Voor zover ik me kan herinneren heb ik nog nooit een dag moeten opsplitsen in twee, en in dit geval misschien wel drie, verhalen. Dat moet jullie toch wel een goede indruk geven hoe intens deze dag, met 60 gepubliceerde foto’s, is geweest!
Het “Wat Phanan Choeng” is een enorm groot tempelcomplex met een heel circus er om heen. Er moet namelijk veel geld worden opgehaald om het geheel te onderhouden en in stand te houden.
Ondanks de vele giften, er gaan geruchten dat rijke chinezen soms wel een miljoen euro schenken, blijft het onderhoud op sommige, vooral de door de toeristen minder bezochte, plaatsen achter. Misschien is deze muur volgende week wel aan de beurt? Of mischien ook niet! Waarschijnlijk valt het me niet meer op de volgende keer wanneer ik hier weer loop.
Voor een plaatsje in een van de velen stupa’s rond de tempel wordt veel geld neergeteld. Voor mij is het een beetje tegenstrijdig want naast het geloof in een volgend leven na de dood wordt er hier ook gedacht aan het bewaren en beschermen van je overgebleven as. Dat is iets dat je bij de moeder van het Boeddhisme, het Hindoeïsme en daarvoor het Brahmanisme, niet zal aantreffen. De stoffelijke overschotten worden in westerse ogen oneerbiedig verbrand en in de rivier geworpen.
En wat is er mooier dan gecremeerd worden in een gezegende doodskist uit “Wat Phanan Choeng”? Dit is een typisch stukje Thaise cultuur en optimisme. In Thailand en in het Boeddhisme wordt er niet moeilijk over de dood gedaan. De dood is hier letterlijk doodgewoon!
Ik wandel weer verder door de tempel op zoek naar een amulet. Ik vindt het op zijn zachts gezegd uitermate vreemd dat ik de amuletten verkopers niet meer kan vinden. Ook bij navraag kan een verkoopster naast de tempel mij niet helpen. Ik ga dus maar op onderzoek uit en kom uiteindelijk in een kleine onbemande winkel waar nog een paar vitrines staan waar medaillons en slechts enkele amuletten onder het glas van de toonbank liggen. Er ligt niets dat me kan bekoren dus wachten op een verkoper of verkoopster heeft geen enkele zin.
Aan de zijkant van het hoofdtempel, naast de rivier, kom je terecht in een heel andere wereld. Dat is de wereld van het Chinese Boeddhisme. Boeddha’s in vele verschillende vormen, waarvan die dikke een van de meest bekende is, maar allemaal met dezelfde onderliggende gedachte. Vrede, liefde en de hoop op voorspoed. Dat is ook een van tegenstellingen tussen het oorspronkelijke en moderne Boeddhisme. De oude vorm wijst alle aardse bezittingen af en de moderne vraagt juist om materiële voorspoed.
Er wonen heel veel Chinezen in Thailand die officieel Thai zijn maar in de cultuur van het oude land zijn opgegroeid. Overal in de provincie zie je enorme dodenakkers met Chinese graven en Chinese tempels en soms een poort naar een dorp of nederzetting geheel in Chinese stijl. Er wordt thuis ook nog steeds Chinees gesproken en kinderen gaan vaak ook naar speciale Chinese scholen. Het is een bijzonder gezicht om de twee culturen te zien die elkaar omarmen maar toch gescheiden blijven.
De boot uit een stuk jade gesneden blijft een bijzonder gezicht. De prijs van dit anonieme geschenk is onschatbaar. Toch ben ik er geen moment bang voor dat deze bijzondere kunstschat zal worden gestolen. Stelen brengt je ongeluk en je zal in je volgende leven voor de diefstal worden gestraft.
En daar zitten ze dan eindelijk de vissen te voeren. Honderden vissen met vette ruggen worden vanaf een ponton gevoerd. Ook worden er nieuwe jonge vissen losgelaten in de rivier omdat dit geluk zal brengen.
Er komt een reisgezelschap voorbij en ik zie op de map van de reisleider met grote letters “FOX Reizen” staan. Onopvallend posteer ik me in de groep Nederlanders om eens te zien en te horen wat ze zo van Thailand vinden. Ayuthaya is meestal de eerste halte van een rondreis door Thailand.
