Lake Haven, 28 februari 2010
Ik was op tijd maar mijn mijn geest lag nog te slapen! Ik trok nog half slapend de lakens van mijn bed en stopte ze in mijn kussensloop, gooide de gisterenmiddag al ingepakte rugzak om mijn schouders en keek voor de laatste keer om het bed om te zien of ik niets was vergeten. Beneden werd mijn geduld zwaar op de proef gesteld! De 24/7 receptie was gesloten en er hing een papier dat ze binnen vijf minuten weer terug zouden zijn. En die vijf minuten had ik nu juist niet! Vloekend gooide ik het vuile wasgoed in de was mand en stapte de frisse ochtendlucht in. Dat geintje kostte me wel tien Euro! Borg voor de sleutelkaart en de handdoek.
Snel met de taxi naar het “Roma Street Station” en op perron twee stond de trein naar Wyong al klaar. Ik zocht mijn stoel op in de lege wagon en nog geen vijftien minuten later verlieten we Brisbane. Een ham/kaas croissant met een beker slappe koffie waren het welkome ontbijt.
Nadat we de voorsteden achter ons hadden gelaten en het landschap langzaam overging in het monotone landschap van golvende weiden en uitgestrekte bossen brak er iets in me. Het was mijn vijfde bezoek down-under en ik had al zoveel van Australië gezien dat ik het gevoel kreeg dat ik het allemaal al een keer had gezien.
De twaalf uur in de trein kwamen me goed van pas om nog eens diep na te denken over van alles en nog wat. Het monotone landschap, het schudden van de trein en mijn eindeloze stroom gedachten brachten me in een trance waardoor de tijd leek stil te staan. Ik nam beslissingen en maakte plannen voor de rest van dit jaar, en dacht na over zaken die niet relevant zijn aan het reizen.
Maar de allerbelangrijkste beslissing die ik vandaag nam was dat ik er een einde aan ging maken. Ik was nu bijna zeven weken op stap en ik was het zat. Het waren zeven mooie en onvergetelijke weken geweest maar ik was van mijn gebruikelijke vier weken reis afgeweken en dat brak me nu op. Dus! Het zat er op! Het had ook een keerzijde want ik moest het bezoek aan Nicole afzeggen. En dat was toch wel iets waar ik naar had uitgekeken. Maar ik kon het niet meer opbrengen. Het eindeloze lege Australische landschap deed me er weer aan herinneren hoe ongelofelijk groot dit land wel is. En eenzaamheid was wel het laatste waar ik nu behoefte aan had!
Morgenvroeg zou ik Singapore Airlines bellen om te kijken wat ze voor me konden doen.
Betty en Mark stonden me op te wachten op het station van Wyong. Het was een emotioneel weerzien. En hier realiseerde ik me dus echt dat het alweer vijf jaar geleden was dat ik hier voor het laatst was geweest.
Na het avondeten en een paar biertjes zocht ik mijn bed op. Ik was kapot maar ik had vandaag ook een paar belangrijke besluiten genomen. De komende dagen ga ik lekker uitrusten en ik hoop dat ik aan het einde van de week terug naar mijn geliefde Azië kan.
zondag 28 februari 2010
zaterdag 27 februari 2010
Australië, een avondje Australische volkssport
Brisbane (Bunk Backpackers), 27 februari 2010
Ik had bijzonder goed geslapen en gedroomd. Met een glimlach op mijn gezicht werd ik wakker en ik maakte me op voor de tweede opwindende dag in Brisbane. Deze zou wel van een ander cultureel gehalte zijn maar al was hij maar half zo goed als gisteren met Cynthia dan zou ik al tevreden zijn.
