Na vijf weken stationair ben ik als een kind zo blij. Eindelijk ben ik weer op pad. Niet zo fit na vier uurtjes slaap maar wel opgewekt. Iedere keer is weer anders en iedere keer is er weer wat nieuws.
Met de horror verhalen over de tax free winkels van Bangkok Airport in mijn achterhoofd schuifelde ik langs de lege winkels. Niet kijken, niet naar binnen gaan en zeker niets kopen. Je zoekt de problemen toch niet op? Zeker nu er veel meer verhalen opduiken en de Deense ambassade haar burgers aanbeveelt om de winkels links te laten liggen.
“Waar rook is, is vuur!”, zal ik maar zeggen.
Air Asia heeft nu on-line inchecken geïntroduceerd en dat scheelt toch aardig wat tijd. Natuurlijk alleen maar wanneer je geen check-in bagage hebt. Het ging allemaal zo snel dat ik om kwart voor acht al achter een kop koffie zat. En die had ik nodig!
Internet is nog steeds 100 Baht per uur op de luchthaven en dat zal voorlopig ook nog wel zo blijven. Niemand gebruikt het dus en de investering zal nooit worden terugverdiend. De Thai laten het dan liever langzaam doodbloeden dan het gratis te maken. Geen gezichtsverlies!
Ik liep zo door alle verdere controles en zat voordat ik het in de gaten had al in het vliegtuig. Hier kreeg ik het voor de eerste keer moeilijk. Na het broodje en de Pepsi Max begon ik te knikkebollen. Niet dat het veel uitmaakte want er was zoveel bewolking dat je toch niets kon zien.
Kuala Lumpur lachte me toe toen we geland waren. Wel met een traan want de regen kwam met bakken uit de hemel. Het leek dus geen goede start van mijn drieweekse reis. Toch kwam het allemaal nog goed. Na het uitpakken en installeren in mijn kamer was het al droog en even later brak zelfs de zon nog even door.
Mijn eerste maaltijd was een Maleisische kerrie van rundvlees met groenten en inktvis. Man, was dat weer lekker! Een beetje wandelen en nu kom ik maar meteen tot de verontrustende conclusie. Het is hier verschrikkelijk druk. De winkelcentra puilen uit en overal hoor je Nederlands en Duits praten. Het lijkt er op dat Thailand is vergeten en dat Maleisië de nieuwe bestemming is.
Dit gevoel werd alleen maar versterkt in Petaling Street. De terrassen zaten allemaal vol met etende en drinkende toeristen. Het leek wel of ik Zandvoort was! Nederlands was de voertaal!
Na het eten en twee grote bier ging ik nog even kijken bij het Swiss Hotel net om de hoek. Ik had de aanbiedingen op het internet gelezen. Er stond een stel buiten gezellig een sigaretje te roken en ik sprak ze meteen aan om te informeren wat ze van het hotel vonden. Ik hoorde het meteen aan het dialect, jullie raden het al. Het waren weer Nederlanders! Na een kort gesprek had ik mijn informatie en ging ik huiswaarts.
Om half twaalf ging na een heel lange dag het licht uit. Morgen doe ik rustig aan en slaap een beetje uit. Er staan twee echte toeristen attracties op het programma, ik moet er zelf wel om lachen. Maar jullie weten de bestemming van mijn dagtrip pas als mijn volgende verhaal op mijn weblog staat.
