Marokko, Ontgiften!

Marrakesh, 30/09/2008

Terug naar huis! Het zit er op! Na een aaneenrijging van tegenslagen als een kralenketting ben ik dan eindelijk op weg naar huis. De sfeer is jullie wel duidelijk, Marokko was een enorme tegenvaller. Om het toch zo goed, en eerlijk, mogelijk te analyseren zal ik bij het begin beginnen.
De vooroordelen die ik had zijn voor de helft uitgekomen. Diefstal, intimidatie en het gevoel van onveiligheid hebben mij de hele reis achtervolgd. Natuurlijk zijn er ook aardige en vriendelijke mensen in Marokko maar dat zijn dan wel meteen de vrouwen en een enkele man. Wat mij nog het meeste is tegengevallen zijn de bezienswaardigheden. Er is in Marokko niet zo heel veel te zien en wat er te zien is is veel van hetzelfde. Misschien heeft de Ramadan er mee te maken gehad maar het tekort aan interessante musea en het verbod om Moskeeën te betreden maakt de overige bezienswaardigheden wel heel erg dun gezaaid. Om eerlijk te zijn mis ik ook mijn lekkere koude biertje ‘s avonds na het douchen en voor het avondeten, 24 dagen zonder het gerstenat is de langste periode die ik mij kan herinneren.
Natuurlijk heeft mijn hardnekkige voedselvergiftiging (tien dagen) en gebrek aan vervoer rond het einde van de Ramadan er ook mee te maken gehad. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik het vervoer rond het einde van de Ramadan enorm heb onderschat.
Natuurlijk heb ik ook mooie en onvergetelijke ervaringen. De oude Romeinse nederzetting Volubilis en het kleine stadje in de bergen dat er naast ligt, Moulay Idriss. Achteraf gezien had ik hier een dagje langer moeten blijven maar dat is de koe in de kont kijken als hij al voorbij is. De forten langs de Atlantische kust met hun smalle steegjes en mooi zonsondergangen. Één zaak is wel intrigerend, de deurtjes van de oude stadjes in Marokko, in alle kleuren en maten. Hieronder vind je een aaneenschakeling van foto’s van die mooie deurtjes. Verder eigenlijk weinig. Uiteindelijk kom ik tot de volgende conclusie.

conclusie:

Het land als bestemming:
Is volgens mij persoonlijk een drama. Er is heel weinig te zien en wat je te zien krijgt is veel van hetzelfde. Smalle straatjes gevuld met de bekende toeristen rotzooi, leren tassen, nep juwelen met enorme stenen, grote tapijten en puntschoentjes. Misschien heeft het dorre droge landschap van september en/of de Ramadan ermee te maken maar het lijkt mij onmogelijk dat je hier in maart een mooi en interessant land aantreft.

Het openbaar vervoer:
Het openbaar vervoer is goed, wel aan de prijzige kant maar de gemiddelde snelheid ligt wel rond de 60/70 km/u. De Grand Taxi’s zijn een openbaring maar de Petit Taxi’s zijn moeilijk aan de meter te krijgen.Wat je ook vaak meemaakt als je alleen in de taxi zit is dat er een andere, Marokkaanse, passagier wordt opgepikt die aan het einde van de rit een kleinigheidje in de handen van de taxichauffeur drukt. Aan het einde van de rit moet jij dan wel het gehele bedrag wat op de meter staat afrekenen.

Het eten:
Is me verschrikkelijk tegengevallen. Het lijkt wel of er één menukaart is gedrukt in Rabat en dat die kaart naar elk restaurant in Marokko is gestuurd. Hier heeft de Ramadan zeker geen invloed op want de menukaarten staan buiten in raampjes en op schoolborden. Het menu bestaat overal, waar ik ben geweest en wat ik heb gezien, uit een stuk of drie salades. Vier of vijf Tajines (Aardewerken potten met vlees en groenten er in), dezelfde hoeveelheid gerechten met Couscous en dezelfde vulling als de Tajines. Een paar gril gerechten, kip, rund, geit en lam. De toetjes zijn sinaasappel met kaneel, vers fruit en een paar verschillende ijsjes. Dit wordt dan nog aangevuld met alles wat je in een Italiaans restaurant zou verwachten. Je hoeft dus niet om te komen van de honger maar er zaten wel verschrikkelijk veel witte gezichten bij de McDonalds elke avond.