Vandaag zou ik weer een oude bekende
ontmoeten en deze keer in de vorm van een drinkmaat uit Pattaya. Greg is een rechtdoorzee persoonlijkheid met de “Southern Cross” op zijn hart. Helaas moest hij vandaag overwerken en ik moest mezelf tot een uur of half vier zelf bezig houden. De stad had ik al in de afgelopen dagen verkend en ik kwam niet verder dan rondhangen afgewisseld met goede koffie’s en eten. Ik bestudeerde de bevolking van Queensland en werd af en toe getrakteerd op een circusvoorstelling. Het is onmogelijk te beschrijven wat ik zo op een middag aan tatoeages, piercings, vreemde haardrachten en kleding heb gezien.
Om vier uur toosten we het eerst op een mooie avond. Het was goed om Greg weer te zien en hij had kaarten voor een Rugby Union wedstrijd geregeld. De Queensland Reds tegen de Auckland Blues. Na een paar pinten gingen we met de bus op pad en het weer was er ondertussen niet beter op geworden. Zoveel regen heb ik heel lang niet op mijn reizen gezien. Onze zitplaatsen waren niet overdekt dus we bleven maar onder de hoofdtribune staan.
Ik at mijn eerste vleespastei van deze reis en genoot van de wedstrijd. Natuurlijk gingen we na afloop de stad in om nog een paar biertjes te drinken. Een vreemde ervaring was het drinken van een pint water als de barkeeper denkt dat je dronken bent! Ja een pint water! Je dorst is dan wel een hoop minder maar het werkt wel!
Het werd later dan gepland en ik was bang voor morgen. De trein vertrekt om 06:30 uur en als ik er niet ben dan is mijn ticket verlopen. Mijn laatste foto is van half twaalf dus misschien zal het allemaal nog wel meevallen.
Ik had bijzonder goed geslapen en gedroomd. Met een glimlach op mijn gezicht werd ik wakker en ik maakte me op voor de tweede opwindende dag in Brisbane. Deze zou wel van een ander cultureel gehalte zijn maar al was hij maar half zo goed als gisteren met Cynthia dan zou ik al tevreden zijn.
Vandaag zou ik weer een oude bekende
ontmoeten en deze keer in de vorm van een drinkmaat uit Pattaya. Greg is een rechtdoorzee persoonlijkheid met de “Southern Cross” op zijn hart. Helaas moest hij vandaag overwerken en ik moest mezelf tot een uur of half vier zelf bezig houden. De stad had ik al in de afgelopen dagen verkend en ik kwam niet verder dan rondhangen afgewisseld met goede koffie’s en eten. Ik bestudeerde de bevolking van Queensland en werd af en toe getrakteerd op een circusvoorstelling. Het is onmogelijk te beschrijven wat ik zo op een middag aan tatoeages, piercings, vreemde haardrachten en kleding heb gezien.Om vier uur toosten we het eerst op een mooie avond. Het was goed om Greg weer te zien en hij had kaarten voor een Rugby Union wedstrijd geregeld. De Queensland Reds tegen de Auckland Blues. Na een paar pinten gingen we met de bus op pad en het weer was er ondertussen niet beter op geworden. Zoveel regen heb ik heel lang niet op mijn reizen gezien. Onze zitplaatsen waren niet overdekt dus we bleven maar onder de hoofdtribune staan.
Ik at mijn eerste vleespastei van deze reis en genoot van de wedstrijd. Natuurlijk gingen we na afloop de stad in om nog een paar biertjes te drinken. Een vreemde ervaring was het drinken van een pint water als de barkeeper denkt dat je dronken bent! Ja een pint water! Je dorst is dan wel een hoop minder maar het werkt wel!
Het werd later dan gepland en ik was bang voor morgen. De trein vertrekt om 06:30 uur en als ik er niet ben dan is mijn ticket verlopen. Mijn laatste foto is van half twaalf dus misschien zal het allemaal nog wel meevallen.
vrijdag 26 februari 2010
Australië, tropische stranden
Brisbane (Bunk Backpackers)
Om half zes stond ik opgewonden naast mijn stapelbed. Ik had redelijk goed geslapen maar ik voelde me een beetje onzeker om Cynthia weer te ontmoeten. Eigenlijk had ik haar maar twee avonden en één hele dag gezien in Japan. Toch had ik het gevoel dat er een binding was.
