Macau, de laatste dag alweer

Macau, 15/04/2008

Ik heb het enorm naar mijn zin en dan is het normaal dat de tijd voorbij vliegt. Het is vandaag alweer de laatste dag in deze voormalige Portugese kolonie. De laatste dag zou ik niet al te ver van mijn hotel gaan. De Fisherman’s warf en de Macau Tower stonden nog op het programma en de rest van de dag zou ik invullen met een beetje rondlummelen in en om het Barra.
Na het bekende ontbijt liep ik over de oude weg naar het oosten vanwaar ik vanaf de ferryterminal zou beginnen. Hier sloeg het noodlot toe! Ik had even gekeken voor sandalen en binnen tien minuten was ik mijn leesbril kwijt en die werd natuurlijk niet meer terug gevonden. Mijn jaren beginnen ook te tellen en zonder een leesbril ben ik zo blind als een mol. De kleine lettertjes in de LP zijn onleesbaar mits ik in het verblindende zonlicht sta.

Ik had er flink de pest in toen ik de Fisherman’s Warf opliep. Gelukkig was ik het ook weer snel vergeten want wat die vreemde Chinezen hier weer hebben gebouwd is ongelovelijk. Al wandelend ging ik van een Chineze vesting via een vulkaan naar een romeins theater. Maar hier was het nog niet mee gedaan, een Ameriakaanse straat en een Amsterdams buurtje. Het was echt ongelofelijk en leuk om te zien maar het sloeg nergens op.
Wat wel ergens op sloeg was een tentoonstelling in het Nationaal museum van Macau, Griekse beelden uit het Louvre in Parijs die hier waren in verband met de Olympische Spelen. En dat was mooi! Beelden en vazen die ik alleen maar kende uit boeken en van de documentaires op tv. Nu zag ik ze in het echt en ze waren nog mooier en intrigerender dan ik ooit had kunnen denken. In een muisstille ruimte liepen een tiental mensen rond die zich vergaapten aan de meesterwerken uit de klassieke Griekse oudheid. Ik schat dat ik ruim een uur door de zalen heb gelopen en gelukkig mocht je gewoon foto’s nemen.

Mijn laatste attractie van dit bezoek aan Macau was de Macau Tower. Het weer was helder genoeg en ik zou in ieder geval nog wat kunnen zien van de omgeving. Van noord naar zuid en van oost naar west kon je de hele stadstaat zien. Plaatsen die ik had bezocht maar ook plaatsen die er vanaf grote hoogte interessant uitzagen. Ik kom hier zeker nog een keer terug want het is een hele aangename afwisseling van Kuala Lumpur en Singapore. Wat het grappigste was daar boven op de toren waren de doorzichtige glazen vloerdelen op 223 meter. Iedereen, inclusief mijzelf, liep op de roestvast stalen balken. Het was leuk om zo naar beneden te kijken door een glazen plaat op die hoogte maar om er op te stappen was wel wat meer moed nodig.
Langzaam slenterde ik weer naar het centrum waar ik op een klein pleintje een paar biertjes dronk, gezeten op een klein bankje liet ik de afgelopen week nog een keer de revue passeren. Het was een heel aangename en fijne week geweest en ik kan iedereen deze plaats van harte aanbevelen. Voor het geval dat jullie er ooit terecht komen ga dan naar het East Asia Hotel, het is niet zover van het Ponte 16 Resort. Goed en schoon voor een erg gunstige prijs.
Een erg rustige avond en lekker vroeg naar bed, morgen krijgt alles een vervolg in Hong Kong.

