Na drie en een halve saaie maanden kan ik eindelijk weer inspiratie vinden om wat te schrijven. Het leven in Nederland valt me steeds zwaarder! Een ongelofelijk egoïstische en egocentrische samenleving is in de plaats gekomen van het Nederland waar ik nog steeds van hou maar steeds minder in geloof.
Sind ons vertrek uit de Filippijnen heb ik veel input maar zeer weinig output gehad.
Ik kan me wel verontschuldigen of oorzaken aandragen maar dat is niet relevant. Het leven gaat nu eenmaal verder en ik wil zeker niet leven in het verleden. Plannen heb ik nog genoeg en die zijn allemaal voor de toekomst. Ik kijk niet om om te zien wat ik heb gemist.
De toekomst! Na het oplossen van vele problemen en tegenslagen èn afhandelen van belangrijke zaken gaan mijn gedachten alweer aardig richting het schrijven van nieuwe stukjes. Steef komt straks ook weer in actie! Zeker na al die leuke reacties over hoe het nu met Steef verder gaat.
Omringt door medelanders die schreeuwen om aandacht en onverdraagzaamheid preken in naam van de vrijheid van meningsuiting.
Ik heb het niet alleen over de politiek maar ook over de door de media uitgespuugde (zogenaamde) bekende Nederlanders. Negerinnen die voor een paar duizend euro onkostenvergoeding per uur aan tafel schuiven bij DWDD om te zeuren over Zwarte Piet bij een van de grootste opvreters van de Nederlandse tv. Betaald door het volk tonnen verdient met het uitzenden van gratis Youtube filmpjes en daarna hard zit te lachen om de naïviteit en de domheid van het Nederlandse gewone volk.
Een gewone Nederlandse man van de vlakte zit twaalf jaar onschuldig wegens verkrachting en aanranding in een Spaanse cel met medeweten van het Ministerie van Justitie! En die doet niets met die informatie!
Daar tegenover staat een zelfbenoemde Turkse kolomniste die zichzelf voor het aanzien van de hele wereld voor gek zet persoonlijk door de minister van buitenlandse zaken in naam van de zogenaamde “vrijheid van meningsuiting” wordt vrij gepleit.
Wilders zijn uitspraak over de Marokkanen in Den Haag is veel besproken en komt zelfs voor de rechter maar de overlast op de boulevard van Scheveningen wordt stil gezwegen door de plaatselijke en landelijke politiek. De slager keurt zijn eigen vlees?
Het nieuws op het internet wordt overheerst door hondjes die honderden kilometers naar hun baasje lopen en jonge eendjes die 8.000 kilometer verderop worden gered door een goede gekleurde politieman. Ontkenning van rassenproblemen pur sang! Waarom noemen we de duivel niet gewoon bij zijn naam? Wat zijn we als Nederlandse samenleving toch diep gezakt!
De afgelopen weken hebben we haast elke dag aan de haast dertig jaar oude camper gesleuteld. Vaak heb ik bij mezelf gedacht, ‘waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?’ Maar de drang naar vrijheid en onafhankelijkheid in de Nederlandse samenleving wordt steeds groter.
Elke avond voor de platte tv dromen tienduizenden mensen over een vrij leven in de natuur. Of dat nu de uitgestrekte wildernis van Alaska is, de bergen van de Himalaya’s of de steppen van Azië, veel mensen hunkeren naar vrijheid en om met rust te worden gelaten. Een vrij leven zonder de moordende rekeningen voor zaken die we niet nodig hebben maar die door de consumptie economie door de strot worden geduwd. Vrij van de bemoeizucht van de maatschappij met haar onzinnige belastingen op voorzieningen waar niemand beter van wordt.
Een camper, hoe klein of hoe oud dan ook geeft je dat gevoel van die vrijheid. Met een vleugje nostalgie van de oude zigeuners. Slapen waar het je uitkomt en steeds nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe vrienden maken.
Maar er loeren ook onzekerheden! Vroeger kon ik de nacht voor mijn vertrek, waarnaartoe dan ook, niet slapen. De onzekerheid. Zal ik mijn vlucht halen? Zal de bus geen pech krijgen? Wat staat me na aankomst op mijn bestemming te wachten? En meer van die vragen die achteraf altijd onder genot van een lokaal biertje op de plaats van bestemming werden weggelachen.
De afgelopen nacht heb ik ook slecht geslapen! Waarom? De onzekerheid, opnieuw, nog steeds na al die jaren! Nu gaan we op pad met een mechanisch vervoermiddel van bijna dertig jaar oud. Oké, de dertig jaar oude camper is goed nagekeken door garage de Bruyn maar dat is geen verzekering dat er niets aan het oude beestje kan falen.
De laatste twee dagen waren zeker niet de beste! Ik kan me niet herinneren dat ik zoveel regen heb gezien als afgelopen maandag. Alle voorraadkasten thuis zijn leeggehaald en de inhoud naar de camper gesleept. We willen de eerste weken zo goedkoop mogelijk doorkomen. Een noodzaak omdat we de tering naar de nering moeten zetten. Maar ook omdat het leven in vrijheid, het leven in de camper een leven zonder verspilling is. Verspilling is consumeren en verspilling maakt andere rijk maar de natuur en het milieu armer.
Er is ook twijfel. Twijfel over de veiligheid en twijfel over deze manier van reizen. Je zit namelijk wel heel dicht op elkaar voor een heel lange tijd. Hoe goed kan je een reis voorbereiden? Ik pak mijn rugzak in zoals ik gewend ben. Weinig, maar wel de juiste kleding en in de juiste hoeveelheid. Tijdens het inpakken krijg ik de grijns maar moeilijk van mijn gezicht. Het gaat nu ècht gebeuren! Onze eerste reis met de camper wordt een feit.
