Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), dinsdag 5 november 2019Wie zijn roze bril heeft verloren ziet ook de mindere leuke zijde van Thailand. Een van die zaken is het openbaar vervoer. Twintig jaar geleden vonden we het reizen met de bus en trein romantisch. Oude voertuigen, afgeschreven in de meer ontwikkelde Aziatische landen, die eigenlijk in een museum thuis hoorden brachten je in een slakkengang van het ene station naar het andere station. Bijna altijd met de ramen open en bij elke kokospalm en passagier die langs de weg stond te wachten werd er gestopt. Flesjes water en geroosterde kippenpoten met een bal kleefrijst waren nooit ver weg.
De bussen zijn vaak al een stuk beter geworden en ook de infrastructuur, de nieuwe snelwegen en spoorwegen, zijn stukken beter geworden. Thailand lijkt een grote bouwput gefinancierd met goedkoop geld uit China. Wij hebben voor de “Gold Class VIP” bussen van “Nakhonchair” gekozen. Het busstation is vaak geen optie meer voor dit soort grote bedrijven, dus hebben ze zelf een kleine kantoor gebouwd langs de doorgaande weg 24 richting “Nakhon Ratchasima”.
We zijn ruim op tijd bij het kleine kantoor van “Nakhonchair”omdat Peter ons met de pick-up truck naar het kantoor heeft gebracht. We zijn snel klaar, de vervoersbewijzen worden gecontroleerd, de bagage wordt geïnventariseerd en wij worden naar een zitplaats gedirigeerd. Peter hoeft niet op ons te wachten totdat we in de bus plaats nemen. Ik ben wel wat gewend wanneer we onderweg in vreemde landen zijn dus wij lopen niet in zeven sloten tegelijk. Hij heeft vandaag nog voldoende te doen. We zwaaien totdat de pick-up uit het zicht is verdwenen.
Vanzelfsprekend is er wifi rond het kleine kantoor en iedere wachtende passagier, met uitzondering van Jielus, zit naar het kleine scherm te staren. Wat ze doen weet ik niet maar hun hoofden schudden heen en weer als dronken Indiërs met een rubberen nek. Mijn telefoon zit nog in mijn borstzak, ik heb geen enkele behoefte om mijn hoofd vol te stampen met onzinnige informatie waar ik toch niets van wijzer word.
De eerste bus die voor de deur stopt blijkt niet onze bus te zijn! Heel veel bussen vanuit het lage oost-Isaan passeren dit kantoor. Steeds stappen er een, twee of drie passagiers in om zo de stoelen tot en met de laatste te vullen. Een honderd procent bezettingsgraad is de norm! Dat is voor de bussen met de bestemming “Bangkok” geen probleem.
Wij gaan in de bus richting Pattaya en die blijkt eerder vanuit Buriram te zijn vertrokken. Wij nemen de laatste twee plaatsen in. De beste plaatsen volgens Peter en ook deze keer heeft hij gelijk. We kunnen onze rugzakken mooi naast onze stoelen kwijt zodat we ze goed in de gaten kunnen houden. Zodra we zitten en de veiligheidsgordels vast zijn en gecontroleerd door de stewardess kan onze lange reis beginnen. Het is nu 10:05 en we hopen om 17:00 in Pattaya te zijn. U begrijpt dat 360 Km in zeven uur geen gemakkelijke zit is!
Na een kwartier heb ik al pijn in mijn kont omdat de veren in de zitting niet goed zijn. Het voelt aan alsof ik op een stalen balk zit. Een deken, die wordt uitgereikt tegen de kou uit de airconditioning, brengt enige verlichting maar alles duid er op dat het voor mij een lange zit word.
Het steeds wisselende landschap is het beeld dat me nog het meest interesseert. Lyka probeert een film op het on-board entertainment systeem, de inrichting en ervaring in de bus doet ons aan een vliegtuig denken, maar geeft het al snel op omdat het niet helemaal op rolletjes loopt. Geluid en ondertiteling ontbreken regelmatig en dan wordt het moeilijk om de film te begrijpen. Het eerste stuk hoofdweg 24 is erg saai, maar zodra we hoofdweg 304 opdraaien kom ik op bekend terrein. Deze weg heb ik zelf al tientallen keren op de motor gereden. Het moeilijkste en mooiste gedeelte is de afdaling van het Isaan plateau naar de lager gelegen vlakte.
Na een korte stop bij een kantoor om het rittenboekje te laten stempelen wordt er waarachtig ook nog een maaltijd geserveerd. Een klein bakje rijst met wat vlees en visballetjes in zoete chilisaus. Het schuift het rommelen van de maag een stuk verder de middag in. Lauw water en voor de liefhebbers een pakje sojamelk maakt de maaltijd compleet.
