België: De handdoek ligt in de ring

Esneux (Aan de rivier), woensdag 29 mei 2019

Het is alweer bijna drie jaar geleden dat we op deze perfecte camperparkeerplaats in België stonden.

Zondag ruim een week geleden is er heel veel gebeurd en er zijn harde beslissingen genomen! Zondagochtend werd ik wakker na een slechte nacht met hartkloppingen en hartritmestoornissen. Mijn lieve vrouw had alles gemerkt dus ontkennen had geen enkele zin.
Net na het ontbijt van croissants met gerookte zalm hakte ik belangrijke knopen door en gooide de handdoek in de ring. Ik stop met actief vechten tegen de gemeente Zaltbommel. Ik geef zeker niet op maar ik heb wel geleerd dat: “Het mag dan wel de wet zijn maar het is zeker niet rechtvaardig!”
In mijn eentje heb ik niet veel mogelijkheden maar toen het roedel ambtenaren van de gemeente Zaltbommel op slinkse wijze ook nog een juriste van de “Bedrijfsvoeringseenheid Bommelerwaard” aan hun team toevoegde begreep ik dat ik op het juiste pad ben. Wanneer een goed georganiseerde groep betaalde ambtenaren een ontevreden burger die in zijn vrije tijd naar gerechtigheid zoekt groter geschut in de vorm van juristen erbij haalt dan is de boodschap voor mij zeer duidelijk!
Vanaf die bewuste zondag ben ik dus passief! Ik blijf alle brieven van de gemeente Zaltbommel netjes beantwoorden èn onderbouwende speldenprikjes uitdelen die ze voorlopig wel aan het werk houd. Laat ik het zou zeggen: ‘honderd vijf en twintig pagina’s onderbouwing over het onrechtmatig en laakbaar handelen van de gemeente moeten toch enige waarheden bevatten waar een rechter naar kijkt? Zo dom ben ik nu ook weer niet!’

Terug naar ons verlossende lange weekend in België!
Vorig weekend kon plotseling geen doorgang vinden dus moesten we dit lange hemelvaart weekend wel weer op pad. Verlost van een zware last begon ik vanochtend al vroeg de camper te laden met de benodigde spullen voor deze ontsnapping aan de greep van de gemeente Zaltbommel.
Het belangrijkste is het bederfelijke voedsel uit de koelkast gevolgd door toilet artikelen, kleding en bier. Nog een snelle stop bij de ALDI in Zaltbommel, waar ons favoriete brood was uitverkocht, en dan richting het zuiden. Het is al wat later dan gepland dus maak ik een klassieke fout die ik in de toekomst hoogstwaarschijnlijk nooit meer zal maken. Ik kies voor snelwegen boven de binnenwegen. Bij Vught gaat het op de A2 al stapvoets en rond Eindhoven komt de snelheid niet boven de 30 Km/u. En dat terwijl ik dacht dat dat de gewenste nieuwe snelheid voor binnen de bebouwde kom zou worden!
Zodra we de A2 verlaten staan we snel op een voor ons bekende parkeerplaats niet ver van Valkenswaard voor onze lunch. De salade met gegrild varkensvlees met vers brood is erg welkom, ons simpel ontbijt is allang vergeten en verteerd. Niet lang na het eten rammelen we België binnen. Ik heb het al vaker verteld maar de wegen zijn in België zoveel slechter dat een blinde passagier direct weet wanneer je de grens passeert.
Rondwegen zijn in België, en zeker niet in Franstalig België, geen gemeengoed. Op een parkeerplaats langs de weg probeer ik de Garmin zo te programmeren dat we Luik (Liegé) kunnen omzeilen. Tevergeefs! De paarse en blauwe lijnen op het kleine beeldscherm, op de voorruit gekleefd, blijven door vroeger een van de meest grijze steden ter wereld lopen. Uiteindelijk geef ik op en besluit om toch maar weer een poging om door Luik te rijden te wagen!

