Macau, op weg naar de eilanden

Macau, 11/04/2008

Omdat ik pas om half tien uit mijn bed kwam had ik niet een heel lange dag voor me. Het weer was net als gisteren en ik denk ook net als morgen. Het begint met een dichte mist waar een heel klein beetje water uit valt. Na de middag klaart het op en breekt de zon af en toe door. Aan het einde van de middag is het op de grond heiig en de lage bergtoppen én de toppen van de wolkenkrabbers steken in de laaghangende bewolking. Zo ook vandaag.
Onder het ontbijt ging ik door de LP en besloot om vandaag Taipa eiland te gaan bezoeken. Het was geen echte lange tocht en dat paste precies bij de tijd die ik vandaag nog te besteden had. Bus nr. 33 ging naar het eiland en nog voordat hij bij het Taipa dorp was stapte ik wegens de drukte in de bus uit. Het was hier vreemd! Een mix van Hong Kong en Singapore met een onbekende beklemmende sfeerals in de film Bladerunner. Treurige hoogbouw heel dicht op elkaar gebouwd zonder plaats voor enig groen. Veel winkels op de begane grond waren leeg of de ramen waren afgeplakt. Het ging hier dus niet zo goed als er werd verteld.
In het oude dorp was het een héél klein beetje anders. Wat vroeger de baai was geweest was nu aan de zee ontnomen land. Er waren gewoon twee dammen tussen de eilanden Tapai en Coloane aangelegd en het land daartussen opgespoten. De planning had wel rekening gehouden met de history van Taipa en een kunstmatig meer moest je het oude gevoel van een havenplaats geven. Helaas was dit niet gelukt. Waar je vroeger naar de schepen op de ree stond te kijken keek je nu naar het nieuwe Venetian Resort. Een kopie van Venetiaanse huizen inclusief het St. Marco plein en de gondels.
Nadat ik een paar kleine tempels en het Museum of Taipa en Coloane History had bezocht vond ik het genoeg en zocht de heuvel op die vroeger bijna het hele was geweest. Onderweg passeerde ik nog de Church of our Lady of Carmel en bekeek de huizen van het Taipa House museum. Allemaal wel aardig maar met de hoogbouw op de achtergrond en de geluiden van bouwplaatsen in de verte namen veel van de sfeer weg.
De wandeling rond de berg was leuker dan verwacht, het had jammer genoeg geen nut om naar de top te lopen omdat die toch in de mist lag. Er stond op de terugweg nog één tempel op de lijst maar die kon ik niet bezoeken omdat hij voor een privé aangelegenheid was gesloten. Na een flinke wandeling nam ik de bus weer terug naar Macau.
Het was al redelijk laat en het werd tijd om te douchen en te eten. Mijn maaltijd nam ik nu in een restaurant zonder een menukaart in het engels maar wel met plaatjes en nummers. Een foto zegt meer dan een duizend woorden! Ik koos nummer 512 en dat bleek witte rijst met Paksoi en gebraden varkensribbetjes te zijn. Het smaakte me goed maar ik was wel steeds bang dat ik op een botje zou bijten en dan een vulling of een kroon zou verspelen. Gelukkig ging het allemaal goed.
Een lange avondwandeling maakte een perfect einde aan deze mooie dag. Toen ik onderweg een kleine winkel passeerde kocht ik nog twee flessen bier om heerlijk op de kamer van te genieten. Om half twaalf deed ik het licht uit. Morgen gaan we wandelen en het noorden van Macau en de poort naar China bezoeken.

