Vietnam: Good Morning, Vietnam!

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique)) 403), vrijdag 29 november 2024

Na een toch niet zo slechte nachtrust als verwacht wordt ik om zes uur door de wekker in mijn iPhone gewekt.
‘Good Morning, Vietnam!’, is het eerste waar ik aan moet denken, de titel van de klassieke film met Robin Williams en Forest Whitaker.
Ik ben gedesoriënteerd in onze nieuwe kamer. Mijn attributen om koffie te zetten zijn nog verspreid over twee koffers en een tasje. Er is ook geen drinkwater om koffie te zetten.
Ik strompel in het schemerlicht door de hotelkamer op zoek naar de spullen die ik nodig heb om de eerste beker koffie in Vietnam te zetten. Ik loop op automatische piloot met mijn handen door de grote en de kleine koffer en combineer alle spullen tot de opstelling helemaal klaar is om er kokend water op te gieten. Een stevige scheut kraanwater gaat in de waterkoker om die schoon te koken waarna er een klein flesje drinkwater in gaat om daadwerkelijk koffie van te zetten.
Nadat ik mijn medicijnen voor mijn diabetes heb genomen starten mijn hersenen en bewustzijn ook op. Mijn eerste gedachten gaan uit naar de stress gisteren over het lawaai en de verhuizing naar een ander hotel morgen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik prima heb geslapen met de oordoppen in. Mijn gehoorgangen voelen wel wat pijnlijk en geïrriteerd aan maar voor 500.000 Dong per dag, twintig euro, valt daar wel mee te leven.
Ik schenk voor de tweede keer water op de gemalen koffie en kijk voor een moment naar Lyka die nog als een roosje ligt te slapen. Ik heb tot 12:00 vanmiddag om de overhaastte boeking van gisterenavond kosteloos te annuleren! Nu de herinneringen van de reis naar Vietnam nog vers zijn begin ik met schrijven en verwerk de foto’s die ik in het verhaal wil publiceren. Het gaat goed en de letters dansen onafgebroken over het beeldscherm. In mijn achterhoofd smeult de boeking en verhuizing als een veenbrand.
We hebben geen drinkwater meer voor de tweede koffie dus moet ik vroeg de straat op om ergens een grote fles water op de kop te tikken. De jongen van de receptie ligt op de korte bank in de kleine hal van het hotel te slapen en schrikt van het openen van de deur. Hij kijkt me verbaasd aan. Ik knik vriendelijk en daal de treden van de trap af naar de straat.
Het is bijna half zeven en ik kijk mijn ogen uit. Tientallen jongeren lopen als zombies, met grote open ogen, als in de serie “The Walking Dead” emotieloos over straat. Drank en drugs, dat kan niet anders! Voor een moment denk ik aan de vijf doden door de vergiftigde alcohol in Laos. Dat bestond vijfentwintig jaar geleden ook al maar het lijkt nu genormaliseerd en geaccepteerd. Om me heen op de stoepen langs de straat zitten nog grote groepen mensen te drinken en te roken alsof hun leven ervan afhangt. Meer dan de helft zit als gehypnotiseerd naar het beeldscherm van de smartphone te staren. Ik kan mijn sympathie maar moeilijk onderdrukken. Deze mensen zijn onbewust onderworpen aan de Big Tech en zullen als slaven alles doen wat ze wordt opgedragen. Wat ben ik blij dat ik nu niet jong meer ben.
Bij een 7-11 koop ik een grote fles water en betaal met het Vietnamese geld dat me nog volledig onbekend is. Er zijn papieren en plastic bankbiljetten in verschillende kleuren maar bijna allemaal van dezelfde afmetingen. Wat ik op deze eerste ochtend in Vietnam leer zal ik de komende weken vaak horen. In de omgangstaal worden de laatste drie nullen niet uitgesproken!
De twaalfduizend Dong voor de grote fles water wordt door de kassière gevraagd als: ‘Twaalf?’
Gisteren heb ik zo goed als mogelijk de biljetten van mijn bundel gesorteerd van klein, 1.000 Dong aan de buitenkant, naar groot, 500.000 Dong in de kern. Op het moment dat ik het geld overhandig ben ik al vergeten hoeveel ik heb gegeven! Was het twintigduizend of was het vijftigduizend? Hier moet ik zeker aan gaan werken! Anders kan het een kostbaar avontuur in Vietnam worden. Terug op straat vermeng ik me weer met de groepen levenloze en emotieloze zombies. Het is een vreemd, surrealistisch en onprettig gezicht, knipperende neon verlichting en dreunende bassen.
Zodra Lyka wakker is en van de koffie nipt begin ik over onze ideeën over de verhuizing. We zijn het er snel over eens. We annuleren de overhaaste boeking in het andere hotel en we kijken het nog een paar dagen aan. Het probleem is opgelost en we zijn beiden opgewekt. Na een tweede beker koffie gaan we over tot de orde van de dag. Er ligt een drukke dag voor ons met enkele belangrijke opdrachten.
Als eerste moeten we een ATM zien te vinden die voldoende geld uitspuugt voor een paar dagen. Er komt in Vietnam meestal niet al teveel geld uit de ATM! Op de ATM zoeker van VISA heb ik twee ATM’s in de buurt gevonden die maximaal vijf miljoen Dong per keer verstrekt. Dat is het budget voor vijf dagen in Vietnam, we gaan uit van € 40,- per dag voor de dagelijkse uitgaven zoals eten en drinken.
