Thailand: Eindelijk op reis

Bangkok (Paragon One Residence) 316), woensdag 24 januari 2018

Ik kan niet zeggen dat ik vandaag ben opgestaan met een gevoel van opwinding. Eigenlijk valt het verplaatsen me best tegen en de innerlijke strijd om te blijven òf te vertrekken is nog in volle gang. Misschien heeft mijn leeftijd er mee te maken maar het liefst ben ik tegenwoordig stationair. Steeds weer inpakken en verkassen wordt me voor mijn gevoel een beetje teveel.
Ik hou ook op deze reisdag mijn vaste patroon in ere dus na de korte wandeling naar de supermarkt doe ik me tegoed aan de ondertussen bekende broodjes. Het enige verschil is nu dat ik de koelkast helemaal leeg eet. De laatste kaas, ham en salami worden rijkelijk op de broodjes gelegd omdat het anders toch maar de vuilnisbak in gaat.
Het inpakken gaat sneller dan verwacht ondanks dat ik twijfel over mijn schoenen. Gaan die nu mee voor die drie weken naar “de Isaan”, zoals het noordoosten van Thailand vaak wordt genoemd, of neem ik de oude flip flops mee? Uiteindelijk kies ik voor het laatste. De schoenen zijn mooi maar mijn Teva sandalen lopen net zo goed en misschien wel iets beter. Regen en schoenen gaan niet al te best samen!  Alles wat ik niet nodig denk te hebben gaat in mijn kleine reiskoffertje. Deze blijft achter in de Boxing Roo totdat we in mijn laatste week Thailand in Pattaya weer herenigd worden.
De motortaxi naar het grote Pattaya - Bangkok busstation herinnerd me er opnieuw aan dat alles in Thailand flink duurder is geworden. Waar je enkele jaren geleden nog voor 40 baht naar het busstation werd gebracht moet ik nu 80 baht afrekenen. De busreis van Pattaya naar de Mo Chit busterminal in Bangkok kost nu 117 baht per persoon. Al in een heel ver verleden ontdekte ik dat het de kosten van een extra kaartje waard is om ook de stoel naast je te boeken. Alsof ze het er om doen, er staan 10 smalle meisjes op de bus te wachten en jij eindigt altijd met een dikke buitenlander naast je! Het kan ook gebeuren dat wanneer je aan het gangpad komt te zitten dat de passagier aan de raamzijde de gordijnen sluit. Je zit dan twee en een half uur in het donker te staren. Nee, doe mij maar twee kaartjes voor die zes euro. Dat is goed besteed reisgeld.
De jonge Chinees voor me is de twee en een half uur durende busreis goed lastig. Het zonlicht dat door het open gordijn naar binnen valt stoort op zijn mobiele telefoon. Daardoor kan hij het vechtspelletje niet goed spelen en steeds probeert hij het gordijn verder dicht te schuiven. Ik schuif het dan weer gewoon open want ik geniet tijdens de tocht van het getoonde uitzicht. Het is eeuwen geleden dat ik deze busreis heb gemaakt. Onder normale omstandigheden gaan we nooit meer van Pattaya naar “Mo Chit" maar naar “Ekkamai”, een van de andere busterminals in Bangkok.
Onderweg realiseer ik me hoe Bangkok in de loop der jaren is veranderd. Er is zoveel hoogbouw bijgekomen dat de stad steeds mooier en wereldlijker lijkt. Het gaat heel erg goed in Thailand en dat is in Bangkok goed te zien. Bij de Mo Chit busterminal zijn ze ook aan het bouwen. Enorme betonnen skeletten verrijzen uit de zanderige bodem van Bangkok. Ik weet het niet zeker maar het lijkt er op dat hier een enorm gemengd transportcomplex verrijst. Bussen en treinen die klaar moeten zijn voor de rest van de 21ste eeuw. Dat is ook wel nodig want de oude Mo Chit busterminal loopt op zijn laatste benen. Er wordt geen onderhoud meer gepleegd dus ze laten de patiënt langzaam afsterven.
Bus nr. 3 gaat nog steeds naar Banglampoo, dat staat in mijn geheugen gegrift! Toch even navragen voor de zekerheid en zo’n tien minuten later zit ik in de oude bus op het vertrek te wachten. Deze bus rijd al langer in Bangkok rond dan ik Bangkok bezoek! De regen valt op het dak, plaatselijke buien dus ik hoop dat ik daar later geen last meer van heb. Ik heb een hekel aan een natte rugzak. Onderweg herken ik enkele knooppunten maar ook hier is de vernieuwing in volle gang. Appartement gebouwen schieten als paddestoelen uit de grond. En dan herken ik Banglampoo! De aankomst is nog precies zoals ik me herinner.

