Thailand: Ons laatste vertrek uit Mo Chit

Nang Rong (Smile Home resort) 6), maandag 27 januari 2020

Na zeven nachten in Bangkok is het tijd om weer verder te gaan. Onzekerheden hebben ons beiden op de rand van de twijfels gebracht. Het onzekere trekt maar het zekere stelt gerust. Nog voor we naar beneden gaan om te ontbijten aanschouwen we vanaf ons balkon een ambulance die een Thaise man wegvoert. Opnieuw worden we geconfronteerd hoe dun de lijn tussen het huidige en het eeuwige is. We kijken elkaar in stilte aan en hopen zeker dat het geen voorbode is van wat ons te wachten staat.
Het ruime ontbijt wordt beloont met een fooi van twintig baht. De serveerster is nog steeds een beetje verlegen dat ik hun gisterenmiddag in hun vrijetijdskleding heb gezien. Ik moet er om lachen, terwijl het voor hun toch echt heel serieus is! Deze meisjes uit Myanmar worden gewoonweg uitgebuit, moderne slavernij. Een vrije avond in de week!

Om kwart voor tien stappen we de soi in op weg naar “Thanon Phra Sumen” om bus nummer 3 te nemen. Het is heerlijk weer en het lijkt dat de smog een stuk is verdwenen. De lucht is haast stralend blauw en “Wat Bowonniwet” schittert in de ochtendzon. De bushalte is een flink stuk verder lopen dan naar “Ratchadamnoen”, waar bus 159 ook naar de “Mo Chit Busterminal” gaat, maar het grote voordeel is dat bus 3 een stuk minder druk is en normaal gesproken sneller op de busterminal is.

In de meer dan veertig oude bus rammelen we door de drukke straten van Bangkok. Het zijn nog precies dezelfde bussen als waar we meer dan twintig jaar geleden mee door Bangkok reden. Het zal wel niet lang meer duren voordat de gemeente Bangkok er een budget voor vrijmaakt om nieuwe, veel minder vervuilende, stadsbussen aan te schaffen. Toch heeft het rijden in een stadsbus met alle ramen geopend wel wat. Je voelt je dichter bij het kloppende hart van deze miljoenenstad. Die nieuwe stadsbussen zullen wel een airconditioning hebben en daarmee hermetisch zijn afgesloten van de buitenwereld.  

Eenmaal aangekomen bij de “Mo Chit Busterminal” neem ik uitgebreid de tijd om het versleten en uit haar voegen gebarsten bouwwerk te fotograferen. Vandaag is het hoogstwaarschijnlijk de laatste keer dat ik vertrek uit deze reistempel uit het verleden. Hoeveel voetstappen er hier van mij, en mijn vrienden en reisgenoten, staan is al lang niet meer te tellen. Net zoals hoevaak we van dit busstation zijn vertrokken naar bestemming over het hele noorden en noordoosten van Thailand. Met een opwellende traan kijk ik voor de laatste keer rond zonder uit het oog te verliezen dat we zo snel als mogelijk naar Nang Rong te vertrekken.

Buskaartjes zijn snel gekocht en over een klein drie kwartier zal onze bus zich in beweging zetten naar Buriram. Onze bestemming voor vandaag, Nang Rong, ligt op de route. 310 baht per persoon is de schade en dat zet mij toch wel aan het denken. Het is moeilijk on te bepalen is iets vandaag de dag door de prijsverhogingen en het steeds sterker worden van de baht duur is in Thailand of niet. Heb ik twee weken niet gelezen dat het minimum loon was verhoogd naar 345 baht per pag? Dan is dat toch wel een stevige prijs voor een busreis van ruim driehonderd kilometer!