Om negen uur in de ochtend is het rustig op straat. De zombies hebben zich terug getrokken in hun holen en de laten drinkers liggen allemaal in bed. De straatverkopers zijn al onderweg en een overdaad aan rode socialistische Vietnamese vlaggen wappert in de koele wind. Dat is het eerste dat ons opvalt in Saigon! Het is hier niet zo benauwd drukkend warm als in Bangkok.
Aan het einde van de straat linksaf en dan bij de volgende straat weer linksaf. Het eindeloze drukke verkeer raast onafgebroken aan ons voorbij. Rode of groene verkeerslichten maakt voor de weggebruikers niets uit, ze blijven van alle kanten komen! We zullen toch de straat moeten oversteken. Extra voorzichtig en hand in hand lopen we in een kortstondige verkeersluwte naar de andere kant van de straat. Het is gelukt, we zijn veilig aan de overkant gekomen. Het zal ongetwijfeld de volgende keer ook wel goed gaan.
De eerste ATM blijkt onvindbaar en de tweede ook. Er zit niets anders op dan een Grab bezorger om hulp te vragen. Er wordt in Vietnam perfect Engels gesproken dus naar een ATM vragen is niet moeilijk. We worden gewezen naar een enorme betonnen/glazen toren met daarop de reclame MB. Dat is dus een filiaal van de MBbank die volgens mijn tabel de WISE bankkaart accepteert en vijf miljoen Dong per keer verstrekt. Wel tegen een vergoeding van ongeveer twee euro per keer. Het is niet anders! Banken zijn nu eenmaal witteboordencriminelen waar de overheid mee samenzweert en op reis gaan kost geld.
Het Vietnamese geld pinnen gaat van een leien dakje en niet veel later zit er vier miljoen Dong in mijn agenda en een miljoen Dong op het bundeltje bankbiljetten in mijn broekzak. De eerste opdracht is voltooid en we komen de komende dagen zeker niet om van de honger of de dorst.
Het is al bijna tien uur en onze magen knorren om voedsel. Vietnam staat bekend om de belegde broodjes genaamd “Bánh mì”. Ze worden overal langs de straat bereid en met verschillend beleg verkocht. We nemen plaats aan een kleine lage tafel met twee krukjes en we bestellen samen een “Bánh mì Omelette” met een flesje drinkwater. De vrouw kijkt ons vreemd aan! Twee buitenlanders die èèn broodje en èèn flesje water bestellen? We breken het broodje in tweeën en zodra we het hebben verorberd bestellen we nog een broodje met gegrild varkensvlees. Beschouw het maar als een soort broodje shoarma? Ook deze variatie is heerlijk, mede door de overdaad aan verse groente onder het lauwe varkensvlees. Dat was de tweede opdracht! We weten nu wat we als ontbijt kunnen gaan eten de komende weken.
De derde, en misschien wel de moeilijkste opdracht, is het zoeken van een simkaart met voldoende data voor de drie weken in Vietnam. We slenteren in de buurt van ons hotel en op een gevel boven een moderne winkel staat in grote letters “Mobifone”. Het mag snel duidelijk zijn wat ze daar verkopen. Eenmaal binnen moet ik een nummertje trekken terwijl er maar drie klanten zitten te wachten voor de drie baliemedewerkers. Alle tekst om ons heen in de winkel is in het Vietnamees en dat verontrust me een beetje.
Nog voordat ik aan de beurt ben zegt Lyka: ‘We hebben geen paspoort bij ons!’
Dom, dom, dom, daar had ik aan moeten denken! De beslissing om het zonder paspoort te proberen valt in mijn voordeel uit. Ik presenteer eerst mijn Nederlandse rijbewijs, daar staat tenslotte ook een foto op. Zodra ik enige twijfel bespeur bij de medewerker van Mobifone diep ik mijn verlopen Thaise rijbewijs en mijn patiëntenkaart van het Jeroen Bosch Ziekenhuis op uit mijn agenda. Drie foto’s en drie keer dezelfde naam op de kleine kaartjes zijn voldoende. Maar wel nadat er eerst een goedkeuring is gegeven door een persoon aan de andere kant van de telefoonlijn. Voor 165.000 Dong heb ik dertig dagen lang 6Gb per dag aan data. Dat zou ruim voldoende moeten zijn voor ons verblijf in Vietnam.
Het is pas elf uur en we hebben al enkele belangrijke opdrachten voor vandaag met succes uitgevoerd. Opgelucht gaan we op onderzoek uit in de buurt van ons hotel. Het is belangrijk dat we weten waar we zijn en hoe we weer terug kunnen komen bij het hotel. Er blijkt een ondergrondse markt te zijn onder het “September 23rd Park”. Lyka kijkt wat rond en ze ontdekt ook nog een grote foodcourt onder het park. We bekijken de foto’s van tientallen gerechten en het ene gerecht zit er nog lekkerder uit dan het andere.
We hebben nog wat kleine dingen nodig uit de 7-11 en die kleine winkels zijn in Vietnam wel wat anders dan in Thailand. Geen enkele beperking voor de verkoop van alcohol! Met verbazing kijken we naar de bekers met kleine verpakkingen om zelf een mixdrankje te maken, een schep ijs erbij en drinken maar. De verwende jeugd zal er wel heel erg blij mee zijn.
Op de kamer roept Lyka: ‘Het geld, het geld, een foto van het geld!’
Ze doelt op de foto met alle verschillende waarden van de bankbiljetten, dat deden we vroeger wel vaker wanneer we in een land geld hadden gewisseld op gepind. En dan blijkt dat ik ook nog alle verschillende bankbiljetten op de bundel in mijn zak te hebben. Ho Chi Minh kijkt ons lachend aan en ziet dat het goed is. We rusten nog wat uit van de lange reis van gisteren en wanneer we trek hebben gaan we eten in het ondergrondse foodcourt.
