Japan, de Boeddha’s van Usuki

Fukuoka, 03 juni 2009

Wat kan het weer hier snel omslaan! Zo loop je een paar dagen in de stralende zon en zo komt de regen met bakken uit de hemel.
Het is onze laatste dag in Fukuoka en als ik naar buiten kijk dan wordt ik er niet echt blij van. Tettje is erg moe en oppert zelfs het idee om er vandaag maar een rustdag van te maken.
“We komen hier zeker nog een keer terug!”, weet hij zeker.
Voor mij is een rustdag onbespreekbaar! Ik heb een nieuwe camera en die moet aan het werk worden gezet. In Tettje zijn reisgids heb ik gelezen over de mysterieuze stenen Boeddha’s van Usuki. Nadat ik gisteren even had gegoogled wist ik zeker dat dit vandaag onze, en misschien wel mijn bestemming zou zijn. Tettje wist het nog niet zeker. Ik legde hem uit dat we de meeste tijd wel in de trein zouden zitten, minstens twee uur heen en twee uur terug. Twee uurtjes om de Boeddha’s te bezoeken en misschien zelfs wel een korte stop in Kokura. Tettje dacht nog eens goed na en bij de keuze uit:
een dag alleen in het hostel in Fukuoka, of
samen een dagje treinen en de Boeddha’s bezoeken.
Het duurde niet lang of hij koos voor de tweede optie.
Zo gingen we toch samen op pad door een druilerige regen. Zelfs de gouden bogen waren we nu zat! We kochten wat voorverpakte sandwiches in een supermarkt en naast het station kochten we nog een grote beker koffie bij de Starbucks.

De trein voor vandaag trein was dus helemaal anders. Geen kogeltrein maar een trein die met onze intercity is te vergelijken. Wat me nog het meeste opviel was dat de trein in het “Subaru Impreza” blauw was gespoten. Tijdens het overstappen in Beppu kwamen we zelfs in een trein terecht die nog veel meer lijkt op het materieel dat we in Europa gewend zijn. Japan is een mooi land voor treinfanaten.
Bij aankomst in Usuki stonden we alleen voor het kleine stationgebouw en keken naar een uitgestorven stad. Het was tijdens onze treinreis alleen nog maar harder gaan regenen. Er was niets en niemand om aan te vragen hoe we bij die Boeddha’s konden komen. Uit de reisgids wist ik dat ze een kilometer of vijf buiten de stad lagen maar het weer was niet erg uitnodigend om op de bonnefooi te gaan lopen.
“Can I help you”, vroeg een vriendelijke mannenstem achter ons.
Een oudere man met een veel jongere vrouw aan zijn zijde vroeg of we misschien ook naar de beroemde Boeddha’s van Usuki wilden. Ze zagen hier namelijk niet zo heel veel toeristen.
“Yes”, antwoordde ik.
De man zei vriendelijk en op een zachte toon dat we hem maar moesten volgen, zij gingen de Boeddha’s ook bezichtigen. Na een busrit van een minuut of tien kwamen we bij de parkeerplaats voor de ingang van het park aan. Die parkeerplaats was helemaal leeg! We waren de vier enige bezoekers van het hele park!
“Wel mooie foto’s zonder al die mensen”, dacht ik in mezelf en greep een gratis paraplu uit de paraplubak.
Tettje deed hetzelfde en zo gingen we op zoek naar de oude stenen Boeddha’s die hier een zevenhonderd jaar gelden uit de vulkanische rotsen zijn gehakt. Ze waren van ongekende schoonheid en ondanks het feit dat onze hoofden nu een beetje vol begonnen te raken met wat we allemaal hebben gezien en meegemaakt genoten we van de wandeltocht door de regen. Vooral het bamboebos met grasstelen zo dik als dijbenen maakt altijd weer indruk.

Het weer werd niet beter en onze stop in Kokura werd wegens het slechte weer afgelast. Met een flinke pas gingen we na aankomst in Hakata meteen naar ons favoriete restaurant zodat we er vandaag niet meer uit hoefden.

Tijdens het eten werd de regen minder en we kwamen bijna droog aan bij het hostel. Nog één nachttje slapen en nog één verplaatsing en we zijn op de laatste bestemming van deze reis. Vijf nachten in Yokohama en ik heb geen idee wat ons te wachten staat.

