Nederland, het mooie rivierenlandschap

Zaltbommel, 19/08/2007

Zo fris als mogelijk was stond ik op. Acht uur op een zondagochtend, het kleine stadje sliep nog en ook Henk lag nog op één oor toen ik net na negen uur bij hem aan de deur was. Dan maar lekker alleen wandelen. Het weer was niet zo slecht als voorspeld maar voor de zekerheid had ik toch maar een paraplu in mijn zak gestoken.
Rustig wandelde ik de stad uit richting Hurwenen. Door het gebrek aan een internetaansluiting had ik niet kunnen controleren hoe lang de route zou zijn. Eigenlijk maakte het ook weinig uit. Ik had wel vijf uur de tijd voor de kleine vijftien kilometer. Heerlijk door de frisse wind, die mij aan Korea deed denken, liep ik over het fietspad langs de provinciale weg. Net voordat ik de dijk op ging werd ik ingehaald door een hardloper en in mijn snelle blik zag ik dat het ook een oude bekende was. John Tims, lekker aan het trainen voor de halve maraton. We kletsten wat en zette later onze eigen tocht weer voort.
Het was al druk op de dijk. Bromfietsers, gewone fietsers en wielrenners waren overal te zien. Op deze dijk is het zeker de moeite waard om rustig een wandeling te maken. De oude rivierbocht, de “Hurnse Kil”, met zijn unieke dieren en planten en later de vergezichten over de waal maakten jeugdherinneringen in mij los. Dertig jaar geleden gingen wij hier zwemmen in het zandgat en scheurden we als groepjes met onze brommers over deze dijken op weg naar “Laanzicht” en de “Grinibus” in Rossum. Ik werd er een beetje melancholisch van. Waar blijft in hemelsnaam de tijd?
Natuurlijk passeerde ik nog meer bekenden maar om die allemaal bij naam te noemen zou te ver gaan. Een rustige zondag, dat zeker.
Nu ik goed ben uitgerust begint de week met het afhandelen van mijn zaken en ik hoop deze week zeker om een paar mooie wandelingen te maken.

Nederland, het eerste weekend

Zaltbommel, 18/08/2007

Het was een fijne nachtrust. Om zeven uur werd ik wakker van de wekker en besloot om nog maar iets langer te blijven liggen. Zaterdag betekend markt in Zaltbommel, al meer dan 500 jaar wordt er elke zaterdag op dezelfde plaats de markt gehouden. Vreemd als je beseft dat sommige hoofdsteden in de wereld minder dan 100 jaar oud zijn. Een prettige najaarszon verwarmde de binnenstad. Gefascineerd keek ik naar de oude binnenstad. Het is inderdaad waar dat je de schoonheid van een plaats zelf niet meer ziet als je er lang woont. De mooie rijen oude gevels van de Boschstraat gemêleerd met de nieuwe winkels van het heden. De HEMA met zijn beroemde halve rookworst en een brillenwinkel van een bekende winkelketen.
Het lijkt heel erg lang geleden dat ik zelf nog elke zaterdag hier op de markt stond. Veel jongens zijn nog hetzelfde maar een gedeelte is ook al vervangen. Soms door hun kinderen maar ook wel door een nieuwe marktkoopman. De koffie op het terras smaakte mij uitstekend en met Chris, Gijs en Jan werd het ook een aangenaam gesprek. Ik moest er in ieder geval voor zorgen dat ik niet te vroeg ging drinken. Een kort uitstapje naar Veghel maakte dat weer een stuk gemakkelijker.
Om iets over vier kwamen we aan in de kantine van NIVO-SPARTA Zaltbommel. Vandaag zou het de eerste echte test worden voor het eerste elftal. Niet de competitie maar het beker programma werd vandaag gestart. De tegenstander Geldrop/AEK was geen kleintje. Helaas duurde het niet al te lang of het eerste biertje ging naar binnen. De rest laat zich gemakkelijk raden. Vijf uur later had het eerste elftal met 4-1 gewonnen en ik een kleine vijftig handen geschud. Het kijkglas was vol en voldaan liep ik richting de Omhoeken.
Morgen weer vroeg op en voor het eerst wandelen.

