrast met de als klein-burgerlijk ervaren democratieën, waar meestal (tot het begin van de 20ste eeuw) een hoeveelheid geld of bezit als drempel gold om te mogen stemmen.

Als deze vrouwelijke leden van de “Partij van de Arbeid” en “Groen-Links” eens goed in de wereld om zich heen kijken dan zien zij een lijst van landen met mooie politieke experimenten waarbij “het Socialisme” de ideologie achter de regering was.

De nog overlevende socialistische volksrepublieken zijn:

Volksrepubliek China

Democratische Volksrepubliek Korea (Noord-Korea)

Democratische Volksrepubliek Laos

Socialistische Republiek Vietnam

Socialistische Republiek Cuba

Nu heb ik zelf drie van deze landen persoonlijk bezocht en ik heb er een heerlijke vakantie beleefd.
‘Waarom?’
‘Omdat het er goedkoop en de armoede groot was.’
Maar wat me in deze landen nog het meest opviel was de kloof tussen arm (het volk) en rijk (de corrupte partijbonzen en hun trawanten) enorm groot en onoverbrugbaar was. De vijftig jaar onafhankelijkheid hebben hier dus wel windeieren gelegd.

Maar wat nog meer angstaanjagender is is de lijst van landen waar het experiment mislukt is:

Duitse Democratische Republiek (Oost-Duitsland) (1949-1990)

Socialistische Federale Republiek Joegoslavië (1963-1992)

Volksrepubliek Hongarije (1949–1989)

Democratische Volksrepubliek Jemen (Zuid-Jemen) (1967–1970)

Volksrepubliek Albanië (1946–1976)

Socialistische Volksrepubliek Albanië (1976–1992)

Volksrepubliek Bulgarije (1946–1990)

Volksrepubliek Buchara (1920–1924)

Volksrepubliek Polen (1952–1989)


Wanneer ik dit lijstje doorloop komen herinneringen in mij op van feestende PvdA-ers met rode rozen.‘Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat je feest viert voor een nederlaag van een ideologie die je zelf aanhangt?’
(Ik wil hier ook geen foto’s meer over plaatsen want wordt mijn website 18+)

De roman “Hart der duisternis” van Joseph Conrad is het antwoord!

Quote:
Marlows eerste opdracht is deze Kurtz op te zoeken. Met een gammele stoomboot wordt het een lange tocht tegen de stroom in, voortdurend boomstronken ontwijkend, door niets dan oerwoud omringd, en met een groep kannibalen in dienst om de boot door ondiepten te duwen. Als Kurtz eindelijk bereikt wordt, blijkt deze helemaal van god los: alle wetten, alle normen, alle beschaving heeft hij overboord gezet, het enige wat voor hem nog telt is zijn eigen zin, zijn eigen wil. Kort voordat Kurtz een paar dagen later sterft, velt hij zelf het oordeel over deze toestand van totale ongeremdheid: "The horror! The horror!" ("Het afgrijzen! Het afgrijzen!")


De enige drijfveer van de PvdA en haar bestuurders is gelijk aan die van alle andere partijen. De onverzadigbare honger naar macht. En alle middelen zijn geoorloofd om het doel te bereiken. Er mag door het volk niets fout worden gezegd over “Joden” en “Zwarte Pieten” maar onze vertegenwoordigers mogen democratisch gekozen leden van de Tweede kamer wel ongestraft zwart maken. (Mijn excuses voor deze opmerking). Aan het einde wacht toch wel een goedbetaald commissariaat bij een multinational!

Als ik naar de twee bovenstaande lijstjes van socialistische landen kijk dan zou ik willen vragen om al die mensen die het socialisme in hun hart hebben gesloten naar deze landen te emigreren voordat Nederland ook in het rijtje van mislukte experimenten opduikt.

Dat het Communisme en Socialisme op haar laatste benen loopt is voor de meesten wel duidelijk. We zien de laatste stuiptrekkingen van deze oude en onwerkbare ideologie. Maar vergeet niet! “Een kat in het nauw maakt rare sprongen”






Bruinhemden:

Bruinhemd
` bruin - hemd de -woord bruinhemden 1 lid van de SA, de eerste grote paramilitaire organisatie van de nationaal-socialisten, waarvan de leden in bruine hemden gekleed gingen; 2 bij uitbreiding nationaal-socialist '

Nederland: Weggegooid geld?

Zaltbommel

Laat ik eerst beginnen met te zeggen dat het me ontzettend aan mijn hart gaat wanneer er een eind komt aan een jong óf oud leven. Het feit dat het gaat om een twintigjarige man uit "Burundi" doet er niets aan toe. Ook niet omdat het om een politieke of economische vluchteling gaat. Dit alles voordat ik als racist wordt afgeschilderd en als gematigd aanhanger van Geert Wilders in een verkeerde box wordt geplaatst.

