Nadat we deze reis al in augustus hadden gepland en op 19 september hadden geboekt koos Henk ervoor om op het laatste moment niet mee te gaan. Een onbegrijpelijk besluit in mijn ogen maar aan de andere kant vindt ik het wel heel fijn om weer op pad te gaan. Het is maar naar “Maleisië” en de meeste plaatsen zijn voorgekauwde koek voor mij. Er zit wel één oude bestemming en één geheel nieuwe bestemming bij. Na “Kuala Lumpur” en “Melaka” ga ik de “Cameron Highlands” weer met een bezoek vereren. Het is acht jaar geleden dat ik daar voor de laatste keer was, samen met een groep Hollandse jongens die ik in Melaka had ontmoet. Nu gaan we meer wandelen. De nieuwe bestemming is “Ipoh”, niet zo’n bijzondere stad maar het kleine oude gedeelte van de binnenstad is bijzonder. Het herbergt veel oude koloniale panden die zijn betaald met de opbrengsten van de tinmijnen zo rond 1900. Als afsluiting kijk ik nu alweer uit naar de “Dim Sum” en “Tandoori” in het oude “Penang”. Natuurlijk wordt hier weer wat gewandeld en mijn verjaardag gevierd. Al met al lijkt het maar een klein uitstapje maar voor mijn gevoel is het meer dan welkom na de drukke feestdagen.
Het was al heel lang geleden dat ik het echte "Thaise boksen" oftewel "Muay-Thai" in het echt had gezien. Natuurlijk had ik het nog wel een keer op de TV gezien als op een zaterdag of zondag een groepje Thaise mannen bij elkaar zaten en oe en aah geluiden produceerde. Maar dit werd het echte werk! Tijdens één van mijn wandelingen zag ik grote spandoeken hangen over de op handen zijnde gevechten. Twee wereldkampioenschap gevechten met een middelmatig voorprogramma. Bij Rini van de “Pinocchio” kwam het ter sprake en door het enthousiasme was het zo beklonken. We zouden met een flinke groep de wedstrijden gaan bezoeken. Nestor regelde de kaartjes en niets stond een mooie avond “Thai Boxing” in de weg. Om zeven uur zouden we verzamelen bij de “Pinocchio” en gelukkig was iedereen net op tijd. Bernie en Peet, Nestor met zijn vriendin, Arjen en een Belgische vriend van Nestor gingen samen met mij op zoek naar een taxi die ons bij het “Fairtex Boxing Stadium” zou afzetten. Na onderhanden in het Thai had Arjen het geregeld en we waren onderweg. Helaas is Arjen zijn Thai niet zo goed als hij zelf denkt en zo kwamen door een foutje in de communicatie terecht bij een sportschool met dezelfde naam aan de andere kant van de stad. Na tussenkomst van Nestor’s Thaise vriendin reden we even later weer naar dé andere kant van de stad. Deze kleine vertraging kon de pret niet drukken en we allemaal klaar voor de avond. Het zou een opwindende avond worden met in totaal acht gevechten waarvan twee titel gevechten. Bij aankomst in het “Fairtex Boxing Stadium” viel de drukte mij enigszins mee. Later bleek dat er elke week wel twee van die boksavonden worden georganiseerd en zo zie je dan meteen dat er niet al teveel van de toeristen in deze sport zijn geïnteresseerd. Wel veel Russen in de zaal met de gebruikelijk overmaatse elektronica. “Je kan je het veroorloven dus koop je het grootste dat op voorraad is”, lijkt hier de slagzin te zijn. Nog voordat de eerste partij was begonnen zaten we met een koud biertje in de hand aan de ring. De omroeper was druk bezig in het Thai en via de vriendin van Nestor kregen we te horen dat de eerste partij wat later zou beginnen omdat één van de boksers nog zat eten. “Een paar frikadellen speciaal?”, flitste er door mijn hooft. Een trompettist van een kwaliteit die bij de fanfare alleen maar mocht playbacken opende de avond met een deuntje waarvan ik verdenk dat het het volkslied van Thailand was. Iedereen stond netjes op en applaudisseerde enthousiast aan het einde van het treurig slechte optreden van de trompettist. De arme man kreeg zo waarschijnlijk de indruk dat hij weer een goede solo op de trompet achter de rug had. De meeste partijen waren tussen een blanke en Thai. Zo waren de organisatoren er in ieder geval zeker van dat er ook in de zaal twee partijen ontstonden en dat zou de sfeer zeker verhogen. Ongemerkt werd je langzaam supporter van je eigen soort. Met uitzondering van een neger uit Amerika die was ingevallen voor een geblesseerde Rus. Natuurlijk kon je ook een illegaal gokje wagen bij een onbetrouwbare Thaise man. Alhoewel gokken ten strengste