Zonder ook maar een keer op mijn GPS te lijken loop ik in een rechte lijn naar de smalle doodlopende zijstraat waar het hotel is gevestigd. “Paragon One Residence” blijkt een schot in de roos! Een juweeltje in het backpackers paradijs dat “Khao San Road” heet. Kamer 316 is aan de voorkant met een klein balkon, nu mis ik Lyka nog veel meer dan in Pattaya. Het is niet anders, nog maar vier weken en we zijn weer herenigd.

Lang blijf ik niet op de schitterende kamer. Ik wil er uit voordat de duisternis valt. Ik ben tenslotte vijf en half uur onderweg geweest om hier te komen. Op het mij welbekende terrein van de tempel schiet ik de zoveelste foto van de boom omringt met beeldjes. Ik ben nog net zo onder de indruk van het tafereel als negentien jaar geleden toen ik hier voor het eerst passeerde!

Het blijkt dat het nu verboden is om te drinken en te roken in het mooie kleine park aan de rivier. Overhal hangen grote waarschuwingsborden en de boete van 2.000 baht (€ 55,-) is ook niet mals. Niet getreurd, een eindje verderop vindt ik een zitplaats aan de rivier op een betonnen plantenbak. Met een koude beer Leo in de hand droom ik weg in het verleden. Hoe vaak heb ik hier niet gezeten? De vele vrienden en kennissen die in mijn gedachten zijn teveel om ze allemaal te noemen. Bangkok. Krungthep voor de meer bereisden! De zon gaat langzaam onder en kleurt de hemel oranje. Ik drink nog een blik bier en geniet van de voorbij razende veerboten en de langzaam voorbij drijvende waterhyacinten.

Zodra het donker is zoek ik mijn vrienden op de avondmarkt van Khao San Road op. Ook hier is heel veel veranderd. Nieuwe hotels en nieuwe trends. Oude vrienden zijn verhuisd en niet meer te vinden, anderen proberen nog steeds op dezelfde plaats een boterham te verdienen. Ik wordt hartelijk ontvangen en we nuttigen nog enkele biertjes. Helaas schiet het avondeten erbij in. Daar moet ik morgen dus goed op letten.
Voor het slapen eet ik nog wat voedsel van de 7-11, ik kan tenslotte niet met een lege maag gaan slapen. Het was een mooie dag met een enorme beloning aan het einde. Ik kan alleen maar constateren dat het een uitstekend idee is geweest om de komende drie weken oude vrienden te gaan opzoeken. En dan heb ik morgen natuurlijk een hele drukke dag voor de boeg! Welterusten.

