Japan: Elke dag in Osaka is een excursie

Osaka (Cote House) 406), zaterdag 10 februari 2024

Na de lange reis van Thailand naar Japan en het drukke, en zware, programma in de eerste week in Osaka hebben we ervoor gekozen om een heel weekend vrij te nemen. De boog kan niet altijd gespannen staan! Er waren 508 foto’s overgebleven, 72 per dag! Lyka geniet van haar rust en ik ga elke dag een stevig stuk wandelen zodat mijn spieren in ieder geval niet vast komen te zitten.
Vandaag ga ik wild wandelen in Osaka, een wereldstad als Osaka zal haar geheimen een voor een prijsgeven wanneer je door haar straten gaat zwerven. Je zult jezelf verbazen wat er buiten de toeristische gebieden in het alledaagse Osaka allemaal te zien is dat niet in de reisbrochures word vermeld.
Het eerste waar ik me vandaag over verbaas is een levensgrote advertentie voor het nieuwe appartementen gebouw waar ik voor sta. Een appartement van 30,4 vierkante meter! Zes bij vijf meter, voor de jongeren die het rekenen nog niet onder de knie hebben!
Zou een van de verpeste Nederlanders of asielzoeker blij zijn met zo’n appartement? Hier is het in ieder geval een gangbare maat voor een alleenstaande, of beginnende samenwoners, omdat de kosten gemakkelijk zijn te beheersen.
De kaart van de omgeving is bestudeert en ik ga in de tegenovergestelde richting van het drukke “Osaka-Namba”. Dat merk ik ook snel! Het verkeer op het asfalt en op het trottoir neemt met elke stap zienderogen meer af. Dat maakt mijn wandeling niet minder interessant. Osaka is een havenstad en een handvol rivieren stromen door de enorme stad richting de zee, in de baai van Osaka. Water is altijd mooi om naar te kijken.
Aan een van die rivieren ligt de enorme “Kyocera Dome”, een overdekt honkbalveld dat ook wel eens voor iets anders wordt gebruikt. In de winter liggen alle belangrijke sporten in Japan stil en dat is jammer. We hadden graag zo’n wedstrijd van de “Orix Buffaloes” bijgewoond.
Opvallend aanwezig zijn overal langs de kade de stalen schuiven die dichtgaan wanneer er een tsunami alarm wordt afgegeven. Zwaailichten en akoestische signalen moeten de weggebruikers er op wijzen dat er een gevaarlijke situatie kan ontstaan. Overal langs de rivieren zijn hoge betonnen muren geplaatst om de bevolking te beschermen tegen de ongelofelijke krachten van de natuur en de klimaatverandering! Dat laatste is een grapje want in Japan geloven ze niet in klimaatverandering, ik heb het uitgebreid met enkele Japanners besproken. Shintoïsme is de enige weg, de natuur laat zich niet kooien.
Ik zwerf maar wat verder door Osaka en kijk af en toe op mijn telefoon naar Google Maps.
Ergens heb gelezen over de “Konko Church Of Izuo”. Het is een tempel van sekte verbonden met het shintoïsme. Ze hebben meer dan duizend kerken in Japan. Helaas kan ik niet al te dicht bij het hoofdgebouw komen. Nog voordat ik bij de opening in het vuurrode hekje ben aangekomen staat er al een oudere man voor mijn neus die mij, zonder een woord te zeggen of een geluid uit te stoten, duidelijk maakt dat ik hier niet echt welkom ben.