verboden is bij de wet en zodoende altijd onbetrouwbaar is. Één van de jongens ondervond dit aan den lijve. Hij won zijn weddenschap maar de Thaise man zei dat hij had verloren. Ik zat er zelf naast toen de weddenschap werd afgesloten. Na een beetje aandringen werd de inleg teruggegeven en was het probleem voor de jongens opgelost. Een staatsloterij oplossing met een “eigen geldje”. De Thaise man had niets verloren en mijn vriend had zijn geld terug. Allebei blij dus! Alleen Arjen was niet al te blij en bleef doorzeuren over deze oplossing. Heel vreemd want hij had er weinig mee van doen. Adrenaline werd langzaam toegevoegd aan je bloed en elk gevecht werd spannender en feller totdat je bij het titelgevecht onbewust zelf zat mee te schoppen. Het laatste gevecht was een klapper. De Nederlander “Ricardo van den Bos” versus de Pool “Tomaz Wozack”. Na het klinken van het eerste belsignaal stormde Ricardo op de Pool af en het was duidelijk dat de Nederlander niet in de stemming was om vijf ronden te vechten. Binnen een minuut vloeide er uit een gescheurde wenkbrauw voldoende bloed om het hoofd van de Pool in een rood witte Poolse vlag te veranderen. De verlossende bel kon voor de grote man uit Polen niet snel genoeg komen. Grote kerels van ruim honderd kilo die op elkaar klapten met de kracht als van kleine personen auto’s. Ik had geen gulden meer overgehad voor de kansen van de Pool na het zien van de eerste ronde. Maar de tweede ronde had een verrassende wending en volgens Peet en mijzelf was die zelfs gewonnen door de Pool. Vanaf de derde ronde ging het allemaal gelijk op en de tijd leek sneller te gaan. Vijf ronden lang vlogen deze kemphanen op elkaar af en uiteindelijk was het voor ons niet duidelijk wie de uiteindelijke winnaar zou zijn. De meningen waren verdeeld en gespannen luisterden we naar de uitslagen van de drie scheidsrechters langs de ring. 48-46, 48-47 en 48-46. Het titelgevecht was beslist in het voordeel van “Ricardo van de Bos”! Duidelijk teleurgesteld verliet “Tomaz Wozack” de ring met de kleine zilveren medaille in zijn hand de ring. Maar dit zal zeker niet het laatste zijn wat we van hem zullen horen.
Het was een leuke en opwindende avond geweest die ik iedereen te volste kan aanbevelen als je ooit in Thailand bent.
Het is vreemd om 2008 te typen op mijn toetsenbord. Het zal de eerste paar weken nog wel fout gaan. 2007 ligt alweer achter ons en het is geen slecht jaar voor mij geweest. Een paar dieptepunten en er zijn me weer een paar goede vrienden en bekenden ontvallen, maar ik praat liever over de hoogtepunten.
Mijn top drie van hoogtepunten voor het jaar 2007 staan vast.
Op de 1e plaats staat met stip! Het einde van mijn chronische diarree door verkeerde medicijnen.
Op de 2e plaats staat mijn bezoek aan Zuid-Korea, wat een schitterende bestemming waar ik zeker nog een keer naar terug ga.
Op de 3e plaats staat mijn bezoek aan Borneo, jammer dat het allemaal wat anders was gelopen dan verwacht maar ik kan toch terugkijken op een mooie reis met mijn vriend Tettje van Malsen.
Voor 2008 zijn de kaarten al geschud en veel vliegtickets geboekt. Zo vertrek ik over enkele dagen voor een week naar mijn geliefde Melaka in Maleisië samen met mijn vriend Henk de Vries. Na dit korte uitstapje wordt het pakken en voorbereiden voor mijn eerste reis van het jaar. De bestemming is Sri Lanka. Er is al veel gelezen en wat ik heb gelezen is heel boeiend. Ik kom al tijd te kort en in 28 dagen zal ik eerst zoveel mogelijk van de oude hoofdsteden proberen te zien. Na Sri Lanka is Maleisië weer aan de beurt voor de nu traditionele Formule 1 race in Kuala Lumpur. Ik ga alweer voor de 9e keer!!
In 2007 heb ik meer dan dan 200 verhalen geschreven en een kleine 1900 kilometer gelopen. Ik hoop dat jullie in het komende jaar mijn verhalen weer met plezier lezen en van mijn kant zou ik vaker een opmerking van jullie zijde zeer op prijs stellen. klik gewoon op de letters onder het verhaal "reacties".
Ik ben een zwervende jongen van halverwege de zestig jaar jong. Ik probeer er zoveel mogelijk met mijn iPhone 17 Pro Max er op uit te trekken en veel van Azië te zien. Mijn verhalen kunnen misschien een inspiratiebron zijn voor anderen. Ik hou vooral van eten en drinken, dit zul je dan ook vaak aantreffen in mijn verhalen.
