Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique) 403), donderdag 28 november 2024
Na twee weken met onze gasten gaan we weer met z’n tweeën op stap. Een lege pagina voor ons en een nieuw hoofdstuk in het boek over deze overwintering. We hebben er alweer acht weken op zitten in Thailand en na 56 dagen van ons 60 dagen visum is het moment aangebroken om Thailand te verlaten.
Het nieuwe zestig dagen toeristenvisum bij aankomst, voor een Europees paspoort, is een hele vooruitgang. Na zestig dagen zijn we Thailand, en met name Pattaya, ook wel een beetje zat. Verandering van spijs doet nu eenmaal eten! We hebben al heel veel landen in de omgeving van Thailand bezocht en deze keer kwam Lyka met Vietnam uit de hoge hoed.
Mijn vorige bezoek aan het streng socialistische land is ondertussen twintig jaar geleden en ik mag dus stellen dat het heel veel veranderd zal zijn. Het kan dan officieel nog wel de “Socialistische Republiek Vietnam” heten maar ik mag aannemen dat ook hier het socialisme al voor een groot deel is verdrongen door het kapitalisme. De armen, die arm zijn om een reden, die graag delen met de rijken, die rijk zijn om een reden. Kapitalisme spreekt iedereen aan.
Ik duik in mijn foto archief en stuit op een foto die ik in Ho Chi Minh Stad heb gemaakt in 2004 in een boekwinkel. De man die op de omslag van vier boeken op de onderste plank staat zal nu wel een ander liedje in Vietnam zingen?Wanneer ik om zes uur uit bed stap zitten onze gasten al hoog en droog in het vliegtuig boven de kale droge Russische steppe van Poetin. Dat is misselijke makende politiek, de Chinezen lachen in hun vuistje en in Brussel ruïneren ze een heel continent. De koffie wordt gezet en de laatste vragen over onze reis naar Vietnam worden door Google beantwoord. Zoals gewoonlijk heb ik weer slecht geslapen in de nacht voor het vertrek naar een nieuwe bestemming. Ik maak me nu eenmaal snel zorgen over wat een nieuwe reisdag ons voor tegenspoed zal brengen.
Lyka is gelukkig opgewekt en voelt zich veel meer ontspannen. Mijn ochtend routines zijn een beetje in de war omdat we vertrekken naar een nieuwe bestemming waar ik twintig jaar geleden voor het laatst was. Hoe zal dat gaan verlopen.? Het ontbijt voor ons gaat in ieder geval helemaal fout! De 7-11 om de hoek van ons hotel heeft de afgelopen nacht geen nieuwe bevoorrading gekregen van het distributiecentrum en de populaire ham/kaas tosti’s zijn allemaal uit de vakken verdwenen. Er hangen nog enkele zogenaamde croissant tosti’s dus schiet er niets anders over dan een tonijn/zalm tosti te nemen met een dubbele hamburger van varkensvlees met kaas. Ook geen bananen dus dan maar twee hardgekookte eieren.
De vers gezette koffie smaakt gelukkig wel zoals ik heb verwacht en na het lezen van het (nep)nieuws uit de “Verenigde Nederlandse Emiraten” bij een zelfbenoemde kwaliteitskrant probeer ik wat woorden op mijn beeldscherm te toveren. Ik voel me echt niet op mijn gemak en het loopt van geen kant. Alle bagage die nog in de kamer rondslingert verdwijnt om kwart voor negen in een van de drie koffers en we gaan naar beneden voor de taxi naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok. Helaas moet ik tweehonderd baht boete betalen voor het wassen van het dekbedovertrek waar, ik voor de tweede keer deze reis, koffie op heb gemorst. Ik moet beter gaan opletten met mijn koffiebeker! Dan ook nog tweehonderd baht voor het parkeren van mijn motor onder het hotel.
Ongeveer vijf uur voor de vertrektijd van het vliegtuig is het een goede tijd om met de taxi vanuit Pattaya te vertrekken, dat is de regel die ik al jaren aanhoud. De grote taxi van “Instyle Travel and Service” is op zijn beurt ook iets te vroeg en zo rijden we al om kwart over negen door de verlaten straten van Pattaya richting de luchthaven. De grote Toyota SUV zweeft over de tolweg en ik ga helemaal op in mijn gedachten en verwachtingen over de reis naar Vietnam die voor ons ligt.