Japan, een beetje leven in de Asahi brouwerij

Fukuoka, 02 juni 2009

Vandaag is een bijzondere dag, het is namelijk de enige dag van onze reis dat we niet met de trein kunnen reizen. Omdat we 29 dagen in Japan zijn, 28 nachten dus, moeten we één dag rust nemen tussen de twee Japan Rail Passen.
De bieren en de Sake van gisteravond zaten nog in mijn hoofd toen de wekker om acht uur af liep. Ja, acht uur, we zouden uitslapen vandaag. Omdat de trein taboe was zouden we vandaag eerst het hoogste gebouw van Fukuoka bezoeken en in de middag was er (voor Tettje) een mysterieus bezoek gepland. Tenminste als de manager van het Khaosan Fukuoka Hostel het niet vergeten was. Ik had met hem afgesproken om half twee bij de receptie te zijn en Tettje wist hier nog niets van.
Nadat het broodje ei en de koppen koffie in onze keelgaten waren verdwenen stapten we op bus 42 richting de “Fukuoka Tower”. Na een minuut of tien begon ik toch te twijfelen. In de wijde omtrek was er geen enkel hoog gebouw te bekennen en met zijn 234 meter zou je de toren toch niet over het hoofd kunnen zien?
Bij navraag aan de buschauffeur, die weinig of geen engels sprak, bleek dat we in de bus met het juiste nummer zaten maar die wel in de verkeerde richting reed. We mochten de bus zonder te betalen verlaten en slenterden in onszelf lachend weer terug in de richting vanwaar we waren gekomen.
En hier op dit moment kreeg in de ingeving dat ik de Nikon D90 met het 18-200mm originele Nikkor objectief wilde kopen. Met de kredietkaart in de aanslag stapten we een half uur later de enorme Yodobashi Camera Hakata winkel binnen. Één van de redenen voor mijn plotselinge besluit was dat Tettje mijn vier weken oude Canon SX10 IS voor een mooi prijsje overnam.
Binnen dertig minuten stonden we samen weer buiten met allebei een nieuwe camera om de hals. De dozen en al het papierwerk waren achtergebleven op de toonbank, alleen de gebruiksaanwijzing in het Japans had ik meegenomen omdat ik die later in Tokyo weer kon omruilen voor een gebruiksaanwijzing in het Engels.

De manager stond al op ons te wachten en met zijn drieën gingen we op pad om de Asahi brouwerij te gaan bezoeken. Het zal jullie niet verbazen dat ik bijna elk merk bier wel lekker vindt maar er is toch één uitzondering aan deze regel. (Ja Kris, jij weet het al!)
Na een trektocht van een kilometer of vijfentwintig door de bergen ergens diep in China een hele lange tijd geleden had ik een enorme dorst. We vielen neer op de stoep van een klein restaurant dat werd gerund door een “Crazy Mother” en een handjevol dochters. “Green Dali Beer” was het enige gerstenat dat ze verkochten. Nadat ik een slok had genomen van het koude vocht zette ik de fles naast me neer en beloofde aan de goden van het universum dat wanneer “Green Dali Beer” het laatste bier op aarde was ik onmiddellijk zou stoppen met drinken. Kris, mijn reisgenoot, had het allemaal gadegeslagen en vond mijn reactie een tikkeltje overdreven. Ik overhandigde hem de fles en nadat hij zelf een slok had genomen uit de grote groene fles sloot hij zich bij mijn belofte aan. Dat was het einde van “Green Dali Beer”!

Tettje en ik vinden hier Asahi wel lekker bij het eten dus was de uitnodiging erg welkom. Met de nieuwe camera's in de aanslag gingen we op pad voor een erg interessante rondleiding door een Japanse bierbrouwerij. Een brouwerij is een brouwerij maar omdat het in Japan was op een verloren dinsdag met een nieuwe camera en een lichte kater was dit toch een heel bijzondere ervaring.