Onze eerste lunch in Vietnam is een groot succes! De noedelsoep met rundvlees en de noedelsoep met gestoofd rundvlees en wortel zijn allebei een schot in de roos. Voor 155.000 Dong, ongeveer zes euro, zijn het samen winnaars. We zitten nog wat na te genieten van het eten en de succesvolle start van onze eerste dag in Vietnam.
Zoals Anthony Bourdain zei: ‘Geluk is een kom met een kokend hete noedelsoep in Vietnam!’
Nu haal ik ook voor het eerst mijn mobiele telefoon tevoorschijn en ga op zoek naar de pier vanwaar de veerboot naar “Vũng Tàu” vertrekt. Google is duidelijk en wijst me de weg naar de pier en de website van de veerbootmaatschappij. Het is op loopafstand en het lijkt mij op het eerste gezicht ook een aantrekkelijke wandeling. Niet veel later zijn we op weg om kaartjes voor de reis van volgende week zondag te kopen.
We verlaten het toeristengebied en lopen het èchte Saigon binnen. De voetpaden zijn ongelijk en overal zijn terrasjes met kleine tafeltjes en stoeltjes waar de lokale bevolking geniet van een glaasje thee of koffie, ongetwijfeld mierzoet. De groente ligt gewoon op straat en voor een garage staat een tafel met daarop verschillende Vietnamese gerechten. Ik heb geen idee waar ik naar kijk maar het ziet er allemaal lekker uit. Het heeft dezelfde uitstraling als Thais eten.
Vietnam grenst in het noorden aan China dus het is niet vreemd dat er ook veel Chinese cultuur in het land is. We passeren de “Guangzhao Hall” en dat ziet er op het eerste gezicht bijzonder uit!
Natuurlijk moeten we hier naar binnen. Veel mensen denken dat het Katholicisme in Vietnam groot is maar in de praktijk draagt maar minder dan zeven procent van de bevolking een kruisje om hun nek. De belangrijkste religies van Vietnam zijn boeddhisme, confucianisme en taoïsme. Deze religies zijn vermengd met voorouder- en geestenverering en animisme en min of meer samengesmolten tot één geloof, Tam Giao.
Het zijn bekende oosterse taferelen in een nieuw land. De wierook aan het plafond maakt ons bezoek erg speciaal. De vallende stukjes as lijken op verdwaalde sneeuwvlokjes. Het is erg indrukwekkend en van grote schoonheid.
We zijn bijna bij de rivier en mijn oog valt op twee dingen die me nog onbekend zijn! De blauwe openbare fietsen die je overal kan huren in Ho Chi Minh City hebben banden die niet lek kunnen. Is dat slim? De banden zijn in de breedte geperforeerd en de twee rijen gaten in het zwarte rubber werken tevens als schokbrekers. Zou hier een markt voor zijn in Nederland?
Het andere is een rij verse Vietnamese loempia’s in een kleine vitrine waar de garnaal mooi zichtbaar is door het doorzichtige loempia vel. We hebben de verse loempia’s nog niet gegeten maar ik denk dat dat snel zal gebeuren. Ze zien er in ieder geval zeer appetijtelijk uit.
Aan de rivier zien we het eerste staatsieportret van “Ho Chi Minh” aan een gevel van een regeringsgebouw. De onbetwiste leider van het verzet tegen de Franse kolonisten en later tegen de Amerikaanse soldaten die tegen het communisme vochten. De liefde voor Uncle Ho brokkelt langzaam af nu er alweer twee generaties Vietnamezen zijn geboren in vrijheid en economische voorspoed.
Mocht je wat meer willen weten over Vietnam dan kan ik jullie het boek “Saigon” van “Anthony Grey” aanbevelen. Ik heb het boek, ruim twintig jaar geleden, met veel plezier gelezen.
Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik hier twintig jaar geleden aan het water stond en er geen enkele hoogbouw aan de horizon te zien was. Zo veranderd is het moderne Vietnam! Het is niet alleen rozengeur en maneschijn in Saigon! Er staan ook veel niet afgebouwde betonnen skeletten aan de horizon te wachten op betere tijden.
De pier en de veerboot zijn snel gevonden en we besluiten om maar meteen de twee kaartjes voor de boot naar Vũng Tàu te kopen. Het lijkt ons sowieso leuker om twee uur op een boot te zitten dan drie uur in een bus. Dat doen we van Vũng Tàu naar de “Tân Sơn Nhất International Airport”. De kaartjes zijn 350.000 dong per persoon, het meisje achter de kassa is zo eerlijk om te vermelden dat Senior Citizen een korting krijgen. Deze oude man betaald maar 290.000 Dong en dat betekend dat de eerste drie biertjes vanavond gratis zijn. Ik begin al van dit land te houden!
We gaan via een omweg weer richting het hotel. De straat genaamd “Đ. Đồng Khởi” lijkt dè luxe winkelstraat van HCMC te zijn. Alle luxe merken van over de hele wereld hebben hier grote winkels met hun naam in grote letters op de ramen en de gevels. Ook zijn er enkele vijf sterren hotels gevestigd, hun gasten zullen deze peperdure winkels ongetwijfeld frequenteren.
Een oud voertuig dat op zich in het moderne Vietnam een vreemd gezicht is met een chauffeur die waarschijnlijk wacht op een rijke toerist. In een exclusieve horlogewinkel hangen oude (Franse) brommers aan het plafond en ik kan het niet laten om een poging te wagen om te worden binnen gelaten.