“2016-07-22 België: Het doolhof van Luik (Liège)”, is de titel van mijn vorige verhaal!
Het duurt niet lang voordat de Garmin mij tegen het eenrichtingsverkeer een straat in wil sturen. In alle stilte en in opperste concentratie rij ik rechtdoor en wacht op de herberekening van de GPS.
Vroeger moesten we dit met kaarten in de hand doen en in dit specifieke geval was het vroeger dùs niet beter! En dan staan we vast! Op hoeveel plaatsen tegelijk zou er in Luik werk aan de weg zijn? Tien? Twintig? Honderd? Het is gewoonweg niet te bevatten!
Om de geest even wat rust te geven besluit ik om ook nog maar even een Waalse Lidl te bezoeken. Zuidelijke heerlijkheden voor later bij een koud biertje of wit wijntje. Er is genoeg keuze en zo grijp ik de kans om als verrassing voor Lyka een doos Turks Fruit te kopen. Een kwartier later zijn we weer opgeslokt door het drukke stadsverkeer van Luik. Gelukkig rijdt er een stadsbus voor me en dat geeft me een goed gevoel. Waar die dikke bus kan rijden zal onze “Oude Dame” ook geen probleem hebben met de smalle straten en het drukke verkeer. Nog even een omleiding die een rondleiding lijkt te zijn maar tijdens de tweede ronde ontdekken we een extra pijltje met “deviation” er op! De stad gaat langzaam over in de groene dalen van de Belgische Ardennen, een mooie groene omgeving.

Het is dus niet de eerste keer dat we op de parkeerplaats aan de rivier in Esneux staan. In de afgelopen drie jaar is deze parkeerplaats wel een stuk populairder geworden! Er staan al zes campers en is is nog maar weinig ruimte vrij met een uitzicht op de rivier! En dan snel de iPad aan om de finish van de etappe van “de Giro” te kijken. Ik ben nog steeds verbaasd dat ik zover van huis gewoon naar tv-programma’s kan kijken die me interesseren. De etappe is minder spannend dan gehoopt maar er staat ons nog twee mooie etappes te wachten, en natuurlijk de afsluitende tijdrit op zondag!

Het is in ieder geval heerlijk weer! Lyka snoept van haar Turks Fruit en ik nip van mijn witbiertje. Wat kan het simpele leven van rondtrekkende nomaden dan toch mooi zijn! Zo aan het einde van de middag op de oever van een kabbelend riviertje in de Belgische Ardennen.
Een ding is er helaas ook veranderd sinds die zondag 19 mei, ik heb geen zin meer om te koken. Eerlijk gezegd verbaasd mij het mijzelf ook en ik hoop dat de zin om te koken snel weer terug komt. Als direct gevolg plaats ik ook geen foto van ons avondeten. Lyka bakt de vanuit Holland meegebrachte gyros terwijl ik de plaatselijke patatzaak bezoek voor een bak patat van € 2,20. En de groente? Er is buiten genoeg groen om naar te kijken!
Nog een paar afleveringen van de serie “Snowfall” en mijn dag zit er op! Ik ben doodvermoeid van het rijden in die drukte. De komende dagen zal het verkeer onderweg hopelijk een stuk minder zijn!

Nederland: Grote stenen

Vreden (Duitsland, Op een parkeerplaats), zondag 5 mei 2019

Dat ik ‘s morgens vroeg op ben dat weten jullie nu wel. Regenbuien en staalblauwe hemels wisselen elkaar in een rap tempo af. Het geluid van de grote vallende regendruppels is soms oorverdovend. Al vroeg op deze zondag weet ik dat de geplande wandeling voor vandaag wel eens in het water kan vallen.
Na een simpel ontbijt van een gebakken ei met spek en “Old Amsterdam” besluiten we dus om de wandeling inderdaad maar af te gelasten. Een alternatief is het “Hunebedcentrum” in Borger. Minder dan een kilometer rijden vanaf onze slaapplaats en met een grote parkeerplaats klinkt het ook uitnodigend.
Terwijl Lyka nog even wat in de camper opruimt ga ik op verkenning uit of we het “Hunebed D27” gratis kunnen bewonderen. Na een beetje zoeken en rondvragen blijkt dat dat kan, en ik kan ook meteen gratis gebruik maken van de sanitaire voorzieningen van het “Hunebedcentrum”.
Er ontstaat direct een dilemma. Camperen is leuk, wandelen is gezond maar het dagelijks bezoeken van bezienswaardigheden kan flink in de papieren lopen. De € 12,50 per persoon entreegeld voor het “Hunebedcentrum” gaat ons toch een beetje pijn doen. Het zal best wel een mooi museum zijn en ook het enthousiasme van de medewerkster is erg aanstekelijk maar voor € 25,- kopen we de komende week toch ook weer veel boodschappen!