Mijn ogen rollen bijna uit hun kassen wanneer ik de veranderingen om me heen en het werk aan de weg zie. Het wordt binnen een niet afzienbare tijd een complete vierbaansweg van “Nakhon Ratchasima” naar “Chachoengsao”! Thailand investeert serieus met Chinese hulp in de al eerder genoemde infrastructuur. Ik weet niet of ik het al eerder heb vermeld maar het internet is nu overal, ook in de Isaan, sneller dan het ooit is geweest.
We zijn er al aan gewend dat er vaker wordt gestopt wanneer je dichter bij Pattaya komt. Haast allemaal haltes waar niemand aan boord komt of de bus verlaat. Na enkele minuten zinloos te hebben stilgestaan vertrekt de bus weer. Opnieuw een kantoor van “Nakhonchair”, hier worden de chauffeurs en stewardess gewisseld. Ik vraag me af of deze bus gelijk weer terug gaat of misschien wel op een andere route wordt ingezet.
Al ver voordat we in Pattaya zijn staan we in de file. Ondanks alle pogingen om het verkeer beter te laten doorstromen, een ringweg en tunnels onder de verkeerskruisingen van Sukhumvit door, blijft Pattaya een verkeer nachtmerrie van bijbelse proporties. Veel mensen verwarren deze drukte met de toeristen drukte! Deze opstopping wordt hoofdzakelijk veroorzaakt door mensen die hopen wat te kunnen verdienen aan de toeristen die er maar mondjesmaat zijn. Uiteindelijk zijn we om 17:20 aan de Sukhomvit tegenover Pattaya Klang.
En dan begint het spel waar ik het meeste hekel aan heb in Pattaya! De motortaxi’s vragen een absurt hoog bedrag en praten alleen in het Thais tegen Lyka. Lyka speelt het spelletje ondertussen mooi mee en wacht hun hele verhaal met gespeelde interesse af waarna ze vermeld dat ze geen Thai is maar uit de Filippijnen komt. Ze kijken elkaar verbaasd aan en we komen een prijs van 80 baht per persoon overeen. Ik knipoog naar Lyka en ze lijkt gelijk te begrijpen wat ik bedoel.
Zoals verwacht nemen beide motortaxi’s een andere route. Gescheiden lijken we kwetsbaarder! Ik kom als eerste aan bij het “Boxing Roo Hotel” en de chauffeur van de motortaxi houdt demonstratief en enigszins intimiderend zijn platte hand voor mijn borst.
‘Money!’, briest hij tussen zijn slechte tanden door terwijl ik de domme onschuld blijf spelen.
‘Mijn vrouw heeft de portemonnee in haar tas!’, antwoord ik op zijn gebaar, nu wordt hij nog veel kwader. Hij wijst naar binnen en in slecht engels adviseert hij mij om binnen geld te lenen zodat hij terug kan naar het kantoor van “Nakhonchair”. Ik schud mijn hoofd en kijk tegelijkertijd de 3rd road af om te zien of ik in de verte Lyka al zie aankomen. Het lijken lange minuten, maar wanneer Lyka er eindelijk is kunnen wij de twee malafide chauffeurs eindelijk betalen.
Ik trek de bundel Thaise baht uit mijn broekzak en geef aan mijn verbaasde chauffeur 100 baht. Voor een kort moment kan hij blij zijn met de gedachte dat hij een fooi heeft ontvangen. De andere chauffeur krijgt 60 baht en zonder verder een woord aan ze vuil te maken laten wij ze verbaasd achter. Zoek het zelf maar uit! Ik had me al voorgenomen om nooit meer een motortaxi in Pattaya te nemen en nu kan ik met zekerheid zeggen dat er echt een noodgeval moet zijn voordat ik weer bij zo’n boef achterop stap.
Onze vaste kamer is klaar en vermoeid vallen we op het bed. We zijn de afgelopen weken weer goed doorgekomen en we kunnen ons nu richten op onze reis naar de Filippijnen.
Lang willen we niet genieten van het bed. We hebben beiden een stevige trek na de lange dag in de bus. Unaniem kiezen we voor de overheerlijke schnitzel bij “Malee House” in Soi Leng Kee. Moe, vol en voldaan keren we terug naar het hotel. Nog een grote koude fles Leo bier en dan naar bed. Morgen begint een week rondhangen in de uitgestorven stad Pattaya. Of zou het al wat drukker zijn geworden. We hebben nog wat kleine dingen te doen dus we komen die lange saaie week ongetwijfeld ook wel door.