De bewaker achter de voordeur bekijkt mij van top tot teen waarna hij over zijn schouder kijkt naar een Vietnamese man is een strak grijs maatpak. Zodra de man goedkeurend knikt gaat de deur voor me open. Ik mag een foto maken van de “Mobylette” die gemaakt werd in de Franse fabrieken van “Motobécane”. Terwijl ik de foto maak van de brommer merkt de verkoper mijn "Casio Oceanus” op.
Hij tikt op mijn horloge en zegt: ‘A fine time piece!’
Ik knik en laat hem het horloge zien. Hij vraagt of ik het horloge af wil doen zodat hij de achterkant van de kast kan zien. HIj leest de kleine geëtste lettertjes nauwkeurig en knikt en glimlacht goedkeurend.
‘Only available in Japan!’, lacht hij me toe terwijl hij het horloge voorzichtig weer aan mij teruggeeft.
Ik bedank hem uitgebreid en kan alleen maar concluderen dat hij veel kennis over horloges heeft!
We passeren het Opera Theater en het Stadhuis van Saigon. Laten we eerlijk zijn? Het hernoemen van de veroverde steden door de communisten is pure geschiedenis vervalsing. In HCMC staan gelukkig nog heel veel monumentale koloniale gebouwen overeind.
Saigon heeft tijdens de Vietnamese oorlogen maar weinig strijd gezien en is ook niet door de communistische vijand gebombardeerd. Helaas zijn er wel oude koloniale gebouwen het slachtoffer geworden van de haat tegen alles dat Frans was (geweest) en in naam van de economische vooruitgang.

De Eerste Indochinese Oorlog, ook wel bekend als de Vietnamese onafhankelijkheidsoorlog, was een oorlog die van 6 december 1946 tot 1 augustus 1954 werd uitgevochten tussen de Franse Union Française en de Vietminh. Zo'n 400.000 mensen kwamen om, onder wie zo'n 75.000 Fransen.

De oorlog in Vietnam of Tweede Indochinese Oorlog, in het Westen meestal aangeduid als Vietnamoorlog en binnen Vietnam de ‘Amerikaanse Oorlog’ genoemd, was een oorlog tussen het op de Verenigde Staten georiënteerde Zuid-Vietnam en het op de Sovjet-Unie en China georiënteerde Noord-Vietnam. De oorlog volgde op de Eerste Indochinese Oorlog (in Vietnam 'Franse Oorlog' genoemd) en duurde van 1 november 1955 tot 30 april 1975.

Kerstmis is overgewaaid uit de Verenigde Staten, inclusief Black Friday, en omarmt door de winkeliers die er het dagelijks brood in zien. Mij doet het persoonlijk helemaal niets maar voor Lyka is dit de belangrijkste periode van het jaar.
Lyka laat mij rond vijf uur achter op de stoep voor een kleine supermarkt aan een pleintje waar ik rustig bier kan drinken terwijl het dagelijkse leven van Saigon langzaam, en soms ook heel erg snel, aan mij voorbij trekt. In de koelkast in de winkel tref ik twee oude bekenden van me aan. Het Duitse “Beck’s” bier dat we 44 jaar geleden tijdens mijn actieve diensttijd in Noord-Duitsland altijd dronken en het Filipijnse “Red Horse” bier dat ik nog steeds met plezier drink wanneer we de Filipijnen bezoeken.
Ik zit daar heerlijk, zo moederziel alleen, van mijn biertje te genieten. Net als deze Vietnamese vuilnis scharrelaar die gewoon de tijd neemt om langs de straat een potje koffie te zetten en van zijn bakkie te genieten. Onbetaalbare cultuur in een betaalbaar land.
Ik blijf niet lang onopgemerkt! Er komen zelfs Vietnamezen uit het koffiehuis naast de supermarkt aan mij vragen wat ik aan het doen ben. Een van die oude mannen noemt zichzelf een “Saigonees”. Wanneer ik hem vertel dat ik zijn stad ook gewoon Saigon blijf noemen is hij zo trots als een pauw.
Om zes uur komt Lyka mij weer ophalen om te gaan eten. De verse Vietnamese loempia’s zitten nog steeds in mijn gedachten en ze staan ook op de menukaart. We moeten ze proberen! Gevolgd door gebakken eiernoedels met kip en Lyka vis in een saus met rijst. Het eten is ook vanavond een feest, we gaan het er goed van nemen de komende weken.
Dat ons hotel in een druk uitgaansgebied ligt hebben we (voorlopig) geaccepteerd en we hebben besloten er het beste van te maken. Nog een paar biertjes en een uurtje mensen kijken. Het is alleen jammer dat de (slechte) muziek veel te hard staat. Morgen maar eens een dagje rustig aan doen!

Vietnam: Het zit niet mee!

Ho Chi Minh City (99 Bui Vien Hotel (Boutique) 403), donderdag 28 november 2024

Na twee weken met onze gasten gaan we weer met z’n tweeën op stap. Een lege pagina voor ons en een nieuw hoofdstuk in het boek over deze overwintering. We hebben er alweer acht weken op zitten in Thailand en na 56 dagen van ons 60 dagen visum is het moment aangebroken om Thailand te verlaten.
Het nieuwe zestig dagen toeristenvisum bij aankomst, voor een Europees paspoort, is een hele vooruitgang. Na zestig dagen zijn we Thailand, en met name Pattaya, ook wel een beetje zat. Verandering van spijs doet nu eenmaal eten! We hebben al heel veel landen in de omgeving van Thailand bezocht en deze keer kwam Lyka met Vietnam uit de hoge hoed.