Het blijkt vrij zitten en de bijrijder wijst ons een bank aan in het midden van de bus. Ik heb allang gezien dat wij naar achteren willen! Ik moet aardig wat overredingskracht gebruiken om hem te overtuigen. Gelukkig geeft hij uiteindelijk op en loopt met ons mee naar de achterkant van de bus. Tegenover het toilet is een flinke ruimte waar we onze rugzakken kunnen neerzetten en de drie achterste stoelen nodigen mij meteen uit om uitgebreid plaats te nemen. Zo heeft Lyka ook twee stoelen voor zichzelf en dat is een stuk comfortabeler voor de vijf uur durende busreis die voor ons ligt.

Niet ver van de oude “Mo Chit Busterminal” passeren we nog zo’n oeroude vervoerstempel, “Don Muang International Airport”, wie is er in het verleden nooit gearriveerd en is er ook weer vertrokken? Mijn gedachten dwalen af naar de “Bill Bently Pub” die in de oude luchthaven op de eerste verdieping was gevestigd. Het beste glas Heineken buiten Nederland omdat de KLM dagelijks enkele vaten vers bier uit Amsterdam meebracht voor de dorstige reizigers. In een ver verleden heb ik nog eens een kort verhaal geschreven over een ontmoeting met een teleurgestelde weemoedige reiziger die Thailand ongewild moest verlaten. Ik zal er eens naar zoeken en de link opnieuw plaatsen.

Dan begint het wachten op het arriveren! De een is er beter in dan de ander en de een heeft een complete andere manier van het absorberen van de voorbij trekkende tijd. Voor mij? Ik schakel alles uit en probeer in een meditatieve trance te geraken. De theorie van de ruimtetijd neemt me geheel over en ik staar oneindig in het voorbijtrekkende landschap. Zo schuift de tijd sneller voorbij dan ik me realiseer.
Er wordt iets te vaak naar mijn zin onderweg gestopt, ik neem aan dat de buschauffeur zijn extra inkomsten niet kan missen, dus arriveren we ruim een half uur te laat in Nang Rong. De ontmoeting met Peter is hartelijk maar door een misverstand heeft hij ruim een uur op ons staan te wachten voor het ziekenhuis van Nang Rong, de plaats waar je normaal gesproken uit de bus wordt gezet. Gelukkig is hij met de pick-up truck en kunnen we samen tegelijk mee naar het knusse resort. Het resort is overigens een prima verblijfplaats wanneer je de MotoGP in Buriram wil bezoeken!

Noeng en Peter hebben alles voor ons bezoek in gereedheid gebracht en deze keer slapen we in bungalow nr. 6. Op mijn nadrukkelijk verzoek omdat we bij deze bungalow de late maar toch nog sterke namiddagzon ontlopen. Onze bagage gaat in de bungalow en voordat we gaan eten moet ik wachten op een telefoontje van Apple over de accu van mijn MacBook. Het telefoontje komt, twee keer zelfs, maar ik hoor niets en ik denk dat ze aan de andere kant ook niets horen. Ik hoop dus dat ze nog een keer terugbellen of op een andere manier contact met mij zoeken. Gelukkig is er melding van gemaakt en ik heb een nummer waarmee ik kan aantonen dat ik aan het einde van januari al contact met ze heb opgenomen.  

Peter heeft wat verkeerds gegeten en heeft dus geen zin om zich bij ons te voegen om in “de Schuur” te gaan eten. Wij noemen het wat oneerbiedig “de Schuur” omdat de inventaris en aankleding een nachtmerrie voor de “Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit” zou zijn. Het Thaise eten is er van extreem hoge kwaliteit en ook nog eens laag geprijsd, een formule voor succes en de reden waarom het restaurant zeven dagen per week geopend is en dat bijna altijd alle tafels bezet zijn. Wij laten de gebakken rijst, omelet met varkensvlees en gebakken groenten goed smaken.
Op de terugweg zien we onverwacht nog een oude vriend dus keren we om en drinken nog een biertje met hem. En een tweede. Maar dan moeten we ècht gaan want morgen hebben we een drukke dag met het voorbereiden van ons volgende avontuur.