Voordat we richting Hunebed D27 gaan wil Lyka eerst nog even op de foto met enkele mammoet replica’s opgetrokken uit wilgentenen. Ze kan het haast niet geloven dat deze behaarde familie van de olifant zo groot moet zijn geweest.

Worden we ongevraagd ook nog eens met het klimaatvraagstuk geconfronteerd! Dat ik daar een uitgesproken mening over heb is bij velen van jullie bekend.
Maar zijn ze nu bij het “Hunebedcentrum” ook helemaal gek geworden of wordt de gehele samenleving voor de gek gehouden?

Hunebed D27, zoals het bouwwerk oneerbiedig heet, heeft natuurlijk geen enkele architectonische waarde maar uit cultureel oogpunt gezien is het toch verbazingwekkend dat een groep oermensen zoveel werk wilden, en konden, verzetten om hun doden te eren. Schrift was er nog niet en we kunnen alleen maar gissen naar het filosofische denken van deze in bontvellen gehulde oermensen. Indrukwekkend is het zeker wel!

Het is nog vroeg en via de IKEA in Hengelo, daar hebben we altijd wel wat van nodig, rijden we door een stukje Duitsland naar Vreden. Een slaperig stadje met een mooie grote parkeerplaats op loopafstand van het ziekenhuis.

Dan wordt het de rest van de middag en avond ontspannen en voorbereiden voor de eerste grote test voor AJAX, de finale van de KNVB-beker tegen Willem II uit Tilburg. Het is nooit ècht een wedstrijd maar dat maakt de sfeer en de uiteindelijke bekerwinst van AJAX niet minder. Na vijf droge jaren komt er eindelijk weer een prijs naar Amsterdam en er is nog zicht op twee andere grote prijzen!
Morgen weer rustig aan richting Zaltbommel en ons voorbereiden op een volgende reis met “de Oude Dame”.

Nederland: Noordelijke vestingwerken

Borger (Op een parkeerplaats), zaterdag 4 mei 2019

Half zeven op deze ochtend, zonder de hulp van de wekker. Mij maakt het weinig uit want ik heb wat tijd om mijn eigen dingen te doen.Het is heerlijk weer, de zon schijnt en de rijp op het gras kraakt onder mijn schoenen op weg naar het toilet. Ik laat Lyka vandaag niet zelf wakker worden maar roep haar om iets na acht uur. Op de camping maak ik ook altijd extra gebruik van het toilet, een vorm van voorpoepen, mezelf helemaal leegmaken zodat ik de komende dagen weer een buffer heb. En die buffer hebben we wel nodig want onderweg nemen we het er goed van.

Het is weer tijd voor een stevig en smakelijk ontbijt. Ook vandaag staan er ook weer bijna tien kilometers op het wandelprogramma. Vandaag gaan we naar naar Bourtange, een oud vestingstadje in Groningen aan de Duitse grens. Vreemd hoe neerbuigend wij altijd doen tegen het verre Groningen en Friesland terwijl die deelnemers waren aan de eerste confederatie van de “Zeven Provinciën” in 1579. Bourtange is een soort Efteling maar dan in het ècht.
Het is zaterdag dus moeten we eerst nog even lang de Aldi om verse groenten en wat delicatessen voor ’s avonds bij de TV in te slaan. Ja! TV, gelukkig hebben wij zo’n plat ding in de camper en af en toe kijken we ook naar de Nederlandse zenders, waar we ook zijn. Gewoon via 4G zend de telefoon de digitale bits en bytes naar de TV. En we zijn nog nooit iets tekort gekomen aan onze KPN-bundel.

Voor € 8,50 per persoon kun je enkele gebouwen binnen de vestingwerken bezoeken, we doen dat maar want we vinden dat deze culturele plaats behouden moet worden. Je mag gratis door het stadje slenteren maar dan kom je niet verder dan de enkele straatjes vol scheve kleine huisjes.

