Ierland, buiten Dublin

Malahide, 25 september 2009

En opnieuw een slechte nacht! Vraag me niet hoe het kan maar het gebeurd gewoon. Ik ben zo moe als een jachthond, val als een blok in slaap maar wordt de volgende ochtend wakker met een gevoel of ik net uit de nachtploeg kom.
Het was erg druk aan het gratis ontbijt. Rugzakartiesten met hoge stapels geroosterd brood en bergen cupjes jam en pakjes boter op hun borden. Voor mij was het ontbijt een paar koppen koffie en een leuk gesprek met een paar mensen uit Hong Kong en China.
Ik kon voorzichtig de balans van de eerste dag opmaken en mijn eerste indrukken verwerken. Dublin en Ierland zijn leuk! De mensen vriendelijk en het eten is er goed. De kosten liggen alleen hoger dan je verwacht en ik denk zelfs dat het verblijf in Ierland duurder is dan het verblijf in Japan. Jacobs Inn is een hostel dat ik kan aanbevelen. Schoon en redelijk geprijsd, op een goede locatie op de noordoever van de Liffe en niet te ver van het centrum.
Tijdens mijn eerste wandeling in de stad had ik het plan opgepakt om een dag in en dan een dag buiten Dublin te gaan wandelen. Vandaag gingen we dus de stad uit op weg naar “Malahide Castle”. Voor het kleine prijsje van € 2,30 ging ik met de trein naar Portmarnock vanwaar ik langs de kust naar het kasteel zou wandelen.
De zon vocht met het grijze wolkendek om een plaatsje aan de hemel en bij aankomst in Portmarnock begon de zon al aardig te winnen. Dat wil niet zeggen dat het warm was want ik liep met de muts op. De wind beet in mijn oren en het was redelijk fris. Al luisterend naar de aanwijzingen voor de wandeling en het verhaal over de geschiedenis van het kasteel uit mijn iPod liep ik door het verlaten Portmarnock.

Bij de beroemde “Portmarnock Links” aangekomen kon ik het niet laten om even de winkel van de golfbaan binnen te lopen om te kijken of er misschien een souvenir voor me bij was. En ik had geluk! Een prachtige terracotta wollen trui, met windvoering, was net afgeprijsd voor de fantastische prijs van € 37,50. Ik kon dit aanbod natuurlijk niet weerstaan.

De tweeëneenhalve kilometer van de golfbaan naar het stadje Malahide hadden me hongerig gemaakt en ook mijn horloge gaf aan dat het tijd was voor de lunch. Pubs en Guinness is waar Ierland beroemd voor is. Zo ook de pub van Gibney & Sons, alleen overgoten met een saus van gastvrijheid en vriendelijkheid. “Fish & Chips” voor € 9,95 met een pint Bullmers Cider om het weg te spoelen. Ierland op zijn best!

Mijn benen waren een beetje zwaarder geworden van het eten, en de pint cider, en langzaam ging ik weer op weg, nu naar het eindpunt van deze mooie wandeling, “Malahide Castle”. Het is niet een kasteel zo groot als uit de oude spektakel films maar een vierkante blok stenen in het midden van een schitterende tuin.

Desalniettemin was het bezoek de moeite waard. Binnen mag er absoluut niet worden gefotografeerd en daarom zullen jullie het moeten doen met de foto’s van de buitenkant.
Na het kasteel wilde ik de modelspoorbaan niet overslaan. Dat was een teleurstelling! Niet echt bijzonder, ik mocht er ook niet fotograferen en dat maakte het alleen maar slechter.
Na een mooie wandeling keerde ik vermoeid en voldaan weer met de trein terug naar Dublin waar ik natuurlijk een paar biertjes dronk. Het avondeten schoot er bij in want die Guinness is best zwaar en neemt al snel de trek bij je weg.

Om half elf deed ik mijn ogen dicht, hopende op een goede nachtrust.

Ierland, twee wandelingen is teveel

Dublin, 24 september 2009

Alweer een slechte nacht! Ik begrijp ook niet precies waarom maar ik had goed moeten slapen na het eten en een paar biertjes. Ik was ook doodop maar desondanks had ik toch weer een onrustige nacht gehad.
Ik wapende me met twee wandelingen op papier, én op de iPhone, en stapte na het ontbijt vol goede moed de koele ochtendlucht in. Bij de plaatselijke toeristen informatie, gevestigd in een oude kerk, hadden ze gisteren een tiental wandelingen voor me uitgeprint. De eerste die ik zou gaan lopen was “The Historic Northside”. Ik kan wel in details treden maar laat de foto’s maar voor zichzelf spreken.

Bijna aan het einde van de wandeling kwam ik langs een oude kerk die was omgevormd tot een “Super Pub”, zoals ze dat hier noemen. En het was een “Super Pub”. Het interieur was gerestaureerd en zelfs het orgel had een opknapbeurt gekregen. De donkere kelders waren zelfs omgetoverd tot trendy bars. Het was echt of je in de kerk was. “Beef and Guinness Pie” was de special of the day en ik kon het niet laten om die maar eens te proberen. Met een pint Lager natuurlijk.

