Vietnam: Een dag aan de rivier

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 403), vrijdag 6 december 2024

Ik kan me niet herinneren dat ik gisterenavond de deur voor lyka heb geopend. Ik heb geslapen als een os en ik voel me ook veel beter dan gisteren. Goed gehumeurd zet ik een eerste beker koffie en ga nog voor enkele minuten op het bed liggen. Het is vijf over zes in de ochtend.
Het is vandaag een iets betere tijd om op te staan dan gisteren want we worden om kwart voor acht voor “An Travel” verwacht om te worden opgehaald voor onze “Mekong River Delta” tour. Voordat we gisteren afscheid van elkaar namen hebben we afgesproken dat we rond zeven uur voor het hotel van Annelyn zouden staan. We hebben vanochtend voldoende tijd om een heerlijke Bánh mì te eten bij ons vaste koffiehuis op de hoek van de straat.
Annelyn is op tijd en met z’n drieën nemen we plaats bij het “LIKECOFFEE - BANHMI “ dat net geopend is. Drie broodjes gegrilde kip met twee cappuccino en een medium Americano, zo heet een espresso met een kannetje kokend water in Vietnam. Ik neem nog een extra broodje gegrilde kip mee voor wanneer ik trek krijg. Rond half acht zigzaggen we door de vroeg aangekomen zonnebril- en loterijverkopers naar het kantoor van “An Travel”.
Ook vandaag worden we later opgehaald dan afgesproken maar ik heb ondertussen zoveel vertrouwen opgebouwd dat ik me geen zorgen maak. Om iets voor acht zitten we, met ongeveer twintig andere passagiers, in de grote toerbus die ons naar de delta van de Mekong rivier zal brengen. De Mekong rivier ligt op ongeveer 75 Kilometer van Ho Chi Minh City en dat is volgens mijn ervaringen uit het verleden al snel twee uur rijden!
Tot onze verbazing stoppen we na twee uur rijden niet voor een plaspauze maar bij de “Vinh Trang Pagoda” om dit bijzondere bouwwerk te bezoeken. We zijn verrast omdat Lyka en ik niets over dit bezoek hebben gelezen in het programma voor vandaag in de “Mekong Delta”. Dat maakt ons bezoek niet minder interessant. Het is alleen jammer dat het er heel erg druk is en het maken van foto’s zonder toeristen in afzichtelijke kleding is daarom haast onmogelijk.
Gelukkig heb ik nu “Kunstmatige Intelligentie” gereedschappen tot mijn beschikking waarmee ik de meeste mensen uit mijn foto kan laten verdwijnen. Het kost wat extra verwerkingstijd maar het resultaat is meer dan de moeite waard.
We krijgen een uur en een kwartier de tijd om zelfstandig over het tempelcomplex te zwerven. Het eerste beeld dat mijn netvlies bereikt laat mijn ogen even knipperen. Links is de onmiskenbare zittende dikke Chinese Boeddha maar rechts brengt me in verwarring. Het lijkt een Indiaas gebouw of een Hindoe tempel! Vietnam is een smeltkroes van heel veel verschillende culturen. Daarom is het een heerlijk land om te bezoeken voor een reis met onverwachte ontmoetingen.
Ook vandaag zijn de meiden en ik al snel van elkaar gescheiden. Sinds er camera’s zijn ingebouwd in mobiele telefoons is de wereld helemaal gek geworden en iedereen met iets meer dan een half oog maakt honderden zinloze foto’s per dag die nooit door een ander persoon zullen worden bekeken. Je kan het ook zien aan de mensen. Zij die alleen maar foto’s maken in de portret verhouding zijn met andere zaken bezig dan het fotograferen. Wellicht narcisme? Selfies zijn bij dit soort fotografen vaak ook troef! “Laat ze maar!”, denk ik dan.
