Japan: Het keizerlijk paleis

Tokyo (Sakura Hotel Dormitorium - Ikebukuro), woensdag 13 mei 2009

Na een onrustig begin van de nacht in het claustrofobische kleine kamertje waar we met zes personen slapen val ik rond drie uur in slaap. De onrust, de spanning of noem het de stress van deze reis glijd als een sjaal van me af. We zijn zonder problemen op de plaats van bestemming gearriveerd en zijn zonder problemen de eerste avond in Japan doorgekomen. Het volgende wat ik me herinner is het aflopen van mijn Chinese reiswekker.
Het is acht uur in de ochtend in een wereldstad die Tokio heet. 9.000.000 mensen maken zich op voor de tweede woensdag van mei 2009. Voor ons dan, voor de Japanners is het het jaar 21 van de “Heisei periode”. Japan begint bij elke nieuwe keizer die aan de macht komt opnieuw aan een jaartelling met het jaar 1.
Voor ons, Tettje en ik, is dit het het begin van alweer onze derde reis samen. Na Borneo en Indonesië is nu Japan aan de beurt. Nadat we ons uit het kleine kamertje met de drie stapelbedden hebben gewrongen gaan we in de keuken overleggen over het ontbijt. In het café dat bij het hostel hoort wordt er een ontbijt geserveerd van twee toast met jam en onbeperkt koffie. En daar zit hem nu juist de kneep. Ik hou niet van Jam en zelf hebben we voldoende oploskoffie bij ons voor de hele reis.
Terwijl Tettje in de (nog) lege keuken een kopje oploskoffie voor me maakt praten we over wat de mogelijkheden voor het ontbijt zijn. Tijdens de tocht van het treinstation naar het hostel had ik in ieder geval al een McDonald's gezien. Ik weet natuurlijk niet of ze daar ook het voor mij bekende en ò zo geliefde ontbijt van een broodje gebakken ei serveren.
We stoppen allebei ¥ 10.000 (€ 78,-) in de gezamenlijke pot en we zullen wel zien hoever we hiermee vandaag zullen komen. Japan heeft de naam een duur land te zijn. Terwijl Tettje onafgebroken praat over zijn positieve indrukken van Japan kijk ik nog eens goed naar de stapel bankbiljetten die ik in mijn handen heb.
Er zijn niet echt grote verschillen tussen de verschillende bankbiljetten. Wat me meteen opvalt is de vale donkergroene kleur. Ze lijken gewoonweg op de Amerikaanse Dollar en die horen ook niet bij de categorie van de meest kleurrijke bankbiljetten in de wereld.
Bij de McDonald's aangekomen zie ik in ieder geval op een grote foto achter het raam een plaatje van een broodje met een gebakken ei er op dat me meteen bekend voorkomt. Het Engels van de medewerkergrote is maar beperkt maar de twee opgestoken vingers en “Menu One” word meteen achter de counter begrepen. De grote beker hete koffie is wat ingewikkelder maar uiteindelijk zitten we enkele minuten later met de vers gezette koffie en de broodjes in een bleek zonnetje op een bankje achter het “Ikekuburo treinstation”.
Na het ontbijt geniet Tettje van een vers gerold sigaretje en we bespreken voorzichtig de eerste toeristische attractie van deze reis. De zon klimt langzaam omhoog aan een staalblauwe hemel en vandaag gaan we enkele toeristische attracties in het echte centrum van Tokio bezoeken.
Natuurlijk is het vinden van de juiste trein naar het centrum in het ondergrondse treinstation een beetje moeilijk maar mijn ervaring met de treinen in Seoul komen me hier goed van pas. Gekleurde spaghetti in een grote pan, langzaam uit de kluwen halen! Gelukkig is er op de treinen veelal de kleur van het spoortraject aangebracht waardoor we alleen maar naar de kleur hoeven te zoeken op het perron. Bij aankomst op het station van Tokio, in het district Tokio, zijn we niet ver meer verwijderd van de eerste attractie van de dag. Het keizerlijk paleis.
Eenmaal boven de grond worden we verrast door het iconische “JR Tokio Station”, een rood bakstenen gebouw uit 1914. Met de alles vernietigende tweede wereldoorlog in mijn achterhoofd ben ik oprecht verbaasd dat dit mooie gebouw nog overeind staat en het middelpunt is van een ingrijpende renovatie. Japan blijkt trots op haar historische monumenten en gebouwen te zijn. In een omgeving met alleen maar moderne torens om je heen valt het oude gebouw nog veel meer op.
Na een halfuur in deze wereldstad is er één ding dat ons nog het meest is opgevallen.
De stilte in de stad!
Ja echt, het is hier zo stil dat je jezelf in een bos waant wanneer je je ogen sluit.
Ongelofelijk maar waar!
Er staat een lange rij taxi’s, alleen Japanse auto’s, te wachten op klandizie terwijl de motor stationair loopt om de airconditioning te voeden. Ik herken zelfs een “Datsun Laurel” waar we met Loekie van Bruchem mee naar ons werk reden in een ver verleden.