Thailand: Missie volbracht

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), maandag 22 januari 2018

Om vijf uur ben ik al klaarwakker! Vanzelfsprekend heb ik gisterenavond niet teveel bier gedronken want het laatste wat je wil is met een alcoholkegel een nieuw rijbewijs ophalen. Na het plassen besluit ik om toch nog maar even te gaan liggen. Een uur wacht ik totdat de wekker eindelijk van zich laat horen. Gelijk er uit en naar de 7-11 om twee tosti’s te halen. De eerste smaakt me prima maar na een tweede kop koffie gaat de andere in een plastic tasje, samen met een flesje water, om mee naar het plaatselijke rijbewijzen kantoor te worden genomen.
Om iets voor zeven sta ik aan de straat voor de “Boxing Roo” en de afgesproken motortaxi is gewijzigd in een andere chauffeur. Dat maakt mij in principe weinig uit want de prijs is al afgesproken en daar zal deze motortaxi het ook mee moeten doen. Het kantoor is zeker vijf en twintig minuten rijden en om eerlijk te zijn had ik tijdens de rit geen idee waar we waren. Uiteindelijk herken ik het gebouw van eerdere bezoeken. Het is nog geen half acht en er is al een drukte van jewelste! Volgens een oudere vrouw, getrouwd met een Zweed, ontbreken er nog enkele kopieën en het is een goed idee om die nog even snel te laten maken. Zo gezegd, zo gedaan, en dan begint de ochtend van het lange wachten.
Om tien over half acht verschijnt er een vrouw op de treden van de ingang die zegt dat we ons in drie rijen moeten opstellen. Rij 1: Buitenlanders, Rij 2: Thais onder de 23 jaar en Rij 3: de rest. Zoals verwacht beginnen ze even later met het uitdelen van de nummertjes aan de Thai, er wordt gemord in onze rij, in verschillende talen. Zelf weet ik uit het verleden dat je daar toch niets mee opschiet dus neem ik alles met een brede glimlach. Tot mijn grote verbazing is onze rij als tweede aan de beurt! Nummer 007, James Bond, valt mij te beurt en ik mag beneden in de airconditioning wachten tot mijn nummer op het beeldscherm verschijnt en ik naar boven kan.
Dat gaat snel genoeg! Boven aangekomen val ik van de ene verbazing in de andere. Mijn gezondheidsverklaringen blijken niet meer nodig te zijn. Ook heeft het kantoortje vanochtend enkele kopieën gemaakt die niet nodig zijn. Ik krijg het hele pakket terug en moet op elk document mijn handtekening plaatsen. Nu is dat niet al teveel werk maar ondertussen loopt de teller wel door. Zodra het hele documenten pakket gecontroleerd, en goed bevonden, is krijg ik een rood kaartje met daarop het nummer 30.
Iedereen wordt naar een lokaal geleid waar het wachten nu verder gaat. Geen enkele buitenlander heeft een idee waar we op wachten, alle communicatie gaat in het Thais. Er zit dus niets anders op dan rustig blijven zitten.Ik raak het gevoel voor de tijd kwijt en begin een beetje te knikkebollen. Mijn tweede tosti gaat er aan en mijn flesje water is al bijna leeg. Dan worden we het lokaal uitgeleid om een test te doen.
Eerst een test op kleurenblindheid en dan een reactietest. Die tweede blijkt een stuk moeilijker dan het lijkt. De eerste poging gaat verkeerd omdat er plotseling iemand achter me begint te schreeuwen. De tweede gaat fout omdat het apparaat hapert en de examinator begint mij vreemd aan te kijken. Hij gebaart me om het nog een keer te doen. Ondertussen gieren de zenuwen door me keel maar gelukkig gaat het deze keer goed. Zodra ik wil opstaan gebaard de examinator dat ik het nog een keer moet doen, hij lijkt niet helemaal overtuigt van mijn reactiesnelheid. Ook deze keer gaat het goed en ik kan inrukken.
Terug naar het lokaal waar ik het nummer 30 in een boek moet schrijven samen met mijn naam en welke rijbewijzen ik wil vernieuwen. Wachten 3.0 begint en weer begint het soezen, de zon speelt op de verticale lamellen en maakt me slaperig. Ik heb geen idee wat er is gebeurd maar ik neem aan dat iedereen de testen heeft afgewerkt en dan begint de nieuwste instructie video over de wijzigingen in de Thaise verkeerswet.
En dat klopt! Zodra de laatste de test heeft gedaan en de koppen zijn geteld begint de video die in een onleesbaar engels is ondertiteld. Een aaneenschakeling van logische momenten en de meest vreselijke ongelukken geleend van YouTube. Het lijkt me dat dit geen van de aanwezige Thai ook maar een beetje kan interesseren. Boeddha beschermt je en het is je karma die bepaald wanneer je tijd is gekomen. Wanneer de video na een kleine drie kwartier voor de tweede keer begint zit de helft van de aanwezigen te slapen. Ik hou een oog op de camera in het lokaal en ik hou mijn ogen wijd open. Je weet tenslotte nooit of ze mee zitten te kijken. De examinator komt terug met een mand vol met documenten en schakelt de DVD uit.
Vanaf een afstandje lijkt het alsof ik mijn paspoort zie zitten in de stapel. Het uitgeven van de getekende verklaringen samen met de ingeleverde documenten gaat op dezelfde volgorde als de rode kaartjes. Ik zie mijn paspoort verschijnen en ik sta meteen op om het in ontvangst te nemen. Het vreemde is dat het aan een Indiër wordt overhandigt en bij mijn papieren zit een groen paspoort. Dat kan natuurlijk niet goed zijn! Gelukkig is de Indiër ook nog steeds goed wakker en de vergissing word direct door ons ongedaan gemaakt.
Op naar Balie 15 waar ik de papieren weer mag inleveren en 820 baht kan afrekenen voor de nieuwe rijbewijzen. Opnieuw een nummertje, deze keer 98, en dan moet ik weer wachten tot ze een foto van me nemen en het rijbewijs printen. Een klein kwartier later is het dan zo ver. Ik controleer de gegevens en zie tot mijn blijdschap dat ik een rijbewijs heb gekregen dat tot mijn verjaardag in 2024 geldig zal zijn. Alles bij elkaar heeft het zo’n vier en een half uur en in totaal € 55,- gekost. Ook in Thailand draaien de ambtelijke wielen langzaam.