Op het tempelterrein ontmoet ik de staande, de zittende en natuurlijk ook de liggende Boeddha. Ik erger me dood aan die dikke westerse walrussen die met half ontblootte bovenlichamen en kleurige korte broeken deze religieuze plaats bezoeken. Ik laat het maar voor wat het is. De wereld is gedoemd om onder te gaan en het menselijk ras loopt op haar laatste, veel te dikke, benen. Fat-shaming en obesitas worden de meest gebruikte woorden van de 21st eeuw.
Aan de zijkant van de “Vinh Trang Pagoda” staat een deur open waar regelmatig toeristen uit komen. Laat ik maar eens even binnen gaan kijken. Het lijkt mij ook een goed idee om meteen maar het toilet te gaan zoeken want ik heb geen idee wanneer we daar weer een kans voor krijgen.
Door een kleine ruimte, waar enkele kleine altaren staan, kom ik op de binnenplaats uit van de “Vinh Trang Pagoda”. Een mooie rustige plaats die de vele toeristen nog niet ontdekt kijken te hebben. Opnieuw ben ik verbaasd over de architectuur van het gebouw. Een beschermende binnenplaats zie je veel in de Chinese architectuur.
Aan de andere kant van de “Vinh Trang Pagoda” zijn de toiletten en aan de omvang van het sanitair gebouw komen er hier regelmatig grote groepen mensen samen. Ik tel snel al gauw een kleine zestig toiletten en een stuk of veertig urinoirs. En dat alleen aan de Viet (man) kant van het sanitair gebouw!
We worden net voor ons vertrek weer herenigd en Annelyn maakt deze foto van ons samen. Een mooie herinnering van ons bezoek aan de “Vinh Trang Pagoda” in “Mỹ Tho”.
We hoeven niet al te lang in de zon op de andere passagiers te wachten want de gids verteld ons duidelijk waar de bus staat en wat het kenteken van de bus is. In Vietnam staat het kenteken bij grotere voertuigen, zoals vrachtwagens en bussen, op alle vier de zijden met grote letters vermeld. Dat maakt het allemaal heel gemakkelijk voor de passagiers omdat alle toerbussen op elkaar lijken.
Na een korte rit door “Mỹ Tho” staan we aan het water bij de terminal waarvandaan de toeristenboten vertrekken. Ik kijk eens goed om me heen en ik kan me helemaal niets herinneren. Dat is niet vreemd want alles is hier in de afgelopen twintig jaar enorm veranderd. De tijd van de veerboten is verleden tijd!
De koppen worden voor de zoveelste keer geteld en zodra het de gids duidelijk is dat we weer compleet zijn krijgen we te horen dat boot 79 vandaag onze boot is. Het nummer staat in grote witte letters op blauwe voorkant geverfd dus dat kan vandaag niet fout gaan.
Nadat de koppen aan boord opnieuw zijn geteld steken we van wal. Ook hier is er sprake van regeldruk want het is vanuit de overheid verplicht dat alle deelnemers aan boord een zwemvest krijgen uitgereikt voor het geval er iets met de boot zou gebeuren. Het uitreiken van de zwemvesten is belangrijker dan het dragen van het zwemvest. De meeste aan boord trekken het ongemakkelijke en warme zwemvest niet aan. Zeker niet de mensen die kunnen zwemmen en zijn opgegroeid aan een rivier of de zee.
De Mekong rivier is bij “Mỹ Tho” meer dan twee kilometer breed! De rivier is zo breed dat het uitslijten van het rivierbed, en de aanwas van slib, eilanden in de stroom heeft gevormd van soms wel acht kilometer lang en een kilometer breed! Deze eilanden hebben een unieke cultuur en bevolking die zich in leven houden met alles dat de natuur om ze heen bied. Het is druk rond de rivier die het middelpunt is van de bewoners op de oevers.
Het nieuwe moderne beton heeft bruggen gevormd, met hulp van de socialistische vrienden uit China, en heeft de honderden veerboten in de Mekong Delta verdrongen. Ik haal nog wat foto’s op uit mijn archief om het contrast nog duidelijker te maken. De foto’s van de veerboot stammen uit 2004.