Macau, een drukke eerste dag

Macau, 10/04/2008

Het was erg donker buiten toen om half acht de wekker begon te piepen. Er lag een flinke deken mist over het kleine dichtbebouwde schiereiland. En dat was het, erg dicht bebouwd, veel meer dan ik me kon herinneren. Na een douche en een laatste blik in de Lonely Planet begaf ik me op weg naar het beginpunt van de wandeling die vandaag op het programma stond. Het Largo de Senado, een plein in het centrum, was het startpunt van de wandeling en het toeval wilde dat hier ook een vestiging van de gouden bogen was waar ik mijn ontbijt kon nuttigen. Zoals zo vaak is hier weinig van mijn gading dat ik ’s morgens kan eten, er zijn wat banketbakkerijen maar ik ben nu eenmaal niet zo’n zoetekauw dus die broodjes laat ik voor later als het koffietijd is.
Na het broodje ei met een bakkie koffie ging ik dus op pad door de optrekkende mist naar de rand van het plein. Ik wil jullie niet opzadelen met een saai verhaal over alles wat ik heb gezien dus vertel ik alleen maar over dingen die ik echt de moeite waard vond. Onderaan dit verhaal staat de complete lijst van attracties die ik heb bezocht.
Na de gewone plaatjes te hebben geschoten op en om het plein liep door smalle steegjes en straatjes via een omweg naar het Lou Kau Mansion. Het is een schitterend en goed bewaard gebleven Kantonees huis uit 1889. De opdrachtgever was een rijke bankier die hier zijn bijvrouwen onderbracht, een pikant detail in dit huis is dat het geen keuken heeft. De bankier verwachte van zijn bijvrouwen wel wat anders dan een goed gedekte tafel ;). Het viel wel op dat ik de enige bezoeker in dit bijzondere gebouw was.
Nu werd ik weer de drukte in geleid en naar de attracties ging die geen enkele toeristische stadstoer oversloeg. Het Monte Fort en de ruïnes van de Church of St. Paul, de kerk is het aangezicht van Macau en het Bureau voor Toerisme van Macau én de grootste trekpleister voor de toeristen. Het was erg druk en natuurlijk waren er veel toeristen uit China. Voor die Chinezen is Macau het buitenland en ze zijn erg opgewonden en luidruchtig als een groep kinderen op schoolreis. Hier had ik ook mijn eerste kennismaking met een openbaar toilet en ik wist nu zeker dat ik in China was. Chinezen zijn opstandig, misschien onbewust, en ze trekken zich niets aan van regels en verboden. Roken en spuwen doen ze overal en het muntje gooien naar een plat oppervlak is een nationale sport of bezigheid geworden. Wel vreemd en oneervol in een tombe, waar overblijfselen van vroegere bewoners wordt bewaard, onder de ruïnes van een kathedraal.
Een noedelsoepje met wonton’s zou er wel ingaan want het was tenslotte al bijna twaalf uur. Dit eettentje had ik gisteren ontdekt en na even rondkijken wist ik ook wat ik de volgende keer zou eten. Ik had namelijk wat groente én fruit nodig. Na deze korte stop, waarbij ik weer wat energie had opgedaan, slingerde ik door de smalle straatjes naar het Pawnshop Museum en dat was ook een openbaring. Het verpanden van goederen is niet zo bekend in onze cultuur maar bij de Chinezen is het de gewoonste zaak van de wereld. De jongedame in het Pawnshop Museum vertelde dat de bevolking hier van alles verpande. Goud en zilver maar ook kleding en meubilair, eigenlijk alles wat de pandbazen dachten te kunnen verkopen als de pandbrief niet op tijd was terug betaald.
