Japan: Twee uitersten uit dezelfde cultuur

Osaka (Cote House) 408), dinsdag 6 februari 2024

In een stad van 2,75 miljoen inwoners zijn er natuurlijk veel bezienswaardigheden. Je weet gewoon niet waar je moet beginnen. Beneden op de receptiebalie staan er brochures van het bureau voor toerisme in een folderbakje. Die brochure staat vol met bezienswaardigheden. Op het internet zoeken maakt het allemaal nog veel ingewikkelder dus heb ik een alternatieve zoektocht voor mezelf bedacht. We beginnen vandaag met een bezienswaardigheid die zowel typisch Japans als ook een hoogtepunt van een bezoek aan Osaka zou moeten zijn. Het “Osaka Castle” is een kasteel gebouwd in 1934 naar bouwplannen en verschillende kunstwerken uit een ver verleden.
Dat verre verleden is een goede reden om de Japanse jaartelling uit te leggen. In Japan is het nu geen 2024, net als voor de Joden, Islamieten, Boeddhisten en nog veel meer andere religies en filosofieën. Dat 2024 gebruiken ze alleen maar om met de rest van de wereld te kunnen communiceren. Een soort van sterrendatum net als in “Star Trek”. In Japan is het vandaag het jaar “Reiwa 5”. Reina begon op 1 mei 2019, de dag waarop keizer Akihito's oudste zoon, Naruhito, de troon besteeg als 126e keizer van Japan.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Reiwa (Japans: 令和, uitgesproken als [ɾeːwa]? of [ɾeꜜːwa]?) is het huidige tijdperk van de officiële kalender van Japan. Het begon op 1 mei 2019, de dag waarop keizer Akihito's oudste zoon, Naruhito, de troon besteeg als 126e keizer van Japan. De dag ervoor deed keizer Akihito afstand van de chrysantentroon, waarmee het einde van het Heisei-tijdperk werd gemarkeerd. Het jaar 2019 komt overeen met Heisei 31 van 1 januari tot en met 30 april, en met Reiwa 1 (令和元年, Reiwa gannen, 'het basisjaar van Reiwa') vanaf 1 mei. Het ministerie van Buitenlandse Zaken van Japan legde de betekenis van Reiwa uit als "prachtige harmonie”.

Rare jongens die Japanners.