We varen onder de enorme betonnen brug door en gaan aan land. Voor mijn gevoel begint de excursie eigenlijk pas op dit moment. We hebben niet zo heel erg ver gevaren terwijl ik gehoopt heb dat we veel op het water zouden zijn.
We komen in het “Hof van Eden”. De grond is op de eilanden in de Mekong rivier extreem vruchtbaar en hier groeit van alles en nog wat dat op de vele markten op de oevers van de Mekong rivier wordt verkocht.
De bloesems van de fruitbomen moeten natuurlijk bestuift worden door honingbijen die dan als nevenproduct honing produceren. Er nu gaat er een lampje branden en ik heb mijn eerste echte herkenning tijdens deze reis in Vietnam.Het beeld van het meisje in haar paarse jasje met de honingraat roept herinneringen bij me op van mijn avonturen van twintig jaar geleden. Wanneer ik drie weken later dit verhaal zit te schrijven is de foto op mijn SSD snel gevonden. Ik verwerk ze ook maar meteen want je kunt het maar hebben gedaan.
Vanaf dit moment weet ik ook dat we in een lange verkoop demonstratie terecht zijn gekomen die je wordt verkocht als een excursie naar de Mekong Delta. Laten we er vandaag maar het beste van maken!
Nadat we de flessen likeur volgepropt met slangen en ginseng hebben bekeken worden we naar tafels geleid waar we een klein glaasje zwarte thee krijgen gezoet met bijenhoning. De kleine stukjes gedroogd fruit op tafel zijn natuurlijk ook te koop.
Eigenlijk gaat het hier om de verkoop van “Royal Jelly”. De Koninginnebrij, ook wel koninginnengelei genoemd, is het voedsel dat bijen geven aan een jonge larve om die te laten uitgroeien tot koningin. Die gelei is goed tegen ontelbare kwalen en gruwelijk duur.
Een stukje rijden in een Golf Buggy en dan is het tropisch fruit proeven onder de klanken van traditionele Vietnamese muziek. Het fruit wordt natuurlijk aangeboden om het te kopen.
Opnieuw een stukje varen over een wel heel erg druk kanaal. We gaan aan boord van onze grote boot 79 en varen een stukje naar een eiland dat je eigenlijk beter het vaste land zou kunnen noemen.
Er is op de oever een fabriek waar met de hand van kokosmelk en rijstpapier snoepjes worden gemaakt. Kokosnoten groeien overal in de Mekong Delta dus ze zitten nooit zonder grondstoffen.
Dit is ook een plaats die ik herken! Twintig jaar geleden zat er een jongen te roeren in de hete brij. Nu doet een machine het zware werk.
Onder de beschutting van het rieten dak worden niet alleen snoepjes verkocht maar er zijn stalletjes gevuld met de bekende souvenirs. De zaken gaan goed want ik zie veel mensen souvenirs kopen die ze waarschijnlijk weggeven of wegstoppen zodra ze thuis zijn. De schilderijen vallen op en de meiden willen graag een kokosijsje eten. De ijsjes smaken goed volgens de dames.
We gaan gelukkig weer een stukje varen en door de kleinere bootjes op de kanalen worden we van elkaar gescheiden. Dat geeft mij de mogelijkheid om een foto te maken van de meiden in de boot vanaf de wal. ‘Doei, en tot straks.’
Ne een boottochtje van vijf à zes minuten staan we alweer op de wal onder een wolkendek vol onbekende tropische vruchten, of groenten. De krokodillen zijn natuurlijk altijd spectaculair en bij het zien van al dat eten begint mijn maag ook te knorren. Krokodil smaakt prima! In Australië ligt het gewoon in de supermarkt.
Gelukkig is iedereen op tijd terug bij het verzamelpunt omdat we nu naar de lunch gaan. De lunch is bij de prijs van de excursie inbegrepen. De grote hele gefrituurde Tilapia valt niet bij iedereen in de smaak. Vooral de Europeanen halen, tot groot genoegen van de Aziaten en deze Nederlander, hun neus op bij het aanzien van de vis.