Om kwart voor elf lopen we met onze bagage de vertrekhal binnen en we hebben voldoende tijd om in alle rust te wachten totdat we onze koffer kunnen afgeven. Er staan maar weinig stoelen voor mensen met speciale behoeften in de vertrekhal maar deze zijn allemaal ingenomen door jongeren met een mobiele telefoon voor hun gezicht. Het is tenslotte de vertrekhal en geen wachtruimte. Geen enkele zwangere vrouw, invalide, oude van dagen of een monnik kan plaatsnemen! Dit is de nieuwe generatie van de designer drugs en het individualisme! Deze generatie staat een zwaar leven te wachten.
De laatste tijd vraag ik het personeel op de luchthaven de oren van het hoofd en het lijkt nog te werken ook. Na het toiletbezoek ga ik gewoon veel te vroeg, om vijf over elf, vooraan in de rij staan. Ondanks dat ik weet dat ze pas om 11:20 beginnen met het inchecken van de bagage voor vlucht VN604. Mijn opvallende verschijning lijkt het personeel achter de incheckbalies een beetje nerveus te maken en om tien over elf komt een vriendelijke jonge dame me vertellen dat ik al mag inchecken.
Ik roep Lyka’s naam luid door de vertrekhal en een tiental nieuwsgierige gezichten kijken voor een moment op van hun telefoon. 18,8 Kilogram voor de grote koffer en 17,9 Kilogram voor de twee kleintjes. Ze zijn allebei een paar kilo te zwaar, 16 kilo is toegestaan, en dat had ik echt niet verwacht! Omdat we maar een grote koffer hebben wordt het overgewicht door de vingers gezien en kunnen we met onze instapkaarten naar de volgende hindernis. We vliegen steeds meer met de bekende luchtvaart maatschappijen. We hebben geen zin meer om aan de balie met de prijsvechters ruzie te maken over een kilo bagage teveel of drie euro voor een flesje lauw water betalen!
De kleine koffers, en losse kleding, gaan zonder problemen door de scanner en nadat we met de roltrap zijn afgedaald naar de immigratie vallen onze monden open van verbazing. We kunnen zo doorlopen naar een van de vele nieuwe elektronische terminals die het paspoort, en de chip in het paspoort, leest waarna een beeld van je gezicht wordt vergeleken met de foto op je paspoort. Binnen twintig minuten hebben we alle hindernissen genomen die vroeger wel eens meer dan twee uur in beslag konden nemen.
We hebben nog ruim anderhalf uur voordat we aan boord kunnen dus maken we de gebruikelijke foto’s bij het meest gefotografeerde beeld van Thailand en gaan daarna op zoek naar een bakkie koffie en een broodje. Het wordt voor Lyka een mango smoothie en een broodje ham met een onbekende witte schimmelkaas. Het smaakt ons uitstekend en het licht in mijn hoofd gaat langzaam feller branden. Wat ben ik blij dat Lyka tegenwoordig ook het initiatief neemt en mij goed in de gaten houd. Ik hoef de kar niet helemaal alleen te trekken! Nog een paar weken en dan ben ik alweer vijf en zestig jaar jong.
We zijn de enige passagiers die achterin twee stoelen naast elkaar hebben in de Airbus A321. En daar ben ik persoonlijk erg blij mee. Sinds enkele dagen worstel ik met een lichamelijk en ook mentaal ongemak. Ondanks dat er helemaal niets is veranderd in mijn kleding, lichamelijke verzorging of wat anders dan ook draag ik plotseling een scherpe zweetlucht van onder mijn oksels mee. Ik ruik als een “Pakistaanse ober” zoals in de code die we in Maleisië en Singapore altijd gebruiken voor die zure oksellucht. Ik zou me zeer ongemakkelijk voelen wanneer ik naast een vreemde zou zitten. We hebben al plannen gesmeed om te zien hoe we die nare oksellucht weer kwijt kunnen raken!
De vlucht naar “Saigon”, ik blijf het koppig bij de oude naam noemen, duurt iets langer dan anderhalf uur en zodra we door het dikke dichte wolkendek heen zijn gedrongen zien we een stad onder ons zoals in elk Aziatisch land dat in een economische stroomversnelling zit. Het is geen mooi gezicht, eigenlijk is het een totale chaos.Op de “Tân Sơn Nhất International Airport” luchthaven gaat alles verrassend efficiënt. De geprinte visa’s worden gelezen en de paspoorten worden gestempeld. Aan de bagageband staat ons een fijne verrassing te wachten. Onze grote zwarte koffer met twee ringen gele duct tape valt al van grote afstand op! Voordat we het in de gaten hebben lopen we de aankomsthal in op zoek naar een ATM.