Nederland, een goed begin

Zaltbommel, 17/08/2007

In gepaste stilte hadden we afscheid genomen van Thailand. Stil zijn over je op hande zijnde vertrek betekend geen bloemenkransen en geen lastige verkopers met Polaroid cameras om je heen. Niemand weet eigenlijk dat we zijn vertrokken. Een laatste hap bij “KISS food and drink” en een paar biertjes voor onderweg.
De taxichauffeur deed alsof zijn neus bloedde. Hij vermeed elke opmerking over zijn capriolen van vorige week. Het bijna ongeluk waarbij de passagiers goed waren geschrokken en volgend hun het ook mogelijk was geweest dat niemand het had overleefd. De Volvo maakte een gezonder geluid dan voorheen en ik deed er alles aan om de chauffeur in de gaten en wakker te houden.
Het was een reis van twee uur door de pikzwarte nacht over een weg die wordt gerenoveerd. Net was niet moeilijk om wakker te blijven. Het ontwijken van de gaten in de weg en het voortdurend slingeren van en naar de noodwegen hield je wel wakker. Eenmaal op de luchthaven aangekomen werden we door de taxichauffeur in de parkeergarage afgezet. Zijn opmerkingen over de CCTV en de politie die streng controleert op zwarte taxi’s waren aannemelijk.
Het inchecken ging snel en na wat aandringen konden we toch naast elkaar zitten, en nu begon het lange wachten tot het vertrek. Ik kocht nog een laatste drie biertjes in de TAX-Free shop en nuttigde die op het terras van Burger King. Het was ook één van de weinige plaatsen waar wat te doen was. Een internationale verzameling van reizigers met een hoog KRAS en FOX gehalte.
Ik heb geen band met die nieuwe luchthaven. Ik vindt hem ongezellig en onoverzichtelijk. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk het vliegtuig in. Zoals bij het gebruikelijke instapritueel werden de eerste klas en de Dynastyclass passagiers als eerste naar voren geroepen. Wij wachten netjes bij de deur en op het moment dat het onze beurt was werden de Cattleclass passagiers naar een andere deur geroepen. Ik bedacht mij geen moment en liep door de openstaande deur de slurf in met Tettje in mijn kielzog. De reis was begonnen!
De vliegreis was saai en door de volle bak kwam er weinig van slapen. De hele nacht liepen er mensen op en neer door het gangpad. Steeds de slapende passagiers aanstotend, één oog open om te kijken wat er aan de hand was en dan weer proberen een beetje slaap te vatten. Helaas was het deze keer maar weinig.
Ik was blij toen het eindelijk tijd was geworden voor het ontbijt, het teken dat we nog maar twee uur te gaan hebben. Pannenkoeken gevuld met roerei en een tomatengroente saus. Het smaakte mij niet slecht, ik had tenslotte alweer een flinke trek. Een paar minuten vroeger dan gepland stonden we in de aankomsthal van Amsterdam Airport. Het wachten op de bagage duurde enorm lang en ik werd bang dat ik misschien niet op tijd bij het consulaat zou zijn. We sloegen een snelle hap over en gingen snel met de trein naar Amsterdam CS. Lijn 16 en uitstappen bij de Emmastraat.
Het nieuwe visum gaf geen problemen en we stonden binnen vijftien minuten weer buiten waar we met een oude bekende richting Utrecht CS gingen. Norbert zien we af en toe bij Hans en Orn in Pattaya. Best vreemd om oude bekenden tegen te komen in Nederland. Genietend van het Hollandse polderlandschap reden we richting Zaltbommel. Drie en een halve week in Nederland. Ik zal me goed vermaken.
Om iets voor half twee stapten we de deur in en zat de lange reis er op. Ik was bijna 36 uur wakker, uitgezonderd de korte slaap in het vliegtuig, maar desondanks voelde ik mij nog sterk. Ik had nog wat kleine zaken af te handelen in Den Bosch en daarna zou ik wat bier gaan drinken met Henk en mijn broer. De zaken waren zeer snel afgehandeld en de samenkomst met mijn familie en vrienden was zeer aangenaam. Een snelle hap uit de snackbar en om iets over tien zocht ik mijn bed op.
Zaltbommel was niet veranderd in het afgelopen jaar. Morgen voor het eerst kijken bij de kersverse eerste klasser NIVO-SPARTA Zaltbommel.

Een paar van mijn vrienden in Pattaya