Het eerste wat me vanochtend opviel was dat mijn fles wijn uit de koelkast was verdwenen! En ik wist wie zijn etenswaren naast die van mij op de onderste plank in de koelkast had gehad en die mensen waren nog geen minuut geleden naar buiten gelopen. Ze stonden nog naast de auto op de parkeerplaats en toen ik om mijn fles wijn vroeg keken ze me beteuterd aan.
“Oh, ik dacht dat die fles van ons was?”, sputterde de Canadees.
Hij haalde de fles tevoorschijn en ik wees op het gifgroene etiket met mijn naam er op geschreven.
“Oh, ik heb het etiket helemaal niet gezien?”, sputterde hij met een nagemaakt gezicht.
Hij gaf me de fles die driekwart leeg was terug. Natuurlijk nam ik hem niet aan want ik wist dat ze met opzet mijn fles hadden ingepikt. Een appelgroen etiket op de hals van de fles kijk je niet zo snel over het hoofd. Ik wachtte op een volgende reactie! En die kwam niet! Mocht het echt een vergissing zijn geweest dan had ik mijn excuses aangeboden en vier Euro gegeven. Maar Nee! Ze bleven schaapachtig staan en wachtten op een reactie van mij.
“Nee, hou hem maar!”, lachte ik en liep weg.
En ik maar denken dat het altijd van die jonge gasten zijn die je drank stelen! Nu zijn het ook nog bejaarden die er met je wijn vandoor gaan. Als hij echt oprecht was geweest dan had me wel aangeboden om voor de fles te betalen.
Boeken voor een slaapplaats in het noorden bleek veel moeilijker dan verwacht en zo moest ik mijn plannen weer een beetje ombuigen. Een omweg en een nieuwe bestemming. Ik koos uit de “BBH gids” voor het “Malolo House” in Helensville en dat bleek een schot in de roos. Het tot hostel, beter gezegd een luxe B&B, omgebouwde oude ziekenhuis is een pareltje op het Noord-Eiland. De pret werd alleen nog maar groter toen bleek dat ook hier de manager van Nederlandse afkomst is, dat praat nu eenmaal wat gemakkelijker. De prijs voor een bed lag wel iets hoger dan wat ik gewend ben in Nieuw Zeeland maar de kwaliteit van de kamers en het toegevoegde ontbijt maken het “waar naar geld”. Het is te duur voor de jonge rugzakartiesten en dat geeft mij als oudere jongere een heerlijk rustige werkplek om zo het één en ander op de computer te doen. Ik kreeg korting op het gebruik van het internet en met een pot zure mosselen en een koud biertje ging ik door mijn foto’s en verhalen. Echt super dit “Malolo House” en het is ook aan te bevelen als je na de middag uit Auckland vliegt. Het is iets meer dan een uurtje naar de luchthaven.
Helaas was het weer vandaag niet al best en daarom zijn er ook heel weinig foto’s.
