Maleisië, de eerste opdracht

Malacca (Heeren Inn)

Lui, heel lui was ik vandaag. Zondag is een rustdag in de westerse wereld maar dat betekent niet automatisch dat alles hier in Malacca (Maleisië) gesloten is. De multiculturele samenleving van Maleisië maakt dat een ietsie pietsie meer ingewikkeld.
Ontbijtje, krantje, effe liggen en een wandeling. Tijdens deze wandeling was ik op zoek naar kettingspray! Dat spul dat je als olie op de ketting van je fiets of motorfiets spuit en dan na een paar minuten in smeervet veranderd. Misschien simpel in Europa maar heel ingewikkeld in Thailand!

Ik weet één echte motorshop in Malacca en daar ging ik natuurlijk naar toe. Ze waren bekend met het spul maar verkochten het niet. Één stapje dichterbij maar ik kon het doel nog steeds niet zien. Dan maar weer verder zoeken!

Tijdens mijn rondje “Bukit Cina” passeerde ik een tempel die me erg aan Taiwan deed denken. Het versterkt mijn gevoelens dat de “Straight Chinese” en de Taiwanezen hetzelfde volk zijn. Zeker als ik hun tempels, gebruiken en gezichten zie! Ik kende een paar mensen uit het café van Teng en moest natuurlijk een hoop handen schudden van mensen die ik nog niet kende. De tempel stond nog in de steigers en foto’s maken was moeilijk. Dat doen we de volgende keer wel!

Een stukje verder voelde ik de eerste druppels op mijn gezicht! In de sloot om de begraafplaats kon ik de druppels tellen die langzaam meer werden. Echt regenen ging het niet. Het was een natte wind die de straat niet eens verkleurde.
Na de elf kilometer liep er een stroom zweet door mijn bilnaad die de achterkant van mijn broek donker kleurde. Het was ongelofelijk warm! De rest van de middag bracht ik door in de koelte van mijn kamer.

Om half zes ging ik weer op pad om foto’s te maken maar het viel me meteen op hoe druk het nog was. Malacca is de laatste vijf jaar enorm veranderd. Ik wil niet eens praten over het verschil met twaalf jaar geleden toen ik hier voor het eerst kwam. Ik had problemen met het kiezen van een restaurant, mede omdat ik niet zo’n trek had deze avond. Bananenblad is en blijft een goede optie! Je krijgt net zoveel als je op kan en er wordt niets verspild. € 1,40 , inclusief een Coke Light is natuurlijk een koopje!

De formule 1 race bij het Discovery Café en tijdens de race werd ik steeds door een groep Spanjaarden ondervraagd over mijn ervaringen in Maleisië. Zonder één minuut van de race te missen beantwoorde ik de meeste vragen. Tijdens een reclamepauze haalde ik op de computer van het café mijn website tevoorschijn en vertaalde die meteen naar het Spaans. Ze keken me verbaasd aan en het meisje uit Barcelona vroeg me hoe ik van het bestaan van deze website afwist.
‘Nou simpel, ik schrijf de verhalen en maak de foto’s voor deze website.’
Nu keken ze met open ogen en monden heen en weer van het scherm naar mij.
‘Wij hebben deze website helemaal gelezen!’, klonk het in een koor.
Nu moest ik natuurlijk meer aandacht aan hen dan aan de race schenken. Het gesprek werd ook meteen persoonlijker. Mijn ego werd gestreeld en complimenten vielen me ten deel. Ik was vereerd en ontroerd!
‘Dit is de echte reden waarvoor ik het allemaal doe.
Na een lang gesprek namen we afscheid en ik ging met een warm gevoel van binnen terug naar mijn kamer.
Morgen opdracht twee!

Maleisië, waar is de regen?

Malacca (Heeren Inn)

Bleek ik er toch een paar meer op te hebben dan ik had gedacht. Na een comateuze nacht schrok ik om net iets over negen wakker. Iemand had de luiken van mijn kamer vannacht dicht gedaan en zodoende werd ik niet door het zonlicht gewekt. Het eerste nadeel van kamer 103.
Zaterdag dus, heerlijk niets doen want het is vandaag veel te druk om mooie foto’s te kunnen maken. Natuurlijk ging ik er na het gebruikelijke ontbijt bij MacDonals’s wel op uit maar verder dan een heerlijke lunch met veel vis in verschillende kerriesauzen kwam ik niet. De zon stond hoog aan de hemel en ik realiseerde me dat het wel heel lang geleden was dat ik door Maleisië had gereisd zonder ook maar één keer regen te hebben gezien in drie dagen.