Op de terugweg, achterop de motortaxi, probeer ik te verzinnen waar ik zal gaan eten. Mijn maag knort van de leegte en een stevige lunch kan ik wel gebruiken. Uiteindelijk valt de keuze op het “Full Cooked Breakfast” van het “Retox Hotel”. De zware tonen van de bas, de reden waarom ik dit hotel een kleine twee weken heb verlaten, dreunen nog steeds tot in de fundering. Voor 99 baht (€ 2,70) heb ik over het eten niets te klagen.

Met een gerust hart, nu ik weer voor zes jaar onder de pannen ben met mijn rijbewijzen, begin aan de middagwandeling zonder doel. Het enige dat zeker is is dat ik op de Beachroad terecht zal komen. Maar eerst een koffie! Een echte koffie! Ik heb genoeg van de Nescafé. In de koelte van een groot winkelcentrum geniet ik van het zwarte goud. Een oneindig circus van anonieme passanten trekt aan me voorbij. Elk gezicht verteld een verhaal, elk koppel een tragedie? In een opwelling beloon ik mezelf met een paar originele Apple EarPods. Vanaf vandaag kan ik naar mijn muziek en films luisteren zonder een ander lastig te vallen!

Op deze avond loop ik er weer eens uit voor een echte avondmaaltijd. Op Facebook heb ik het dagmenu van “Malee Pattaya 3” gezien en vreemd genoeg sprak dat dagmenu me aan. De kippenschnitzel met aardappelsalade voor 119 baht (€ 3,25) is een openbaring! De schnitzel is heerlijk krokant en sappig, de aardappelsalade is vers gemaakt en smaakt voortreffelijk. Een mooie afsluiting van een belangrijke dag. Nog een paar biertjes en dan naar bed.

Thailand: Happy birthday to me!

