Spanje: Regen, Sneeuw, Kou en Kilometers

Ayerbe (langs de straat)

Wat was het ongelofelijk koud vanochtend! Buiten dan, binnen was het een aangename zeventien graden en een ideale temperatuur om in te slapen. We hebben in ieder geval de afgelopen nacht allebei goed geslapen.
Na een ontbijt van croissants en Pains au Chocolat gaan we vroeg op weg. We willen namelijk snel weg naar het oosten, naar de Middellandse Zee. Het regent sinds gisterenavond onafgebroken en het is vreemd om de weg die we gisteren hebben gereden vandaag in omgekeerde richting te rijden. We weten allebei wat er komt, de bruggen, de kloven en de dorpjes. Het is allemaal bekend gebied.
Gereedstaande sneeuwschuivers aan de rand van een bergdorp bevestigen dat onze beslissing de juiste is geweest. Hoewel we alleen regen hebben gezien gaan we er toch van uit dat de vakkundige sneeuwploegen weten wanneer ze aan de slag moeten.

Het is buiten zo koud dat ik zelfs moeite heb om de cabine tijdens het rijden warm te stoken! Om half twaalf is het eindelijk tijd om een bakkie hete thee te nuttigen. Op een eenzame verlaten parkeerplaats naast een politiebureau eten we in stilte een koekje en drinken hete thee. Het is niet de moeite om de kachel aan te steken dus zitten we dik aangekleed in het woongedeelte van de camper.

En dan komt de natte sneeuw! Ik voel me ongemakkelijk want het is eeuwen geleden dat ik met winterweer heb gereden. Dan schakelt koning winter een tandje hoger en de natte sneeuw gaat over in èchte sneeuw. De wijngaarden links en rechts van ons worden langzaam wit. De driehoekige waarschuwingsborden met een sneeuwvlok er op maken me alleen maar zenuwachtiger. Tegemoetkomend verkeer heeft steeds vaker een witte muts op de motorkap. We kijken elkaar verbaasd aan en in een groot onzeker zwijgen en uiterst geconcentreerd rijden we richting het oosten op de vertrouwde N-232.
Het is al over één uur in de middag wanneer we bij dezelfde Lidl als twee dagen geleden stoppen om wat boodschappen te doen en te eten. Ik koop altijd meer dan op de lijst staat dus ook vandaag. Met de kerst in aankomst zijn er veel Spaanse wijnen in de aanbieding voor prijzen waarom je alleen maar kan lachen. Drie flessen wijn voor € 7,21! Dat is toch een koopje? Stokbrood met knakworsten! De koude maakt extra hongerig en de warme knakworsten gaan er goed in.
We hebben voor vandaag geen doel gesteld maar we willen zo ver mogelijk komen. De sneeuw verdwijnt weer en gaat langzaam over in een motregen. We rijden en rijden en helaas maak ik een foute berekening op de GPS waardoor we op een verkeerde weg uitkomen. Hier in Spanje leiden niet alle wegen naar Rome dus willen de kilometers niet meer opschieten.
De provinciale weg met het nummer A-125 is een smalle en slecht onderhouden weg door het midden van niets. Door het vele hemelwater zien we dat de beekjes in kleine krachtige stromen zijn veranderd. De weg is op plaatsen overstroomd dus moet we met een zeer lage snelheid door het water omdat ik op geen enkele manier kan inschatten hoe diep het water is en/of er misschien obstakels, zoals grote stenen, op de weg liggen.

Om iets over half zes, erg laat voor ons doen, stoppen we in een plaatsje genaamd “Ayerbe” voor de nacht. Het schemer is al haast in de nacht overgegaan en we parkeren gewoon in een zijstraat van de hoofdweg. Het regent nog steeds grote vette druppels en met dit hondenweer is er toch niemand op straat.
Eenmaal samen in het woongedeelte maken we alles op orde en ik begin meteen aan de maaltijd. Tijdens het snijden, bakken en koken blijft dat “Ayerbe” in mijn hoofd zingen. Zodra alles in de pan op het kleine gasfornuis staat heb ik even tijd en gaat mijn MacBook open. Ik kom tot de ontdekking dat we acht dagen geleden hier op de camping hebben overnacht. Het is een vreemde gedachte dat we vandaag dezelfde afstand hebben overbrugt als in de afgelopen acht dagen bij elkaar! Psssst zegt mijn halve liter Bavaria bier en het ontspannen is begonnen. De kachel snort, het eten staat op het gas en Lyka leest een boek.

