Thailand: Is drie teveel of te weinig?

Chiang Kham (Chiang Kham Hotel)

De gevoelens waren vanochtend onverminderd sterk. Er hing een zware last in de lucht die door alle drie de bestuurders werd gedragen. Groepvorming, of kluitjesvorming, is een vijand die je zeer vroeg moet bestrijden maar in dit geval was het waarschijnlijk al te laat.

Toen ik precies om zeven uur bij de naastgelegen 7-11 arriveerde hadden de jongens hun koffie en ontbijt al op. Dit gaf me een onplezierig gevoel dat ik moest opschieten omdat ze wilden vertrekken. Van de gemaakte afspraken bleef niets meer over en iedereen doet maar waar hij zin in heeft.
Het meest vreemde was dat ze toch weer dat ze aan mij vroegen wat we gingen doen vandaag, en dat terwijl Jack ook alle geplande ritten op zijn GPS had! Een eindje verderop was de eerste tempel die we snel zouden bezichtigen en daarna een stukje in tegenovergestelde richting rijden.

Bij het passeren van het hotel op weg naar onze eindbestemming gooiden we de bagage achterop en in stilte vertrokken we richting het geplande Chiang Kham. De snelheid zat er vanaf het begin weer goed in bij de jongens en mijn afwijkende beweging van het geplande GPS pad moest ook weer worden verdedigd. Ik werd er wel een beetje moe van! Deze onzinnige discussies die steeds weer op waypoints belandden en of we wel of niet op de GPS moeten rijden. Dat we benzine moesten tanken was toch belangrijk? En wanneer de onvolledige papieren kaart weer tevoorschijn kwam zakte mijn broek helemaal af.
Ik had ook helemaal geen trek meer om voorop te rijden want het was toch nooit goed!

We volgden de Mae Khong rivier en één keer ging het dus echt mis toen de weg gewoon ophield bij een bomenhaag. En dat terwijl de GPS gewoon een weg aangaf. Alle ogen werden weer op mij gericht terwijl ik in alle stilte omdraaide en terugreed naar de weg die een viercijferig nummer had. De wegen waren nog steeds mooi en we reden door dalen en over bergen.

De toeristische punten werden nu ook voorbij geraasd en overgeslagen en ik moest kiezen wat ik nu echt wilde. Ik koos voor het onderdanig volgen zodat het in ieder geval niet erger zou worden. Maar eenmaal aan de rand van de stad ging de rem er op en moest ik ons naar een hotel loodsen. Met mijn gebrekkige Engels kreeg ik het toch weer voor elkaar om de kamers te regelen en deze keer was het wel heel goedkoop! Voor ruim € 5,- per nacht was het al het geld zeker waard.

Het avondeten was hetzelfde gebed zonder einde! Wij lopen voorop en de twee achter ons volgen gedwee. Ik heb nu echt twijfels of we nog wel doorgaan met zijn vieren! Ondertussen had ik alle waypoints uit de etappes gewist en nu wist ik dus ook niet meer waar er benzine, eten en/of interessante dingen te zien waren. Dat beloofd wat voor morgen!

Thailand: Slechte communicatie

Golden triangle (S.V. Place)

De gevoelens van gisteren waren niet in dromenland achter gebleven!

Van de niet echt waterdichte afspraken was geen spaander meer overgebleven en de boys bliezen snel het dorp uit zonder wat te eten. Stil en op een afstandje volgde ik de twee racers. Mijn snelheid lag in deze ochtendkoude zeker niet hoog genoeg voor de andere twee en na twee kilometer stonden ze alweer demonstratief langs de kant van de weg op ons te wachten.

Na een kort gesprek en overleg overwonnen we voor een korte tijd de communicatieproblemen en we reden terug naar het dorp. Een paar puddingbroodjes met een slok hete thee was voldoende om me op te starten en twee deuren verderop werd Jack zijn achterrem nagekeken.

Helaas kon er niet gerepareerd worden en we probeerden een oplossing te vinden. Deze tweede motor met panne gooide onze planning dusdanig in de war dat we naar alternatieve slaapplaatsen moesten zoeken. Helaas moest ik elke keer met een alternatief op de proppen komen. Ik was nog steeds de gebeten hond en ik kreeg nu sterk het gevoel dat er niet meer naar mij geluisterd werd.
De GPS werd uitgezet en de jongens gingen verder op de papieren kaart van Kevin.