Mijn vorige bezoek aan het streng socialistische land is ondertussen twintig jaar geleden en ik mag dus stellen dat het heel veel veranderd zal zijn. Het kan dan officieel nog wel de “Socialistische Republiek Vietnam” heten maar ik mag aannemen dat ook hier het socialisme al voor een groot deel is verdrongen door het kapitalisme. De armen, die arm zijn om een reden, die graag delen met de rijken, die rijk zijn om een reden. Kapitalisme spreekt iedereen aan.
Ik duik in mijn foto archief en stuit op een foto die ik in Ho Chi Minh Stad heb gemaakt in 2004 in een boekwinkel. De man die op de omslag van vier boeken op de onderste plank staat zal nu wel een ander liedje in Vietnam zingen?
Wanneer ik om zes uur uit bed stap zitten onze gasten al hoog en droog in het vliegtuig boven de kale droge Russische steppe van Poetin. Dat is misselijke makende politiek, de Chinezen lachen in hun vuistje en in Brussel ruïneren ze een heel continent. De koffie wordt gezet en de laatste vragen over onze reis naar Vietnam worden door Google beantwoord. Zoals gewoonlijk heb ik weer slecht geslapen in de nacht voor het vertrek naar een nieuwe bestemming. Ik maak me nu eenmaal snel zorgen over wat een nieuwe reisdag ons voor tegenspoed zal brengen.
Lyka is gelukkig opgewekt en voelt zich veel meer ontspannen. Mijn ochtend routines zijn een beetje in de war omdat we vertrekken naar een nieuwe bestemming waar ik twintig jaar geleden voor het laatst was. Hoe zal dat gaan verlopen.? Het ontbijt voor ons gaat in ieder geval helemaal fout! De 7-11 om de hoek van ons hotel heeft de afgelopen nacht geen nieuwe bevoorrading gekregen van het distributiecentrum en de populaire ham/kaas tosti’s zijn allemaal uit de vakken verdwenen. Er hangen nog enkele zogenaamde croissant tosti’s dus schiet er niets anders over dan een tonijn/zalm tosti te nemen met een dubbele hamburger van varkensvlees met kaas. Ook geen bananen dus dan maar twee hardgekookte eieren.
De vers gezette koffie smaakt gelukkig wel zoals ik heb verwacht en na het lezen van het (nep)nieuws uit de “Verenigde Nederlandse Emiraten” bij een zelfbenoemde kwaliteitskrant probeer ik wat woorden op mijn beeldscherm te toveren. Ik voel me echt niet op mijn gemak en het loopt van geen kant. Alle bagage die nog in de kamer rondslingert verdwijnt om kwart voor negen in een van de drie koffers en we gaan naar beneden voor de taxi naar de Suvarnabhumi luchthaven in Bangkok. Helaas moet ik tweehonderd baht boete betalen voor het wassen van het dekbedovertrek waar, ik voor de tweede keer deze reis, koffie op heb gemorst. Ik moet beter gaan opletten met mijn koffiebeker! Dan ook nog tweehonderd baht voor het parkeren van mijn motor onder het hotel.
Ongeveer vijf uur voor de vertrektijd van het vliegtuig is het een goede tijd om met de taxi vanuit Pattaya te vertrekken, dat is de regel die ik al jaren aanhoud. De grote taxi van “Instyle Travel and Service” is op zijn beurt ook iets te vroeg en zo rijden we al om kwart over negen door de verlaten straten van Pattaya richting de luchthaven. De grote Toyota SUV zweeft over de tolweg en ik ga helemaal op in mijn gedachten en verwachtingen over de reis naar Vietnam die voor ons ligt.
Om kwart voor elf lopen we met onze bagage de vertrekhal binnen en we hebben voldoende tijd om in alle rust te wachten totdat we onze koffer kunnen afgeven. Er staan maar weinig stoelen voor mensen met speciale behoeften in de vertrekhal maar deze zijn allemaal ingenomen door jongeren met een mobiele telefoon voor hun gezicht. Het is tenslotte de vertrekhal en geen wachtruimte. Geen enkele zwangere vrouw, invalide, oude van dagen of een monnik kan plaatsnemen! Dit is de nieuwe generatie van de designer drugs en het individualisme! Deze generatie staat een zwaar leven te wachten.
De laatste tijd vraag ik het personeel op de luchthaven de oren van het hoofd en het lijkt nog te werken ook. Na het toiletbezoek ga ik gewoon veel te vroeg, om vijf over elf, vooraan in de rij staan. Ondanks dat ik weet dat ze pas om 11:20 beginnen met het inchecken van de bagage voor vlucht VN604. Mijn opvallende verschijning lijkt het personeel achter de incheckbalies een beetje nerveus te maken en om tien over elf komt een vriendelijke jonge dame me vertellen dat ik al mag inchecken.
Ik roep Lyka’s naam luid door de vertrekhal en een tiental nieuwsgierige gezichten kijken voor een moment op van hun telefoon. 18,8 Kilogram voor de grote koffer en 17,9 Kilogram voor de twee kleintjes. Ze zijn allebei een paar kilo te zwaar, 16 kilo is toegestaan, en dat had ik echt niet verwacht! Omdat we maar een grote koffer hebben wordt het overgewicht door de vingers gezien en kunnen we met onze instapkaarten naar de volgende hindernis. We vliegen steeds meer met de bekende luchtvaart maatschappijen. We hebben geen zin meer om aan de balie met de prijsvechters ruzie te maken over een kilo bagage teveel of drie euro voor een flesje lauw water betalen!
De kleine koffers, en losse kleding, gaan zonder problemen door de scanner en nadat we met de roltrap zijn afgedaald naar de immigratie vallen onze monden open van verbazing. We kunnen zo doorlopen naar een van de vele nieuwe elektronische terminals die het paspoort, en de chip in het paspoort, leest waarna een beeld van je gezicht wordt vergeleken met de foto op je paspoort. Binnen twintig minuten hebben we alle hindernissen genomen die vroeger wel eens meer dan twee uur in beslag konden nemen.