Zodra de rijst, groenten en gefrituurde loempia’s op tafel staan vallen de Chinezen, Filipina’s en deze Europeaan met de eetstokjes in de hand aan. Het is een fantastische lunch, daar mag geen enkele twijfel over bestaan. Wanneer er halverwege de lunch ook nog een pan soep op tafel komt waarin stukken witte riviervis drijven maak ik een opmerking: ‘Lekker, krokodillensoep!’
De Europeanen kijken elkaar verbaasd aan en halen hun neus op. Mijn opmerking wordt direct gevolgd door de ontkenning dat het maar een grapje is. De soep blijft onaangeroerd door de witte gezichten die vreemd naar de pan soep zitten te staren.
Nog een boottochtje van vijf minuten over het kanaal terug naar de rivier waar we meteen aan boord gaan van onze grote boot 79. Bij het aan boord gaan kan je nog een kokosnoot kopen tegen een wel heel aantrekkelijke prijs. Annelyn neemt er een en geniet zienderogen van elke slok kokosmelk die ze neemt.
Eenmaal terug bij de terminal op de oever aan de rivier in Mỹ Tho kunnen we nog een keer naar het toilet en worden we snel naar de bus geleid. Er blijven enkele passagiers achter die een twee daagse excursie in de Mekong Delta hebben geboekt. Net als ik twintig jaar geleden. De vrijgekomen zitplaatsen worden snel ingenomen door mensen die niet blij zijn met hun buren tijdens de heenreis.
We vertrekken en de passagiers maken zich op voor de twee uur durende terugreis naar Saigon. Een blik op de kaart en het valt me meteen op dat we de verkeerde kant op gaan. Mijn onderbuik gevoel klopt als een bus. Niet veel later stoppen we voor een enorme hal voor de laatste verkoopdemonstratie. Niemand mag in de bus blijven zitten! We moeten allemaal door de vier hallen waar souvenirs, en deze keer ook veel textiel, wordt verkocht. Van kussenslopen en onderbroeken tot complete driedelige kostuums. Katoen en bamboe zijn de grondstoffen voor al het moois dat aan onze ogen voorbij trekt. De hallen zijn zo ingericht dat we alles hebben gepasseerd wanneer we weer in het daglicht staan. Net als in het IKEA woonwarenhuis!
Na deze zware dag voel ik mijn keel weer dus neem ik nog een paracetamol en een zuigtablet. Het duurt niet lang en, ondanks mijn zware gevecht, zit ik te knikkebollen en zak weg in een lichte slaap. Onze tweede zware dag komt aan een einde! Rond half zes zijn we terug in Ho Chi Minh City en spreken we af dat we elkaar rond half acht weer zien om te gaan eten. Lyka rust wat in de kamer en ik ga een biertje drinken voor de kleine supermarkt. Ik heb genoeg van de airconditioning die mijn keel heeft ontstoken.
Lyka heeft opnieuw het restaurant voor de avondmaaltijd uitgezocht en de menukaart bevat enkele nieuwe Vietnamese/Chinese gerechten. Ook voor mij is er wat nieuws deze avond. In de koelkast staan twee Vietnamese biertjes die ik nog niet heb geproefd. Tot nu toe smaken alle biertjes me goed in Vietnam dat langzaam een blijvertje begint te worden. Lyka en ik bespreken regelmatig dat we volgend jaar Vietnam weer willen bezoeken.
Het eten is heel erg goed! We delen de loempia’s als voorgerecht. Het gestoofde varkensvlees geurt hemels, Lyka gaat natuurlijk voor de zeevruchten als kind van de “Golf van Ragay”. De knapperige noedels met varkensvlees, en gelukkig veel groenten, is ook weer een heel andere en overheerlijke maaltijd. Zo komt deze tweede mooie, maar ook heel lange, dag aan haar einde.