Zolang ik me kan herinneren zwem ik al in de Waal. Vroeger had mijn grootmoeder een oude schoenendoos met zwart/wit foto’s en op één van die foto’s stond het hele gezin in badpak en zwembroek. We waren met z’n allen op een mooie zomerdag in het midden van de jaren zestig op een standje aan de Waal.
Natuurlijk werd ons als kind met de paplepel ingegoten dat de Waal een gevaarlijke plek was als je je niet aan de regels hield. En zo’n zomermiddag kwam er ook! Er was een jongen bij ons uit de buurt in het water van de haven geraakt en verdronken. De verslagenheid in de buurt was groot maar ik moet er wel bij vermelden dat de knaap lichtelijk geestelijk gehandicapt was. We woonden toen in een echte volksbuurt met veel grote gezinnen. De verbondenheid was van een sterkte zoals je die nu weinig meer ziet.
Natuurlijk ging de tijd verder en wij bleven zwemmen in de Waal. Daar kwam pas verandering in toen mijn zus verhuisde naar de Prins van Oranjestraat.

“Het Sportfondsenbad” was toen voor een paar jaar “The Place to Be”.
‘Wie van mijn leeftijd, zo rond de vijftig, heeft er niet leren kussen op de afgeschermde achterweide?’
Als ik nu terugkijk naar wat er van over is dan kan ik weinig anders concluderen dan bar weinig. De altijd in geldnood verkerende gemeente Zaltbommel had jaren geleden de grootste plannen om de grond maar te verkopen aan een projectontwikkelaar en zo twee vliegen in één klap te slaan. Helaas voor de ouders én de kinderen werden de twee buitenbaden gesloten. Van de kosten was er maar weinig meer over en de baten zouden voor een kort moment de bodem van de geldkist bedekken.

De volgende attractie om de mooie Hollandse zomervakanties door te brengen werd “de put van Zanen”, ondertussen was ik al een jaar of dertien en ik begon de anatomie van de meisjes nu wel leuk te vinden. De plas lag ver buiten Zaltbommel en was omgeven met maïsvelden en bomen. Een zandzuiger die midden in de put lag had natuurlijk ook een onweerstaanbare aantrekkingskracht op jongens die in de pubertijd waren. Hier kon je je bewijzen door onder het toeschouwend oog van tientallen meisjes aan de waterkant van de zuiger af te duiken. Het liefst met een sierlijke salto waardoor je soms met een smak op het water terecht kwam. Zolang als ik me kan herinneren is er nooit iemand in de put van Zanen verdronken.

Na de avonturen aan de put van Zanen trokken we met z’n allen richting Oensel. “ ‘t Zandgat” was groter, lag nog verder verwijderd van de beschaving en we konden er zomers kamperen. Vanaf 1975 tot zeker 1982 hebben we hier de mooiste zomers van mijn leven beleefd. Één keer is het misgegaan, als ik de zelfdodingen niet meetel. Een Marokkaans kind was met vriendjes het water in gegaan en had het contact met de opgeblazen binnenband verloren. Helaas kwam er ook aan het leven van dit kind veel te vroeg een einde.
Nooit zijn er borden geplaatst dat het zwemmen in de put van Zanen of het Zandgat gevaarlijk was!

‘Waarom?’
Omdat iedereen met een beetje gezond verstand wist en door zijn ouders of opvoeders er op was geattendeerd dat het gevaarlijk kon zijn. Bij mij persoonlijk was het er zo sterk ingewreven dat ik nooit ‘t Zandgat heb overgezwommen, niet in de lengte en niet in de breedte. Menig keer ben ik uitgelachen maar ik dat deerde me niets.

Op 11 juli 2010 was er een twintig jarige Burundese vluchteling met zijn vrienden naar de Waal gegaan om te zwemmen óf te pootje baden. Vele onduidelijke speculaties over of het slachtoffer nu wel óf niet kon zwemmen heb ik in de afgelopen week aangehoord. Het is natuurlijk een tragedie als zo’n jong leven abrupt en ongelukkig wordt beëindigd.

‘Maar wat ik niet begrijp is de lobby die er na ontstond om borden te gaan plaatsen dat het zwemmen in de Waal gevaarlijk is!’
OK, elke dode door een ongeval is er één teveel maar een verkeersslachtoffer op de Steenweg leid ook niet tot een kostbare overdaad van waarschuwingsborden:
“Pas op! Oversteken is gevaarlijk!”
Want iedere verkeersdeelnemer met een beetje gezond verstand weet dat hij bij het oversteken van een drukke weg goed moet opletten!

De hamvraag is dus:
‘Wat heeft er toe geleid dat er een lobby voor die waarschuwingsborden is ontstaan?’
‘Het antwoord is volgens mij nog veel eenvoudiger dan menigeen denkt.’
Een groep mensen grepen deze kans met twee handen aan om eindelijk weer eens in het middelpunt van de belangstelling te kunnen staan. Zoals zoveel strijders die vechten voor onzinnige zaken en rechten. Ze hebben weinig of niets om voor te leven. Het is niet het doel dat belangrijk is maar de belangstelling voor een totaal onbelangrijk persoon die de drijfveer is.