Vanaf de bestuurdersstoel kijk ik over mijn schouder in het leefcompartiment. De vraag, zijn we wat vergeten?, stel ik mezelf maar niet. Ook ik ben aangetast door het idee dat een goede voorbereiding problemen zal voorkomen. Doch, we gaan naar Schotland, daar verkopen ze alles wat we de komende weken nodig mochten hebben.
Ik draai de contactsleutel om en kijk naar Lyka alsof ik een belangrijk moment in de tijd heb vastgelegd. Een belangrijk moment! De diesel knort en ik voel mijn bloed door mijn aderen stromen zoals de diesel door de brandstofleidingen stroomt. Vanaf nu zijn we overgeleverd aan de nukken en gelukken van het toeval.
We rijden over de van Heemstraweg richting Brakel en ik probeer de camper te lezen. Hij voelt vreemd aan nu de leefruimte is beladen. Te zwaar beladen? Ik hoop het niet. Vast als een huis schuiven we over het asfalt. De remweg voelt wat langer maar het schudden en rammelen is een stuk minder. De rotondes worden met lage snelheid genomen wat de andere automobilisten, met uitzondering van de vrachtwagenchauffeurs, wel moet irriteren. Wij kunnen er weinig aan doen want wij hebben die dingen er niet neergelegd!
Zodra we de A15 richting Gorinchem oprijden gaan we de grens van de topsnelheid opzoeken. Zo snel als een slak gaan we 75, 80, 85, 90, en nu hèèèèl langzaam naar de 95 totdat de eerder opgemerkte resonantie van het voertuig voelbaar wordt. Even de voet van het gaspedaal totdat we de 90 weer hebben bereikt en dan rijden we geruisloos, voor mijn gevoel dan, richting Hoek van Holland.
De eerste honderd en tien kilometer verlopen zonder een probleem en bij de in-check poort naar de veerboot knoop ik mijn eerste gesprek aan met twee caravannende echtparen. Ik voel me opgelucht. De knoop in mijn maag is verdwenen en ook de druk in mijn darmen is in het niets opgelost. We zijn eindelijk van huis en dat lucht op. We zijn van onze dagelijkse beslommeringen verlost, of beter gezegd: ze hebben plaats gemaakt voor andere minder belangrijke, en we zijn weer vrij voor zolang als het mag duren.
Aan boort van de “Stena Line Hollandica" besef ik hoelang het geleden is dat ik aan boord van een veerboot op weg naar Engeland ben geweest. Een modern schip met alles er op en er aan. Internet, een bioscoop en meer vertier dan in heel de gemeente Zaltbommel. Onder het genot van een grote kop koffie gaan de trossen los en komt het schip los van de kade. De overtocht is begonnen, de zon breekt voor een moment door het wolkendek als groet aan het vertrekkende schip.
Vliegen is saai maar aan boord van een enorm schip met een paar honderd mensen is wellicht nog saaier. De ramen zijn groter maar het beeld is zeer eentonig. Ik mis de kleine schermen in de stoel voor me en ook de hapjes en drankjes van de vriendelijke stewards en stewardessen. Twee sandwiches later, bacon and egg en tuna with cucumber, we zijn tenslotte onderweg naar Engeland, en een enorme kop koffie verder begin ik naar mijn bed te verlangen. In de stoel tegenover me ligt Lyka opgerold als een kat maar ze slaapt ook niet. Ogen dicht zodat je de tijd niet langzaam aan je voorbij ziet glijden.
Het water van de Noordzee veranderd in een grijze stroop die de boot wil tegenhouden. Na ruim vier uur, de zee is grijs, de lucht is grijs en Engeland laat zich zien als een donkergrijze streep die de twee andere tinten grijs scheid. Een mooier welkom kan Engeland je niet geven, Engeland dat bekend staat om haar regen en grijze luchten.
Een half uur later dan volgens het schema stappen we weer aan boord van de camper. Geen lekke band en de motor start onmiddellijk. Heb ik me toch weer om niets zorgen gemaakt. Het depressieve gevoel dat de hele wereld tegen me is van de afgelopen maanden, jaren, zal moeten slijten. Zo slecht als de laatste jaren zijn geweest hoop ik nu voorgoed achter me te laten. En plas vocht onder de voorzijde van de camper, waarschijnlijk motorolie baart me wel zorgen. Dat moet ik goed in de gaten houden! Voor het milieu en de gezondheid van de 30 jaar oude diesel.
De douane en immigratie in Engeland is niets meer dan een formaliteit en dan rijden we door het Engelse landschap, vanzelfsprekend aan de linker kant van de weg. Het valt meteen op hoe slecht deze weg is. De camper rammelt en kreunt alsof hij elk moment uit elkaar kan vallen. De schemer valt in en ik wil niet verder meer rijden. Bij de eerste mogelijkheid draai ik een parkeerplaats op naast een kleine pub. We hebben nog geen vijftien kilometer gereden!
Een vrouw, de eigenaar of partner van de uitbater, zit alleen in de pub te eten, er zijn geen andere klanten aanwezig. Vragen staat vrij en zo krijgen we haar goedkeuring om de nacht op de parkeerplaats naast de pub door te brengen. Het is zeker geen beste plaats, het verkeer, veelal grote vrachtwagens met opleggers, op weg naar de veerboot rijdt onafgebroken langs.
Na een simpele maaltijd, een blik tomatensoep met brood, start ik de tv en tot mijn verbazing kunnen we meer dan 35 tv en radiozenders ontvangen, via DVB-T op onze kleine tv. We zijn moe, niet vermoeid maar gewoon moe. Om 23:00 gaat het licht uit en proberen we te slapen, welterusten, morgen gaat ons avontuur in het Verenigd Koninkrijk ècht beginnen.