‘We zijn er, we zijn in Vietnam!’, denk in euforisch, niet wetende welke problemen er nog voor ons liggen.
Die ATM is niet te vinden en zonder geld kunnen we niet in de stad komen. Ik diep een biljet van twintig euro uit mijn agenda op en ga op zoek naar een geldwisselaar. Die zijn er gelukkig wel voldoende en na een ontelbaar aantal aanslagen op zijn grote rekenmachine van Chinese makelij verschijnt er 515.500 op het beeldscherm. Ik ben rijk! Ik heb een half miljoen Vietnamese Dong in mijn hand!
Het internet blijft een fantastische bron van informatie voor reizigers maar helaas staat er ook veel informatie die al lang achterhaald is. Bij kolom twaalf moeten we volgens het "World Wide Web” onze ogen open houden voor een grote gele bus met het nummer 109 er op. Onze ogen priemen door de dichte menigte, die de arriverende bezoekers van alles en nog wat proberen aan te smeren, naar de bussen op de achtergrond. We houden onze koffers stevig vast want in deze chaos is het voor doorgewinterde kruimeldieven eenvoudig tijdens een moment van onoplettendheid met je koffer weg te lopen en onzichtbaar in de menigte op te lossen.De grote gele bus is ondertussen gewijzigd in een kleine rode bus en mijn attente vrouw neemt het nummer 109 waar op de kleine rode bus. We gaan het maar vragen en we zijn bij de juiste bus aanbeland. De grootste schok komt wanneer we instappen en plaatsnemen. Elke passagier in de bus, mens, koffer of rugzak, kost 15.000 Vietnamese Dong om te worden vervoerd naar District 1, het centrum van “Ho Chi Minh City”. Voor 75.000 Dong (€ 2,82), twee personen en drie koffers, worden we om iets over zessen in het donker op de stoeprand midden in het centrum van Saigon uit de bus gezet.
Mijn ogen zoeken in de relatieve duisternis, neon verlichting is overal, tevergeefs naar herkenningspunten uit een ver verleden. Tevergeefs! Het donkere park aan de overkant van de drukke straat zou volgens mijn gevoel eerst moeten worden overgestoken. De kleine wieltjes van onze koffers ratelen op het asfalt terwijl we de reuzenslalom doen door een eindeloze stroom van brommertjes. Ik heb me wel eens in eenvoudigere en veiligere situaties gevonden.
Ik laat het beeldscherm van mijn telefoon, met daarop het adres van ons hotel, zien aan een oude Vietnamees die voor zijn winkel zit te roken. Zonder een woord te zeggen wijst hij me in de richting waar we al lopen. We zitten op het goede pad! Neon verlichting en luide dansmuziek, opgejaagd door dreunende bassen, worden steeds sterker.
We staan onder de boog van de “Bui Vien Walking Street” en ons hotel blijkt aan deze zeer drukke uitgaansstraat te liggen. De moed zakt me in de schoenen en ik heb moeite om mijn gevoelens te ordenen en in bedwang te houden. Tien dagen in deze herrie? Dat gaat hem volgens mij niet worden!
De meer dan vriendelijk jongen achter de receptiebalie verontschuldigd zich meteen voor het kabaal en dat is voor mij de bevestiging dat dit de hele nacht doorgaat. Hij weet wat hij ons moet verkopen en de waarheid verzwijgen is voor hem onmogelijk. We krijgen een mooie kamer aan de straatkant met nummer 401. Eenmaal op de kamer is het meteen duidelijk dat deze kamer het niet gaat worden voor ons verblijf in Saigon. Het kabaal is niet te harden en ik kan mezelf niet eens horen denken! De felle gekleurde lichten van de bars en discotheken onder ons dansen een lichtspel op het plafond. Ik loop in mijn hoofd snel door onze mogelijkheden en ga op onderzoek uit. Aan het einde van de gang op onze verdieping staat een kamerdeur open en daar is het storende licht helemaal verdwenen en het verschrikkelijke geluid al een stuk minder. Ik sluit de deur en het lawaai neemt nog meer af. Ik tast onbewust in mijn broekzak naar mijn oordoppen en onze nachten in Loei gaan door mijn hoofd.Zonder mijn shirt aan te trekken en met de ketting met de Boeddha amuletten om mijn nek, om de noodzaak wat meer kracht bij te zetten, ga ik weer naar de receptie terug en stuur de jongen voorzichtig in de richting om ons de drie persoons-kamer met nummer 403 te geven. Mocht er sprake zijn van enige twijfel van de receptionist dan houdt hij die in ieder geval goed verborgen.