Er is nog wel enige Japanse vriendelijkheid over maar hoe ze me hebben opgemerkt of gezien op het erf van de kerk is me een raadsel. Er zullen ongetwijfeld camera's zijn die elke beweging registreren en een alarm laten afgaan. Bezoekers buiten de sekte worden niet op prijs gesteld. Op een veilige afstand van het gebedshuis mag ik vrij fotograferen. De gekleurde kolen zijn opmerkelijk en ook de bron om ritueel je handen te wassen ontbreekt bij deze kerk niet.
Ik zet de kortste route uit in Google maps op mijn iPhone om naar onze vaste “Life Supermarkt” te wandelen. Ik wijk absoluut niet van de route af want je weet nooit wat je tegenkomt. Ik zwerf door stille smalle straatjes en oude overdekte winkelgalerijen. In een van de oude overdekte galerijen passeer ik een slagerij waar de “Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit” waarschijnlijk wakker van zou liggen maar de Japanners voor in de rij staan.
De toonbank staat zo ver naar voren dat het gegalvaniseerde stalen rolluik nog net dicht kan. De klanten staan niet in de winkel maar in de galerij. Ik schuif voorzichtig dichterbij en aanschouw de handelingen van de slager en zijn vrouw. Alles lijkt voorgesneden want de slager hanteert zijn scherpe messen zelden. De vrouw helpt de klanten, weegt het vlees en haar man pakt het in papier! Hygiëne, milieu, plastic? € 62,- per kilo voor een fantastische Japanse biefstuk!
Mijn boodschappenlijst zit in mijn hoofd en mocht ik onverhoopt iets vergeten dan loop ik die paar honderd meter met plezier nog een keer. Ontbijt van omelet en krentenbrood met kaas, drie pakken diepvries spaghetti in verschillende smaken voor wanneer het uitkomt. Een stukje banket voor bij de koffie en een doos verse sushi voor de lunch van vanmiddag. We komen in ieder geval niet om van de honger in Japan!
Dit is dus een doos verse sushi voor nog geen vijf en een halve euro! En ziet dat er goed uit? Het is in ieder geval genoeg voor ons samen. De sojasaus en wasabi zijn gratis.
Lyka geniet nog steeds van de rustdag en de heerlijke lunch heeft haar in ieder geval niet actiever gemaakt. We zijn het er snel over eens. Ik ga vanmiddag nog maar een wandeling maken want mijn honger naar de Japanse cultuur is nog lang niet gestild. In mijn hoofd broeien plannen over de mogelijke route en nog een handjevol plaatsen waar ik graag foto’s wil gaan maken.
Na een kilometer of vier door de winkelstraten van Osaka waaronder de “Midōsuji Avenue”. Dat is de belangrijkste hoofdstraat in het centrum van Osaka waaraan alle wereldberoemde luxemerken hun eigen winkel hebben. Ook alle dealers van auto’s boven de driehonderdduizend euro hebben aan deze straat een showroom!
Mijn interesse gaat uit naar de wandeling langs het kanaal dat door de wijk “Dotonburi” loopt. Lyka en ik hebben al een paar keer op een afstandje staan te kijken naar de straatkunst langs het kanaal. Er zijn verschillende genres is de straatkunst maar het is ook meteen duidelijk dat straatkunst grenzeloos is. De twee narren zou niet misstaan in een versiering tijdens de carnaval in Nederland? En we zijn in Japan!
Een stukje verder aan het kanaal is er een groep straatkunst die meer realistisch is. Ook hier zijn het idee en de hand van de kunstenaar van enorme schoonheid. Stel jezelf de vraag: ‘Kun je leven zonder kunst en cultuur om je heen?’