Ik verliet nu het drukke gebied en dwaalde door de Rua Central naar het zuiden. Links en rechts zijn er een paar pastelkleurige kerken en andere gebouwen te zien. Bij aankomst aan het einde van de straat kwam ik op een druk plein terecht dat precies tussen de A-Ma tempel en het Maritime Museum ligt. Hier was het nog voller met Chinezen dan bij de Church of St. Paul. Hier wordt de godin A-Ma aanbeden, de Chinese naam voor deze god is Tin Hau. Toen de Portugezen hier arriveerden vroegen ze naar de naam van de plaats en ze kregen te horen van de Chinezen dat ze nu in A-Ma Gau waren, dit betekend in het Kantonees “De baai van A-Ma”. Dat werd op zich weer een beetje door de Portugezen verbasterd en dat kennen wij nu als Macau (MaGau).
Als er één museum vandaag de moeite waard was dan was het het Maritime Museum. Een mooie collectie over de zeevaart rond en van Macau. De geschiedenis van tweeduizend jaar oude jonken tot aan de modernste veerboten die tussen Hong Kong en Macau varen staan hier tentoongesteld. Mooie diorama’s van het oude Macau en de ontdekkingsreizen van de Portugezen staan mooi uitgestald. Ook het kleine aquarium is een blik waard.
Rustig slenterde ik terug naar mijn hotel. Mijn dag zat er voor vandaag op en ik wil geen schatting maken van de kilometers die ik vandaag heb gemaakt. Mijn benen doen pijn en dat gebeurt meestal als er aardig wat is gelopen. Vanavond ga ik nog wat in het donker rondlopen om de extravagante verlichting van de casino’s te bekijken. Misschien loop ik nog wel tegen een fatsoenlijk eethuis aan?
Casino avond! Natuurlijk wilde ik ook de casino’s van binnen zien nu ik hier was. Ik ben geen gokker maar kijken kost niets. Ik was al aardig bekend met de straten in de buurt dus liep ik meteen naar het Ponte 16 Resort. Onderweg een bordeel passerend met een dozijn meisjes binnen die meteen opvlogen toen ze een blanke zagen voorbij komen. Helaas voor de dames had ik wat anders gepland voor vanavond.
De casino’s zijn hier zo overweldigend dat het onmogelijk is om uit te leggen. Speeltafels zover het oog reikt met een diversiteit aan spelen. Baccarat, Black Jack, Caribische Poker en een spel met drie dobbelstenen waarvan ik de naam niet kon ontdekken. Natuurlijk ontbraken ook de slotmachines niet en op één van die gekoppelde automaten stond een jackpot van ruim 221.000 MOP (ongeveer € 18.500). Dat zijn tenminste prijzen! Het was heel interessant om dit allemaal aan het werk te zien.
Vanhier zou ik naar de strip dwalen om nog wat meer van dat extravagante gokwerk te bekijken. Het geluk was aan mijn zijde toen ik op puur gevoel voor de deur van een lokaal restaurant belandde. Een menukaart in het engels en wat ik las sprak me wel aan. Binnen waren er een tiental zitjes waar negen (vrijgezelle) mannen zaten te eten met hun gezicht allemaal naar de tv gericht, ik sloot me bij hun aan en probeerde wat van de Chinese soap opera te begrijpen. Gebakken noedels met varkensvlees en groenten. Ik had geen idee wat me te wachten stond maar toen het eten arriveerde liep het water me meteen in de mond. Ik zou hier nog wel vaker gaan eten!
Aangekomen bij het Grand Lisboa Casino was het nu tijd om naar binnen te gaan. Eenmaal binnen in het casino kon ik mijn ogen helemaal niet meer geloven. Als ik het Ponte 16 Resort een acht als rapportcijfer had gegeven dan zou het Grand Lisboa Casino een zestien plus krijgen. Hier waren moeite noch kosten gespaard om het meest luxueuste casino van Macau uit de grond te stampen. Dit is gewoon niet uit te leggen en ik zal het ook niet proberen! Kijk hier Grand Lisboa Casino maar voor de website!
Met een ijsje in de hand ging ik op pad naar mijn hotel. Het was een hele fijne interessante dag geweest en ik had het weer beregoed naar mijn zin om onderweg te zijn. Ik weet nog niet zeker wat ik morgen ga doen, dat zal van het weer afhangen.