De prijslijst voor de kamers komt uit de lade van de receptie maar dat maakt geen enkele indruk op mij. Hij peilt de situatie en kijkt mij recht in mijn ogen. Het moet hem meteen duidelijk zijn dat ik serieus ben en ik denk dat hij al naar mijn blog heeft gekeken in het korte tijdsbestek tussen het moment dat ik hem mijn visitekaartje overhandigde en het moment dat ik met een ontbloot bovenlichaam weer voor hem sta. Hebben de bijna 655.000 bezoekers indruk op hem gemaakt?
‘Oké, u krijgt kamer 403 zonder bij te betalen want u heeft 10 overnachtingen bij ons geboekt!’, zegt hij vriendelijk
We verhuizen snel onze bagage en enigszins opgelucht betrekken we onze nieuwe kamer, aan de achterzijde van het hotel, voor de komende tien nachten. Het duurt niet lang totdat de twijfel weer in mijn hoofd sluipt! Met elke dreun van de bas lijkt het kabaal weer luider te worden. Mijn oren passen zich bij elke dreun aan. De oordoppen worden tevoorschijn gehaald en in de gehoorgangen geplaatst. Tijdens het uitzetten van het schuim neemt het geluid af maar ik blijf het gedreun in mijn lichaam voelen. ‘Wat moeten we in hemelsnaam doen?’
‘Laten we eerst maar wat gaan eten!’, met een volle maag kan een mens met diabetes altijd beter en sneller denken.We verlaten de “Lawaai Zone” en in een smalle zijstraat ontdekt Lyka het “Tony Restaurant”. Wie ben ik om te twijfelen? Ik volg haar naar binnen en in de aangename rust genieten we van de “Fried Yellow Noodles with Beef” en de “Claypot Pork with Rice”. De overdaad aan groente oogt aantrekkelijk. Natuurlijk met mijn eerste Vietnamese biertje erbij om mijn zenuwen wat rust te geven. Het eten is overheerlijk en het bier smaakt me ook goed ondanks dat het maar 4,3 % alcohol bevat.
Natuurlijk gaat ons gesprek aan tafel over het lawaai in de kamer en wat we kunnen doen zonder de kosten te hoog te laten oplopen. Moeten we morgen of overmorgen verhuizen naar een ander hotel?
We zijn er na het eten nog steeds niet uit en wanneer we terug naar het hotel lopen is de verhuizing nog steeds het onderwerp van gesprek. Er moeten snel knopen worden doorgehakt! Op de kamer voelen we ons ongemakkelijk. Binnen twintig minuten staan we weer op straat om enkele andere hotels, en vooral de rustige omgeving van de hotels, te bekijken. Ik ben goed met plattegronden en oriëntatie op vreemde plaatsen maar in het donker met een hoofd vol zorgen is het een totaal andere discipline.Het eerste hotel kunnen we helemaal niet vinden en het tweede hotel ligt aan een drukke kruising van twee hoofdstraten. De derde optie, het “Spring House Hotel” waar onze vriendin uit Singapore volgende week logeert, lijkt voor nu nog de beste optie. Ook aan een drukke straat met toeterend verkeer maar ik mag aannemen dat het verkeer ’s nachts afneemt. Het enige probleem is dat het ons een extra kostenpost van een kleine tweehonderd euro oplevert.
De beslissing is genomen! We nemen ons verlies en kiezen voor een veel rustigere kamer in een ander hotel. Ik boek acht nachten, vanaf komende zaterdag, in het hotel waar onze vriendin uit Singapore logeert! Deze foto van twintig jaar geleden, toen ik rond middernacht naar mijn hotel terug liep door dezelfde buurt, lijkt wel uit een andere stad in een andere wereld.
