Nepal, Kathmandu op een zaterdagavond

Kathmandu (Hotel Marshyangdi), 14 november 2009

Het moet één van mijn slechtste nachten aller tijden zijn geweest!

Check-in om één uur en check-in om drie ‘s nachts, licht aan en licht uit, gillende ritssluitingen in de nacht! Na twee uur draaien en keren ben ik om half zes maar opgestaan en ben op pad gegaan. Om eerlijk te zijn heb ik me nog nooit zo slecht gevoeld.
Dat gevoel viel gelukkig van me af toen ik had ingecheckt en een broodje met een kop koffie had genuttigd. Het gevoel werd nog beter toen ik de rest van het team had ontmoet. Het waren niet door sport bezeten jonge mensen maar een uitgebalanceerde groep. Ik zat zelf in de middenmoot wat leeftijd betreft en dat was een heerlijk gevoel.
De vliegreis was niet anders als alle anderen en deze keer was ik ook weer heel blij om met beide voeten in Kathmandu op de grond te staan. De eerste indrukken deden me denken aan vorige reizen. Er hing een geur van gebakken uien in de lucht net zoals ik in Burma had geroken. De rest, de kleur van de lokale bevolking en de onsamenhangende rij gebouwen deed me weer aan Sri Lanka denken. In Thamel was het Khao San road in het kwadraat en zo was de cirkel rond en mijn eerste indrukken verwerkt.

De eerste gesprekken met mijn reisgenoten tijdens de late lunch waren positief en ik voelde me steeds beter op mijn gemak. Ook Joe, mijn kamergenoot, was een fijne ervaring. Ik had het zeker slechter kunnen treffen. Alles staat in het teken van de trek naar het “Annapurna Base Camp”. Er is voldoende gezelligheid maar die is wel serieus.

Dat was ook meteen te merken aan de opdracht voor morgen, om half zes opstaan want om klokslag zeven uur gaan we op pad.

Singapore, de dag van de waarheid

Singapore, 13 november 2009

Ik heb geslapen als een os! De volle strakke twaalf uur, mede door mijn vrij rustige bovenbuur van mijn stapelbed. Het eerste wat hij me verteld als ik opsta is de datum. Het is vandaag vrijdag de dertiende! Nu is het niet zo dat ik bijgelovig ben maar als je je toch al een beetje kwetsbaar voelt helpt het ook niet.
De helft van de hostel gasten doet zich tegoed aan het gratis ontbijt terwijl ik nog half versuft naar de douche loop. Zelfs mijn hotelzeepje van vorige week ligt nog op het smalle randje boven de deur. Het McDonald’s ontbijt wordt natuurlijk gevolgd door een lange sessie van de gezonde stoelgang op een super schoon toilet op de derde verdieping van een net geopend winkelcentrum.
En dan is het zover! Ik ga mijn laatste spullen ophalen bij “Adventure 21” en ik moet nog wat betalen. Bezweet en een beetje onwennig wordt ik door Alex en Richard begroet en er valt wat meteen wat van mij af. Wanneer even later Gordon binnenwandelt wordt het nog beter en een gesprek met twee klanten die net zijn teruggekomen uit Nepal is het laatste beetje wat ik nodig had. Als ik zo om mij heen kijk zou ik niet weten waarom het nu precies met mij verkeerd zou moeten gaan?
Met een plastic tas vol stukken van mijn uitrusting volg ik Gordon naar de overkant van de straat waar in de kelder het reisbureau is gevestigd die het allemaal heeft georganiseerd. Gordon zoekt nog een donsjack voor me uit en vol ongeloof kijk ik naar “nog meer” uitrusting! De zeven extra nachten worden geboekt en ik betaal met Amerikaanse Dollars, ik heb nog zoveel van dat spul dat ik er eigenlijk zo snel mogelijk vanaf wil. Ik ben bang dat de Amerikaanse Dollar in de toekomst nog verder in waarde zal dalen. Wat er nog over blijft na mijn bezoek in Nepal zal ik omwisselen in Singapore Dollars, waarschijnlijk om een aanbetaling voor volgend jaar te doen.
Er was ook nog één ding vergeten! Ik moest nog wat blikjes vis en zakken noten gaan halen.
“Nog meer bagage”, denk ik terwijl ik een flinke zucht slaak.
Het maakt weinig uit want de regen komt, zoals gewoonlijk rond deze tijd van het jaar, met bakken uit de hemel. Dan maar met een kleine omweg via de “Singapura Plaza” met haar Carrefour supermarkt terug naar het hostel. Tijdens het inkopen bedenk ik me dat instant noedels ook goed van pas kunnen komen voor het ontbijt. Het heeft niet lang geduurd voordat ik dit uit mijn hoofd zet.
“Niet nog meer bagage!”
“Wacht nu eerst maar eens rustig af!”
Over twee weken ben je een stuk wijzer en dan weet je ook precies wat je de volgende keer te wachten staat!
In het hostel zat een vriendelijke jongen aan tafel waar ik nog even snel een praatje mee maakte. Ryan had nog een paar dagen te gaan in Singapore en nam met open armen mijn uitnodiging aan om vanavond de stad in te gaan voor een paar biertjes.

Rond half zes gingen we op stap en we begonnen met een stevig bord Chinees eten. Daarna was het linea directa naar mijn favoriete terras voor een paar biertjes. Een prima voorbereiding voor mijn onwennige en onbekende reis naar het dak van de wereld.

Singapore, een nieuwe ervaring

Singapore, 12 november 2009

De dag dat ik op pad ga naar Nepal is eindelijk aangebroken. Toch is er iets vreemds met me aan de hand. Ik ben vandaag niet echt opgewonden om op pad te gaan! Misschien wordt het allemaal een beetje gewoon voor me? Misschien moet ik maar eens een paar maanden rustig aan doen?

Ik schaam me een beetje voor mijn eigen gevoelens. Voor veel mensen zou dit de reis van leven kunnen zijn, voor mijn gevoel is het gewoon een andere bestemming. Maar deze reis is voor mij toch ook heel anders! Ik ga voor het eerst, voor zover als ik me kan herinneren, op pad met een reisgezelschap. Allemaal vreemden met hetzelfde doel. Omdat ik altijd alleen op pad ga, met uitzondering van één reis per jaar met mijn vriend Tettje, voel ik me ook een beetje ongemakkelijk. Het slapen in een zes persoon dorm kan me niets schelen maar de kamer delen met één persoon die ik niet ken geeft een vreemd gevoel.
Ik ben sociaal genoeg, daar twijfel ik niet aan, maar er is nu geen uitweg! Geen nooduitgang! Niets! Ik moet nu deze reis tot een goed einde brengen. Er zijn zoveel onzekere en nieuwe factoren binnen deze trip dat ik er tureluurs van wordt. Een grote rugzak, een nieuwe camera met drie lenzen, winterkleding en nog veel meer. Ik ben me ervan bewust dat ik het zo snel mogelijk van me af moet zetten, maar dat is niet zo eenvoudig als het klinkt. Daarom ga ik er gewoon maar vanuit dat zaterdagochtend op het moment dat ik op de luchthaven het vliegtuig instap alles van me af valt.

Zelfs op donderdagavond loop in nog gespannen en vol twijfel door de straten van Singapore. Singapore lijkt me zelfs een beetje vijandig geworden. Ik wil vluchten maar ik realiseer me ook dat ik dan op de vlucht ga voor mijzelf en niet voor een denkbeeldige demon.

Zonder alcohol en vermoeid ga ik de terugreis naar mijn hostel aan. Oordoppen en slapen! Lang slapen!