Macau, een goed gekozen dag op Coloane

Macau, 14/04/2008

Wat een heerlijke dag! Lekker uitgeslapen en na een ontbijtje bij de gouden bogen de bus naar Coloane gepakt. Het was ook meteen duidelijk dat mijn tasje een heel goed idee was geweest, het loopt nu eenmaal een stuk gemakkelijker als je geen dik boek in je broekzak hebt. De bus nam een lange route langs het Venetian Casino en de grenspost aan de brug met China. Even twijfelde ik of het wel allemaal goed zou gaan. Uiteindelijk arriveerde ik aan de poort van de weg naar de top van de heuvel waar het grote witte beeld van A-Ma (Tin Hau) staat.
De heuvel was redelijk stijl en in de luwte van de heuvel was het zelfs warm. Het was heerlijk rustig en het duurde niet zo lang voordat ik het asfalt verruilde voor een grindpad dat zich om de heuvel slingerde. Bij het bestuderen van de kaart, alles staat héél goed aangegeven op plattegronden langs de wandelpaden, besefte ik dat mijn plan nu al zou worden aangepast. In plaats van eerst het beeld zou ik nu eerst Coloane dorp bezoeken. Het was maar een korte zijsprong van het pad af dat om de heuvel liep.
Het dorp is zo klein dat ik moeite had om de schaal van de kaart in me op te nemen. Het was wel interessant om het oude Macau te zien. De twee tempels waren niet echt noemenswaardig behalve dat er in de Tam Kong tempel ribben van walvissen lagen en één van die ribben kunstig was uitgesneden tot een boot inclusief roeiers en een drakenkop. De plaatselijk kerk was ontdaan van zijn heilig been van St. Francis Xavier, het was verhuisd naar Macau, maar de uitgestalde pop die Jezus moest voorstellen en het schilderij van de maagd Maria met het kindje Jezus waren op zich best vreemd en de moeite waard om even te bekijken.
Eten! De twee plaatselijke restaurants tegenover elkaar zagen er allebei niet uitnodigend uit, het eten wel. Ik herkende viscake, zeg maar gekookte kroepoek, met groente en varkensvlees met boontjes, samen met rijst en zeewiersoep was het een perfecte lunch. Voor iets meer dan een Euro was het een koopje. Met een volle buik en koude cola in de heuptas ging ik weer de berg op. Eenmaal bij het pad aangekomen liep ik door groene heuvels waar eigenlijk niet zoveel over is te vertellen. Heerlijk rustig wandelen in de zon met een drankje op de rug en een verkoelende bries langs je lichaam. Samen met je gedachten en lekker uitwaaien.
Na een flinke wandeling begon ik aan de klim naar de top waar het beeld stond. Uit het niets en geheel onverwacht stond ik voor een enorm klooster. Het was allemaal pas gebouwd maar wel erg mooi en de moeite waard. De tijd begon nu te dringen maar ik kon dit onmogelijk overslaan! Een half uur werd drie kwartier en nog geen tien minuten nadat ik tempel had verlaten stond ik alleen op de heuvel aan de voet van het enorme witte beeld. Je kan altijd wat te drinken kopen in een tentje bij van die beelden op een berg behalve hier. Ik moest nog maar even wachten met drinken.
Vijf kilometer en een uur verder stond ik op de bus te wachten toen een vriendelijk meisje mij hielp en vertelde dat deze bus ook naar Macau ging, ik wachtte eigenlijk op de bus van lijn 33. Ik was blij als een kind want de tijd begon te dringen en ik zou de Macau Tower kunnen halen in het licht en dan wachten totdat het donker werd om zo de Casino’s met hun verlichting van grote hoogte in het donker te bekijken. Alleen het idee was al goed. Helaas ging de bus twee keer rond Taipa en eindigde aan de poort met China. Tegen de tijd dat ik een aansluitende bus naar Ponte 16 had gevonden was het al pikkedonker en ik kon terug naar mijn hotel. Dat idee bewaar ik dus voor de volgende keer als ik Macau bezoek. Twee koude bier van de supermarkt op de hoek en even rusten.
Mijn avondeten was nu weer bij het kleine restaurant waar de vrouw mij met een brede glimlach begroette in het chinees als een vaste klant.
“Hetzelfde als gisteren graag met een beker thee?”, bestelde ik bij haar.
Ik was moe, echt moe. Tien uur, licht uit en slapen. Het was een hele mooie dag geweest.