Ze kozen de moeilijkste weg en daar was ik helemaal niet blij mee. Maar voor Jack was het allemaal nog moeilijker want hij had alleen maar de voorrem tot zijn beschikking. Mijn achter en voorrem kwamen een keer tot boven het kookpunt en lieten me voor wat we waren. Koelen met water en wachten tot alles voldoende is afgekoeld. Ze gingen op hun eigen snelheid verder en om eerlijk te zijn kon het me geen moer meer schelen. Ik had hier helemaal geen zin in. Mijn toevoegingen kwamen dan ook niet meer verder dan dat de rem waarschijnlijk in Fang wel zou kunnen worden gerepareerd. Tegen beter weten in werd er nog een keer gestopt bij een Honda showroom maar daar kregen ze ook nul op het rekwest. In Fang was de rem binnen een uur gerepareerd en ik kocht snel een nieuwe batterijlader omdat mijn oude het had begeven. Een hapje eten en er werd beslist dat we nog een stukje verder reden om morgen uitgerust aan de rest van de tour te beginnen.

Eenmaal in Tha Ton aangekomen was er al besloten om nog verder te gaan en we zouden wel zien waar het zou eindigen.
‘Zolang we maar niet op zandwegen kwamen!’, werd mij toegeroepen.
Niemand wilde meer voorop rijden en zo werd ook deze dag een lijdensweg die als finale een racepartij had niemand wilde. Het was het duel tussen de GPS’en van Jack en mij. Vrij rijden mocht niet meer want we zouden ons nu aan de route houden. Met de hoop dat ik het nog een keer bij het foute eind zou hebben. Bij het eerste de beste hotel in “The Golden Trangle” stopte ik en ik had ook geen zin meer om verder te gaan. De twee uurtjes privacy koelden ons allemaal weer af en tijdens het avondeten bespraken onze mogelijkheden voor de rest van de tour. We zouden het vanaf nu van dag tot dag bekijken.

Op de terugweg maakte Lyka nog een dansje met de kerstman en zo was het toch nog allemaal goed gekomen.

Thailand: Teveel van het goede

Arunothai (Arunothai GH)

Gelukkig draaide de motor weer als vanouds en niets zou ons meer in de weg staan. Althans, als we van tevoren geweten hadden wat ons te wachten stond dan hadden we zeker een keer uitgeslapen.

Voor de tweede keer gebruikten we het uitstekende Engels ontbijt omdat je met zo’n bodem een flinke tijd vooruit kan. Jay werd afgezet op het busstation van Mae Hong Son en daarna vertrokken we op de Highway 1095 richting Pai. Het was eigenlijk al te laat want het was al over negen uur toen we Mae Hong Son achter ons lieten. De mooie weg slingerde door het beboste berglandschap en we hadden er zin in.

Echter in Pai ging het mis! Een discussie begon over de waypoints en of die echt wel nodig waren. Onze meningen verschilden gewoon en er was geen goed of fout. Jack en Kevin willen alleen maar rijden, en zo hard mogelijk, en ik wil een mengeling van rijden en cultuur. Afgelopen maanden had ik deze rit gepland met de voor mij belangrijke criteria. En hier ging het fout!
We volgden een weg over de bergen die steeds slechter werd. Bij elke hindernis dachten we dat het niet slechter kon worden maar een kilometer verder werd het nog slechter. Een brommertaxi met een vrouwelijke westerling als passagier haalde ons in en dat gaf toch nog wel enig vertrouwen! Maar helaas werd het nog slechter en nog gevaarlijker. Als ik dit van te voren geweten had dan waren we hier zeker niet heen gegaan maar we waren het punt om terug te keren allang gepasseerd.

Na een helse rit kwamen we eindelijk weer op het beton. Voor de grap kusten we het grijze beton niet wetend dat er nog een andere helse weg voor ons lag.

Highway 1178 is zo afgelegen dat het onderhoud niet wordt uitgevoerd. De duisternis viel en we bevonden ons op gevaarlijk dun ijs. Hier waren geen benzinestations, waarschijnlijk ook geen slaapplaatsen en ikzelf begon me voor het eerst zorgen te maken. Het benzinestation dat we uiteindelijk vonden loste al één probleem op en toen we een paar kilometer een bord met een advertentie voor een guesthouse zagen waren alle problemen uit de wereld.

Op één na dan! Mijn inspanningen voor het plannen van deze trip werden niet meer gewaardeerd maar ik kreeg de zwarte Piet toegespeeld en het was allemaal mijn schuld en het lag vooral aan die domme waypoints. Ik was natuurlijk teleurgesteld in de reactie van Jack en Kevin maar het kwaad was geschied en ik kon de tijd niet meer terugdraaien. Al tijdens het eten was er geen communicatie meer en ik vreesde dat de tour nu zuur worden.

In bed speelde ik zelfs nog met de gedachten om maar met zijn tweeën verder te gaan. Maar de soep wordt nooit zo heet gegeten als hij wordt opgediend dus besloot ik al snel om het nog maar een paar dagen aan te kijken. Ook diende zich nog een ander probleem aan. Jack zijn achterrem werkte niet meer en die moest zo snel mogelijk gerepareerd worden. In de bergen moet nu eenmaal alles 100% werken.