Het drinken van een biertje:
Een biertje is héél moeilijk te vinden. Zelf heb ik slechts één keer reclame voor Heineken gezien. Dit is dus geen land om ‘s avonds lekker na te genieten met een heerlijk koud biertje. Waarschijnlijk vloeit het in de vijf sterren resorts wel rijkelijk.

Het overnachten:
Ik heb in verschillende hotelletjes geslapen en dat is me meer dan meegevallen. In alle gevallen waren ze schoon en wanneer ik inclusief ontbijt had was het ontbijt altijd goed verzorgd, en wat belangrijker is ook erg lekker.

Wat kost het allemaal?
Marokko is gemiddeld geprijsd. Je kan voor € 35.- p.p.p.d., op basis van twee personen redelijk goed rondreizen. Een mix van dure en goedkope hotels, lokaal en soms bij een goed restaurant gegeten, maar geen biertjes drinken en zonder excursies. Het kan nog wel goedkoper als je afdaalt in het goedkopere segment van hotels dan kan je zelfs voor € 50,- per dag met twee personen door dit schitterende land reizen.

Kom ik hier nog wel eens terug?
100% zeker niet, het land is enorm tegengevallen en misschien dat je met een georganiseerde rondreis/strandreis plezier kan hebben maar mij heeft het als onafhankelijk solitaire reiziger weinig kwaliteit voor mijn geld gegeven. De twee grootste tegenvallers zijn voor mij persoonlijk.
Het gevoel van onveiligheid, vooral ‘s avonds en het ontbreken van lekker eten.



Dat was Marokko en nu op weg naar mijn volgende bestemming is Azië. Kuala Lumpur voor de MotoGP.

Marokko, Elk nadeel heeft zijn voordeel

Marrakesh, 28/09/2008

Na twaalf dagen in een één en een halve ster hotel in Marrakesh ben ik weer bijna de oude. Tijd was er genoeg om een mooie titel voor dit verhaal te bedenken. Aan het einde kwam ik op de proppen met de, volgens het volk van Nederland, mooiste uitspraak van de grootste voetballer die ons kikkerlandje ooit heeft voortgebracht, namelijk Johan Cruyff.
Jaren geleden zijn zijn uitspraken allemaal opgezocht en gedocumenteerd en heeft men de Nederlandse bevolking gevraagd wat zij de mooiste uitspraak vonden.

Dit zijn dus volgens U de vijf mooiste uitspraken van Johan Cruyff:
1. Elk nadeel heeft zijn voordeel
2. Als wij de bal hebben, kunnen zij niet scoren
3. Het geeft niet als de tegenstander doelpunten maakt, zolang jij er maar eentje meer maakt
4. Je snapt het pas als je het begrijpt
5. Italianen kunnen niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen

Nu naar de uitleg van de titel!
Ik heb geslapen, gegeten, gelezen, gecomputerd en computerspellen gespeeld. Ik kan met oprechtheid zeggen dat ik me sinds heel lange tijd niet zo uitgerust heb gevoeld, het is gewoonweg heerlijk om weer helemaal uitgerust te zijn en klaar voor mijn volgende twee reizen. Al dat liggen en slapen heeft me ook aan het denken gezet, “zal ik niet eens een beetje rustiger aan gaan doen?” Zei je zelf niet ooit, “het moeilijkste van reizen is het accepteren dat je niet alles van de wereld kan zien?” Inderdaad, ik speel nu met de gedachte om een beetje rustiger aan te gaan doen. Drie à vier reizen per jaar is voldoende en dan heb ik tussendoor voldoende tijd om te rusten en wat veel belangrijker is, om tot rust te komen

