Zo, mijn week in Nederland zat er gelukkig weer op en om dertien over negen stapte ik in de trein naar Schiphol. Henk de vries kwam nog even op het station afscheid nemen en hij was de laatste bekende die ik zag voor mijn reis naar Marokko. Ik had er zin in en het was weer een nieuw avontuur. Mijn eerste stappen op het oudste continent en de bakermat van de mensheid.
Bij het inchecken viel ik van de ene verbazing in de andere. Wat bleek namelijk? Ik was de enige passagier op vlucht 8A0475 van Amsterdam naar Nador.
“De enige passagier?”, vroeg ik om zeker te zijn dat ik het goed had gehoord.
“Jazeker, de enige passagier”, antwoordde de vriendelijke dame.
“En u weet zeker dat het vliegtuig op tijd vertrekt?”, vroeg ik voor de zekerheid.
“Jazeker, alle lichten staan op groen en uw vlucht zal op tijd vertrekken”, deelde ze me met een brede glimlach mee.
Ik kon het niet geloven maar ik wist meteen dat het een goede titel voor mijn eerste verhaal over Marokko zou zijn. Schiphol betekend een belegd broodje en een saucijzenbroodje samen met een goede kop koffie voordat ik in het vliegtuig stap. Tijdens de lunch dacht ik na over wat me allemaal te wachten stond en wat ik zou gaan zien. Ik had er zin in!
Op mijn weg naar gate D16 kreeg ik hartkloppingen toen ik op het scherm met de vertrektijden keek. Mijn vlucht was van niets naar “Definitief Gecancelled” gezet.
“En ik dan?”, was het eerste wat er in me op kwam. Ik was er zo goed als zeker van dat mijn naam niet was omgeroepen en ik spoedde me nu naar gate D16. De dame die daar nog aanwezig was snapte er ook niets van en na een paar telefoontjes waren we nog niets wijzer. Ik werd een beetje zenuwachtig op dit moment en de mededeling dat mijn vlucht misschien vanavond om twaalf uur zou vertrekken stemde me niet vrolijk.
“Misschien?”, dat was niet genoeg voor mij en met een beetje aandringen werd er verder gebeld. Nu naar Marokko omdat daar het hoofdkantoor van Atlas Blue/Royal Air Maroc zit en er geen agent in Amsterdam is. Twee keer werd het gesprek voortijdig afgebroken en we waren dus niets opgeschoten. Nu moest ik snel denken!
Aan gate D18 was er ondertussen een toestel van Atlas Blue aangekomen en ik vroeg waar dit toestel heen zou gaan? Was het niet te gek dan zou ik zelfs wel met dat toestel mee willen als ik maar op een Christelijke tijd in Marokko arriveerde. De overvriendelijke dame probeerde het nog één keer per telefoon en besloot toen om maar rechtstreeks aan de Kapitein van het toestel te vragen of ik mee mocht. Het waren vijf héél spannende minuten die natuurlijk wel een kwartier leken te duren. Met brede glimlachende gezichten kwamen de dames op me af met de mededeling dat het allemaal in orde was. Ik kon mee.
De eerste hindernis was dus genomen en om iets over één uur ging ik op weg met vlucht 8A0463 naar Al-Hoceima. Eigenlijk maakt het me niet zoveel uit want het ligt maar honderd kilometer ten westen van Nador en ertussen ligt niets wat ik wilde bezoeken. Bij aankomst had ik in het vliegtuig al mijn huiswerk gedaan en ik had twee hotels in de Lonely Planet gevonden waar ik de eerste twee nachten in Marokko wel wilde doorbrengen.
Na een korte vlucht met ook heel weinig, ik schat met ongeveer tien personen, passagiers aan boord zette ik voor de eerste keer voet op Afrikaanse bodem. Het treinstation in Zaltbommel is bijna groter dan de terminal van de kleine luchthaven. Het maakte me allemaal niets uit, ik was in Marokko.