We hebben nog ruim anderhalf uur voordat we aan boord kunnen dus maken we de gebruikelijke foto’s bij het meest gefotografeerde beeld van Thailand en gaan daarna op zoek naar een bakkie koffie en een broodje. Het wordt voor Lyka een mango smoothie en een broodje ham met een onbekende witte schimmelkaas. Het smaakt ons uitstekend en het licht in mijn hoofd gaat langzaam feller branden. Wat ben ik blij dat Lyka tegenwoordig ook het initiatief neemt en mij goed in de gaten houd. Ik hoef de kar niet helemaal alleen te trekken! Nog een paar weken en dan ben ik alweer vijf en zestig jaar jong.
We zijn de enige passagiers die achterin twee stoelen naast elkaar hebben in de Airbus A321. En daar ben ik persoonlijk erg blij mee. Sinds enkele dagen worstel ik met een lichamelijk en ook mentaal ongemak. Ondanks dat er helemaal niets is veranderd in mijn kleding, lichamelijke verzorging of wat anders dan ook draag ik plotseling een scherpe zweetlucht van onder mijn oksels mee. Ik ruik als een “Pakistaanse ober” zoals in de code die we in Maleisië en Singapore altijd gebruiken voor die zure oksellucht. Ik zou me zeer ongemakkelijk voelen wanneer ik naast een vreemde zou zitten. We hebben al plannen gesmeed om te zien hoe we die nare oksellucht weer kwijt kunnen raken!
De vlucht naar “Saigon”, ik blijf het koppig bij de oude naam noemen, duurt iets langer dan anderhalf uur en zodra we door het dikke dichte wolkendek heen zijn gedrongen zien we een stad onder ons zoals in elk Aziatisch land dat in een economische stroomversnelling zit. Het is geen mooi gezicht, eigenlijk is het een totale chaos.
Op de “Tân Sơn Nhất International Airport” luchthaven gaat alles verrassend efficiënt. De geprinte visa’s worden gelezen en de paspoorten worden gestempeld. Aan de bagageband staat ons een fijne verrassing te wachten. Onze grote zwarte koffer met twee ringen gele duct tape valt al van grote afstand op! Voordat we het in de gaten hebben lopen we de aankomsthal in op zoek naar een ATM.
‘We zijn er, we zijn in Vietnam!’, denk in euforisch, niet wetende welke problemen er nog voor ons liggen.
Die ATM is niet te vinden en zonder geld kunnen we niet in de stad komen. Ik diep een biljet van twintig euro uit mijn agenda op en ga op zoek naar een geldwisselaar. Die zijn er gelukkig wel voldoende en na een ontelbaar aantal aanslagen op zijn grote rekenmachine van Chinese makelij verschijnt er 515.500 op het beeldscherm. Ik ben rijk! Ik heb een half miljoen Vietnamese Dong in mijn hand!
Het internet blijft een fantastische bron van informatie voor reizigers maar helaas staat er ook veel informatie die al lang achterhaald is. Bij kolom twaalf moeten we volgens het "World Wide Web” onze ogen open houden voor een grote gele bus met het nummer 109 er op. Onze ogen priemen door de dichte menigte, die de arriverende bezoekers van alles en nog wat proberen aan te smeren, naar de bussen op de achtergrond. We houden onze koffers stevig vast want in deze chaos is het voor doorgewinterde kruimeldieven eenvoudig tijdens een moment van onoplettendheid met je koffer weg te lopen en onzichtbaar in de menigte op te lossen.
De grote gele bus is ondertussen gewijzigd in een kleine rode bus en mijn attente vrouw neemt het nummer 109 waar op de kleine rode bus. We gaan het maar vragen en we zijn bij de juiste bus aanbeland. De grootste schok komt wanneer we instappen en plaatsnemen. Elke passagier in de bus, mens, koffer of rugzak, kost 15.000 Vietnamese Dong om te worden vervoerd naar District 1, het centrum van “Ho Chi Minh City”. Voor 75.000 Dong (€ 2,82), twee personen en drie koffers, worden we om iets over zessen in het donker op de stoeprand midden in het centrum van Saigon uit de bus gezet.
Mijn ogen zoeken in de relatieve duisternis, neon verlichting is overal, tevergeefs naar herkenningspunten uit een ver verleden. Tevergeefs! Het donkere park aan de overkant van de drukke straat zou volgens mijn gevoel eerst moeten worden overgestoken. De kleine wieltjes van onze koffers ratelen op het asfalt terwijl we de reuzenslalom doen door een eindeloze stroom van brommertjes. Ik heb me wel eens in eenvoudigere en veiligere situaties gevonden.
Ik laat het beeldscherm van mijn telefoon, met daarop het adres van ons hotel, zien aan een oude Vietnamees die voor zijn winkel zit te roken. Zonder een woord te zeggen wijst hij me in de richting waar we al lopen. We zitten op het goede pad! Neon verlichting en luide dansmuziek, opgejaagd door dreunende bassen, worden steeds sterker.
We staan onder de boog van de “Bui Vien Walking Street” en ons hotel blijkt aan deze zeer drukke uitgaansstraat te liggen. De moed zakt me in de schoenen en ik heb moeite om mijn gevoelens te ordenen en in bedwang te houden. Tien dagen in deze herrie? Dat gaat hem volgens mij niet worden!