Ik heb gezworven door landen met veel verschillende religies en filosofieën.
Nooit heb ik me gestoord aan de ideeën van mijn medemensen.
Ik vindt dat iedereen het recht heeft om zijn leven in te richten en te leven zolang hij anderen niet probeert zijn wil op te leggen en de ideeën van anderen respecteert.

Helaas blijkt dat een utopie en ik verwacht dat we langzaam in de richting drijven van een wereldwijd religieus conflict. Denk goed na voordat je een zijde kiest, er zal geen weg meer terug zijn!
De mooiste langs het kanaal voor mij persoonlijk is er een van zelfspot. Osaka is het centrum van de “Takoyaki”, de pannenkoekbal gevuld met een stukje octopus. Kijk nog maar eens goed? Zelfspot, humor, kunst en een karikatuur, zaken die door het in Nederland geïmporteerde wokeïsme voor altijd zijn verstoord, verbannen of vernietigd.
Er is altijd wel iemand onder de 18 miljoen, al dan niet geïmporteerde, inwoners in de lage landen die zich ergens aan stoort of die iets aanstootgevend vind.
Die persoon heeft na zijn klacht eindelijk zijn/haar bestaansrecht bevestigd en kan plaats nemen in de geschiedenis.
De “Verenigde Nederlandse Emiraten” zijn de toekomst van een ooit zo’n grote natie aan de Noordzee! Alleen beseffen veel van die zogenaamde sit-down demonstranten dat nog niet. De eerste vijf letters van demonstrant zijn “DEMON”, een boze geest, een duivel.
Nadat we heerlijk koffie hebben gedronken met een flink stuk cake erbij ga ik ook in de stand “ontspannen”. Tijd om wat te lezen en enkele foto’s te verwerken. Het was weer een drukke dag, ondanks het etiket “rustdag”. Bij het eerste blik voortreffelijk Japans bier, die we tegenwoordig vaak delen, komt de avondmaaltijd ter sprake.
Het is ondertussen gaan regenen en we hebben spaghetti in de diepvries. Ondanks de neerdalende regen, en mijn lekke wandelschoenen, besluiten we om er toch op uit te gaan. Lyka heeft goesting naar een hamburger. En waar kunnen we die beter gaan eten dan bij de Japanse hamburgerketen MOS-Burger.
Daar gaat het allemaal heel anders dan bij de gouden bogen, waar we af en toe alleen zullen ontbijten.
Bij MOS-Burger gaat het bestellen nog persoonlijk en niet op een beeldscherm in een zuil. Het personeel is vriendelijk en controleert je bestelling twee keer om fouten te vermijden. Je gaat naar je tafeltje met een klein kastje, de zoemer, en wanneer die begint te zoemen, en lichtje te knipperen, kan je bestelling worden opgehaald. De presentatie is vanzelfsprekend ook belangrijk, wat er lekker uitziet smaakt ook veel beter.
Sorry Frans (Timmermans), maar in Japan gebruiken ze nog gewoon de plastic rietjes. Hier in Japan zijn ze slim genoeg om te bedenken dat papieren rietjes niet werken en dat de 124 miljoen inwoners van Japan de planeet niet gaan redden!
Na de heerlijke burgers lopen we voldaan zo ver als mogelijk door het overdekte “Namba-Walk” totdat we bij het “JR Namba Station” verplicht zijn om omhoog te gaan. Het regent al wat minder maar we komen onder Lyka’s nieuwe paraplu bijna droog bij het hotel aan. Het was vandaag een heerlijke rustdag.

Japan: Duizenden Boeddha’s (deel 2)

Osaka (Cote House) 406), vrijdag 9 februari 2024

Dit verhaal is het vervolg van Duizenden Boeddha’s (deel 1). Mijn verhalen worden door de vele foto’s technisch gezien te lang dus zit er niets anders voor me op dan de verhalen in tweeën te knippen.

