Maleisië, vroeg bier drinken

Malacca (Heeren Inn)

Mijn laatste dag in Malacca alweer en deze dinsdag ga ik er op uit met mijn fisheye lens om te proberen wat andere foto’s dan normaal te schieten. Dinsdag is van oudsher een erg rustige dag in dit toeristische stadje. Als ik geluk heb zijn er weinig mensen in mijn foto’s.

Na de lunch slenter ik langs de Porta de Santiago en beklim in de warmte van de vroege middagzon de trappen van Bukit St. Paul. Wanneer ik naar beneden kijk begrijp ik wat er moet gebeuren om deze plaats nog mooier te maken. Maar de moslims in Malacca begrijpen dit niet! Het is onvoorstelbaar dat een lelijk voormalig schoolgebouw uit de jaren zestig niet wordt gesloopt. De moslims zijn er op tegen omdat er een Islamitisch museum in is gevestigd. Ook het politiebureau met haar lelijke kobaltblauwe dak is een doorn in het oog. Misschien later? De tijd gaat hier nu eenmaal langzamer dan in Europa.

Aan de andere kant van de heuvel meer lelijke gebouwen en de braderie naast het Stadhuys maakt het ook niet mooier. Dancing Queen en Billy Jean schallen uit de luidsprekers over Dutch Square, snel weg en op pad naar het Discovery Café.

Een gezellige middag met vrienden en vroeg naar bed. Ik kan de slaap wel gebruiken, ik voel me doodop.

Maleisië, een vroege verrassing

Malacca (Heeren Inn)

Gisterenavond had Bob Teng me uitgenodigd voor een “Dim Sum” ontbijt. In het verleden heb ik de uitnodigingen al zo vaak af geslagen dat ik er niet meer onderduit kon. Ik bleef wat langer dan normaal op bed liggen en om half tien was ik bij het Discovery Café. Bob had de telefoon net in de hand om te bellen waar ik bleef!
Bij het “Ban Hing Xiang Tea” theehuis wat het een drukte van jewelste. Drie shophouses waren aan elkaar geregen tot één groot restaurant waar een half dozijn obers en serveersters met grote aluminium dienbladen vol met heerlijkheden rond gingen. Groene en zwarte thee wordt er zonder te vragen geserveerd! Gebakken, gefrituurd en gestoomde hapjes op kleine schaaltjes. Groente, kippen en varkensvlees, garnalen en vis worden in tientallen verschillende varianten bereid. Nu ben ik toch al niet zo’n grote eter, laat staan dat ik me ‘s morgens te goed kan doen aan al die heerlijkheden. Toch heb ik goed mijn best gedaan! En het was heerlijk.

Ik bedankte Bob voor zijn gastvrijheid en een vriend van hem zette mij af bij het Mahkota Parade Shopping Center, niet hier maar aan de overkant moest ik opdracht 2 van deze trip vervullen. Het kopen van een kleine reiskoffer.
‘Ik weet het!’ ‘Ik weet het!’
Vaak hebben jullie me horen zeggen dat de rugzak voldoende was maar nu de luchtvaartmaatschappijen steeds moeilijker gaan doen over de bagage voor de cabine heb ik besloten om toch maar zo’n ding aan te schaffen. Hoofdzakelijk voor het reizen heen en weer tussen Nederland en mijn verre bestemmingen. Ik laat dan gewoon achter wat ik (nog) niet nodig heb en verwissel de kleding gewoon voor de juiste kleding wanneer dat nodig is voor mijn volgende bestemming. De echte merken kostten me gewoon teveel! € 400,- voor een klein koffertje vindt ik echt te gek, ondanks de tien jaar garantie die ze garanderen! Dus mijn oog viel op een zwarte felgekleurde koffer van ongeveer € 85,-. Beperkte garantie en een voor mij onbekend merk maar het zag er zeker zo goed uit als de Samsonite en Delsey’s die ik had gezien.
En hier presenteer ik dan mijn nieuwe reisgenoot.