De stilte, de rust rondom het keizerlijk paleis is overweldigend, je hoort geen enkele claxon of sirene van de reddingsdiensten of de politie. Enkele weken geleden was ik nog in Amsterdam en Rotterdam, steden overgenomen door islamieten en Afrikanen, met chaos en luidruchtigheid als gevolg. Vluchtelingen brengen hun gebruiken en hun gewoonten mee met gevolg dat er langzaam een derde wereld land ontstaat waaruit ze zijn gevlucht en waar chaos regeert! We hebben nog geen enkele vluchteling op straat gezien.
‘Waarom dringen de opeenvolgende regeringen van Nederland ons het vluchtelingen probleem op?’
’Waarom?’
’Nederland is te klein om tienduizenden vluchtelingen per jaar op te vangen!’
Met enige treurigheid in mijn gedachten zet ik het van me af en geniet van het voorrecht dat ik heb om te mogen reizen en Azië te zien.
Ook het weinige aantal mensen op straat draagt hier natuurlijk aan bij. Mijn vooroordeel van een krioelende mensenmassa van negen miljoen inwoners is voorgoed omgebogen naar een rustige en vooral stille hoofdstad van Japan.
We kijken onze ogen uit in Tokio! We lopen door een rustige straat die op opgefleurd met een brok modern beeldwerk. Kijk ook eens hoe rustig het hier is op straat? Passanten kijken je niet doordringend aan en vlassige baardjes zijn niet aanwezig. We steken de straat over en staan voor een klein bouwwerk aan de buitenzijde van de brede gracht. Het zijn de overblijfselen van het “Wadakuramon Gate Guardhouse”.
Het gehele complex van paleizen, bijgebouwen en tuinen is omgeven door een brede gracht. Niemand, zelfs geen "ninja", kan ongezien bij de keizer en zijn familie in de buurt komen!
Tegenover de brug die ons in de paleistuinen brengt ontdekt Tettje een bijzonder gebouw. Er is een moderne kantorentoren geplaatst achter een oude rode bakstenen gevel die geheel is geïntegreerd in het gebouw. Optimaal gebruik van de grond en respect voor de architectonische geschiedenis van de stad. Een echte win/win situatie!
Het “Wadakura Fountain National Park” is een betonnen plaat omgeven door groen en bezaaid met kunstwerken en fonteinen. Niet echt een park maar meer een plein. De opvallende rust van de stad is hier nog sterker. We horen echt alleen maar een opvallende stilte en het ruizen van het water in de fonteinen. We wanen ons alleen in een verlaten wereldstad.
Dichterbij dan aan de rand van de binnengracht kunnen we niet komen. We zien vandaag ons eerste Japanse kasteel van deze reis. Het “Edo Kasteel”, ook wel Edo-jō, Tatsumi-yagura genaamd, stamt uit 1457.
We genieten van de indrukwekkende omgeving en proberen onze indrukken een plaatsje te geven. Onze camera’s klikken en wij knikken naar elkaar als teken dat we het naar ons zin hebben en tevreden zijn over wat we zien.
De paleisgronden zijn eigenlijk een groep eilanden omringd door een gracht en alleen toegankelijk over een handvol goed bewaakte bruggen. Natuurlijk kan het paleis niet door toeristen worden bezocht want de keizer is een zoon van de zon en daar kun je niet zo maar even binnen lopen.
De oppervlakte van het hele complex is zeker groter dan Zaltbommel binnen de grachten en muren. Er zijn brede grachten, bewakers en veel verlichting om er maar zeker van te zijn dat er ‘s nachts niemand met kwade bedoelingen binnendringt.
Een van die bruggen is de “Shakkyô (Seimon Ishibashi). Ook wel de “Keizerlijke Stenen Brug” genoemd. Dit is een belangrijke toegangsweg naar de keizerlijke paleizen.
Aan de overkant is er meteen een zware poort die alleen wordt geopend wanneer de keizerlijke familie het wenst!
Ik ben als bouwvakker altijd geïnteresseerd in de details van (oude) gebouwen. Deze dikke houten poort met gesmeed beslag moet ik wel fotograferen. Het is maar een detail maar het laat wel het vakmanschap zien van enkele eeuwen geleden. We verlaten de paleisgronden via een oude poort.
Gelijk een enkele verdwaalde toerist lopen we gewoon om het hele paleiscomplex heen. Het geeft ons mooie vergezichten van deze bijzondere plaats in het centrum van Tokio.
Het wordt langzaam tijd voor de lunch en op een hoek, schuin tegenover de toegang naar de Yasukuni shrine, vinden we een klein Aziatisch restaurant. Het “Asian Café Siddique” ziet er aan de buitenkant vreemd uit maar we zijn in een vreemd land. Op de menukaart achter het raam staan gerechten uit verschillende Aziatische landen dus het moet gek worden dat we hier niets kunnen vinden dat we willen eten
Voor mij wordt het een gerecht dat nog het meest op de Thaise “Pad Krapow Moo” lijkt en voor Tettje een dunne gele Indiase kerrie met een flink stuk kipfilet er boven op. Het smaakt ons uitstekend en ik kan niet wachten tot vanavond. Ik ben benieuwd wat we dan weer voor Japanse heerlijkheden voorgeschoteld krijgen.
Tijdens de voortreffelijke maaltijd dwalen mijn gedachten af naar wat we allemaal op deze eerste ochtend in Japan hebben gezien. Het kleine kasteel in karakteristieke Japanse architectuur is al indrukwekkend. Zal de omvang van de grotere kastelen die we de komende weken gaan bezoeken de kastelen nog indrukwekkender maken?