Deze plaatsen heb ik vandaag bezocht:
01. Het postkantoor uit 1931
02. Museum of the Holy House of Mercy
03. Church of St. Dominic
04. Lou Kau Mansion
05. Het Monte Fort
06. Church of St. Paul
07. Pawnshop Museum
08. Church of St. Augustine
09. Dom Pedra V Theatre
10. Churche of St. Lawrence
11. Largo do Lilau
12. Moorish Barracks
13. Maritime Museum
14. A-Ma Temple
15. Ponte 16 Resort
16. Grand Lisboa Casino

Macau, welkom in Macau! Geen bagage in de bus!

Macau, 09/04/2008

Als er één bier is dat je gegarandeerd een kater geeft dan is het Singha bier. Met een hoofd als een heiblok en een vijfentwintig centimeter lange spijker er doorheen werd ik na een uiterst onrustige nacht om vijf uur door de wekker gewekt. Ik weet het, ik had beter niet uit kunnen gaan gisteren. Maar ik had het nu eenmaal aan de danseressen beloofd dat ik nog zou komen kijken, het was de derde avond van de danswedstrijd. Daarna dronk ik nog twee biertjes met blinde Kees en om twaalf uur ging ik netjes, met een tasje vol McDonalds heerlijkheden, naar huis. Om kwart over twaalf was het licht uit!
Gelukkig heb ik nooit een ochtendhumeur zolang er niemand aan mijn hoofd zeurt. Na een douche en een laatste controle van mijn e-mail gooide ik de 47 liter Cerrotorre rugzak op mijn rug en stapte de deur uit. Er waren de bekende kleine twijfels over dingen die ik me niet kon herinneren dat ik ze had gepakt. Ik liet ze maar voor wat ze waren en met mijn hoed in mijn hand reed ik achterop een motortaxi naar het busstation. Ik had opnieuw voor de bus gekozen omdat ik licht reis en dat het goedkoop en betrouwbaar is. De reis naar de luchthaven duurt nu nog maar iets langer dan anderhalf uur en als de weg helemaal gereed is dan zal er nóg wel wat tijd af gaan.
Eerst snel inchecken, en daar stond me een hele aangename verrassing te wachten. Er was nu een speciale balie voor reizigers zonder bagage om in te checken. Ik was zo vroeg dat ze zelfs nog geen gate wisten maar dat was geen probleem. Nu ik toch nog genoeg tijd over had wilde ik eerst eens gaan kijken vanwaar de bus nu wel naar het busstation in Pattaya vertrekt. Er was informatie dat de bus op level 1 bij uitgang 7 zou vertrekken. Ik keek eens goed rond en zag niets dat er ook maar op wees dat er vanaf hier een bus zou vertrekken. Mijn onderzoekende blikken bleven niet onopgemerkt en een blanke man stond op en sprak me aan.
“Bent u op zoek naar de bus naar Pattaya?”, vroeg hij.
“Eh, ja om eerlijk te zijn, maar niet voor vandaag”, antwoordde ik.
“Nou dan bent u goed, ik ben verteld om hier te wachten totdat er iemand mij komt halen”, vertelde hij.
“Bedankt, dan weet ik genoeg”.
We spraken nog wat over andere zaken dan de bus en even later ging ik op weg naar de vertrekhal.
Dit is dus de plaats voor de bus van de luchthaven naar Pattaya! Op level 1 staat naast uitgang nummer 8 een balie voor de regeringsbus en die kost 106 Baht. Links van uitgang 7 staan een paar stoelen, daarnaast de Tourist Police balie blijf je wachten totdat je wordt gehaald. De bussen gaan per maatschappij om en om op het hele uur. Ik kom hier later nog op terug.
Voor de rest verliep de reis naar Macau vlekkeloos zoals verwacht. Een rustige vlucht met alleen wat mist aan het einde bij de landing. Het weer was erg grauw in Macau. Bij aankomst werd er meteen geld uit de muur getrokken en daar stond ik dan met drie biljetten van 500 Patacas. Ik had geprobeerd uit te rekenen wat ik nodig zou hebben deze week maar de rekensom was ergens halverwege in mijn hersenen blijven hangen en ik had eerlijk gezegd geen idee hoeveel geld ik nu in mijn handen had. Wat ik me wel realiseerde was dat er geen enkele buschauffeur van een biljet van 500 klein geld zou terug geven.