Thailand: Lummelen in Bangkok

Bangkok (Paragon One Residence) 412), zondag 26 januari 2020

Vandaag heb ik in ieder geval een poging gewaagd om uit te slapen. Dat lukt me maar niet want zodra de eerste zonnestralen de kamer binnendringen ben ik wakker. Tel daar de geluiden van de drukkerij naast het hotel op en ik haast me naar beneden om een grote thermoskan koffie te zetten. Zoals gewoonlijk zit er al een bont pallet aan toeristen te wachten op hun ontbijt. De meesten hebben haast! Wie het eerst besteld wordt het eerst bediend! Mijn thermoskan inclusief koffiefilter trekt zoals gewoonlijk weer veel bekijks. Ook de geur van de vers gezette koffie wordt gretig opgesnoven. Tja, Nescafé is en blijft behelpen.
Op het balkon geniet ik van de ochtendgeuren in Bangkok, de Nederlandse radio en een kopje koffie. Mijn gedachten drijven af naar de komende weken. Een ongeplande reis met z’n tweeën op een motor door de afgelegen streken van Thailand is spannend maar ook een beetje zorggevend. Mechanische pech kun je overal krijgen en in de laatste twintig jaar heb ik eigenlijk wel alle lichamelijke ongemakken overleefd. Een verkeersongeluk zit in een klein hoekje maar blijft natuurlijk wel altijd mogelijk. Zeer defensief rijden helpt zeker. Maar niet waar de Thai zelf als zelfmoord piloten rijden!
Zodra Lyka klaar is met haar ochtendtoilet gaan we naar beneden voor het ontbijt waar ik gelijk maar een tweede thermoskan koffie zet omdat we niet van plan zijn om op deze ochtend wat te gaan doen. Voorbereiden is de hoofdzaak op deze luie zondagochtend in Bangkok.
Na een prima ontbijtje, inbegrepen in de prijs van de kamer, gaan we terug naar boven waar ik begin met het voorbereiden van de rest van onze reis. Als eerste trek ik het dikke dekbed helemaal over het matras en begin met het uitspreiden van alles van er in de groene tas zit. Acht pakken gemalen koffie, een pak koffiefilters en een thermoskan inclusief een filterhouder van de HEMA die nu naast me op de koelkast staat. Ook nog wat klein spul maar dat is minder belangrijk. Deze tas zal de komende weken steeds leger worden omdat we iets meer dan een pak koffie per week zullen verbruiken. Ik hoef Lyka niet te vragen om dit de controleren omdat het koffie zetten in de vroege ochtend hoofdzakelijk mijn taak is. De vrijgekomen ruimte kan ze gebruiken voor souvenirs en andere spullen.
Als tweede is mijn rugzak aan de beurt. Dat is belangrijker. Ik leeg alle compartimenten van groot naar klein en controleer of alles wel op de juiste plaats zit. Echt alles gaat er uit en wanneer het goed ligt uitgespreid roep ik Lyka erbij om ook goed te kijken waar ze wat waar in mijn rugzak kan vinden. Dit kan heel belangrijk zijn wanneer je haast hebt! Met Lyka’s rugzak gebeurd precies hetzelfde en voor mij zijn dan alle voorbereidingen getroffen. Vanaf dit moment gaan we lekker een dag lummelen in Bangkok.
Alleen op het balkon begint al snel te vervelen, het word me nu ook te warm. Lyka is op het bed druk met haar telefoon en heeft geen trek om te gaan wandelen. Dan maar alleen! De komende dagen zal ik vele tientallen uren in het zadel zitten dus de benen strekken wanneer het nog kan is geen slecht idee.
Op weg naar het “Phra Sumen Fort” kijk ik mijn ogen uit naar de eindeloze optocht van bloemenkinderen die ik passeer. Kettingen, kralen en kleurrijke katoenen kleding. Het ziet er allemaal heel vrolijk uit. Maar dat de werkelijkheid heel anders is weet ik als geen ander. Velen zijn op de vlucht voor hun innerlijke persoon of een situatie aan het thuisfront. Ik begreep die Thaise vissersbroeken twintig jaar geleden al niet en om eerlijk te zijn begrijp ik het vandaag nog niet! Ieder zijn ding, de een drinkt Thaise whisky, wat eigenlijk rum is, en de ander drinkt bier. Ieder zijn eigen ding zo lang ze maar niet lastig zijn is dat voor niemand een probleem zolang ze de Thai maar geld in het laatje brengen. 

