woensdag 15 juli 2009
Thailand, stilzitten of bewegen?
Pattaya, 15 juli 2009
Die Mexicaanse of Varkensgriep begint nu toch wel echt grote vormen aan te nemen. Op dit moment hang ik nog in Thailand uit waar het dodental met de dag oploopt. De regering zit met het handen in haar toch al dunne haar en overweegt voor het toerisme heel onpopulaire maatregels.
Alles heeft hier de revue al gepasseerd van het sluiten van scholen tot een algemeen reisverbod voor het hele land. Voor een moment werd er zelfs geopperd om de grenzen van Thailand maar voor een maand te sluiten want al die enge ziektes worden door de niet Thai het land in gebracht. Nu wordt er ook aan gedacht om alle grote restaurants, bars en uitgaansgelegenheden voor een maand te sluiten. Die mondkapjes, waarvan het nut van een preventieve werking nooit is bewezen, zie je nu overal. Van straatvegers tot vakantiegangers.
Maar is het echt wel zo eng?
Volgens de cijfers van de WHO waren er op 6 juli 2009 94512 besmettingen bevestigd waarvan er 429 hun laatste adem hebben uitgeblazen. Een klein rekensommetje verteld ons dat ongeveer 1 op de 220 besmettingen slecht is afgelopen. Nu is de statistiek een mooi wetenschappelijk instrument maar het heeft ook zijn donkere zijde!
Laat ik de statistieken eens op mijn manier interpreteren. Een lijst van slachtoffers van buiten zuid en noord-Amerika.
Australia: 10
New Zealand 3
Philippines 1
Spain 1
Thailand 24
United Kingdom 8
Als ik dit zo lees dan steekt Thailand hier toch wel met kop en schouders boven uit. Waarom? Hier is medische zorg nog voor de rijken van de samenleving en de rest van het leger ongeschoolde arbeiders moet het met een aspirientje en een pleister doen. Voor geld is alles in Thailand te koop en mensen met geld gaan voor. Net als honderd jaar geleden in Nederland. De arme arbeiders krijgen de rekening gepresenteerd.
Maar ook in Nederland zijn er vreemde zaken aan de gang! Wie krijgen als eerste de beschermende dosis antivirale medicijnen? Juist, de regeerders! En waarom? Omdat zij onmisbaar zijn voor het besturen van het land in een crisis. Helaas hebben ze met hun zelfingenomenheid nog niet in de gaten dat ze bij de volgende verkiezing met zijn allen als afval de pedaalemmer in gaan.
“Wie het dichtst bij het vuur zit warmt zich het best!”, is een oud Hollands gezegde.
Over een week ga ik voor drie weken zwerven door Maleisië en Singapore. Volgens de statistieken is het daar veiliger dan in Thailand. Maar volgens de kansberekening is het daar gevaarlijker. Ik laat me leiden door mijn gevoel. Als het toch moet komen dan lig ik liever in een ziekenhuis in Singapore dan in Thailand.
Mijn monddoekjes blijven in ieder geval achterwege.
Bron: http://www.who.int/csr/don/2009_07_06/en/index.html
http://www.nationmultimedia.com/2009/07/15/national/national_30107440.php
Die Mexicaanse of Varkensgriep begint nu toch wel echt grote vormen aan te nemen. Op dit moment hang ik nog in Thailand uit waar het dodental met de dag oploopt. De regering zit met het handen in haar toch al dunne haar en overweegt voor het toerisme heel onpopulaire maatregels.Alles heeft hier de revue al gepasseerd van het sluiten van scholen tot een algemeen reisverbod voor het hele land. Voor een moment werd er zelfs geopperd om de grenzen van Thailand maar voor een maand te sluiten want al die enge ziektes worden door de niet Thai het land in gebracht. Nu wordt er ook aan gedacht om alle grote restaurants, bars en uitgaansgelegenheden voor een maand te sluiten. Die mondkapjes, waarvan het nut van een preventieve werking nooit is bewezen, zie je nu overal. Van straatvegers tot vakantiegangers.
Maar is het echt wel zo eng?
Volgens de cijfers van de WHO waren er op 6 juli 2009 94512 besmettingen bevestigd waarvan er 429 hun laatste adem hebben uitgeblazen. Een klein rekensommetje verteld ons dat ongeveer 1 op de 220 besmettingen slecht is afgelopen. Nu is de statistiek een mooi wetenschappelijk instrument maar het heeft ook zijn donkere zijde!
Laat ik de statistieken eens op mijn manier interpreteren. Een lijst van slachtoffers van buiten zuid en noord-Amerika.
Australia: 10
New Zealand 3
Philippines 1
Spain 1
Thailand 24
United Kingdom 8
Als ik dit zo lees dan steekt Thailand hier toch wel met kop en schouders boven uit. Waarom? Hier is medische zorg nog voor de rijken van de samenleving en de rest van het leger ongeschoolde arbeiders moet het met een aspirientje en een pleister doen. Voor geld is alles in Thailand te koop en mensen met geld gaan voor. Net als honderd jaar geleden in Nederland. De arme arbeiders krijgen de rekening gepresenteerd.
Maar ook in Nederland zijn er vreemde zaken aan de gang! Wie krijgen als eerste de beschermende dosis antivirale medicijnen? Juist, de regeerders! En waarom? Omdat zij onmisbaar zijn voor het besturen van het land in een crisis. Helaas hebben ze met hun zelfingenomenheid nog niet in de gaten dat ze bij de volgende verkiezing met zijn allen als afval de pedaalemmer in gaan.