Pattaya (Boxing Roo Hotel) 8), zondag 21 januari 2018

En dan wordt je om acht uur, alleen, wakker op een hotelkamer in Thailand, Pattaya om precies te zijn. Ongeveer acht en vijftig jaar geleden zag ik op een donderdag in het kleine Zaltbommel het levenslicht. Een gezin wachtte er niet, wel een moeder en een opa en oma die voor de kleine zouden gaan zorgen.
Na de gebruikelijke broodjes ham en kaas neem ik rust. De oude man die ik in de spiegel heb gezien, daar moet ik even goed over nadenken. Hij lijkt wel wat op mij, of misschien zelfs andersom, ik lijk wat op hem. Hij zou best mijn vader kunnen zijn. Mijn lichaam voelt heel anders aan dan mijn geest. Zestig is het nieuwe veertig toch? Om eerlijk te zijn kan ik me met mijn gevoelens daarbij aansluiten.
Ik heb genoeg verjaardagen in mijn eentje gevierd dus ik weet wel hoe dat voelt. Een beetje eenzaam in de grote stad. Eenzaamheid wordt niet gedefinieerd door getallen maar door gevoelens. Ik mis mijn vrouw die enkele duizenden kilometers verderop naar een vulkaanuitbarsting zit te kijken.
Voor mij is het een dag als alle andere. Ik voel me net als gisteren en kan alleen maar hopen dat ik me morgen ook zo goed voel. De felicitaties stromen al binnen via de email en de sociale media. Dat moet een van de betere kanten zijn van deze veelal zo irritante Facebook ervaring. Vooral in Azië is het niet te bevatten dat de slimste telefoons in de handen van de domste en meest oninteressante mensen belanden.

De “Massaman kerrie” is mijn eigen cadeau voor deze verjaardag. Het smaakt net zo goed als het er uit ziet. In het restaurant observeer ik de wereld om me heen. Wat is het hier toch goed in Thailand. Zou het ook zo goed blijven wanneer je hier definitief aanschuift? Er zijn hier veel mensen naar de knoppen gegaan omdat het ècht niet zo goedkoop, en goed, is als veel mensen denken of beweren. Vooral wanneer je ziek word zijn de mogelijkheden zeer beperkt wanneer je niet vermogend bent.

Daarna wandel ik langzaam met een grote omweg naar de Chinees om een biertje te drinken. Alleen! Samen met mijn gedachten. Er gaat veel door mijn hoofd op deze zondag. Mijn verjaardag blijkt een dag van bezinning te worden.

Ik neem nog maar een biertje en bekijk de toekomst van Nederland. Oude mensen, kinderen en kansarmen die door het huisvuil woelen op zoek naar blikjes en kleine flesjes waarop de beloning van het statiegeld rust.
In mijn belevingswereld is dit gefaseerde geprogrammeerde armoede. Eerst verdwenen alle openbare vuilnisbakken uit het straatbeeld, omdat het te duur werd om ze elke dag te legen. Direct daarna verscheen het zwerfvuil omdat de meeste vuilnisbakken waren verdwenen. Dat zwerfvuil moest worden opgeruimd en dat werd betaald uit de gemeentelijke belastingen. En nu willen de groenen de kosten van dat zwerfvuil opruimen verhalen door middel van statiegeld op blikjes en kleine flesjes? Ik heb ècht ergens gelezen dat een politicus het plan verdedigde door te stellen dat ouderen, kanslozen en kinderen een extraatje zouden kunnen verdienen bovenop hun uitkeringen en zakgeld door het opruimen van het zwerfvuil! Dat is toch te gek voor woorden? Wanneer je zoiets verklaard ben je veel te lang in je ivoren toren gebleven.
Ik hou het na drie flessen voor gezien omdat het vanavond een mooie avond kan worden. Mijn verjaardag is de dag van de klassieker! AFC Ajax - Feyenoord staat op het programma als opener voor de tweede helft van het nationale voetbalseizoen. Luisterend naar de internet radio volg ik de klassieker. Old Skool radio, wat kan het leven toch mooi zijn wanneer je terug kan gaan in de tijd. Een koude fles Leo bier binnen handbereik op het bed van mijn hotelkamer. Wanneer Ajax dan ook nog wint kan ik alleen maar terugkijken naar een mooie en speciale verjaardag.
Morgen heb ik een speciale missie op het programma staan.