Ik moet meteen al lachen om de opmerking van de vooral oudere leden van de groep. De gemiddelde leeftijd ligt toch wel erg hoog en ik kan het moeilijk geloven dat de enkele jongeren in de groep hier geen enkel probleem mee hebben. Het is niet voor niets dat er rondreizen voor de meest uiteenlopende groepen worden aangeboden. Van tieners tot 65-plussers, en van homoseksuelen tot weduwen en weduwnaars.
‘Nou, ik het die tempels wel gezien! Ik trek mijn schoenen niet meer uit! Dat doen we thuis toch ook niet?’, bromt een oude man met een opvallende witte snor geheel in een licht katoenen tropenkostuum gestoken.
Zijn partner schud haar hoofd en gaat in haar grote tas op zoek naar haar omslagdoek. Bloot is namelijk zeer oneerbiedig in de tempel in het aangezicht van de Boeddha. Voor mannen is het wat gemakkelijker omdat een korte broek en een overhemd met korte mouwen nog wel kan. Een tanktop en een sportbroekje is ook voor een man een NO-GO. Het verbaasd me na al die jaren nog steeds dat de dames zich niet kleden voor een bezoek aan een tempel. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
Ik raak aan de praat met een ouder echtpaar die hun verhaal aan een vreemde kwijt moeten. Ze hebben een verschrikkelijk begin van hun drieweekse vakantie meegemaakt en ze hebben na een paar dagen al absoluut geen plezier meer. Het liefst zouden ze vandaag nog naar huis gaan!
Met tranen in haar ogen en een hoorbare teleurstelling in haar stem verteld ze het verhaal. Op Schiphol was alles nog in orde en ze hadden onderweg naar Dubai al kennis gemaakt met anderen van de drieweekse rondreis door Thailand. In Dubai moest er worden overgestapt en daar ging het fout. De tickets werden niet door “Emirates” geaccepteerd omdat ze volgens de maatschappij niet geldig waren. Nou ja, de tickets waren nog wel door “FOX reizen” zelf uitgegeven!
Daar stonden die twee oudjes op de enorme luchthaven in Dubai. Onvoldoende kennis van de engelse taal, niemand van FOX reizen in de buurt om ze te helpen, geen idee wat ze moesten doen terwijl ze de rest van de groep zagen verdwijnen met het vliegtuig naar Bangkok waar zij ook aan boord hadden willen zijn. Van Emirates zelf kregen ze ook niet al teveel hulp, alleen het advies om contact met Emirates Nederland of FOX reizen op te nemen. Dat was door het tijdsverschil niet mogelijk dus zat er niets anders voor ze op dan te wachten.
Zodra ze eindelijk contact hadden gehad met hun schoonzoon bleek het allemaal op een misverstand te berustten en mochten ze na tientallen uren stress en onzekerheid met het eerste de beste toestel mee naar Bangkok. Dat was natuurlijk een grote opluchting maar de vrouw was nog steeds zichtbaar ontdaan dat ze tijdens het wachten niet eens een flesje water of wat te eten hadden gekregen. Ze liet duidelijk merken dat Emirates hun nooit meer zou vervoeren.
Maar daarmee waren de problemen nog niet voorbij! Hun bagage bleek onvindbaar. Die bagage was namelijk uitgeladen toen ze geweigerd werden om aan boord van het vliegtuig naar Bangkok te gaan. Andere, tegenstrijdige, informatie van Emirates was dat hun bagage in Bangkok op hun wachtte. Het laatste leek een list om ze aan boord te krijgen en zo het bagage probleem naar een ander door te schuiven.
In Bangkok was er niets bekend van de bagage en een medewerker van Emirates zou op zoek gaan en zo snel als mogelijk hun bagage in het hotel afleveren. Er zat dus niets anders op voor deze zeer vermoeide bejaarden om met de reisleider van FOX op pad te gaan om een pakket eerste levensbehoeften te kopen. Op eigen kosten vanzelfsprekend!
Ze missen de eerste twee dagen van de reis, hebben niets tot weinig van Bangkok gezien en wanneer eindelijk na vier dagen de koffers arriveren moeten ze, met veel tegenzin, gelijk de bus in naar Ayuthaya. Twee hoopjes ongeluk die zich verheugd hadden op misschien wel de reis van hun leven moeten nu nog twee en een halve week met veel tegenzin door Thailand reizen. Ook hun reisverzekering geeft geen thuis omdat het overmacht claimt. Ik hoop dat FOX reizen deze twee mensen tegemoet zal komen maar ik heb daar weinig hoop op! Zo werkt dat namelijk niet in de reiswereld.
(Wordt vervolgd)