Vandaag probeerde ik dus een kaartje te kopen voor de bus die maandag, morgen dus, die om 11:15 naar Ouarzazate vertrekt, omdat het nu tijd wordt om richting Nador te gaan. De slaperige jongen achter het loket zette de computer aan en na een opstart tijd van een minuut of vijf fluisterde hij, “full”. Natuurlijk verwachtte ik wat meer informatie en vroeg naar de andere vertrektijden.
“06:30 full, 17:00 full”, vervolgde hij terwijl hij het slaapzand uit zijn ogen wreef.
Terwijl hij naar mij opkeek vroeg ik hem. “and Tuesday?”
Het toetsenbord ratelde en terwijl het leven in hem terugvloeide zei hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 full”.
“And wednesday?”, vervolgde ik vol ongeloof.
Opnieuw ratelde het toetsenbord en met een brede glimlach antwoordde hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 full”.
Ik kon mijn oren niet geloven en vroeg, “Thursday”.
Het bekende ritueel en met een teleurgesteld gezicht zei hij, “06:30 full, 11:15 full, 17:00 four seats empty”.
Verward nam ik de informatie in me op. Wat was dit nu weer? Donderdag was veel te laat om verder te reizen. Ik wilde namelijk zondag op zijn laatst in Nador arriveren. OK, nu was het tijd om spijkers met koppen te slaan! Ik bestookte de medewerker van het CTM busbedrijf met de moeilijkste vraag die hij waarschijnlijk ooit in zijn leven bij het bedrijf had voorgeschoteld gekregen.
“What seat do you have for me on a bus to the north?”
Hij liet de vraag op zich inwerken en krabde eens in zijn dikke zwarte haarbos, hij was nu 100% wakker en kon aan de gang met deze 64.000 Euro vraag :). Aan het geluid van het ratelende toetsenbord kon ik afleiden dat hij flink aan het werk was. Na een minuut of vijf ratelen en met een paar kleine zweetpareltjes op zijn voorhoofd keek hij verlost op. Een smalle glimlach op zijn mond verraadde dat hij deze opdracht niet prettig had gevonden.
“Wednesday 07:00 to Casablanca, two seats” zei hij nors terwijl hij het zweet van zijn voorhoofd veegde.
Dat was het dus, ik wilde helemaal niet naar Casablanca en om eerlijk te zijn was ik Marokko nu helemaal zat. Ik had het gevoel dat deze reis vanaf het begin een aaneensluiting van tegenslagen was. Terug op de kamer keek ik eerst voor de grap maar eens op de website van een Budget Luchtvaartmaatschappij. Ongeveer € 70,- voor een enkele reis van Marrakesh naar Düsseldorf (Weeze) (NRN), nadat ik een minuut of vijf had nagedacht over mijn situatie en Marokko boekte ik de terugreis.
Dat was het dus! Mijn reis naar Marokko was voor mij afgesloten en ik had weer zekerheid over de komende twee weken. Morgen nog een dagje de stad in en dan zit het er op. Ik hoop dat ik weinig tegenslag heb met de terugreis, maar het zal me niet verbazen als het hier ook weer tegen zit.