Japan: De eerste indrukken van Tokio na een erg vermoeiende reis

Tokyo (Sakura Hotel Dormitorium - Ikebukuro), dinsdag 12 mei 2009

Vandaag is eigenlijk gisterenochtend al om negen uur begonnen toen ik met een lichte kater uit bed stapte. Na een feestelijk kort verblijf van vier dagen in Pattaya staat nu Japan alweer voor de deur.
Tijdens mijn verblijf in het donkere depressieve Nederland heb ik helemaal geen voorbereidingen getroffen voor deze reis en om eerlijk te zijn weet ik nu net zoveel van Japan als van het seksleven van Afrikaanse naaktslakken.
De reis kan misschien wel een heel lange en moeilijke reis worden. De prijs van € 342,- voor een retour van Bangkok naar Tokyo (Narita) is niet voor niets zo laag. De vertrektijd van het vliegtuig is om 06:50 vanaf het “Suvarnabhumi International Airport” in Bangkok.
Trek daar de geadviseerde drie uur voor vertrek aanwezig zijn vanaf?
Dan moeten we voor 03:50 op de luchthaven zijn.
Ruim een uur in de taxi naar de luchthaven en dan is de vertrektijd 02:50 uit Pattaya.
Uiteindelijk hebben we om 03:00 afgesproken met een nieuwe taxichauffeur. De oude is niet meer te vinden, hij is van de aardbodem verdwenen.
Wat kun je nog doen op zo’n dag voor je vertrek?
Alles behalve slapen! Slapen doe je in het vliegtuig.
Zelf heb ik nog even mijn gebit in het ziekenhuis laten nakijken. Verder heb ik me achter mijn laptop zitten vervelen en ook nog geprobeerd om zoveel mogelijk over de wandeling naar de top van Mt. Fiji te weten te komen. En dat blijkt niet gemakkelijk te zijn door de enorme belangstelling voor de wandeling naar de top van de heilige vulkaan.
Een uurtje heb ik op mijn bed gelegen en geprobeerd om wat te slapen maar door een mix van opwinding en angst om onze vlucht te missen sliep ik met één oog open. Al ruim na middernacht voegt Tettje zich bij me aan tafel en we boeken snel nog wat jeugdherbergen voor onderweg op het internet. De eerste week was al bijna helemaal gepland en slaapplaatsen hadden we dus al geboekt.
De tijd kruipt langzaam voorbij en eindelijk is het verlossende telefoontje van de nieuwe taxichauffeur een feit. Hij staat op de hoek van de soi klaar om ons naar de luchthaven te brengen.
Twee vrijgezelle mannen van middelbare leeftijd op weg naar een onbekend land! Het is stil in de taxi, heeft Tettje verwachtingen voor de komende weken? Ikzelf in ieder geval niet, verwachtingen kunnen alleen maar teleurstellen dus heb ik mezelf geleerd niets meer te verwachten van een nieuwe bestemming en de ervaringen gewoon over me heen te laten komen.
“United Airlines” uit de Verenigde Staten van Amerika is een degelijke maatschappij, die tegen een budget-maatschappij aanschurkt, met natuurlijk met een overdaad van veiligheidsmaatregelen is omgeven. Ze zijn na de aanslagen van 9-11 nog steeds paranoïde dat er een Arabier met slechte bedoelingen aan boord komt. Controle na controle en een veelvoud van stickers en kleine documenten wordt er aan ons opgelegd. Met zoveel regels kan het natuurlijk niet goed gaan en de geplande vertrektijd van 06:50 loopt uit tot 07:40.
Eenmaal aan boord is het duidelijk waarom onze tickets naar “Tokio Narita”, de andere luchthaven is “Tokio Haneda”, zo goedkoop waren. De Boeing 747 is een oude dame die gelukkig nog steeds luchtwaardig is volgens de documenten van de keuring. Het interieur is gedateerd en de slijtage van de lange jaren in dienst zijn overal te zien.
Tettje en ik zijn blij wanneer de wielen van de 747 zich van de grond losmaken en onze vlucht naar Japan eindelijk is begonnen. Het geserveerde ontbijt aan boord valt onder de noemer “te verwaarlozen” kwaliteit en na een hazenslaapje schiet ik plotseling wakker.