Onderweg viel het me wel op dat er nu serieus wordt gewerkt om het toerisme tot een succes te maken. Vuile muren worden opgeschilderd en de ene na de andere attractie schiet de grond uit.

Op de zaterdag was het weer tijd voor mijn geliefde Tandoori Chicken bij het Pak Putra restoran. Ook deze keer deden ze me niets te kort en het kippenvlees kon je zo van het bot zuigen. Ook de gebakken aardappelen waren weer hemels, ik had zo’n trek dat de piepers helaas niet op de foto zijn gegaan.

Na een paar koude biertjes bij het Discovery Café vond ik het genoeg en ik had geen zin meer om naar Ringo Classic te gaan. Ik lag voor mijn doen al heel vroeg op bed, ondanks dat het zaterdagavond was.

Maleisië, lui Malacca

Malacca (Heeren Inn), 30 juli 2010

Maar twee nachten in Kuala Lumpur deze keer? Helaas, maar omdat ik op woensdag in plaats van dinsdag ben gearriveerd betekend het dat ik na één, veel te korte, dag alweer verder moet naar Malacca.
Malacca is onbeschrijfelijk en eigenlijk vindt ik het niet eens Maleisië. Malacca heeft net als Penang in het noorden een eigen identiteit. Maar het is voor mij een speciale plaats waar ik graag weer terug kom en veel vrienden heb.
Kuala Lumpur is vandaag de dag één grote bouwplaats en eindelijk moet het “Puduraya Busstation” er ook aan geloven. Een paar jaar geleden is het nog een keer helemaal opgeschilderd maar aan de binnenkant was het al lang niet meer van deze. Als één van jullie hier ooit naar het toilet is geweest dan weten jullie zeker wat ik bedoel. De doordringende geur van verschraalde urine was sterk genoeg om de meest aangeslagen bokser weer op zijn voeten te krijgen.
Niet zeker van het vervoersplaatje deze keer zou zijn hield ik alle opties open. Bus en trein, al dan niet via Seremban, waren mogelijk. Maar zover zou het niet komen. Een overvolle shuttlebus, 2 RM per persoon, bracht ons naar Bukit Jalil waar op de parkeerplaats van het National Stadium een busterminal was geïmproviseerd. Met de nodige Maleisische mismanagement natuurlijk. Gelukkig had ik de balie van KKKL snel gevonden en mijn bus zou binnen twintig minuten naar Malacca vertrekken. Het was dus gemakkelijk gegaan!

Het had me wel een uur meer gekost dan normaal maar het maakt me niets uit want ik ben toch op vakantie. Mijn normale kamer in het “Heeren Inn” was voor een week verhuurd en voor het eerst sinds lange tijd moest ik naar een andere kamer. Kamer 103 deze keer, lood om oud ijzer alleen deze kamer is op de begane grond dus er is meer verkeer op de gang.
Het volgende wat me stond te doen was natuurlijk eten bij “Restauran Saravanna”. De vegetarische kerries op een bananenblad waren niet te versmaden. Wat een heerlijkheden voor zo’n klein prijsje. Met de volle maag en een Cola Light in de hand zocht ik de koelte van mijn kamer op om even te gaan liggen. Malacca is rust en rust is even liggen na de maaltijd!

Het was alweer half zeven toen ik het hotel verliet voor mijn volgende maaltijd. Saté Celup bij “Capitol Saté”. Dit gerecht is een soort fondue maar dan met een dunne saté saus in de pan. Je kookt en verwarmd je eten in de saté saus. Het is heerlijk, zeker met een koud biertje er bij! Gelukkig was er een Chinees stel dat me aan tafel wilde hebben. Er staat voor het restaurant altijd een rij mensen te wachten om aan tafel te kunnen. Ik kon door de gastvrijheid van deze twee meteen aanschuiven. Het was ook erg aangenaam omdat tijdens het eten een goed gesprek konden voeren.

Na een paar biertjes bij het “Discovey Café” ging het verder naar “Ringo Classic”. Vijf flesjes “Carlsbergh” in een emmer voor € 12,-. Net zo duur als is Thailand!

Mijn dag zat er om half één weer op en voldaan zocht ik mijn bed op. Morgen is het zaterdag en dan is het in Malacca veel te druk om wat te doen. Maandag en Dinsdag zijn de fotodagen, dan slaapt dit kleine pareltje aan de westkust van Maleisië. Selamat Malam.

Geen fietsen en ossenkarren!


Maar wel een ???????