Maar wat mij verbaasd is dat er ooit één woord gerept over de overbetaalde sociaal werker of hulpverlener die hier te kort is geschoten.
‘Had dit persoon niet opgelet of de juiste voorlichting gegeven?’
‘Is zijn aanstelling ooit in gevaar geweest omdat hij heeft gefaald?’
Ik ben bang van niet. En zo hebben we nu dus horizon vervuilende borden langs onze mooie pittoreske rivier staan betaald door de inwoners van de gemeente waarvan het geld beter besteed had kunnen worden aan een uitje voor de bejaarden of een project voor de autochtone Zaltbommelse jeugd. Maar wat mij nog meer verbaasd is de ongelofelijke snelheid waarmee de bijna altijd lakse gemeente hierop heeft gereageerd!

Toen er vijftien jaar geleden een probleem ontstond in de binnenstad met als broeipunt de Omhoeken had de gemeente borden moeten plaatsen! Zelf ben ik in mijn eigen huis mishandeld en buiten meerdere malen bedreigd als er weer één tegen mijn voordeur aan stond te pissen. Het ging zelfs zo ver dat ik de wethouder van Engelen, die toen nog om de hoek in de Nonnenstraat woonde, een keer midden in de nacht uit zijn bed heb gebeld zodat hij met zijn eigen ogen kon aanschouwen wat er honderd meter van zijn huis allemaal gebeurde.
De politie reikte mij ook een hand, hun advies was:
‘Je kan beter geen aangifte doen in verband met represailles!’
En daar sta je dan als hardwerkende belastingbetaler.

‘Voordat U als lezer mij ook als aanhanger van Geert Wilders gaat afschilderen verzoek ik U om nog één keer diep na te denken?’
‘Waarschijnlijk heeft U als lezer ook niets tegen al deze zaken zolang het maar niet bij U voor de deur gebeurt!?’
Vijftien jaar geleden had de gemeente deze borden moeten plaatsen op de plaatsen waar er overlast was! Dan was de bewoners van de binnenstad en bezoekers van Zaltbommel veel ellende bespaard gebleven en waren deze borden nu ook alweer uit het straatbeeld verdwenen.

Maar ik blijf bij mijn mening dat het pure geld verspilling die die ook nog eens het mooie gezicht op onze rivier verstoort.

En ook die overdaad aan waarschuwingsborden en verbodsborden in het algemeen is mij een doorn in het oog.
‘Kijk eens naar deze voorbeelden?’

Had één bord niet voldoende geweest? De hele mentaliteit van de maatschappij en de bestuurders moet aangepast worden.
‘Neem de trein eens als voorbeeld?’
Een treinstel heeft zestien deuren. Twee van die deuren hebben een voorziening waar je fietsen mag plaatsen. De Nederlandse Spoorwegen hebben gekozen voor twee gebodsborden in plaats van veertien verbodsborden. En dat is de juiste oplossing voor deze roodwitte horizon en historische binnenstad vervuilende problematiek.



Bron ongeval zwemmer
Bron verkeersbord Marokkaan verbod

Nederland: Een nieuwe fiets

Zaltbommel

Ja, het is precies zoals de titel zegt! Ik heb een nieuwe fiets gekocht. De laatste tijd krijg ik steeds meer last van mijn rechtervoet. Hij wordt pijnlijk na een kilometer of vijftien en ik weet zelf dat het nooit meer goed zal komen. Steunzolen zouden verlichting kunnen brengen en die staan dan ook gepland in de niet verre toekomst. Ik blijf natuurlijk wel veel wandelen want dan zie je wat meer.
Maar ondertussen ga ik proberen mezelf op het fietsen te storten. Een mooie lichtblauwe Gazelle Fuente Pure 2010 is aangeschaft en ik wil nu de tweewieler meer gaan gebruiken rond mijn woonplaats Zaltbommel. De fiets was aantrekkelijk geprijsd bij Bert van Osch rijwielen in Zaltbommel. Natuurlijk had ik het internet afgestruind maar Bert kon mij ook een aantrekkelijke aanbieding doen. En dan is dicht bij huis gekocht natuurlijk altijd beter dan van een onpersoonlijke website.
De GPS zit op het stuur en ik ben al een beetje aan het plannen om meerdaagse tochten te gaan doen. Maar het probleem is natuurlijk het Nederlandse weer dus waarschijnlijk wordt de tocht doorgeschoven naar de lente van volgend jaar. Van de week krijg ik nog mijn fietstassen binnen en dan kan ik eens gaan kijken, met de gunst van de weergoden, waar we zo allemaal nog een dagtochtje kunnen gaan maken.

Deze foto is nog uit de catalogus! Volgende week de eerste foto’s van onderweg.