In de klong naast het park, een open riool, drijft zoveel rotzooi dat de leden van Greenpeace hier spontaan een orgasme zouden krijgen. Wat kunnen wij westerlingen daar aan doen, niets! Helemaal niets! Dus laten we onszelf wijsmaken dat wij de zeeën bevuilen met plastic flesjes. Stelletje onnozelen! Het zijn voor mij allemaal zinloze organisaties die hun eigen baantjes, met ruime beloningen hebben bedacht die worden opgebracht door middel van giften van mensen met een schuldgevoel. Een maand in Azië en je hebt meteen een heel ander beeld van dat “Plastic soep in de zee”! 

Het is nog vroeg maar tegelijkertijd ook nooit te vroeg voor een grote koude Leo. Ik heb geen verplichtingen vandaag en kan doen wat ik wil. En dan is het ook nog zondag! Het beste excuus dat ik kan bedenken! We gaan vanavond zeker vroeg naar bed dus een koud biertje kan best rond 12:00 in de middag!
Het park rond “Phra Sumen Fort” is nu verboden voor alcohol! Er zijn altijd mensen die zich niet kunnen gedragen met een glaasje op en het is gemakkelijker om een verbod in te stellen dan de mensen die overlast geven aan te pakken. Het probleem is dat de asocialen blijven drinken en zich misdragen terwijl de nette en rustige mensen het met een flesje lauw water moeten doen. Erg jammer!
Hoe vaak heb ik hier niet gezeten om te genieten van de ondergaande zon over de “Chao Phraya rivier” en de opkomende koelte van de avond? Honderden keren, en elke keer met even veel plezier. Wat zal ik blij zijn wanneer ik Nederland voorgoed de rug kan toekeren. Het vaderlandsgevoel zakt steeds verder weg. Corruptie, drugs, een falende overheid en een enorme toestroom van niet-westerse immigranten maakt dat de verzorgingsstaat waar iedere Nederlander hard voor gewerkt heeft komt steeds meer onder druk te staan. Je mag dan wel als immigrant maar recht hebben op 24% van de AOW maar de wetenschap dat de bijstand de rest bijlegt lost dat probleem automatisch op. Borstzak of vestzak? Het maakt voor de ontvanger niets uit!  Er zijn geen woningen meer en Nederland is gewoon te vol! Alleen een streng regime kan zoals in Singapore kan Nederland nog redden! Maar dan zal er wel een andere mentaliteit bij de inwoners de standaard moeten worden. 

Ik koop bij de 7-11 een driepak ijskoude halve liter blikken Leo bier en ga op mijn favoriete bloembak op de betonnen promenade langs de rivier zitten. Ze smaken me prima op dit vroege uur! Het is heerlijk weer en langs de rivier is een van de weinige plaatsen in Bangkok waar een licht briesje enige verkoeling geeft.
Een groep Boeddhistische monniken in oranje gewaden op weg naar een of andere tempel passeert me. Ik kan het na al die jaren ook nog steeds niet negeren! Het plaatje blijft mooi en romantisch. Iedere toerist schiet deze lieflijke plaatjes! 

Op de terugweg naar het hotel zeg ik nog even gedag bij het “Merry V Guest House” waar ik in 1999 mijn reis door Azië begon. Ik ben nog steeds welkom en maak meteen even gebruik van het toilet. De anderhalve liter geraffineerd bier moet tenslotte ook weer mijn lichaam verlaten! “Het “Democracy Monument” om de hoek van het hotel is en blijft omstreden door de geschiedenis die het zelf heeft aanschouwd. Thailand is de onbetwiste wereldkampioen in dictatuur! Een klein monument herdenkt een opstand tegen de militaire dictatuur. Op 6 oktober 1976 werden tenminste 46 mensen vermoord door de militaire machthebbers. Weinig democratie dus!  