Onze wandeling voor vandaag heeft de vorm van een acht waardoor we twee keer over het plein in het midden van het pittoreske dorpje komen. Tijdens de eerste doorkruising bezoeken we gelijk de oude Synagoge.
Aan de buitenkant hangt een plaquette met de namen van de afgevoerde joodse burgers van Bourtange. Opvallend veel bekende namen! De Beer, Frank, Wolf en ook Hes. Dat maakt het op deze vierde mei toch wel extra bijzonder.
Ook wil ik even een kanttekening maken bij de manier waarop de Nederlandse bevolking is omgegaan met de kampen in het verre-oosten. Haast iedereen kent wel de naam van een kamp vanwaar de joden zijn vertrokken of zijn vermoord. Maar haast niemand kan een kamp opnoemen waar duizenden mannen, vrouwen en kinderen door de Jappen zijn vermoord. Alsof dat minder erg zou zijn geweest want dat waren enge kolonialisten. Heeft de “Bersiap” het leed van deze mensen gerechtvaardigd?

Ook het huisje van de garnizoenscommandant, het zogenaamde “Kapiteinshuisje” ligt op de route. Lyka moet heel hard lachen om de kleine bedstee. Wanneer ik haar vertel wat dat is en waarom het zo klein is gaan haar ogen steeds verder open.

Dan verlaten we de vesting over een van de velen ophaalbruggen en gaan op pad! Al bij de eerste stappen buiten de vesting voelen we dat het vandaag geen aangename wandeling gaat worden. In de verte aan de horizon slaan tientallen metalen windmolens hun armen als maniakken in het rond. Hier op het vlakke Groningse land heeft de noord-westen wind vanaf de Noordzee vrij spel. Het is guur en zuur, we hadden dat kunnen verwachten na het zien van rijp op het gras deze ochtend. “De acht” die we vandaag gaan lopen heeft als voordeel dat we zomaar kunnen besluiten om de wandeling op de kruising af te breken!

Langs de wandeling staan veel borden waar duidelijk op wordt uitgelegd waar je naar staat te kijken en waarvoor het diende. In de soldatendijk is een klein sluisje gebouwd die door de soldaten met hand en tand werd verdedigd. Deze sluis regelde de waterstand in het moeras dat als natuurlijk verdedigingslinie diende voor Bourtange.
De stevige stormachtige wind voert onafgebroken donkergrijze wolken met witte koppen aan. In de verte legen enkele wolken hun tanks en donkergrijze strepen neerslag worden naar de grond getrokken. We kunnen alleen maar hopen dat het voor ons droog blijft want na zo’n hoosbui zal het voor ons zeer oncomfortabel worden. Nederlands lenteweer op haar mooist! Welke klimaatverandering?
De koude wind soupeert veel van onze calorieën op en al snel beginnen we aan onze meegebrachte boterhammen met gebraden saucijsjes. Drie stuks vliegen er na elkaar naar binnen! Zodra er wat hogere begroeiing is wordt de wind en kou minder. We nemen een goed besluit om onszelf bij terugkomst in Bourtange te kietelen de rest van de acht te laten voor wat ze is.

Na negen kilometer vinden we het genoeg en vallen neer op een terras in het midden van de vestiging. Koffie met appelgebak en een cappuccino! In een koud waterig zonnetje genieten we van de warme dranken en de calorierijke versnapering.

Op weg naar de camper wil Lyka nog even naar de stokoude vestingmolen die vrolijk staat te draaien. Zeer interessant om zo’n antiek stukje techniek te zien!

En dat was Bourtange, een aanrader wanneer je een keer in de buurt bent!

Het dorpje dat ik in gedachte had om vannacht te overnachten is wegens de harde wind van de lijst geschrapt. In de camper zoek ik naar een nieuwe bestemming richting het zuiden want morgen is het alweer onze laatste dag van deze korte reis.
Vijf en twintig kilometer naar het westen ligt een interessant terrein waar ik ook nog nooit ben geweest en die ik als kind al wilde bezoeken. Met een omweg via de Jumbo vinden we een mooi beschut plaatsje aan de rand van het dorp.

Ik heb weer wat zin om te koken dus maak ik er wat extra werk van, Schnitzel met broccoli en gebakken aardappeltjes lijkt niets speciaals maar in de camper met twee kleine propaan pitten is het een heel geschuif en gereken om alles tegelijk op tafel te hebben zodat er niets koud op je bord ligt.
Buiten is het 7 graden en waait een stevige noord-westen wind. Binnen snort de kachel en geeft de thermometer 22 graden aan. We zijn na de wandeling in de koude wind en de heerlijke maaltijd aardig rozig en we vechten tegen de slaap. Maar niet voor lang! Al voor tien uur gaan de gordijnen van de alkoof dicht. We hopen dat het morgen ook een droge dag zal zijn.