Singapore, enige verbetering?

Singapore (Hotel 81 Palace)

Gelukkig heb ik vannacht redelijk geslapen. Door de Paracetamol was de koorts een stuk minder met als direct gevolg dat ik minder zweette tijdens mijn slaap. Ik had zelfs trek toen ik door de iPhone om acht uur werd gewekt. Het is aardedonker in mijn slaapkamer als ik de gordijnen sluit. Nu ik me beter voel begin ik het hotel ook meer te waarderen. De kamers zijn klein maar zelfs tijdens het doorbrengen van veel tijd worden ze niet claustrofobisch.
De twee sneden krentenbrood zijn niet genoeg geweest! In de bus, lijn 51, naar het centrum beginnen mijn darmen te borrelen en er plaats voor meer. Laten we maar een oude bekende nuttigen bij de gouden bogen! Maar niet voordat er een nieuwe doos Panadol Extra was gekocht.

Na het tweede ontbijt voor vandaag voelde ik mijn krachten weer wegstromen. Snel zoek ik mijn weg terug. Eerst door de verzengende hitte die overgaat in de koelte van de bus. Even slapen en weer op krachten komen. Ik realiseer me dat ik mijn afspraken voor vanavond moet afzeggen en dat het doel voor dit bezoek, Singapore National Day, helaas te vroeg komt.

‘s Avonds onderneem ik nog een poging om te bezien of ik het toch misschien mis had. Maar nee, na mijn Yakisoba met zalm heb ik maar één wens. Slapen! En hopen dat ik morgen weer de oude ben. Het is de hoop op een snel herstel die me op de been houd.

Singapore, met sokken aan in bed

Singapore (Hotel 81 Palace)

Het is niet echt beter als ik deze ochtend opsta. Ik heb geen oog dichtgedaan en de gladde plastic overtrek van mijn matras heeft de compositie van de lakens om getoverd in een chaotische berg van katoen en polyester. De lakens zijn kletsnat en dat betekend dat ik veel vergif heb uitgezweet. Eerst een kop koffie en na een kort telefoon gesprek met nummer “0” (de receptie) wordt ook mijn internetverbinding weer aangesloten.
Na een kort zoekactie met Google komt Dengue, oftewel knokkelkoorts op. De symptomen kloppen, ook de incubatietijd. Ik ben afgelopen maandag in Malacca een paar keer door een mug gestoken. Misschien heb ik het wel mis maar als het morgen nog zo slecht is bezoek ik wel een ziekenhuis.
Opnieuw is er krentenbrood voor het ontbijt. Een gewoonte die ik in Taiwan heb opgepikt. Heerlijk, krentenbrood met roomboter en een kop koffie. Actos, Metformine, Lipitor en twee grote tabletten Paracetamol gaan in etappes naar binnen. De leeftijd begint nu mee te tellen! Herstellen duurt langer! Om half elf gaan de ogen weer dicht voor een korte rust, met de sokken aan en de airconditioning uit.
Als ik na een anderhalf uur weer bijkom voel ik me zelfs beter dan toen ik ging slapen. Zijn het waanbeelden of ben ik echt aan de beterende hand? Een paar sneden krentenbrood en een kop koffie, het lijkt er zelfs op dat mijn eetlust weer is terug gekeerd. Het is wel moeilijk om met een barstende hoofdpijn verhalen te schrijven. Daarom kom ik niet verder dan een beetje Facebook en het onderzoeken van bestemmingen voor november en januari.

Jielus Hendrik Kuijntjes is looking for a travel partner. Culture, food and photography are the most important things. Sulawesi (Indonesia) from 3 november-1 december 2010. Airfare from KL is RM 367 return. I'm a thrifty one on the road so daily expenses will be around € 25,-. Anyone?

Jielus Hendrik Kuijntjes is looking for a travel partner. Culture, food and photography are the most important things. South India from 18 januari-15 februari 2011. Airfare from KL is RM 705 return. I'm a thrifty one on the road so daily expenses will be around € 25,-. Anyone?

De volgende twee berichten worden op Facebook geplaatst. Misschien heeft één van jullie wel zin om er met me op uit te trekken. Je kunt mijn verhalen hier lezen en zo een beeld vormen over wat je te wachten staat.
Om zes uur ben ik zo opgeknapt dat ik zelfs naar buiten ga om eten te kopen. Chinees in een meeneem vorm. Ik voel aan mijn lopen dat het een stuk beter gaat en ook de noedels met groenten smaken me goed. Wanneer de Paracetamol is uitgewerkt kan ik het goed voelen dat ik een volgende dosis nodig heb.

De avond is Lethal Wapon 3 en 4. Actie en weinig denken. Nog twee tabletten voor het slapen gaan en ik hoop dat ik morgen weer de oude ben.

Singapore, Ziek!

Singapore (Hotel 81 Palace)

Een maand geleden was het een voedselvergiftiging en nu is het griep? Koorts, spierpijn en pijn in mijn gewrichten, zelfs het kijken uit mijn ogen doet me pijn. Het is al elf uur en ik lig nog steeds in bed. Ik moet er wel uit want anders wordt mijn kamer niet opgemaakt. Op zoek naar Paracetamol en schaduw, ik kan de zon niet verdragen. Ik voel de virussen zich vermenigvuldigen in mijn lichaam. Vandaag dus een rustdag, morgen hopen dat alles weer beter gaat.
Slingerend alsof ik dronken en gevoel alsof ik op schuimrubber loop baan ik me een weg door de mensenmassa in de MRT stations. Paracetamol is zo gevonden bij de Guardian en een slok 100+ spoelt de eerste gram van het medicijn naar binnen. Ik moet eten maar ik heb geen trek.
De gouden bogen moeten uitkomst brengen. MacNuggets menu nummer 10, SGD 4,65. De patat is ongelofelijk zout maar dat heb ik juist nodig na al dat zweten. Met lange tanden werk ik de kleine portie naar binnen. De currysaus maakt de fabriekskip echt beter, een beetje zoet en een klein beetje pittig.
Opnieuw vecht ik me door de mensenmassa maar deze keer in omgekeerde richting. Mijn kamer is schoongemaakt en mijn bed is opgemaakt. Ik schakel de ventilator uit en de thermostaat gaat op dertig graden Celsius, de kou is een vijand van een mens met koorts. Het duurt niet lang voordat ik slaap. Heerlijk slapen! Slaap helpt en na twee uur ben ik weer bij.
Het is verbazingwekkend hoe goed Paracetamol werkt als je het spul bijna nooit gebruikt. Ik voel me zelfs sterk en ik maak plannen om er op uit te trekken. Maar in mijn achterhoofd weet ik beter. En inderdaad, langzaam voel ik me weer slechter worden totdat ik om vier uur ‘s middags mijn tweede gram voor vandaag inslik. Opnieuw gaan de ogen voor een paar uur dicht. Ik vraag me af of ik vandaag nog de deur uit ga.
Communicatie via Facebook. Pijn in mijn rug en al mijn spieren, de kou van de airconditioning snijdt door me heen als een mes. Ik ril en bibber, diep onder de dekens hoop ik dat ik morgen weer beter ben. Tegen beter weten in natuurlijk.