Toen ik de gordijnen van de dorm open schoof was het wel even schrikken! De regen kwam met bakken uit de hemel, en dat terwijl ik een tropisch paradijs op een “Bounty eiland” zou gaan bezoeken. Natuurlijk had ik me weer onnodig zorgen gemaakt of de bus me wel zou oppikken. Uiteindelijk bleken de onbegrijpelijke afkortingen op het stuk papier de naam van een winkel en een nummer van een bushalte aan Brunswick Street.
De regen nam geleidelijk af en voordat ik het eiland bereikte brak er een zwak zonnetje door. Op het achterdek van de snelle catamaran staarde ik in het steeds helder wordende water. Ik dacht na over wat er zou gaan gebeuren als ik op de steiger van het “Tangalooma Wild Dolphin Resort” zou staan.
“Zouden we gewoon doorgaan met de gesprekken op het punt waar we waren gestopt in Japan, of zou de grote stilte komen?”
Nog voordat ik het antwoord op mijn vraag had gevonden minderde de boot vaart en draaide een honderdtachtig graden om haar as. Op de steiger was geen spoor van Cynthia te bespeuren maar vreemd genoeg vielen alle zorgen van me af. Mijn ogen speurden de wal af en in de verte zag ik de kleine verschijning van Cynthia in een rap tempo dichterbij komen.
Het weerzien gaf me een goed gevoel en na de eerste voorzichtige gesprekken, misschien was het voor haar net zo ongemakkelijk als voor mij, gingen we richting het huis waar ze woont op het eiland. Het ontbijt van pannenkoeken smaakte me uitstekend en de gesprekken verliepen steeds natuurlijker en gemakkelijker. De zon was doorgebroken en we hadden een mooie dag voor ons. Van het maken van een plan kwam weinig! Ik vond alles in orde en we zouden wel zien wat we samen zouden gaan doen.
Ik werd voorgesteld aan de collega’s en we werden ingeschreven op lijsten voor verschillende activiteiten.
Tegen de middag was er plaats op een boot om de wrakken voor de kust te bezoeken en de vissen te voeren. Het is natuurlijk altijd fijn om op het water te zijn en samen met een goede vriend is het alleen maar beter. Het vreemde was het weer! We verlieten het strand met de zon hoog aan de hemel met hier en daar een wolkje. Binnen tien minuten stak er een flinke wind op en de wolken kregen zware grijze koppen. Nog voordat we weer op de vertrekplaats waren viel de regen als een douche uit de hemel. Ik borg mijn camera op in een waterdichte zak en hoopte er maar het beste van.
Het zou met dit weer wel moeilijk zijn om er een mooie dag van te maken! Maar zo plotseling als de regen was komen opzetten was ze ook weer verdwenen. We dronken een kopje koffie en kletsten over meer persoonlijke zaken. Het liep goed tussen ons en dat was een hele opluchting.
De tijd vloog om en de volgende attractie was met een grote vierwiel aangedreven vrachtauto/bus de binnenlanden in te gaan. Ook hier waren we op de lijst gezet en als er plaats was konden we mee. Ze zorgen hier voor vrienden van vrienden! De rit er naar toe was spectaculair de enorme zandduinen enorm indrukwekkend. Het plan was om hier op een plaat kunststof vanaf te razen. De duinen zijn meer dan tachtig meter hoog en er worden snelheden tot wel veertig kilometer per uur gehaald. En plat op je buik is dit heel hard! Ik was al bekend met dit fenomeen en ik dacht meer aan het zand in mijn onderbroek, haren en contactlenzen dan aan het naar beneden razen. Ik sloeg het dus maar over maar Cynthia kon er geen genoeg van krijgen.
De stevige bries speelde met het zand op de top van de duinen. Het was dus geen goed idee om de D700 mee naar boven te nemen, de waterdichte Olympus zou hier zijn werk wel doen. Het schieten van springende mensen was veel moeilijker dan ik dacht, maar het lukte me wel!