Halverwege de tweede wandeling van de dag was mijn iPhone leeg en ik was gedwongen om de wandeling af te breken. Ik vond het niet erg want er stond alweer ruim tien kilometer op de teller. Twee wandelingen op één dag was dus echt te hoog gegrepen!

Vanavond was het een speciale avond. Guinness bestond om 18:00 precies 250 jaar. En voor deze gelegenheid zou de hele stad op stap gaan. Na een snelle douche was ik om kwart voor zes in de pub. Opnieuw “the Celt” om de simpele reden dat ik nog niet echt een andere bar kende. Ik was benieuwd wat er zou gaan gebeuren.
Een paar minuten voor zes ging de muziek zacht en om precies zes uur stond iedereen op en hief zijn glas.
“Happy Birthday Arthur”, klonk uit een honderd kelen in de pub en uit miljoenen kelen overal op de hele wereld.
De muziek ging weer aan en de Guinness stroomde non stop uit de ontelbare pompen. Tegen de tijd dat ik klaar was voor mijn avondeten was de keuken helaas al gesloten. Vroeger dan normaal omdat ook het keukenpersoneel zich in het feestgedruis wilde storten. Om elf uur ging het licht uit.

P.S.
Het is echt waar!
Guinness smaakt het beste in Dublin! Ik heb de hele avond het donkere vocht gedronken en ze smaakten uitstekend.
En voor mijn vriend Al, ik heb een speciaal T-shirt voor je veroverd. Kom het maar een keer ophalen.

Ierland, een vreemde mix

Dublin, 23 september 2009

Een slechte nacht slaap ging aan mijn vertrek vooraf. Te vroeg ging ik ook naar de luchthaven maar eenmaal in de trein viel die zware last, een gevoel van onzekerheid, weer van me af. In de trein ontmoette ik een oude bekende die met zijn viool onderweg was. Nadat ik had verteld dat mijn reis deze keer naar Dublin ging duurde het niet lang of de viool kwam tevoorschijn en een Iers volksdeuntje klonk door de trein, dit tot genoegen van de andere reizigers want na afloop klonk er een flink applaus.
Op Schiphol was het inchecken met behulp van de incheck-paal een fluitje van een cent. Niemand stelde vreemde vragen en binnen een minuut stond ik met de boardingpass in de hand voor de immigratie.
“Prettige reis”, klonk het uit de mond van de ambtenaar en ik had nu echt het gevoel dat ik op weg was naar Ierland.
Dublin? Wat zou deze wereldstad me allemaal in de komende week te bieden hebben? Bij Dublin denk je meteen aan duizenden kleine kroegen met live muziek. Maar het kan toch onmogelijk waar zijn dat de hele bevolking elke avond met elkaar in de kroeg zit?
Aer Lingus is een betere budgetmaatschappij, dat was ondermeer, of beter gezegd alleen, te merken aan boord. Je moest namelijk betalen voor je hapje en drankje en het waren prijzen die er niet om logen. Vier en een halve Euro voor een blikje bier van 33cl mag best duur worden genoemd! Voor de rest was het gewoon vliegen van A naar B.
Net voor de landing waren mijn batterijen van de GPS leeg en het scherm ging op zwart. Het kon me weinig schelen, ik wist nu dat mijn nieuwe Oregon 400t goed werkte. Zelfs in het vliegtuig had ik nog 60% ontvangst van de satellieten.
De regen daalde neer bij aankomst, ik hoopte dat het niet een voorteken was van wat me stond we wachten want Ierland en regen gaan samen als een woestijn en de brandende zon. Ik had nog wel zo gehoopt dat ik goed weer zou hebben. De rit naar het centrum van de stad ging met een gewone stadsbus. € 2,20 in plaats van de € 10,- die de Airport bus vraagt. Het eerste geld was uitgespaard!
Bij aankomst in “Jacobs Inn” keek ik mijn ogen uit. Dit was een hostel zoals ik later zelf zou willen runnen. Een “Vijf Sterren Hostel”, zoals ik het graag noem. Denk maar aan een drie sterren hotel met twee stapelbedden op de kamer, inclusief een TV en een mooie badkamer.
Eenmaal ingecheckt en ging ik meteen weer op pad om de voorbereidingen te treffen voor morgen. Kaarten en informatie ophalen, een beetje plannen en natuurlijk de eerste pint cider van vandaag. In de kroeg kreeg ik voor het eerst een beeld van de bevolking. Het was een beetje raar. Ze zagen er een beetje armoedig uit. Gymschoenen, trainingsbroeken en sweatshirts.
Tijdens mijn eerste wandeling door de stad werd ik meteen geconfronteerd met enorme uithangborden met Russisch en Pools. Waren er zoveel Oost-Europeanen hier? Er werd wel in een honderd verschillende talen om me heen gesproken maar dat hoor je in Amsterdam ook. Het zouden toeristen kunnen zijn.
Na een douche en korte wandeling ging ik voor mijn eerste maaltijd in “de Pub”, “de Celt” heette de Pub en de biefstuk was uitstekend. Het eten was niet echt duur vergeleken bij het drinken. € 12,- voor de maaltijd en € 5,-- voor een pint.

Vol en voldaan ging ik om half tien huiswaards. Morgen wordt het een drukke eerste dag.