“Wie het dichtst bij het vuur zit warmt zich het best!”, is een oud Hollands gezegde.
Over een week ga ik voor drie weken zwerven door Maleisië en Singapore. Volgens de statistieken is het daar veiliger dan in Thailand. Maar volgens de kansberekening is het daar gevaarlijker. Ik laat me leiden door mijn gevoel. Als het toch moet komen dan lig ik liever in een ziekenhuis in Singapore dan in Thailand.
Mijn monddoekjes blijven in ieder geval achterwege.
Bron: http://www.who.int/csr/don/2009_07_06/en/index.html
http://www.nationmultimedia.com/2009/07/15/national/national_30107440.php
dinsdag 14 juli 2009
Thailand, 50% minder toeristen?
Pattaya, 14 juli 2009
Is het nu werkelijk zo rustig? Ja!
De wankele regering houd zich op de vlakte met slecht onderbouwde cijfers en veel te rooskleurige voorspellingen voor de rest van 2009 en 2010.
De lokale mensen om je heen vertellen heel andere verhalen. Van de bloemenverkopers tot de souvenirwinkels en van de bierbarren tot restaurants vertellen allemaal hetzelfde treurige verhaal. De omzetten zijn maar de helft van vorig jaar. Op de gezichten van de mensen op de straat en in de toeristenindustrie staat de wanhoop af te lezen.
Na drie avonden uitgaan op een rij is het weer genoeg geweest. Het is niet meer gezellig, de lokale bevolking heeft geen geld meer in hun zak en ze beginnen lastig te worden als vliegen op een mooie zomeravond.
Zelf ben ik een liefhebber van een Gogo bar. Lekker in het donker in de airconditioning met een koud biertje in de hand kijken naar schaars geklede meisjes. Maar ook in deze, ooit zo populaire industrie, zit het klad er nu duidelijk in. Zelfs in één van de beste Gogo’s (Sisterz!) van walkingstreet zitten tijdens het “Happy Hour” maar enkele klanten. Dit terwijl een flesje bier hier tot tien uur maar 49 Baht (€1,10) kost. Heeft de klok tien uur geslagen dan stroomt de bar meestal meteen leeg omdat de prijs dan 95 Baht word. En waar gaan die enkele verdwaalde klanten naar toe? God mag het weten!
Een kleine kroegentocht op vrijdagavond met Hang Kee liet zien dat de ellende nog veel dieper zit. Bar na bar is leeg of heeft maar één a twee klanten binnen zitten. Om twaalf uur heb ik maar een hamburger gehaald en ik ben naar bed gegaan. Zo is het uitgaan ook niet leuk.
De restaurants hebben het niet veel beter. Lege tafels en lege terrassen. Op veertien juli is het nu wel duidelijk dat de grote intocht of het “high season” morgen niet zal beginnen. Het is nu afwachten wie er in de toeristenindustrie zal overleven en wie niet. Hoe zullen december en januari er uit zien? Komen de toeristen wel of niet? De tijd zal het leren maar één ding is duidelijk. Het is hier niet meer zoals vroeger.
Is het nu werkelijk zo rustig? Ja!
De wankele regering houd zich op de vlakte met slecht onderbouwde cijfers en veel te rooskleurige voorspellingen voor de rest van 2009 en 2010.
De lokale mensen om je heen vertellen heel andere verhalen. Van de bloemenverkopers tot de souvenirwinkels en van de bierbarren tot restaurants vertellen allemaal hetzelfde treurige verhaal. De omzetten zijn maar de helft van vorig jaar. Op de gezichten van de mensen op de straat en in de toeristenindustrie staat de wanhoop af te lezen.
Na drie avonden uitgaan op een rij is het weer genoeg geweest. Het is niet meer gezellig, de lokale bevolking heeft geen geld meer in hun zak en ze beginnen lastig te worden als vliegen op een mooie zomeravond.
Zelf ben ik een liefhebber van een Gogo bar. Lekker in het donker in de airconditioning met een koud biertje in de hand kijken naar schaars geklede meisjes. Maar ook in deze, ooit zo populaire industrie, zit het klad er nu duidelijk in. Zelfs in één van de beste Gogo’s (Sisterz!) van walkingstreet zitten tijdens het “Happy Hour” maar enkele klanten. Dit terwijl een flesje bier hier tot tien uur maar 49 Baht (€1,10) kost. Heeft de klok tien uur geslagen dan stroomt de bar meestal meteen leeg omdat de prijs dan 95 Baht word. En waar gaan die enkele verdwaalde klanten naar toe? God mag het weten!
Een kleine kroegentocht op vrijdagavond met Hang Kee liet zien dat de ellende nog veel dieper zit. Bar na bar is leeg of heeft maar één a twee klanten binnen zitten. Om twaalf uur heb ik maar een hamburger gehaald en ik ben naar bed gegaan. Zo is het uitgaan ook niet leuk.
De restaurants hebben het niet veel beter. Lege tafels en lege terrassen. Op veertien juli is het nu wel duidelijk dat de grote intocht of het “high season” morgen niet zal beginnen. Het is nu afwachten wie er in de toeristenindustrie zal overleven en wie niet. Hoe zullen december en januari er uit zien? Komen de toeristen wel of niet? De tijd zal het leren maar één ding is duidelijk. Het is hier niet meer zoals vroeger.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