We slaan buiten de poort van de “Isshin-ji tempel” direct rechtsaf omdat we eerst nog een stukje door een typische Japanse tuin willen lopen. Japanse tuinen en grindperken zijn harmonieus en rustgevend. Een uitgestrekte stad als Osaka heeft honderden kleine tot zeer uitgebreide parken. Groen is een significant onderdeel in de planning van de enorme Japanse steden.
De eeuwenoude tempels zijn nog steeds op de oorspronkelijke grondgebieden gevestigd waar ze werden gesticht. Vaak omringt door asfaltwegen waaraan de verschillende toegangspoorten liggen. Uitbreiden van de oude tempel kan dus alleen maar op aangrenzende percelen. Zo staan we dan onverwacht voor een modern nieuw paviljoen tegenover de oude tempel. Achter de moderne betonnen voorgevel van de “Drieduizend Boeddha's Hal van Isshinji Tempel” zou zich van alles kunnen bevinden.
Achter de openstaande deuren openbaart zich een goddelijke schoonheid. Onder het enorme dak van beton staat een koepel die bedekt is met honderden, duizenden, goudkleurige Boeddha’s in verschillende afmetingen en lotusbloemen.
We lopen langzaam om de koepel heen en laten de indrukwekkende schoonheid op ons inwerken. Het is te kort door de bocht om aan te nemen dat alle Boeddha’s hetzelfde zijn! Wanneer je dichterbij stapt en oplettend naar de details gaat kijken dan zie je dat er maar heel weinig Boeddha’s exact hetzelfde zijn.
Onbewust ga ik deze Boeddhistische tempel met de honderden tempels vergelijken die ik over heel Azië, en dan met name in Thailand, heb bezocht. Wat me meteen opvalt zijn de demonische tempel of poortwachters. Soms zijn ze er wel in Thailand maar het is hier toch een Chinese interpretatie van het uit China geïmporteerde Boeddhisme. Ik ken ze uit Maleisië en natuurlijk ook uit Macau en Hong Kong. Japan is veel meer met China vervlochten als menigeen denkt. Ook culinair en cultureel.
Na een rondje om de buitenkant van de koepel te hebben gelopen stappen we de koepel, de gebedsruimte binnen. Opnieuw worden we overweldigd door de religieuze kunst. Japan ìs kunst! En Japan is ook religie! Die twee versmelten en maken kunstwerken die bijna onaards zijn. Mocht de aarde ooit worden bezocht door buitenaards leven dan hoop ik dat ze in Japan landen en niet in Rotterdam of Amsterdam.
De laatste twee details van deze bijzondere en onverwachte ontmoeting.
Met knorrende magen gaan we snel weer verder want we kunnen nu wel wat te eten gebruiken! Een rechtsaf en dan gewoon de weg volgen. Daar ligt de rode “Wake Bridge” over de vijver. Het is een toeristenplaatje dus het is voor mij erg vreemd dat er geen toeristen in het park lopen. Heb ik wat gemist?
We volgen het pad richting de “Wake Bridge” en ik krijg de gelegenheid om de brug van dichtbij te fotograferen. Is het geen plaatje? Er hangen lichte muziektonen in de lucht dus er moet iets aan de gang zijn in het park. Maar waar? Dit is een park van enkele hectaren groot en iedereen wordt geacht de gravel paden niet te verlaten. Een blik op mijn iPhone geeft geen enkele aanwijzing dus laten we de muziek maar voor wat ze is.
We keren om zodat we naar de kortste weg naar een uitgang moeten lopen. Het is al half twee geweest en het is de hoogste tijd om te lunchen! Aan de horizon zien we de “Tsūtenkaku Tower” die we vanochtend hebben bezocht. Wegens een renovatie van het Osaka City Museum of Fine Arts worden we door een suppoost een ander gravel pad opgestuurd dan dat we zelf graag hadden willen bewandelen.