Het verbaasd me nog steeds dat er geen enkele culinaire herinnering naar boven is gekomen. Twintig jaar geleden reisde ik ook al met een zware laptop en een digitale “Sony DSC-P10” camera. Het maken van een digitale foto van mijn hotelkamer en mijn bordje was nog geen gewoonte.
Om negen uur neem ik afscheid van de dames. Zij gaan nog wat drinken terwijl ik mijn bed ga opzoeken. De koorts heeft de kop weer opgestoken en ik heb het gevoel dat ik een tennisbal heb ingeslikt. Nu liggen er een paar rustige dagen voor me waarin ik hoop te herstellen en zonder problemen te verplaatsen naar onze volgende bestemming. Zondag gaan we naar de Vietnamese kust.

Vietnam: Een lange maar heel mooie dag (deel 2)

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 304), donderdag 5 december 2024

We laten de Taiwanezen achter bij de Cu Chi Tunnels en we gaan met z’n vieren verder richting de tempel van de “Cao Dai” geloofsgemeenschap.

Cao Dai (Cao Đài) of caodaïsme is een relatief nieuwe syncretistische en monotheïstische religie officieel tot stand gekomen in Tay Ninh, Zuid-Vietnam in 1926. Đạo Cao Đài is de korte naam, de volle naam is Đại Đạo Tam Kỳ Phổ Độ.
Het is een poging om de ideale religie te creëren van de Noord- en Zuid-Vietnamese religies voor de hereniging. Het resultaat is een kleurrijke mengelmoes van Boeddhisme, Confucianisme, Taoïsme, Vietnamees spiritualisme en Christendom.

Er is altijd wel wat nieuws te zien onderweg en daarom slaap ik nooit in bussen of treinen. Na een kort gesprek tussen de gids en de chauffeur, dat meer als een ruzie klinkt dan als een overleg, geeft de chauffeur extra gas en kijkt onze gids elke vijf minuten op zijn horloge. Wij hebben zelf geen haast dus we ondergaan het gelaten.
Tijdens het wachten voor een verkeerslicht maak ik deze foto. Een dame met de karakteristieke Vietnamese strohoed loopt over een dikke laag groene zaadjes terwijl ze met haar linker voet de zaadjes omwoeld. Die zaadjes herken ik meteen. Ze worden in het verre oosten veel gebruikt in verschillende stoofgerechten en zijn de basis voor de glasvermicelli. In Nederland zijn ze, na uitspruiten van de witte wortel, bekend als taugé.
Bij het complex van de “Cao Dai” aangekomen is het ons meteen duidelijk waarom er haast was geboden. De mis, of hoe ze de dagelijkse bijeenkomsten in de kerk, of tempel, ook mogen noemen begint om precies twaalf uur en duurt een half uur. Bij het zien van de tempel, met een hoog “Efteling” gehalte komen er spontaan herinneringen omhoog geborreld uit de dieptes van mijn geheugen.
De schoenen blijven buiten op het plein staan en wij gaan naar binnen. De mix van verschillende religies en filosofieën is meteen zichtbaar. Binnen is het een mengelmoes van verschillende symbolen, beeltenissen en figuren uit de vele religies en filosofieën. De aanwezige gelovigen, of volgers, zitten gekleed in smetteloos witte gewaden in de kleermakerszit met hun gezicht naar een altaar aan de achterkant van de tempel.
Boven het altaar zweeft een blauwe bol die waarschijnlijk de aarde moet voorstellen met daarop het alziende oog van de verschillende goden en profeten. De leiders van de gelovigen zijn gekleed in gekleurde gewaden. Het blauw, geel en rood die ook de kleuren zijn van het vaandel van de gelovigen. De enkele rode sjerpen zijn hoogstwaarschijnlijk ook een teken van de rang binnen de organisatie.

Natuurlijk is er een afbeelding van de stichter “Ngo Van Chieu” in de tempel aanwezig.