De meer dan vriendelijk jongen achter de receptiebalie verontschuldigd zich meteen voor het kabaal en dat is voor mij de bevestiging dat dit de hele nacht doorgaat. Hij weet wat hij ons moet verkopen en de waarheid verzwijgen is voor hem onmogelijk. We krijgen een mooie kamer aan de straatkant met nummer 401. Eenmaal op de kamer is het meteen duidelijk dat deze kamer het niet gaat worden voor ons verblijf in Saigon. Het kabaal is niet te harden en ik kan mezelf niet eens horen denken! De felle gekleurde lichten van de bars en discotheken onder ons dansen een lichtspel op het plafond. Ik loop in mijn hoofd snel door onze mogelijkheden en ga op onderzoek uit. Aan het einde van de gang op onze verdieping staat een kamerdeur open en daar is het storende licht helemaal verdwenen en het verschrikkelijke geluid al een stuk minder. Ik sluit de deur en het lawaai neemt nog meer af. Ik tast onbewust in mijn broekzak naar mijn oordoppen en onze nachten in Loei gaan door mijn hoofd.
Zonder mijn shirt aan te trekken en met de ketting met de Boeddha amuletten om mijn nek, om de noodzaak wat meer kracht bij te zetten, ga ik weer naar de receptie terug en stuur de jongen voorzichtig in de richting om ons de drie persoons-kamer met nummer 403 te geven. Mocht er sprake zijn van enige twijfel van de receptionist dan houdt hij die in ieder geval goed verborgen.
De prijslijst voor de kamers komt uit de lade van de receptie maar dat maakt geen enkele indruk op mij. Hij peilt de situatie en kijkt mij recht in mijn ogen. Het moet hem meteen duidelijk zijn dat ik serieus ben en ik denk dat hij al naar mijn blog heeft gekeken in het korte tijdsbestek tussen het moment dat ik hem mijn visitekaartje overhandigde en het moment dat ik met een ontbloot bovenlichaam weer voor hem sta. Hebben de bijna 655.000 bezoekers indruk op hem gemaakt?
‘Oké, u krijgt kamer 403 zonder bij te betalen want u heeft 10 overnachtingen bij ons geboekt!’, zegt hij vriendelijk
We verhuizen snel onze bagage en enigszins opgelucht betrekken we onze nieuwe kamer, aan de achterzijde van het hotel, voor de komende tien nachten. Het duurt niet lang totdat de twijfel weer in mijn hoofd sluipt! Met elke dreun van de bas lijkt het kabaal weer luider te worden. Mijn oren passen zich bij elke dreun aan. De oordoppen worden tevoorschijn gehaald en in de gehoorgangen geplaatst. Tijdens het uitzetten van het schuim neemt het geluid af maar ik blijf het gedreun in mijn lichaam voelen. ‘Wat moeten we in hemelsnaam doen?’
‘Laten we eerst maar wat gaan eten!’, met een volle maag kan een mens met diabetes altijd beter en sneller denken.
We verlaten de “Lawaai Zone” en in een smalle zijstraat ontdekt Lyka het “Tony Restaurant”. Wie ben ik om te twijfelen? Ik volg haar naar binnen en in de aangename rust genieten we van de “Fried Yellow Noodles with Beef” en de “Claypot Pork with Rice”. De overdaad aan groente oogt aantrekkelijk. Natuurlijk met mijn eerste Vietnamese biertje erbij om mijn zenuwen wat rust te geven. Het eten is overheerlijk en het bier smaakt me ook goed ondanks dat het maar 4,3 % alcohol bevat.
Natuurlijk gaat ons gesprek aan tafel over het lawaai in de kamer en wat we kunnen doen zonder de kosten te hoog te laten oplopen. Moeten we morgen of overmorgen verhuizen naar een ander hotel?
We zijn er na het eten nog steeds niet uit en wanneer we terug naar het hotel lopen is de verhuizing nog steeds het onderwerp van gesprek. Er moeten snel knopen worden doorgehakt! Op de kamer voelen we ons ongemakkelijk. Binnen twintig minuten staan we weer op straat om enkele andere hotels, en vooral de rustige omgeving van de hotels, te bekijken. Ik ben goed met plattegronden en oriëntatie op vreemde plaatsen maar in het donker met een hoofd vol zorgen is het een totaal andere discipline.
Het eerste hotel kunnen we helemaal niet vinden en het tweede hotel ligt aan een drukke kruising van twee hoofdstraten. De derde optie, het “Spring House Hotel” waar onze vriendin uit Singapore volgende week logeert, lijkt voor nu nog de beste optie. Ook aan een drukke straat met toeterend verkeer maar ik mag aannemen dat het verkeer ’s nachts afneemt. Het enige probleem is dat het ons een extra kostenpost van een kleine tweehonderd euro oplevert.
De beslissing is genomen! We nemen ons verlies en kiezen voor een veel rustigere kamer in een ander hotel. Ik boek acht nachten, vanaf komende zaterdag, in het hotel waar onze vriendin uit Singapore logeert! Deze foto van twintig jaar geleden, toen ik rond middernacht naar mijn hotel terug liep door dezelfde buurt, lijkt wel uit een andere stad in een andere wereld.

Thailand: Een week in weinig foto’s

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 604), woensdag 27 november 2024

Ik moet in deze moeilijke week eerst terug naar 22 november toen ik een email van Agoda ontving dat onze boeking in Ho Chi Minh City was geannuleerd omdat er wat mis was met het hotel. Renovatie of schade of iets dergelijks. Dan kun je in paniek raken maar een achterdochtig persoon als ik denk eerst aan een phishing mail. Een nachtje erover geslapen en de volgende ochtend toch maar eens kijken wat er precies aan de hand is.