En daar is de muziek! Daar is de braderie en daar is ook het eten! Bij het eerste de beste kraampje koop ik een bakje gebakken soba noedels. De “Yakisoba” smaakt ons heel goed en legt een dunne fundering in onze magen. Het is niet voldoende maar we hebben binnen enkele schreden verder op de jaarmarkt al snel gezien dat het op een Japanse braderie niet aan etenswaren ontbreekt. Betaalbare en zeer smakelijke bekende en onbekende snacks!
De volgende slachtoffers zijn twee Japanse Bapao’s gevuld met varkensvlees die bijzonder zijn omdat ze in het laatste stadium van het bereiden openbarsten en de vulling zichtbaar word. Ze smaken lichtzoet met een ondertoon van verse gember en wat andere verse kruiden en specerijen.
De grootste trek is dan bij ons verdwenen maar een stukje verder zien we nog iets dat ons onbekend is. We krijgen een soort van met groene kool en varkensvlees gevulde oliebol in een koffiefilter geserveerd.
We kijken maar laten het ruiken, alleen dieren ruiken aan hun eten zeg ik altijd. Het is lekker maar tegelijkertijd ook zwaarder om eten dan het eruit ziet. De halve gevulde oliebol heeft mij in ieder geval gevuld en ik snak naar een warm flesje groene thee uit de automaat.
Om en om een slokje verwarmende groene thee uit een klein plastic flesje en om de beurt naar het toilet. Het is fris vandaag en eigenlijk kan ik stellen dat in Japan in februari hetzelfde weer, met dezelfde temperaturen, heerst als in Nederland. Wanneer het droog is is het heerlijk vertoeven in de temperaturen tussen de 10 en 15 graden Celsius.
Met gevulde magen gaan we verder naar de laatste bezienswaardigheid op onze agenda voor vandaag. De “Shitennō-ji tempel” is gesticht in 593 AD. In die tijd was Osaka een eenvoudig vissersdorp en behoorde het hele gebied bij Nara, het spirituele centrum van het Japanse keizerrijk in vervlogen tijden.
Onderweg passeren we een heerlijk stukje klassieke moderne architectuur uit de negentiende eeuw. Gelukkig bestaan er nog van die pareltjes tussen de moderne betonnen en glazen blokkendozen in de oude stadscentra.
De omvang van de stenen “Torii” mag duidelijk zijn dat we hier een groot Shintō-heiligdom betreden. Alles achter deze poort straalt gezag, respect en onderdanigheid uit. Het is tegenwoordig nog maar aan weinigen gegund dat zij zich onderdanig voelen aan de enorme ontembare krachten van de natuur en het universum.
De moderne Westerse mensapen denken dat ze met voldoende geld de natuur en het heelal kunnen temmen en in een kooi stoppen. Een gebrek aan respect voor alles om je heen waarvoor de rekening zonder enige twijfel in de toekomst zal worden gepresenteerd!
Vanaf hier worden we overspoeld door een waterval van architectonische en religieuze indrukken. Japan is zonder enige twijfel het meest intense land dat ik ooit heb bereist.
De vijf verdiepingen tellende pagode is van een ongekende schoonheid. Vanzelfsprekend is de pagode in de afgelopen veertien eeuwen meerdere malen beschadigd of verwoest. Elke keer is de pagode met ongekend veel respect en toewijding weer hersteld of opgebouwd.
We verlaten de belangrijkste gebouwen van het “Shitennō-ji” tempelcomplex omdat we nu wel helemaal vol zitten met indrukken. We zijn pas een week in Japan en ik heb het gevoel dat we hier al een eeuwigheid zijn. Het is zo indrukwekkend en intensief dat je gewoon een tijdje rust moet nemen om het allemaal te verwerken en op je in te laten werken.
Deze plattegrond moet jullie een indruk geven over hoe enorm groot dit eeuwenoude tempelterrein is en hoeveel culturele schatten en veelal houten gebouwen het bevat. Elk gebouw en elk altaar is heilig, heeft een oorsprong en een betekenis.
We passeren op weg naar de uitgang het enorme “Shitenno-ji Eireido (Old Bell Tower)” gebouw. Een blik naar binnen verteld me dat ik een foto van die enorme staande Boeddha moet maken. Ik ben zo druk met mezelf en mijn omgeving dat ik het bordje met het zwarte fototoestel met een rode streep erdoor helemaal niet zie staan! Ik druk af en enkele milliseconde later staat er een kleine oude grijze vrouw voor me die wijst naar het bordje. Ik buig nederig en respectvol, zij buigt dieper, ik buig nog een keer en nu dieper dan de oude vrouw terwijl ik mijn excuses aanbied. De vrouw glimlacht begripvol en aanvaard mijn excuses. De foto is een vaststaand feit.
Naast de uitgang passeren we het “Yutsu Jizoson”, het is eenvoudig maar niet minder indrukwekkend. Eenvoud kan ook een kracht zijn die een grote indruk achterlaat.
Onze dag zit er om drie uur op en wij gaan samen met de schoolkinderen richting ons tijdelijke thuis. Want dat is het Cote House na een week voor ons geworden. Het mag dan officieel een hotel zijn maar wij hebben toch wel het echte hostel/guesthouse gevoel.
We hebben anderhalf uur wandelen nodig om weer in de buurt van Osaka-Namba te komen en in die tijd bespreken we wat we de afgelopen dag en wat we de rest van de dag hebben gezien en meegemaakt, plus nog wat we vanavond gaan doen.
We zijn het er al snel over eens: We gaan vanavond niet uit eten maar eten op de kamer. We lopen nog even bij de Life supermarkt binnen waar we de snack “Sakura Mochi”, een rijstbal met een zoete rode sojabonen vulling met een zout ingelegd blad, voor Lyka kopen. Voor ons avondeten is er een uitgebreid assortiment met een heerlijke verse salade als bijgerecht. Japan is meer dan sushi en teppanyaki eten!

De stortvloed aan foto’s die wij elke dag maken heeft als negatieve bijwerking dat ik elke keer een moeilijke keuze moet maken welke foto’s ik wel en niet wil bewaren en kan gebruiken voor mijn weblog. De fysieke lengte van een verhaal heeft zijn beperkingen. Ik kan gewoonweg niet alle foto’s in mijn verhalen plaatsen!
Daarom staat hieronder een link naar het fotoalbum van onze reis naar Osaka in Japan 2024. Er kunnen ook al foto's staan die ik nog niet in een verhaal heb gepubliceerd! Voorzichtigheid en terughoudendheid is geboden om de verrassing niet weg te nemen.

Bekijk hier alle foto’s van onze reis naar Japan in 2024.