Het werd nu tijd voor een uurtje strand en dat was ook erg leuk. Strand in je eentje is niet leuk maar als je met iemand bent waarmee je goed overweg kunt is het erg leuk. We spetterden wat in het toch wel frisse water en zo kwamen we langzaam bij het einde van de dag. Fish & Chips voor het avondeten en toen verliet Cynthia me om haar wetsuit aan te trekken en zich voor te bereiden voor het hoogtepunt van de dag. Als verrassing en afsluiting van onze dag samen zou ik de wilde dolfijnen voeren.
Ik had droge kleren bij me want ik was gewaarschuwd dat ik nat zou kunnen worden. De zon ging onder en ik kreeg instructie van mijn kleine vriend. Rij vier, onder mijn echte voornaam! Jielus! Toen de dolfijnen allemaal waren gearriveerd en alles klaar stond begon het voeren. Het was honderd keer beter en interessanter dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Het was niet echt eng maar om zo’n groot beest uit je handen te laten eten geeft je toch wel een vreemd gevoel.
Ik kleedde me snel om op de pier en liep naar de veerboot die meteen na het voeren zou vertrekken. Op de steiger wachtte ik op Cynthia om afscheid te nemen. Ze moest eerst haar werk met de dolfijnen afmaken en opruimen. Toen ik haar in de verte zag aankomen kreeg ik het een beetje moeilijk en ik had het liefst aan boord gegaan. Ik ben nu eenmaal niet zo’n held in het afscheid nemen van mensen waar ik om geef. Het afscheid was moeilijk en we spraken af om te proberen elkaar weer in Azië te zien dit jaar. Op de terugweg staarde ik in het donker en zag de lichtjes van het resort langzaam vervagen. Mijn gedachten waren bij Cynthia, een heel bijzonder meisje.
Om half zes stond ik opgewonden naast mijn stapelbed. Ik had redelijk goed geslapen maar ik voelde me een beetje onzeker om Cynthia weer te ontmoeten. Eigenlijk had ik haar maar twee avonden en één hele dag gezien in Japan. Toch had ik het gevoel dat er een binding was.
Toen ik de gordijnen van de dorm open schoof was het wel even schrikken! De regen kwam met bakken uit de hemel, en dat terwijl ik een tropisch paradijs op een “Bounty eiland” zou gaan bezoeken. Natuurlijk had ik me weer onnodig zorgen gemaakt of de bus me wel zou oppikken. Uiteindelijk bleken de onbegrijpelijke afkortingen op het stuk papier de naam van een winkel en een nummer van een bushalte aan Brunswick Street.
De regen nam geleidelijk af en voordat ik het eiland bereikte brak er een zwak zonnetje door. Op het achterdek van de snelle catamaran staarde ik in het steeds helder wordende water. Ik dacht na over wat er zou gaan gebeuren als ik op de steiger van het “Tangalooma Wild Dolphin Resort” zou staan.
“Zouden we gewoon doorgaan met de gesprekken op het punt waar we waren gestopt in Japan, of zou de grote stilte komen?”
Nog voordat ik het antwoord op mijn vraag had gevonden minderde de boot vaart en draaide een honderdtachtig graden om haar as. Op de steiger was geen spoor van Cynthia te bespeuren maar vreemd genoeg vielen alle zorgen van me af. Mijn ogen speurden de wal af en in de verte zag ik de kleine verschijning van Cynthia in een rap tempo dichterbij komen.
Het weerzien gaf me een goed gevoel en na de eerste voorzichtige gesprekken, misschien was het voor haar net zo ongemakkelijk als voor mij, gingen we richting het huis waar ze woont op het eiland. Het ontbijt van pannenkoeken smaakte me uitstekend en de gesprekken verliepen steeds natuurlijker en gemakkelijker. De zon was doorgebroken en we hadden een mooie dag voor ons. Van het maken van een plan kwam weinig! Ik vond alles in orde en we zouden wel zien wat we samen zouden gaan doen.