Mijn ogen zijn uiteindelijk dan toch dichtgevallen en mijn eerste hazenslaap van een uur is een feit. Ik heb wel eens gelezen dat enkele hazenslaapjes achter elkaar je net zo goed laten rusten als een complete nachtrust!
Er zullen er nog wel een paar volgen tijdens de korte vlucht omdat ik me nu niet meer verzet tegen de slaap. Alle hazenslaapjes die ik nu kan nemen zal ik nemen! Een kleine twee uur voor de landing worden we gewekt met een koude cola light en een taai broodje met een onbekende soort kaas. Ik vraag me echt af of het wel kaas is! Wij komen tenslotte uit Nederland, een ècht kaasland!
Het weer ziet er buiten vanuit het vliegtuig best wel goed uit! Van de verwachte regen is geen spoor te bekennen. Beter uitgerust dan verwacht vallen we met de 747 op de lange betonnen landingsbaan van het “Narita International Airport”.
Binnen in de terminal valt het ons meteen op dat alles in Japan prima is georganiseerd. Alle beambten zijn wel totaal alert op de Mexicaanse griep! Japanners met mondkapjes lopen af en aan en houden iedereen in gaten. Infrarood camera's zoeken naar passagiers met een verhoogde temperatuur. Niets wordt aan het toeval overgelaten.
De immigratiedienst is slechts een formaliteit en het retourticket is voldoende om de beambte te laten geloven dat we ook weer op tijd vertrekken. De douane wordt ook eenvoudig gepasseerd omdat die getraind zijn om verdachte personen op te sporen. Zodra de eerste twee hindernissen zijn genomen nemen we eerst een flinke teug adem om Japan rustig op ons af te laten komen.
Het kantoor van de Japan Railways Groep is snel gevonden en zonder een enkel probleem worden onze, in Singapore bij het kantoor van Japan Airlines gekochte, vouchers omgewisseld voor de twee spoorpassen die ons de komende drie weken door het hele land brengen. Ik wordt helemaal warm vanbinnen wanneer ik die schuimende golf zie met Mt. Fuji op de achtergrond!
De vriendelijke dame overhandigt ons een flyer met het spoorweg netwerk in Tokio waar we de komende dagen gratis op kunnen reizen. Voor mij lijkt het op een pan gekleurde spaghetti!
Dan gaan we op zoek naar een ATM voor de eerste Japanse Yen, en een klein winkeltje voor een flesje groene thee zonder suiker. Onze omgeving is schoon, leeg en rustig, bijna klinisch. Het ontbreken van cannabis rokende gekleurde rondhangende mensen met vreemde haren valt meteen op.
Alles om ons heen is in Japanse karakters en wanneer ik een voorbijganger in het Engels aanspreek kijkt hij ons verbaasd aan. Gelukkig wordt een ATM niet in Japanse karakters aangegeven! Het geld is op het eerste oog wel vreemd, het lijkt veel op Amerikaanse dollars met ongetwijfeld dezelfde veiligheidskarakteristieken ingebakken.
De eerste winkel die we zien is een soort 7-11 genaamd “Lawson”. De gedachte en de uitvoering is gelijk aan de Amerikaanse concurrent. Tot mijn grote blijdschap zie ik in de kleine winkel, de voor mij uit Zuid-Korea bekende, driehoekjes van rijst staan. Omhuld met Nori (zeewier) en gevuld met een hartige mix van groenten, vis of vlees. Ik koop twee en terwijl Tettje mij vreemd aankijkt neem ik de eerste happen Japans voedsel van deze reis.
De vriendelijke medewerkster van Japan Railways heeft voor ons twee stoelen op de expres trein naar het centrum van Tokio gereserveerd. Deze prijzige rit valt gelukkig onder de JR Rail-Pass die we net in onze handen hebben gekregen.
Ruim anderhalf uur lang zien we het voor ons onbekende groene landschap van Japan aan ons voorbij razen. Van de groene velden en bossen bamboe gaan we ondergronds om in een door fel neon verlichtte stad weer boven de grond te komen. Tettje heeft het laatste stuk even zitten sudderen want het zijn toch wel twee zware dagen geweest.