Voor de laatste keer gaan we lunchen bij het “Prasuri Guest House”. Dit zijn de gerechten die we de komende weken veelal zullen eten. De klassieke Thaise keuken op haar best! Vanaf nu is het 100% lummelen op de kamer en het balkon totdat de klok vijf slaat en ik nog even naar de 7-11 loop voor een paar biertjes. Muziek, de e-reader en een koud biertje op het balkon. De zon gaat onder. De lucht vult zich met koelte en de geuren van honderden maaltijden die worden bereid. Morgen begint het grote avontuur! 

Thailand: Chatuchak Weekend Market

Bangkok (Paragon One Residence) 412), zaterdag 25 januari 2020

Met nog twee dagen te gaan in Bangkok en de eerste dag van het weekend is het duidelijk waar we vandaag naar toe gaan. De “Chatuchak Weekend Market” is al jaren een klassieker voor de toeristen die op het punt staan om naar huis te gaan en zich voor de laatste keer willen onderdompelen in overdadig winkelen voor gevorderden. Op de “Chatuchak Weekend Market” is bijna alles te koop wat je ook elders in Bangkok kunt kopen, hoewel niet altijd voor de beste prijs. Die tijd ligt al heel ver achter ons.

Wij weten dat we met lijn 3 vanaf Sumen Road langs de enorme markt komen. Er is al heel lang geen dienstregeling meer voor de bussen in Bangkok. Het verkeer is te onvoorspelbaar om “op tijd” te rijden. Tijdschema's zijn dus overbodig en er rijden voldoende bussen zodat je nooit lang hoeft te wachten. Het kan ook wel eens zijn dat er twee bussen van dezelfde route/lijn achter elkaar arriveren en dan is de ongeschreven regel dat de achterste bus stopt tenzij de voorste bus bij de bushalte passagiers moet laten uitstappen.