We stappen pas rond tien uur de deur van het hotel uit om twee goede redenen. Het is namelijk vroeg in de ochtend steenkoud en het openbare leven in Japan ontwaakt zelf pas na tien uur in de ochtend. We gaan wandelen ondanks dat Osaka een uitstekend netwerk van openbaar vervoer heeft. Ik hou nu eenmaal van wandelen en zeker in een grote stad. Je ziet het èchte leven aan je voorbij trekken en je weet nooit wat je om de hoek te wachten staat of te zien is.
Frisdrank automaten zijn in Japan nooit ver weg en dat betekend dat je ook niet met tassen of rugzakken hoeft te zeulen. Wanneer het tijd is om wat te drinken en je kiest voor een flesje groene thee, voor minder dan een euro, gooien we 140 yen in de automaat en Lyka drukt op de knop onder het flesje dat we graag willen. Enkele ogenblikken later staan we verbaasd aan het flesje te voelen. We hebben een koud flesje groene thee verwacht maar de automaat heeft een warm flesje groene thee uitgespuugd!
Dat is natuurlijk veel lekkerder in de frisse ochtendlucht. We bestuderen de automaat, en ook de andere drie die er naast staan, en komen tot de conclusie dat een blauw bandje om de onderkant van het voorbeeldflesje betekend gekoeld en een rood bandje verwarmd. Alleen de Coca-Cola met rode bandje verbaasd ons, drinken Japanners warme cola?
Direct om de hoek staan we te kijken naar een oude man met een fiets volgepakt met enorme zakken vol met lege (frisdrank)blikjes. Afval scheiden en recyclen is heel vanzelfsprekend in Japan. Het is een ingeburgerd onderdeel van het dagelijkse leven. Ook bij ons in het hotel wordt alles minutieus gescheiden. Geen bamboe stokje of plastic deksel van een magnetronmaaltijd verdwijnt in het verkeerde bakje of een Japanner die het opmerkt hersteld de fout meteen. Altijd vriendelijk lachend en respectvol buigend.
Die zakken met het strikt gescheiden afval worden netjes voor de deur gezet waarna de milieubewuste en bejaarde Japanse bevolking haar taak vervuld om het afval op te halen en naar de oud-ijzer handelaar te brengen voor een extra zakcentje. Ik kijk nog eens goed en denk diep na met mijn aparte hersenen, die nog niet door de overheid zijn gespoeld en in de stand ambtenaar zijn vastgezet, en kom tot de conclusie dat dit een mooie, en ook goedkope, oplossing is voor een afvalprobleem.
Wat is goedkoper voor ons als de samenleving? Een door een gemeenteambtenaar aangestelde nieuwe gemeenteambtenaar, werkend voor de vuilophaaldienst, met alle voor de gemeenteambtenaren vanzelfsprekende voordelen inclusief een astronomisch salaris en een meer dan goed pensioen, of een bejaarde met een karige AOW uitkering en klein pensioen die gratis de deuren langs gaat en goed voor het milieu zorgt? Precies! Het is uw belastinggeld dat aan de nieuwe aangestelde ambtenaren wordt verkwanseld.
Ik heb het al een keer eerder vermeld maar het valt zo op dat ik het nog een keer vermeld. Het is muisstil in de stad. Lege straten zonder enig verkeer. Zijn er hier in Japan te weinig auto’s of teveel asfalt? Of misschien te weinig mensen?
Een vriendelijke bezorger op de fiets met een aanhanger en een stukje straatkunst zijn ook twee zaken die heel normaal zijn in het schone en mooie Japan. Het fietsen is goed voor de geest en het lichaam. Harmonie is een onderdeel van de Shinto filosofie. Misschien kan Femke hier een keer naar toe met vakantie om wat inspiratie op te doen voor Amsterdamlabat?
We passeren onze eerste Shinto altaar van de dag. Nu zijn er altijd mensen die zeggen dat wanneer je een altaar hebt gezien je ze allemaal hebt gezien. Veel geluk met die toeristen stelling maar wij zoeken nu eenmaal graag naar wat nieuws op elk moment van de dag en op elke plaats.
Het “Namba Jinja” altaar heeft alle bekende elementen dus het verschil moet in de details zitten. De harmonie en respect voor de natuur is ontroerend.
Het grootste verschil bij het “Namba Jinja” altaar is dat de grote hal open is en ook de kleinere rode hal gewoon toegankelijk is. Het water om je geest van de zonden te reinigen komt hier uit de mond van een bronzen draak. Ook opmerkelijk en van schoonheid.
Na wat zigzaggen om moderne wolkenkrabbers, en ontelbare oversteekplaatsen met verkeerslichten, staan we aan de rand van de buitenste gracht van het Osaka kasteel. Mag ik zeggen dat dit heel erg indrukwekkend is? Probeer je eens voor te stellen dat je een soldaat bent en hier driehonderd jaar geleden stond te wachten op het bevel “aanvallen”!

We gaan niet meteen richting het kasteel maar kiezen ervoor om eerst een stuk langs de gracht te lopen. Overal in Osaka bij bezienswaardigheden staan er stalletjes met eenvoudig Japans straatvoedsel. Een kraampje waar “Dorayaki”, zeg maar een kleine gevulde pannenkoek met deze keer de afbeelding van het Japanse stripfiguur “Doraemon” er op ingebrand, wordt verkocht kunnen we moeilijk passeren omdat we wel een hapje kunnen gebruiken. Maar we zijn ook nieuwsgierig zijn naar de smaak en de textuur van deze Japanse snack. Lyka kiest voor de smeerkaas. De vulling, en de harmonie van de zoete en zoute smaak die elkaar afwisselen, en het zachte sponsige deeg valt bij ons zeker in de smaak.
Het wordt steeds drukker om ons heen en dat betekend dat we dichter bij de ingang van het Osaka kasteel komen. Eerst is het “Hokoku altaar” nog aan de beurt met daarin in standbeeld van “Toyotomi Hideyoshi”.