Van Japan 2009, deel 2

Japan, hier is geschiedenis geschreven

Fukuoka, 01 juni 2009

De atoombom op Hiroshima is bij iedereen bekend en het is één van die plaatsen die je absoluut niet kan en wil overslaan tijdens je bezoek aan Japan. Natuurlijk gingen we op pad met de Hikari Shinkansen, die tegen alle voorafgaande beslissingen in weer op de foto werd gezet.
In mijn achterhoofd speelde de Nikon D90 opnieuw. Een nieuwe bezoeker van het hostel was ook in het bezit van zo’n kanon met een 18-200mm telelens er op. Ik had een paar foto’s van hem en zijn vrienden geschoten en om eerlijk te zijn zie ik zo’n apparaat best wel zitten. Ik heb hem al een paar keer geprobeerd en ik ben er zeker van dat hij in mijn tas past maar ik weet nog niet zeker of ik wel met zo’n zwaar fototoestel onderweg wil zijn. De kwaliteit van mijn Canon SX10-IS is ook uitstekend.
Vanaf het JR station in Hiroshima bracht een korte rit met de tram ons naar het park waar het symbool van de atoombom op deze stad als monument staat. Eigenlijk is het hetzelfde verhaal als gisteren. De stad was totaal verwoest en eigenlijk is er dus niets meer te zien. Toch weet ik dat heel veel mensen de kale stalen koepel meteen herkennen en kunnen plaatsen als ze hiervan een foto te zien krijgen.

Van Japan 2009, deel 2

Na een korte wandeling door het park besloten we om het museum maar over te slaan en snel op weg te gaan naar de tweede bestemming van vandaag. De rode tori van Miyajima en de eeuwenoude schrijn op het eiland. Met de tram terug en met een boemeltrein, 110 km/u, naar de pier vanwaar de veerboten naar het eiland vertrekken. Japan Rail heeft zelfs een eigen veerdienst waarmee we gratis op en neer naar het eiland kunnen.
Ik durf weinig over het mooie weer te zeggen omdat de weergoden me dan misschien wel in de steek laten, maar het was weer een stralende dag met blauwe luchten.
Vanaf de veerboot kregen we voor het eerst de rode poort te zien met de schrijn op de achtergrond. Het is minder indrukwekkend dan je zou verwachten. Dat lag ook aan de zon die hoog aan de hemel stond en de rode kolommen in een donkere harde schaduw zette.

Eenmaal voet aan wal waren we weer omgeven door herten. Ik had nooit geweten dat de Japanners zo gek waren op deze schattige dieren. Helaas zaten onze mutsjes in onze rugzakken, deze hadden hier niet misstaan.
De Itsukushima Shrine ligt op het eiland en hierover zijn er wat verwarrende zaken. Zo was Itsukushima vroeger de naam van het eiland en Miyajima was een populaire bijnaam. Nu worden ze door elkaar gebruikt. Voor ons maakt het allemaal weinig uit want het is een indrukwekkende lokatie.

In de tempel is op het moment dat wij hem betreden en ceremonie aan de gang. Een Japans stel wordt in de echt verbonden en met veel vertoon en muziek worden de boze geesten die hun pril geluk kunnen verstoren verdreven. Een dansende demon gestoken in een kleurrijk kostuum steelt de show.

Als we klaar zijn met het bezichtigen van de tempel is het pas kwart over twee! Een beetje te vroeg om terug te gaan en een korte blik op de brochure van de VVV brengt me op het idee om met de kabelbaan naar de top van de Mt Misen te gaan. Er is alleen een klein probleem. Tettje heeft hoogtevrees en ik weet zeker dat ik hem nooit in een reuzenrad krijg, maar een kabelbaan?
Voorzichtig opper ik het idee en tot mijn grote blijdschap antwoord hij niet meteen negatief op het idee. Hij wil eerst even kijken. Tijdens de korte wandeling bergopwaarts praat ik geruststellend op hem in. Hij stapt even later zonder twijfel in de kleine gondel. Nu moet ik ook in mijn eigen eerlijkheid vermelden dat ik er ook niet echt gerust op ben maar je moet nu eenmaal leiden om wat te kunnen zien.

Op de terugweg genieten we nog van het mooie weer op het grote plein voor het JR station van Hiroshima. Ik koop zelfs een blikje bier en geniet met volle teugen na van al het moois dat we vandaag en ook tot nu toe in Japan allemaal hebben gezien.

Terug in Fukuoka gaan we maar meteen eten. Dan hoeven dat hele stuk weer niet terug te lopen! Bij terugkomst in het hostel worden we aangenaam verrast door het spontane feest dat er is georganiseerd. Het duurt tot in de kleine uurtjes en opnieuw krijg ik de Nikon D90 in mijn handen geduwd. Ik schiet en schiet!

Licht beneveld door het bier en de Sake besluit om morgen nog maar een keer in de Yodobashi Camera winkel te gaan kijken.