Op het “JR Ikebukuro” station verlaten we de trein. Eenmaal uit de trein in Tokio is er gelukkig wel meer Engels op de uithangborden te vinden. Na een korte wandeling hebben we het “Sakura Hotel” al snel gevonden en daarmee is de eerste dag, en onze eerste verplaatsing, ook meteen geslaagd.
Nadat we onze intrek in een kleine kamertje met drie stapelbedden, voor zes gasten, hebben genomen gaan we op jacht naar wat te eten. En dit is veel avontuurlijker dan gewoon aanschuiven en bestellen. Voor een automaat, naast de toegangsdeur van het restaurant, die nog het meest op een sigarettenautomaat lijkt staat een groepje mensen op hun beurt te wachten. We kijken de kunst van ze af en een paar minuten later zijn wij aan de beurt.

1. Keuze maken van de gerechten.
2. Geld er in werpen.
3. Wisselgeld uitnemen
4. Naar binnen met de bonnetjes
5. Plaats nemen aan de lange bar, de helft van je bonnetje afgeven en wachten op je eten

Mijn eerste keuze in Japan is meteen een voltreffer. Noedelsoep met gestoofd varkensvlees in een onbekende, maar heerlijke, bouillon. Ook de gebakken hapjes die ik extra heb besteld zijn van een uitstekende kwaliteit.
We zijn na twee lange dagen aan het einde van onze krachten. Moe, maar voldaan zoeken we onze bedjes op. Morgen gaan we voor het eerst op pad in Tokio.
Welterusten.