De oude Isuzu bussen in Bangkok doen nog steeds met plezier hun werk! Met de ramen open rolt de oude lobbes door het drukke verkeer richting het “Mo Chit Busstation” wat de eindbestemming van lijn 3 is. Het wordt steeds drukker naarmate we dichter bij de weekendmarkt komen. Wanneer er ook leveranciers en verkopers met enorme blauwe plastic zakken vol met textiel aan boord komen weten we dat we dicht bij onze bestemming voor vandaag zijn. 
Lyka is blij wanneer we voor de ingang naar de markt staan. En ik ook! Ik heb ze namelijk gisterenavond duidelijk gemaakt dat ze alles wat ze vandaag koopt de hele reis in haar rugzak moet meeslepen! Wat ook belangrijk is is dat wat nu de ruimte in haar rugzak gaat innemen betekend dat er geen ruimte is voor andere zaken die ze onderweg op leuke markten zal tegenkomen. We stromen mee met de mensenmenigte naar binnen. We hebben ieder zo onze eigen verwachtingen. Ik kan er niets aan doen maar ik ben hier al zo vaak geweest dat ik het allemaal al een keer heb gezien. Vrouwen + markt = kleding + schoenen! Ik volg braaf en verbaas me nog steeds hoeveel verschillende soorten korte denim broekjes er in Thailand bestaan!    
Als er een ding is waar de Thai in uitblinken is dat: Iets dat perfect is steeds weer aanpassen totdat het voorgoed kapot is! Met weemoed denk ik terug aan de tijd dat er ook nog dieren op deze markt mochten worden verkocht. Alle toegestane plus verboden dieren zaten hier wel ergens in een kooi. Een soort dierentuin maar dan anders. Vooral de enorme aquaria vol met kleurige vissen waren toen populair. Wij wisten ook een speciale plaats op de markt, die alleen door een speciale poort betreden kon worden, waar de Japanse vechtvissen werden verkocht. En als je een beetje geluk had stond je zomaar te kijken naar een gevecht op leven en dood tussen twee vissen. Het gevecht tot de dood ging om tienduizenden Thaise baht. Taaie magere mannetjes in witte tanktops, met de onafscheidelijke sigaret in de mondhoek, die schreeuwden alsof ze zelf werden geslacht. Een tafereel uit een Aziatische karate actiefilm! Wisten jullie dat de eerste grote film van Bruce Lee, “The Big Boss” geheel in Thailand is opgenomen? Helaas is dat niet meer te aanschouwen. De kleine aquaria waar in het midden een doorzichtige plastic plaatje de kemphanen uit elkaar hield maar ze elkaar wel konden zien. Feromonen verspreiden zich door het water om de kleine visjes op te hitsen. Wanneer alle weddenschappen waren afgesloten trok de, onpartijdige, scheidsrechter het plaatje plotseling omhoog waarna in een oogwenk de vissen elkaar in de vinnen vlogen. Een spannende ervaring. Ik heb nooit geld ingezet maar ik heb er wel vaak aan gedacht. Na het gevecht gaat er een terug naar zijn baasje en de andere wordt levenloos uit het aquarium gevist en in een emmer gegooid met dode visjes. En zoals altijd in Thailand: Teveel lastige jonge toeristen binnen geweest die dachten dat ze alles konden maken omdat ze nu eenmaal superieure westerlingen zijn. Nu staat er een uitsmijter voor de poort die geen enkele “farang” (blanke buitenlander) meer binnen laat. Zelfs niet met een Thais rijbewijs als teken dat hij geen toerist is! Ongeacht kleur of taal, ook niet wanneer hij vloeiend Thais spreekt. Wat er voor terug is gekomen is een winkelcentrum van vijf verdiepingen hoog waar dezelfde prullaria wordt verkocht als op de oorspronkelijke markt. Kun je niet meer in de breedte uitbreiden dan moet je in de hoogte! Dezelfde handel alleen niet op de romantische overdekte stallen op de begane grond. Met elke verdieping omhoog word de bezetting lager. De romantiek ik voorgoed verdwenen. Er is nu zelfs ook een heuse foodcourt op de eerste verdieping met een modern betalingssysteem. Een pasje wordt opgeladen met Thaise baht waarna je bestelling elektronisch wordt betaald. Aan het einde van de maaltijd breng je het pasje weer terug waarna je het overgebleven bedrag weer terug krijgt. Vergeet je dat? Dan ben je de volgende dag je geld kwijt want de systemen worden elke dag gereset. Dag geld, extra inkomsten, kassa! We eten wat en we drinken wat. Middelmatige kwaliteit voor een hoofdprijs die veel toeristen niet zal bekoren. Alleen de zitplaatsen op ongemakkelijke krukken aan het raam die uitzicht bieden over de enorme markt geven enige bevrediging. 