Na de kip Tandoori als avondeten liep ik nog even langs het Discovery Café om mijn oude vriend Patrick Teo te begroeten. Hij is nu druk met darts en ik had geen zin om bier te drinken. Het gevolg was dat ik alweer om half tien op bed lag. Even de weinige foto’s controleren en weer slapen.

Morgen is een drukke fotografie dag.

Maleisië, de eerste opdracht

Malacca (Heeren Inn)

Lui, heel lui was ik vandaag. Zondag is een rustdag in de westerse wereld maar dat betekent niet automatisch dat alles hier in Malacca (Maleisië) gesloten is. De multiculturele samenleving van Maleisië maakt dat een ietsie pietsie meer ingewikkeld.
Ontbijtje, krantje, effe liggen en een wandeling. Tijdens deze wandeling was ik op zoek naar kettingspray! Dat spul dat je als olie op de ketting van je fiets of motorfiets spuit en dan na een paar minuten in smeervet veranderd. Misschien simpel in Europa maar heel ingewikkeld in Thailand!

Ik weet één echte motorshop in Malacca en daar ging ik natuurlijk naar toe. Ze waren bekend met het spul maar verkochten het niet. Één stapje dichterbij maar ik kon het doel nog steeds niet zien. Dan maar weer verder zoeken!

Tijdens mijn rondje “Bukit Cina” passeerde ik een tempel die me erg aan Taiwan deed denken. Het versterkt mijn gevoelens dat de “Straight Chinese” en de Taiwanezen hetzelfde volk zijn. Zeker als ik hun tempels, gebruiken en gezichten zie! Ik kende een paar mensen uit het café van Teng en moest natuurlijk een hoop handen schudden van mensen die ik nog niet kende. De tempel stond nog in de steigers en foto’s maken was moeilijk. Dat doen we de volgende keer wel!

Een stukje verder voelde ik de eerste druppels op mijn gezicht! In de sloot om de begraafplaats kon ik de druppels tellen die langzaam meer werden. Echt regenen ging het niet. Het was een natte wind die de straat niet eens verkleurde.
Na de elf kilometer liep er een stroom zweet door mijn bilnaad die de achterkant van mijn broek donker kleurde. Het was ongelofelijk warm! De rest van de middag bracht ik door in de koelte van mijn kamer.

Om half zes ging ik weer op pad om foto’s te maken maar het viel me meteen op hoe druk het nog was. Malacca is de laatste vijf jaar enorm veranderd. Ik wil niet eens praten over het verschil met twaalf jaar geleden toen ik hier voor het eerst kwam. Ik had problemen met het kiezen van een restaurant, mede omdat ik niet zo’n trek had deze avond. Bananenblad is en blijft een goede optie! Je krijgt net zoveel als je op kan en er wordt niets verspild. € 1,40 , inclusief een Coke Light is natuurlijk een koopje!

De formule 1 race bij het Discovery Café en tijdens de race werd ik steeds door een groep Spanjaarden ondervraagd over mijn ervaringen in Maleisië. Zonder één minuut van de race te missen beantwoorde ik de meeste vragen. Tijdens een reclamepauze haalde ik op de computer van het café mijn website tevoorschijn en vertaalde die meteen naar het Spaans. Ze keken me verbaasd aan en het meisje uit Barcelona vroeg me hoe ik van het bestaan van deze website afwist.
‘Nou simpel, ik schrijf de verhalen en maak de foto’s voor deze website.’
Nu keken ze met open ogen en monden heen en weer van het scherm naar mij.
‘Wij hebben deze website helemaal gelezen!’, klonk het in een koor.
Nu moest ik natuurlijk meer aandacht aan hen dan aan de race schenken. Het gesprek werd ook meteen persoonlijker. Mijn ego werd gestreeld en complimenten vielen me ten deel. Ik was vereerd en ontroerd!
‘Dit is de echte reden waarvoor ik het allemaal doe.
Na een lang gesprek namen we afscheid en ik ging met een warm gevoel van binnen terug naar mijn kamer.
Morgen opdracht twee!