Voor de korte taxirit van de luchthaven werden er meteen al prijzen gevraagd die tranen in mijn ogen brachten, van het lachen dan. Een grote vloot Mercedes Benzen 220 en 240D stonden netjes achter elkaar om de passagiers naar hun bestemming te brengen. Helaas voor de chauffeurs waren er geen passagiers en menige chauffeur stak zijn hoofd om de hoek van de deur of er nog iemand kwam. Nee, dit was alles voor vandaag. Zelf had ik een groter probleem! Ik had nog geen Marokkaans geld en een PIN-automaat was er in de kleine terminal niet te vinden. Ik moest dus eerst maar eens gaan lopen en om eerlijk te zijn maakte het me ook weinig uit. Ik had echt zin om de beentjes weer eens te strekken en een stukje te lopen.
Wat was het eerste dat me echt opviel? Dat was de frisse wind! Het weer was vandaag fantastisch, de zon warmde je op en een fijne bries koelde je weer af. Dat was in ieder geval een meevaller. Het tweede was de rust op de weg, waarschijnlijk veroorzaakt door de Ramadan die nu bijna een week aan de gang was. Bij het eerste dorp aan de weg tussen Nador en Al-Hoceima vond ik een bank waar mijn bankpas werd geaccepteerd en zo had ik eindelijk toch de lokale munteenheid in mijn handen. Nu zou het allemaal een beetje gemakkelijker worden. Binnen tien minuten had ik een zogenaamde “Grand Taxi”, zeg maar een gedeelde taxi met maximaal vier personen, en ik was op weg naar Al-Hoceima. De medepassagier die iets later instapte sprak in ieder geval Frans en zo kon ik me toch nog redelijk verstaanbaar maken en een kort gesprek voeren met de chauffeur.
Het “Hotel Etoile du Rif” viel voor mij in de middenklasse en binnen het budget wat ik me ten doel had gesteld. Ik weet dat veel van jullie zich afvragen wat ik zo besteed op zo’n reis. Het antwoord is natuurlijk geen geheim, op deze reis probeer ik mijn budget rond de € 35,- p/d te houden. Dat is dan inclusief slapen/eten/reizen maar zonder mijn ticket dat voor deze reis ongeveer €175,- voor het retour was.
Tijdens de korte wandeling door het stadje voelde ik meteen dat één nacht voldoende was, ik kon nu vroeg gaan slapen en morgen vroeg opstaan om naar Fes te reizen. Ik heb er een hele dag voor uitgetrokken maar acht het best mogelijk dat ik het niet zal halen in die éne dag. Om vier uur hing er de heerlijke lucht van vers gebakken brood in de stad en eerste bakkerijen openden de deuren. Er werd niets gegeten maar veel gekocht voor later als de zon onder is. De twee croissants die ik had gekocht gleden er wel meteen in, later ga ik eens even een restaurant bezoeken om te kijken wat daar allemaal te halen is.
Een kanonschot gevolgd door het gebed vanuit de moskee kondigde het moment aan dat er weer mocht worden gegeten. De toch al lege straten werden nu nog leger tot aan het moment dat er echt niets of iemand meer bewoog.
Hier en daar zat er man in een jurk op een terras een sigaret te roken of een kopje koffie te drinken. Ik stond met lege handen want ik kon niets meer vinden dat me zou kunnen voeden. De eerste les is dus geleerd! De tweede les liet niet lang op zich wachten. Bussen zijn onbetrouwbaar of rijden alleen maar ‘s avonds en ‘s nachts. Natuurlijk is het laatste dat je wil om drie uur in het donker aankomen in een onbekende stad. Het plan is nu, op aanraden van een buschauffeur, een Grand Taxi te nemen naar Taza en daar over te stappen op een bus naar Fes. De geschatte reistijd is zes uur zonder wachttijden, we zien dus wel. Morgen in ieder geval om zes op om te kijken of ik nog wat te eten kan vinden voordat ik aan deze verplaatsing begin.