Het is nog maar net na de middag wanneer we deze voorgoed verpestte plaats verlaten. We denken beiden dat we voorlopig hier niet meer terug komen. We hebben het wel gezien! We vinden beiden dat we het van goed naar minder en naar slecht hebben zien veranderen. De vooruitgang is niet altijd goed, zeker in Thailand. De volgende keer gaan we weer naar het “MBK” winkelcentrum. We nemen ook nu weer bus No. 3 alleen deze keer vanaf de overkant van de straat. Dat is ook een van de mooie kanten van het rijden met bussen in Bangkok! Aan de overkant van de straat neem je de bus met hetzelfde nummer en je komt haast altijd terug op het punt van je vertrek! Niet vergeten! 
In de bus komen we overeen dat we in het “Prasuri Guest House” gaan eten voordat we de rest van de middag gaan ontspannen op de hotelkamer. De Thaise nasi goreng, Khao Pad, is altijd een winnaar waar je ook komt. Iedere kok heeft zijn of haar eigen recept en zo wordt je elke keer weer verrast. Een middag op het balkon voor mij met muziek en een (elektronisch) boek. Heerlijk ontspannend totdat het tijd wordt om even naar de 7-11 te lopen voor een snack en een “triple pack Beer Leo”. Drie grote flessen ijskoud bier die pas na 17:00 mogen worden verkocht. De Thai zijn stevige drinkers die zich op elk moment van de dag zomaar vol kunnen gieten. Vandaar deze regel! Maar voordat ik ga ontspannen moet ik me eerst inspannen! Er moeten de eerste hotels worden geboekt via het internet. Ik heb een ruim plan in mijn hoofd hoe we gaan rijden en hoeveel kilometers we per dag uiterlijk willen gaan rijden. Een nachtje bij “Brommer Peter”, een nachtje bij “John en Prayun”, en dan het eerste hotel in Lopburi. Een stevige rit op de tweede dag maar het is niet anders. Ik wil van stad naar stad rijden zodat we niet naar een hotel moeten zoeken. Boeken op het internet! Voor een moment denk ik aan de “Lonely Planet’s” die we weken lang meezeulden om aan de grenzen weer te ruilen met tegemoet komende rugzakkers. De tijden zijn heel erg veranderd! Rond 18:00 valt plotseling de duisternis. In Bangkok hoeven we ons weinig zorgen te maken over de stekende muggen en de ziekten die ze kunnen meedragen. Malaria, gele koorts en Dengue koorts komen wel voor in Thailand maar weinig in de grote steden, en ook is hier weer een uitzondering op want in de regentijd kan het overal voorkomen. Gezond verstand helpt beter dan chemische bestrijdingsmiddelen en preventieve medicijnen. Twintig jaar geleden heb ik voor het laatst een malaria pil geslikt! 
Op deze voorlaatste avond in Bangkok gaan we gedag zeggen en tegelijkertijd weer afscheid nemen van enkele Thaise vrienden waarvan ik er veel al meer dan twintig jaar ken. Dat is bewust omdat een kater op een reisdag nooit welkom is. Morgenavond proberen we vroeg naar bed te gaan. We passeren ons vaste eethuis en ook op deze avond vallen we meteen neer voor een bordje rijst met een Thaise lekkernij. De kok wijst naar de koelkast als teken dat we zelf onze bieren kunnen pakken. We zijn gepromoveerd naar de vaste, en betrouwbare, klanten, dat geeft ook ons een goed gevoel. We weten nu dat we meer dan welkom zijn. Helaas weet je in Thailand nooit hoe lang een restaurant op dezelfde plaats blijft opereren maar wij weten in ons hart dat we bij een volgend bezoek aan Bangkok we hier zeker weer gaan eten. “Pad Krapow Gai Kai Dao”!

We wandelen eerst nog wat rond in de buurt van Khaosan Road voordat we neerstrijken bij Nok. Vroeger maakte ze kleurige stoffen jongleer ballen die de hele wereld over gingen. Maar zoals elke Thai passen ze zich snel aan wanneer de markt instort of niet meer rendabel is. Haar nieuwe handel is “Coconut Ice Cream”. En dat lijkt op het eerste gezicht een blijvertje! Etenswaren zijn altijd goede handel in het verre oosten. De onverzadigbare drang naar het nieuwe bij de langslopende toeristen is voelbaar. Eerst is er de nieuwsgierigheid, dan komt de onzekerheid, en meestal wint de eerste zodat er een bijzonder ijsje in een halve kokosnootschil wordt verkocht. Na enkele biertjes, en een ijsje voor Lyka, nemen we afscheid. Tot over twee jaar klinkt zo vreemd! Maar ja, we hebben ook andere dromen, met de camper naar Spanje en Portugal komende winter is ook heel aanlokkelijk.