Ngo Van Chieu studeerde af aan een provinciaal college in My Tho en trad toe tot de Franse koloniale immigratiedienst, waar hij tot 1902 diende. In 1919 ontving hij tijdens een seance wat hij beschouwde als een openbaring die hem opriep tot een religieuze missie. Na een periode van studie en meditatie kondigde hij de vorming van Cao Dai aan (letterlijk "Hoge Toren", een taoïstisch epitheton voor de oppergod). Cao Dai werd formeel opgericht in 1926 door Le Van Trung, een voormalig regeringsfunctionaris, die de leider of "paus" werd. Cao Dai bevat elementen van het confucianisme, taoïsme, boeddhisme en rooms-katholicisme.

Er klinkt een monotoon laag gezang door het gebouw als het opzeggen van de mantra’s in een Boeddhistische tempel. Onregelmatig zingen de volgelingen een stukje mee waarna ze allemaal tegelijkertijd hun hoofd, en soms ook hun bovenlichaam, buigen naar het altaar.
Het is allemaal bijzonder indrukwekkend maar na tien minuten heb je het wel allemaal gezien. Ik neem alles om me heen nog voor een laatste keer in me op want ik weet dat ik deze plaats nooit meer zal bezoeken maar wel in mijn herinnering zal meedragen.
Na een kwartier staan we weer buiten en met een laatste foto van het “alziende oog” neem ik afscheid van de Cao Dai geloofsgemeenschap.
Het is een lange dag vandaag en gelukkig is een Vietnamese lunch bij de prijs van de excursie inbegrepen. Een eenvoudige lunch met kip en (zoetwater)vis, aangevuld met rijst, die bij 90% van de toeristen in de smaak zal vallen. Het smaakt ons vieren in ieder geval goed.
Om half twee staan we in het park aan de voet van de gedoofde vulkaan die bijna 1.000 meter boven ons uit toornt. Een foto van ons drieën als herinnering aan deze mooie dag.
We gaan omhoog met de kabelbaan en dat is voor de meiden een zeer opwindende rit. Elke keer wanneer we na een mast een stukje in het diepe vallen klinken er hoge kreetjes door de gondel. Het station voor de kabelbaan aan de voet van de berg is zeer indrukwekkend. Ik moet tot mijn grote verbazing toegeven dat Vietnam met rasse schreden dichterbij Thailand komt. Gaat Vietnam in de toekomst Thailand voorbij als populaire vakantie bestemming?
De rit naar de top van de berg is opwindend en geeft mooi uitzicht over het vlakke landschap onder ons. Eenmaal boven aangekomen blijkt het station voor de kabelbaan op de top nog mooier en indrukwekkender dan aan de voet van de berg. Ik kijk mijn ogen uit in deze architectonische weelde. Ik heb geen enkel idee over wat we kunnen verwachten wanneer we straks naar buiten stappen.
We hebben het imposante beeld van de “Zwarte maagd” vanuit de gondel langzaam groter zien worden maar zodra we het station verlaten zijn we nog meer onder de indruk van de afmetingen van het beeld en het voetstuk, een rond paviljoen met meerdere verdiepingen, waar het op is geplaatst. Het beeld vertoont opvallend veel overeenkomsten met de staande Chinese Boeddha beelden.
We staan op een groot plein gevuld met perken die planten, bomen en beelden bevatten doorkruist met paden die allemaal richting het enorme paviljoen, met het beeld van de “Zwarte maagd” erop, lijken te leiden. Alles is hier erg schoon. De omgeving straalt rust uit. Een serene omgeving in de koele berglucht van Vietnam.
Het duurt niet lang en de twee hartsvriendinnen zijn van mij gescheiden. Zij hebben hun eigen programma om samen foto’s te maken en ik heb mijn eigen manier om een bijzondere plaats als deze in mijn herinneringen op te nemen.
Later krijg ik deze bijzondere foto van mijn lieve vrouw op een bijzondere plaats. De hele omgeving op de top van de gedoofde vulkaan is bijzonder fotogeniek!