Macau, het noordoosten van het schiereiland

Macau, 13/04/2008

De wekker was verzet en de nieuwe tijd om gewekt te worden was negen uur. Ik heb heel weinig reistijd in Macau dus iets later opstaan mag geen probleem zijn. Wat wel onaangenaam was viel uit de lucht in de vorm van een lichte maar gestaagde motregen. Ik had het voorspeld hoe het weer hier in elkaar zat en het klopte inderdaad. Regen en donker weer voor vandaag, maandag tot en met woensdag licht bewolkt. Laten we maar hopen dat het ook zo is!
Nu vandaag was het meer lopen dan bezoeken. Een lange wandeling met een stuk of drie bezienswaardigheden langs het pad. Ik ging eerst rechtsaf en liep langs het water richting het noorden naar de poort naar China. Onderweg passeerde ik veel plaatsen die ik al eerder had bezocht en dat was niet zo vreemd omdat Macau een relatief kleine stad is. Aan de andere kant is het ook fijn om op bekend terrein te zijn, minder zoeken naar de weg en bekend met fijne plaatsen om wat te eten. Zo ook vandaag. Geloof het of niet maar het was koud, of beter gezegd, het voelde koud aan. De combinatie van de motregen met een stevige wind en een temperatuur van rond de 25 graden maakte het niet warm zoals je zou verwachten in de tropen.
Eenmaal aangekomen aan de waterkant zag ik er vreemd uit naast de vissers gestoken in hun dikke jassen. Sandalen, een korte broek en een dun overhemdje met korte mauwen. Nadat ik “the Pearl” had gezien zocht ik snel de beschutting van de gebouwen op. Een paar Portugese custardtaartjes warmde me op maar een plaats voor een kopje koffie kon ik niet vinden.
Nadat ik een stuk van het wereldberoemde Macau Grand Prix Circuit had gelopen stond ik voor de deur van het Macau Communicatie Museum. Ik moest heel nodig en ik was bereid geweest om de entree te betalen zelfs als ik alleen het toilet had mogen gebruiken. Toen ik het gebouw binnenstapte was het nog kouder dan buiten. Mijn tenen krulde in mijn sandalen van de kou en ik verwachte dat ik de damp van mijn adem kon zien, zou koud had ik het.

Gelukkig voelde ik me stuk beter nadat ik het toilet had gebruikt en nu ik hier toch was zou ik ook maar even naar de tentoongestelde attributen kijken. En het was een leuk museum. Het begon op de erg saaie begane grond maar op de eerste verdieping was er voldoende te doen. Er waren heel weinig bezoekers dus de medewerkers konden je alle aandacht geven die je nodig had. De leuke jongedame begeleide mij door de verschillende groepen op de etage. Eerst mocht ik een postzegel ontwerpen en die werd later afgedrukt en geperforeerd. Het was een echte bruikbare en als ik het wilde kon hij op de luchtpost envelop met mijn eigen foto worden geplaatst.
“Nee dank U, ik bewaar hem liever als souvenir”, vertelde ik het meisje.
Mijn gedachten dwaalden af naar jaren geleden toen ik als postsorteerder op het logistiek bedrijf van de oude PTT werkte, dat was alweer meer dan 15 jaar geleden. De etage met de afdeling magnetisme liet ik maar voor wat het was. Gewoon er doorheen lopen en niets aanraken. Dat kan ook niet meer met de hoeveelheid gevoelige elektronica die ik tegenwoordig op me draag. De tijd was sneller gegaan dan gedacht en ik was verbaasd dat er voor zo’n leuk museum niet meer reclame wordt gemaakt. Je ziet maar, zelf ontdekken is soms beter dan gewoon de reisgidsen en de gratis brochures van de plaatselijke toeristenbond volgen.
Het was al zo laat dat er nu nog maar één ding bezocht diende te worden. De Guia heuvel, de hoogste heuvel van het Macau schiereiland. Natuurlijk heeft deze heuvel een grote rol gespeeld in de geschiedenis van Macau. Van uitkijkpost in de oude tijden tot een fort met oude kanonnen, plaats voor een vuurtoren in meer moderne tijden tot een uitermate geschikte plaats voor kanonnen om Macau te beschermen tegen indringers in moderne tijden. Natuurlijk hadden de Japanners hier ook geen problemen in de tweede wereldoorlog.
Wat wel overbleef was een mooi park. Goed onderhouden en een groen hart in de o zo drukke stad. Zelf koos ik voor de lange wandeling rond de heuvel voordat ik de klim naar de Chapel of our Lady of Guia maakte. Gebouwd in 1622 heeft de kapel heel wat doorstaan. De vuurtoren uit 1865 is de oudste langs de hele kust van China, je ziet wat een geschiedenis er boven op de heuvel staat.

Mijn dag zat er weer op en vandaag ging ik nog een keer in mijn kleine eethuisje eten, natuurlijk het bekende gerecht waarvan ik de vorige keer zo had genoten. Gisteravond had ik met de afstandbediening van de tv op mijn kamer gespeeld en ik had nu 68 in plaats van 12 kanalen. De meeste natuurlijk in het Chinees maar ook een paar Engelstalige kanalen die het nieuws inclusief de weersverwachting uitzonden. Met twee koude flessen San Miguel bier keek ik naar de voetbalwedstrijd Manchester United - Arsenal. Het werd een beetje later dan gepland! Morgen een hele dag natuur op het verlaten eiland van Coloane.