Aan het andere einde van de aankomsthal was er een kleine bank waar ik zou kunnen wisselen. Mooi niet! Een vriendelijk doch dringend “Nee” viel mij ten deel en ik werd doorverwezen naar een andere bank aan de overkant. Daar wisselde de goedlachse Chinese baliemedewerkster een biljet van 500 voor vier van 100 en tien van 10 Patacas. Dat was dus opgelost en ik nam opnieuw mijn plaats in in de rij mensen die op de bus stonden te wachten. Bij de eerste bus die stopte zag ik een bordje, “Alleen gepast geld!” Daar ging ik dus voor de tweede keer naar de kleine bank en deze keer om een briefje van 10 om te wisselen voor muntjes.
Het was een beetje omslachtig geweest maar ik was nu klaar om de stad in te gaan en mijn hotel te gaan zoeken. Er stond nog een andere man in de rij die duidelijk dezelfde problemen als ik had. Gelukkig kwam er hulp in de vorm van Michael, een lokale jongen die voor een luchtvaartmaatschappij werkte en die service hoog in zijn vaandel had staan. Er werd van alles en nog wat uitgelegd en we kwamen tot de conclusie dat we met zijn drieën in de bus zouden stappen waarna hij ons even op de rails zou zetten.
Toen eindelijk na ruim een uur de bus arriveerde kon ik mijn oren en ogen niet geloven. Wij werden geweigerd in de stadsbus omdat we bagage bij ons hadden! Wat hadden ze dan verwacht? Wij waren aangekomen op de internationale luchthaven van Macau, dan was het toch niet zo vreemd dat we bagage bij ons hadden? Het was “Nee” en het bleef “Nee”. Uiteindelijk bleef er niets anders over dan een taxi te nemen!
Macau is nu ook weer niet zo groot dus de taxi was redelijk geprijsd en voor nog geen € 5.-- stonden we in het centrum van de stad. Mijn hotel was zo gevonden maar het probleem was alleen dat het er aan de buitenkant niet uitzag. Voor de zekerheid liep ik toch nog maar even naar binnen. Nog voordat ik op de tweede etage bij de receptie was aangekomen had ik de eer om bij enkele openstaande deuren naar binnen te kijken. Nee, dit was het dus duidelijk echt niet. Dit was een origineel Chinees kosthuis. Papierdunne muren met vliegengaas aan de bovenkant. Ik moest dus op zoek naar een alternatief. Gelukkig wist Michael wel een paar hotels in de buurt maar hij was niet bekend met de prijzen.
Nadat ik drie keer “Vol” had gekregen was het bij het “East Asia Hotel” raak. Een mooie kamer die licht overprijsd is maar wegens de ligging toch werd geaccepteerd. Ik was klaar voor vandaag en de missie was geslaagd. Ik had voet gezet op Macau en had een bed voor de komende week. Buiten nam ik afscheid van de jongens en trok in mijn eentje de stad in. Ik was moe en kon me slecht oriënteren. Ik had honger en het zweet liep met stralen uit mijn lichaam.
Niets zag er ook maar bekend uit, een noedelsoep stilde de trek en een korte wandeling bracht mijn lichaam tot rust. Er was één ding wat ik mij nog wel van Macau herinnerde. Er was een tekort aan restaurants met Engelstalige menukaarten. Er was zelfs een tekort aan restaurants in het algemeen. Er zal nog even in de LP moeten worden opgezocht waar we morgen gaan eten.
Een korte avondwandeling bewees weer hoe anders een stad er in het donker uit kan zien. Totaal gedesoriënteerd liep ik door de donkere smalle straten, Het Ponte 16 Resort was het enige punt waar ik me op kon richten. Twee broodjes en een colaatje stilde de grootste trek. Ik wilde vroeg naar bed en een beetje studeren wat we morgen gaan doen. Om tien uur ging het licht uit! Welterusten.