Tegenstrijdigheden in de berichten en website van Agoda alom. De kosten voor de tien nachten zijn ondertussen afgeschreven van mijn kredietkaart en de website van Agoda geeft nu ook aan dat er wat mis is met de boeking en dat ze hard werken om het probleem op te lossen. Maar we zijn met twee boekingen voor hetzelfde hotel op verschillende boekingsite’s! Annelyn uit Singapore komt ook naar hetzelfde hotel dus is het belangrijk dat ik eerst contact met haar heb zodat we de nieuwe boeking op elkaar kunnen afstemmen.
Annelyn heeft nog niets over eventuele problemen met betrekking tot haar boeking gehoord en ook op de website waar ze heeft geboekt staan de lichten nog op groen. Vreemd! Ik probeer het geannuleerde hotel opnieuw te boeken via booking.com maar daar wordt vermeld dat de alle kamers zijn uitverkocht. Er is nog enige twijfel. Wachten kan ook tegen je werken. Ik kan de door het hotel zelf geannuleerde boeking nog steeds zelf zonder kosten annuleren dus doe ik dat maar. De annulering wordt direct bevestigd en ik moet op zoek naar een ander hotel in dezelfde buurt omdat Annelyn daar nog een boeking heeft.
Dat boeken blijkt een stuk moeilijker dan verwacht! Twee keer achter elkaar verlies is mijn boeking omdat ik nog bezig ben met het invullen, en controleren, van de gegevens voor de boeking. Het lijkt er op dat er veel mensen op het internet tegelijk proberen te boeken. Zouden alle boekingen in het hotel zijn geannuleerd? De derde keer gaat het gelukkig wel goed en waarschijnlijk gaat het goed omdat ik een “Superior Suite” probeer te boeken. Het is niet de goedkoopste kamer in het hotel van mijn keuze!
Intussen heb ik ook het bericht op mijn telefoon ontvangen dat mijn betaling voor het geannuleerde hotel in zijn geheel is teruggeboekt. Er valt een last van mijn schouders! Annelyn verschijnt op berichten in Facebook dat haar boeking nu ook is geannuleerd, ze heeft een hotel geboekt op enkele honderden meters van ons nieuwe hotel. Het zal dus allemaal wel goed komen. We kijken er allebei erg naar uit om Annelyn weer te zien.
En dan hebben we ook nog het probleem van het opslaan van onze bagage tijdens de drie weken dat we naar Vietnam zijn. Ik heb de Schotse lilliputter gelukkig niet meer gezien en zijn vriendin is nog steeds aan het verontschuldigen dat ze onze afspraak niet (meer) kan nakomen. Het is niet anders en problemen zijn er om te worden opgelost.
Zes maanden op reis met zowel winter- als zomerkleding is een ingewikkelde logistieke puzzel. Mede door de bagage beperkingen door het maximum gewicht per koffer.
Op de motor hebben we aan twee rugzakken voldoende dus dan moeten de twee cabine koffertjes en de twee grote koffers tijdelijk worden opgeslagen.
Vietnam betekend zomerkleding voor slechts twintig dagen, we kunnen het met de twee kleine cabine koffers en een grote koffer voor ons samen af.
Met kerst en oud en nieuw komt alles weer bij elkaar in Pattaya totdat we midden januari naar Japan vertrekken met alle vier koffers en de rugzakken weer voor langere tijd moeten worden opgeslagen.
Tot midden december staan de rugzakken en een koffer bij onze vriend Piet. Ik kan onmogelijk vertellen hoe dankbaar we zijn dat we overtollige bagage bij hem hebben kunnen achterlaten.
Ik moet nodig op zoek naar een oplossing voor langere tijd. Daar heb ik vier weken de tijd voor met de kerst en oud en nieuw.
Ook voor de motor moet ik nog een betrouwbare stalling zien te vinden. Het lijkt er op dat ik de motor voorlopig maar onder het hotel laat staan. Hij staat droog en in het oog van het volledige personeel. De negen euro per maand voor het stallen zijn ook nog wel te overzien. Jammer dat het me niet is gelukt om de motor bij Paul te stallen. Zijn Thaise zwager heeft een grote hekel aan buitenlanders, hij is van mening dat ze hem nooit genoeg geld geven om zijn verslavingen om te gokken en te drinken te financieren!
Onze gasten hebben na de problematische reis van Ayuthaya naar Pattaya en de problemen in het hotel de draad weer goed opgepakt. Ze zijn elke dag op eigen initiatief en met de taxi Pattaya en de omgeving gaan verkennen. We hebben een enkele keer met ze geluncht of samen gedineerd. Ook hebben we een paar keer wat gedronken. We hebben gisteren afscheid van ze genomen en we hebben gelukkig de indruk dat ze het toch wel leuk hebben gevonden.
We hebben in de afgelopen week bij de “Captain’s Bar” weer enkele mooie overheerlijke bordjes voor ons op tafel gekregen. Onze gasten gaven de voorkeur aan de “Hungry Gorilla” omdat de menukaart meer in hun straatje ligt.
‘Ieder zijn ding!’, zeg ik dan weer op mijn beurt.
Iedereen moet eten wat ze lekker vinden en de gerechten ontwijken waar ze hun neus voor ophalen. Smaken verschillen nu eenmaal en over smaak valt niet te twisten. Morgenavond schuiven we aan tafel in Vietnam en het enige gerecht dat ik me nog kan herinneren is de verse “Vietnamese Loempia”. Een dun doorzichtig velletje van rijstbloem waar je groenten, vis of vlees in legt en dan oprolt. De loempia wordt niet gebakken dus eigenlijk is de loempia rauw. Een saus maakt het gerecht compleet.
We gaan het zien! Morgen weer om zes uur opstaan want de taxi staat om half tien voor het hotel voor ons klaar!