De dames kiezen de weg buitenom naar de top van het paviljoen. Zelf ga ik naar binnen en val met mijn neus in de boter. Al op de eerste verdieping is een tentoonstelling van schitterende Boeddha beelden uit verschillende periodes en verschillende landen. Ik was echt van plan om veel foto’s van de beelden in dit verhaal te plaatsen maar verdieping na verdieping bleek een nog mooiere verzameling Boeddha beelden te huizen. Er blijft maar een mogelijkheid over! Later wijdt ik een heel verhaal aan deze uitmuntende en zeer interessante verzameling religieuze kunst.
Op elk niveau stap ik ook even naar buiten en dat blijkt ook steeds de moeite waard. De omvang en schoonheid van deze omgeving, en dit bouwwerk, zal niet snel geëvenaard worden!
Er zijn mensen die me gek verklaren omdat ik zo kan opgaan in de religieuze kunst van het verre oosten en de bronzen beelden.
Vaak hoor ik in mijn omgeving zeggen: ‘Als je een tempel of een Boeddha beeld heb gezien dan heb ik ze allemaal wel gezien.
In mijn geval ben ik dan een serieuze idioot want ik kan elke dag van elke tempel en elk Boeddha beeld weer genieten. Het gaat er mij niet om om steeds hetzelfde beeld te zien maar om een beeld te zien dat anders is dan alle Boeddha beelden die ik tot nu toe met mijn eigen ogen heb gezien. Het verschil zit in de details!
Op een afscheiding van een bouwplaats achter het paviljoen van de “Black Virgin Mountain” staan twee fantastische foto’s afgedrukt die hoogstwaarschijnlijk zijn gemaakt met een drone. Het beeld op de top omringt door de wolken is een bijzonder mooi plaatje.
Door een kleine opening in de afscheiding krijg ik een voorproefje van een nieuw bouwwerk dat is gewijd aan de Boeddha. Het beeld staat er al! Het is nog goed ingepakt zodat het tijdens de bouw niet kan beschadigen.
Met een foto van de dikke lachende Boeddha en een van de mooi bijgehouden tuin neem ik afscheid van de “Black Virgin Mountain”. In de wetenschap dat hier nog steeds gebouwd wordt en dat ik nog niet alles heb gezien is het een zekerheid dat wij bij een volgend bezoek aan Saigon opnieuw een bezoek brengen aan deze bijzondere plaats. Ik heb me voorgenomen om de volgende keer te voet af te dalen over een van de voetpaden die naar beneden leiden.
Op de weg naar beneden probeer ik al het mooie dat ik vandaag heb gezien te laten bezinken. En dat is heel veel! Lyka en ik bespreken in het Nederlands de kleding die de Amerikaanse vandaag draagt. Voor ons is het een uitgesproken voorbeeld van slechte smaak wanneer je twee religieuze plaatsen in een ander land gaat bezoeken. Dat is Californië! Haar inwoners zijn verheven boven de gehele mensheid.
Tijdens de drie en een half uur durende rit terug naar Saigon voel ik me bij elke minuut die verstrijkt slechter worden. De koorts loopt op en ik begin te zweten in de koelte van de airconditioning. Natuurlijk ben ik doodop maar mijn keel speelt ook weer op. Ik probeer wakker te blijven maar dat lukt me slecht. Een beetje knikkebollen en af en toe val ik in slaap om dan weer door een onverwachte beweging van de minibus of grote hobbel in de weg te worden gewekt.
Na aankomst in Saigon ben ik helemaal kapot en voel me hondsberoerd. Ik laat de dames maar samen gaan eten terwijl ik de hotelkamer opzoek. Een hete douche en een koud blik “Red Horse”. Dan snel onder de dekens. Morgen staat er weer een excursie op het programma!

Wanneer ik klaar ben met dit verhaal realiseer ik met dat er nog een kleine vijftig foto’s klaar staan van de omvangrijke collectie Boeddha beelden op de “Black Virgin Mountain”. Dat is voldoende om een heel verhaal aan de Boeddha’s van “Black Virgin Mountain” te wijden. Ik laat het even in de toekomst wanneer ik daar aan toe kom.