Thais varkensvlees met gebakken groenten en rijst. Daar moeten we het vanavond mee doen. Het smaakt ons meer dan uitstekend. Na het eten gaat de radio aan, nou ja, internet radio met langs de lijn. PSV in Spanje maar helaas ook hier niet op TV. Het is de commercie die wint. Met een rood wijntje binnen handbereik wacht ik op de aftrap en de wedstrijd. Ouderwets!
Maar lang kan het commentaar me niet boeien! Nog binnen een kwartier zit ik TV te kijken. De Amerikaanse tv-serie “Containment” is een remake van de Vlaamse serie “Cordon”. Ik ken de loop van het verhaal het is alleen de uitvoering die anders is. Het is vermakelijk, de eerste drie afleveringen smaken naar meer!

Spanje: Een mislukt experiment

Arija (Camping Playa de Arija)

Gisteren voor het slapen gaan hebben we besloten om de kachel bij wijze van proef een nachtje uit te laten. De thermostaat van de kachel werkt niet dus we moeten de temperatuur regelen met de gaskraan. Dat is niet gemakkelijk kan ik jullie verzekeren. Dus in plaats van een behaaglijke twintig plus graden gaan we nu voor een natuurlijk lage temperatuur van, geen idee, enkele graden hoger dan de buitentemperatuur?
De hele nacht heeft de koude me gebeten en uit mijn slaap gehouden. Elk lichaamsdeel dat ook maar voor een moment onder het dekbed vandaan kwam, met uitzondering van mijn hoofd, werd binnen enkele minuten onaangenaam koud en maakte me wakker. Het was dus een hele slechte nachtrust maar de les is geleerd. We hebben èn een verkeerd dekbed bij ons èn we laten de kachel voortaan ’s nachts maar branden.
De thermometer geeft buiten ruim zes graden aan en binnen is het een hartverwarmende negen graden! Het kippenvel staat op de fluitketel! Dat gaat dus niet meer gebeuren deze reis, beter te warm dan te koud.

Als ook Lyka de relatieve kou trotseert, de kachel heeft de temperatuur tot twintig graden opgestookt, ga ik gelijk aan de slag met het ontbijt. Dat moet vandaag wel stevig zijn met deze temperaturen dus eieren met spek zijn op zijn plaats.

Na het ontbijt verlaten we onze rustige plaats voor de nacht en rijden richting het noordwesten van Baskenland. In een gehucht genaamd Soncillo drinken we thee. Hier realiseren we ons dat het weer dus ècht veranderd is. Het is op dit uur nog steeds steenkoud en een snijdende wind gaat tot op je botten. Voor een moment twijfel ik om met de trekvogels naar het zuiden te gaan. Maar niet voor lang. We hebben een kachel en gas is geen probleem dus blijven we nog zolang het weer het toelaat onze route afmaken naar de noordwestelijke punt van het Iberische schiereiland.

Na de thee is het niet ver meer naar de camping in Arija, “Camping Playa de Arija” is vanzelfsprekend leeg maar geopend. Ik kan de eigenaar wel begrijpen want er zijn twee ploegen aan het werk, onderhoud en nieuwbouw, dus elke euro is meegenomen.
Hoewel de € 21,- niet in verhouding staan tot de geleverde service kunnen wij er prima mee leven. Het is een mooi gelegen camping aan een meer en ik weet dat het zomers hier fantastisch mooi moet zijn.
We hebben weer een warme douche, helaas geen mogelijkheid om de was te doen, elektriciteit en de verdiende rustdag. Het is vandaag dag 21 van ons avontuur naar Spanje en Portugal dus een vrije middag hebben we wel verdient.
Grote schoonmaak in de camper door Lyka en grote schoonmaak door mij op de MacBook. Verhalen afmaken en foto’s verwerken, de achterstand wegwerken en een beetje luieren.

Omdat we onderweg geen enkele winkel hebben gezien moet ik vanavond weer improviseren. We gaan voor de aardappels, verse chorizo varkenssaucijzen en het restje diepvries groenten. Het lijkt niet veel soeps maar we zijn dankbaar en het voedt de hongerige magen.
Vanavond drinken we Spaanse champagne, van de “Bodega Muga” uit Haro. De fles was droog en het verstand in de fles. Op de thermometer lezen we dat het om half tien buiten twee graden Celsius is! Twee graden! We hebben geen winterbanden en geen zin in vorst, sneeuw hebben we al gezien en we maken gebruik van het beste dat een camper te bieden heeft.
We gaan morgen richting de Middellandse Zee!