Ik werd voorgesteld aan de collega’s en we werden ingeschreven op lijsten voor verschillende activiteiten.
Tegen de middag was er plaats op een boot om de wrakken voor de kust te bezoeken en de vissen te voeren. Het is natuurlijk altijd fijn om op het water te zijn en samen met een goede vriend is het alleen maar beter. Het vreemde was het weer! We verlieten het strand met de zon hoog aan de hemel met hier en daar een wolkje. Binnen tien minuten stak er een flinke wind op en de wolken kregen zware grijze koppen. Nog voordat we weer op de vertrekplaats waren viel de regen als een douche uit de hemel. Ik borg mijn camera op in een waterdichte zak en hoopte er maar het beste van.
Het zou met dit weer wel moeilijk zijn om er een mooie dag van te maken! Maar zo plotseling als de regen was komen opzetten was ze ook weer verdwenen. We dronken een kopje koffie en kletsten over meer persoonlijke zaken. Het liep goed tussen ons en dat was een hele opluchting.
De tijd vloog om en de volgende attractie was met een grote vierwiel aangedreven vrachtauto/bus de binnenlanden in te gaan. Ook hier waren we op de lijst gezet en als er plaats was konden we mee. Ze zorgen hier voor vrienden van vrienden! De rit er naar toe was spectaculair de enorme zandduinen enorm indrukwekkend. Het plan was om hier op een plaat kunststof vanaf te razen. De duinen zijn meer dan tachtig meter hoog en er worden snelheden tot wel veertig kilometer per uur gehaald. En plat op je buik is dit heel hard! Ik was al bekend met dit fenomeen en ik dacht meer aan het zand in mijn onderbroek, haren en contactlenzen dan aan het naar beneden razen. Ik sloeg het dus maar over maar Cynthia kon er geen genoeg van krijgen.
De stevige bries speelde met het zand op de top van de duinen. Het was dus geen goed idee om de D700 mee naar boven te nemen, de waterdichte Olympus zou hier zijn werk wel doen. Het schieten van springende mensen was veel moeilijker dan ik dacht, maar het lukte me wel!Het werd nu tijd voor een uurtje strand en dat was ook erg leuk. Strand in je eentje is niet leuk maar als je met iemand bent waarmee je goed overweg kunt is het erg leuk. We spetterden wat in het toch wel frisse water en zo kwamen we langzaam bij het einde van de dag. Fish & Chips voor het avondeten en toen verliet Cynthia me om haar wetsuit aan te trekken en zich voor te bereiden voor het hoogtepunt van de dag. Als verrassing en afsluiting van onze dag samen zou ik de wilde dolfijnen voeren.
Ik had droge kleren bij me want ik was gewaarschuwd dat ik nat zou kunnen worden. De zon ging onder en ik kreeg instructie van mijn kleine vriend. Rij vier, onder mijn echte voornaam! Jielus! Toen de dolfijnen allemaal waren gearriveerd en alles klaar stond begon het voeren. Het was honderd keer beter en interessanter dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Het was niet echt eng maar om zo’n groot beest uit je handen te laten eten geeft je toch wel een vreemd gevoel.
Ik kleedde me snel om op de pier en liep naar de veerboot die meteen na het voeren zou vertrekken. Op de steiger wachtte ik op Cynthia om afscheid te nemen. Ze moest eerst haar werk met de dolfijnen afmaken en opruimen. Toen ik haar in de verte zag aankomen kreeg ik het een beetje moeilijk en ik had het liefst aan boord gegaan. Ik ben nu eenmaal niet zo’n held in het afscheid nemen van mensen waar ik om geef. Het afscheid was moeilijk en we spraken af om te proberen elkaar weer in Azië te zien dit jaar. Op de terugweg staarde ik in het donker en zag de lichtjes van het resort langzaam vervagen. Mijn gedachten waren bij Cynthia, een heel bijzonder meisje.
Abonneren op:
Reacties (Atom)