Nederland: Weer onderweg

In het vliegtuig, woensdag 6 mei 2009

Ik ben weer op weg naar het Verre-Oosten. Gelukkig, zal ik maar zeggen. Ondanks mijn leuke tijd, en de vele ontmoetingen met oude vrienden, valt het me toch zwaar om enkele weken in Nederland te zijn.
Wat doe ik eigenlijk in Nederland behalve bier drinken met vrienden en mijn zaken voor het afgelopen halfjaar, en het komende halfjaar, af te handelen. Heel erg weinig! Ik geniet van het contact met mijn natuurlijke moeder die mij natuurlijk nog steeds als haar succesvolle oudste zoon voelt.
Voor mijn gevoel ligt dat anders!
‘Mijn wettelijke halfzuster is mijn natuurlijke moeder maar mijn grootmoeder, die mij heeft opgevoed, is voor mijn gevoel mijn moeder.’
Vandaag gaan Tettje en ik met de trein naar Düsseldorf vanwaar we met de Duitse budget-luchtvaartmaatschappij “Air Berlin” naar Thailand vliegen.
Waarom?
Die vraag is eenvoudig te beantwoorden!
Omdat het meer dan honderd euro per persoon goedkoper is dan een vertrek vanaf onze nationale luchthaven “Schiphol”.
Voor enkele euro meer dan per trein naar Schiphol kunnen we per trein naar de “Düsseldorf Airport”. De reis naar de luchthaven duurt wel wat langer maar dat maakt ons niets uit, we zijn tenslotte op reis.
Reizigers zeggen: ‘De tijd tussen het moment van vertrek en het moment van terugkomst ligt alleen maar de tijd dat we op reis zijn.’
Het is typisch voorjaarsweer wanneer we op het spoorwegstation in Zaltbommel staan te wachten op de stoptrein naar Den Bosch. Vanaf Den Bosch gaan we met de sneltrein naar Venlo en dan nog twee keer overstappen voordat we op het station naast de luchthaven van Düsseldorf uitstappen.
Tettje lijkt wat gespannen door de onzekere avonturen die voor hem liggen. Zelf voel ik ook enige spanning omdat ik altijd bang ben dat ik word overvallen door tegenslagen. We zijn een goed team samen want we vullen elkaar aan op gebieden waar we zelf tekort schieten en geven elkaar rust.
Tussen het vertrek van de trein in Zaltbommel, rond elf uur en het aan boord gaan van het vliegtuig in Düsseldorf ligt ruim vijf uur en dat is ruim voldoende gebleken voor een comfortabele treinreis.
Het inchecken en de immigratie zijn in het vriendelijke Duitsland slechts een formaliteit. Eenmaal achter de emigratie hebben we snel een plekje gevonden waar we een bakkie koffie kunnen drinken. Mijn “Lonely Planet” van Japan komt tevoorschijn en ik zoek naar de belangrijkste bezienswaardigheden in Tokio die we kunnen bezoeken. Mijn gedachten zijn ergens anders, mijn geheugen slaat helemaal niets op.
Eenmaal in de lucht, en onder het genot van een rood wijntje, geniet ik van het uitzicht door het kleine plastic raampje. Na al die jaren is het nog steeds een indrukwekkend uitzicht om hoog boven een wit wolkendek richting de staalblauwe lucht te vliegen.
De “Airbus A330” is goed gevuld dus zijn er maar enkele lege stoelen. Aan de raamzijde zijn dat winnaars want die kunnen vannacht goed slapen. "Air Berlin" mag dan een budget-maatschappij zijn maar ze serveren wel de verplichte maaltijden aan boord. De maaltijd is eenvoudig maar smaakvol, de rode wijn is in ieder geval een winnaar.
Na de maaltijd drink ik nog twee rode wijntjes en vertrek knikkebollend naar dromenland. Japan, een lang gewenste droom gaat voor me uitkomen en enkele belangrijke bezienswaardigheden passeren in mijn dromen.

Mt. Fuji

Kamakura

Nara

Ik ben me er van bewust dat ik wat achterop ben geraakt met mijn verhalen maar ik zal er alles aan doen om deze tijd weer in te halen. Na onze reis naar Japan natuurlijk!
Vanaf volgende week weer (bijna) dagelijks een update vanuit het "land van de reizende zon”.