Spanje: Wisselende landschappen

Población (aan de rivier)

Na negen uur diepe slaap keer ik weer terug in het land der levenden. De eerste koffie en eerst eens kijken wat dat nu met het LPG is Spanje is. Het verbaasd me op slag dat op de website van “myLPG.eu”  er veel meer stations staan dan in mijn GPS! Eigenlijk zijn we dus voor niets naar Pamplona gereden! De nieuwe waypoints voor Spanje worden direct van het internet gedownload en in mijn grote Garmin geplaatst. Daar zal het dus niet meer fout gaan!
In de oranje gloed van de permanente verlichting staan we moederziel alleen op de immens grote parkeerplaats aan de rand van Logroño. Het is grijs maar niet koud en er lijkt ook geen regen in de lucht te hangen.
Als eerste publiceer ik weer een verhaal, ik lig er nog steeds een en bijna twee achter. Dan moet ik de waypoints voor de te rijden route invoeren want ook die zijn haast op!
Om half negen openen de hemelsluizen zich voorzichtig waarna het tikken op het dak van de regendruppels luider en talrijker wordt. Om kwart voor negen komt het met bakken uit de hemel terwijl ik aan de horizon de zon zie schijnen. Een plaatselijke regenbui dus die we rustig laten leeg regenen totdat we op zoek gaan naar een vers stokbrood.

Op de rol voor vandaag staan er voldoende plaatsen om te stoppen maar dit zijn allemaal, slaapplaatsen, zwemplaatsen, wandelplaatsen en parkeerplaatsen. We moeten dus onze eigen ogen open houden om wat vermakelijkheden te bezoeken. Het waait veel te hard om in de bergen te wandelen, het is veel te koud om te zwemmen dus rijden we rustig over B-wegen en genieten van het steeds wisselende uitzicht.

Gelukkig laat de zon zich nog steeds van haar beste kant zien. Wat ons het meest opvalt zijn de wisselende landschappen. We rijden over vlaktes in vijftig tinten bruin en dan beklimmen we weer een bergpas met schitterende vergezichten om in een vallei uit te komen die vol staat met geel en rood gekleurde wijngaarden zover het oog rijkt.

We passeren een aan een rotonde gelegen bodega met haar eigen tentoonstelling voor de deur. Het wijnhuis van “Muga” in “Haro, La Rioja”. Het wijnhuis bestaat ruim 125 jaar en ik hoop dat ze nog 125 jaar bestaan. We rijden een extra rondje over de rotonde om de tentoonstelling te bezichtigen en parkeren de camper op de kleine door wijnranken omzoomde parkeerplaats. We combineren onze lunch met een korte wandeling en een bezoek aan de winkel van Muga.
In de winkel staan de beste en speciale flessen wijn breed uitgestald. Er is een fles met ik schat wel tien liter rode wijn en een stoffige verzameling flessen uit een ver verleden. Lyka kiest een fles roze Cava, bubbelwijn, om later deze week iets te vieren.

Dan gaan we weer verder op zoek naar een plaatje voor de nacht. Dat plaatsje wordt “Población”. Naast een sportveld en een picknickweide is het hier ook een knooppunt van wandelingen door de omliggende bergen. Ik kan me goed voorstellen dat hier zomers tentjes staan waar de wandelaars in rusten en de nacht doorbrengen. Hoewel de tafels in het picknick gebied vervallen zijn vervullen ze nog wel hun functie.
Wij hebben speelweide helemaal voor ons zelf en we zijn daar heel blij mee. Ik parkeer net buiten het bereik van de straatlantaarn in de schaduw van een muur. Nu we al bijna drie weken onderweg zijn hebben we helemaal geen vreemde gedachten meer bij een staanplaats in het midden van niets. De deuren zijn op slot, de gordijnen zijn dicht dus er zal heel wat moeten gebeuren om naar binnen te komen! Een inbraak valt niet te voorkomen maar jezelf de hele reis zorgen maken is ook geen leven! Dan kan je beter thuis blijven.

Voor het avondeten hangen we samen de kerstverlichting op die we vandaag hebben gekocht om het in de camper wat gezelliger te maken. Het is een groot succes en de LED lampjes verbruiken een te verwaarlozen hoeveelheid energie. Daar gaan we ook na de kerst nog veel plezier aan beleven.

Koreaanse kippenvleugels met snijbonen en mihoen. Aziatisch op haar best! Aziatisch koken in de camper is altijd een succes. Het is gezond, gebruikt weinig energie en is nog smakelijk ook!
De X-Files besluiten deze dag zoals gewoonlijk. Ik krijg wel meer zin om weer eens een film te bekijken.