Marokko, terug op de rails

Marrakesh, 24/09/2008

Met frisse moed en een lichte koorts stapte ik de opgewarmde stad binnen, mijn neus vulde zich met de warme geur van verschraalde urine.
“Welkom in Marokko”, dacht ik bij mezelf.
Vandaag moest het er maar van komen want ik heb geen trek om nog een paar dagen in bed te liggen. Een korte lijst van taken zat er in mijn hoofd en de eerste was simpel genoeg. Het uitzoeken wat de vertrektijden zijn van de bus naar Ouarzazate en vanwaar de bussen vertrekken. Het was al moeilijk genoeg om het kantoor van de CTM te vinden in deze nieuwe wijk van Marrakesh waar alle gebouwen in de kleur van terracotta zijn geschilderd. Het logo was voor een deel van een seconde op mijn netvlies en dat kwam me bekend voor, het Arabisch kon ik natuurlijk niet lezen. De bus vertrekt om 07:30, 11:15 en 17:00, dat viel mee en de bus van 11:15 zou het wel doen voor me. Voor een moment twijfelde ik of ik een kaartje zou kopen voor de bus van morgen en mijn vraag aangaande bezetting werd met voorzichtigheid en fluisterend beantwoord.
“Every bus very full, many people want to go to Ouarzazate”, knipoogde hij.
“No problem, I will take a bus from the main busstation”, lachte ik hem toe.
Ik hoorde het klikkende geluid van het toetsenbord van zijn computer en nog voordat ik buiten was riep hij me terug. Met een geruststellend gezicht vertelde hij dat er voor morgen nog plaats genoeg was. Er waren waarschijnlijk plaatsen geannuleerd waar hij niets van wist.
“Ja ja”, lachte ik in mijzelf, “waar heb ik dit eerder gehoord?”
Één opdracht was met succes uitgevoerd en nu op weg naar de tweede! Eens kijken of ze iets weten over het bevestigen van mijn vlucht terug naar Nederland.
Dat werd dus een heel ander verhaal! Bij “Royal Air Maroc” wilden ze me niet helpen ondanks dat “Atlas Blue” een dochtermaatschappij is. Bij een reisbureau waarnaar ik werd verwezen kreeg in maar één oplossing voorgeschoteld. Ga maar naar de luchthaven!
“Are they open?”, vroeg ik.
“I don’t know”, was het antwoord.
“Can you make a phonecall for me?”, vroeg ik beleefd.
“I don’t know”, was opnieuw het antwoord.
Steeds als er een nieuwe medewerker van het reisbureau arriveerde moest ik mijn hele verhaal opnieuw vertellen. Een snelle glimlach en weg waren ze weer. Na vijfenveertig minuten als een leraar Engels te hebben fungeert gaf ik het maar op en maakte aanstalten om weg te gaan. Nu kwamen er drie tegelijk in actie en ik moet eerlijk toegeven dat ik zag dat het meisje een heerlijk lichaam heeft toen ze naar het kopieerapparaat liep met mijn e-Ticket. Een telefoonnummer werd op mijn ticket geschreven en ik moest van de week maar even bellen.
“Thank you very much”, zei ik nederig en ik was klaar voor vandaag, ik kon het oude centrum van Marrakesh gaan ontdekken.
Het duurde echter niet lang en ik voelde me weer volledig ontspoord. Mijn knieën en andere gewrichten deden pijn. Het water gutste uit mijn lichaam en ik had moeite om mijn lichaamsvloeistoffen aan te vullen. Toch zette ik door want ik wilde vandaag wat van Marrakesh zien.
Na een wandeling van ruim negen kilometer had ik drie foto's geschoten! Jullie begrijpen al wat er aan de hand was? Vandaag was een korte film van wat ik tot nu toe in Marokko had gezien. Het was allemaal weer veel van hetzelfde. Na ruim drie uur viel ik doodvermoeid op mijn bed en dacht na over de komende twee weken. Één ding staat als een paal boven water, ik ga eerst uitzieken en daarna zie ik wel welke richting ik op ga. Ik wil tenslotte fit zijn voor mijn reis naar Taiwan. Vorig jaar heb ik ook een reis naar Laos moeten afzeggen wegens de griep. Voor nu blijf ik dus een paar dagen op de plaats met goed eten en paracetamol tegen de griep.

Dat is nu echt “Travels and Troubles”.

Even een motor uitwisselen!