“Toyotomi Hideyoshi” is een van de meest opmerkelijke mannen uit de Japanse geschiedenis. In navolging van zijn heer Oda Nobunaga, slaagde hij erin Japan te verenigen. Later zou hij Korea binnenvallen. Een groot Japans veldheer!

Binnen de poort van het kleinere kasteelterrein begint de toeristische ervaring. We mogen absoluut niet passeren zonder met een èchte Samoerai te zijn gefotografeerd.
Wij vinden het allemaal prima want we zijn toch niet van plan om die foto te kopen. Om ons heen klinken verschillende talen die ik niet allemaal kan thuisbrengen. Lyka tikt op mijn schouder en verteld dat er heel veel Filippino’s aanwezig zijn. Ze hoort de verschillende Filipijnse dialecten en talen.

Wij lopen langzaam verder richting het kasteel en bij de kassa blijkt een rij te staan tot ver voorbij de vermelding “60 minutes”. We kijken elkaar aan. Tien euro toegang per persoon toegang en meer dan een uur wachten voordat je naar binnen mag?
Voor elke bezoeker die het kasteel verlaat mag er een nieuwe bezoeker naar binnen. Een goed systeem, dat wel, zo is het er nooit te vol. Maar voor ons? Ik heb net gelezen op een plaquette bij de ingang dat dit kasteel niet het originele kasteel uit 1583 is maar dat het in 1914 opnieuw opgebouwde kasteel. Het blijft indrukwekkend maar het is niet zoals het kasteel in Himeji. Dat is nog wel bijna helemaal origineel.

Hoewel we niet naar binnen zijn geweest zijn we toch blij dat we dit kasteel vandaag hebben bezocht. Op een bankje in de zon genieten we van een warm flesje groene thee en bereiden ons voor op de terugweg die ons ook nog langs enkele bezienswaardigheden zal voeren. Er staat al bijna tien kilometer op de teller en dat zal zeker meer dan verdubbeld worden.

Ik vraag aan een voorbijganger om een foto van ons samen te maken als aandenken aan ons bezoek aan het “Osaka Castle”. We staan er in ieder geval goed op, inclusief onze voeten!
We zijn het er snel over eens dat het tijd is om wat te eten en een Japans Kerrie Restaurant komt als geroepen. Een voorgesneden gepaneerde schnitzel van varkensvlees op rijst met een rijke Japanse kerriesaus is een opwarmer op deze frisse dag in Osaka. Het smaakt ons uitstekend en de salade zorgt voor de benodigde vitaminen. Over de prijs ga ik niet meer in detail treden maar dit gerecht kost per persoon minder dan een patat met saus en een snack in een Nederlandse Snackbar! BTW is in Japan voor alles wat je koopt 10%.
Dat is nog eens een hamburger te noemen! We zijn in het “Parco winkelcentrum” aan een van de belangrijkste winkelstraten van Osaka. Alle grote modehuizen en belangrijke luxemerken hebben hier een winkel in de straat. Maar dat is niet de reden dat wij hier zijn. Lyka wilde hier graag naar toe omdat op de zesde verdieping van het “Parco winkelcentrum” alles wordt verkocht dat met Japanse stripfiguren te maken heeft.
Zo is daar een figuur genaamd “Noface” die in een nagebouwde treincoupé zit. Er staat een rij Japanners die allemaal met het figuurtje op de foto willen. Bijna altijd met de wijs- en middelvinger opgestoken in het V-teken. Je blijft je verbazen!
Een grote “Totoro” kunnen we ook niet voorbij lopen en in de winkel van Konami staat een levensgroot beeld van een van de helden uit het videospel “Tekken”.
Old Skool videospelletjes en griezelige Ronald MacDonald poppetjes zijn ook een onderdeel van deze Japanse fascinatie voor het verleden en de griezelige componenten van het leven.
Als afsluiting van deze dag gaan we ook nog even samen met “Noface” op de foto. Vandaag hebben we twee uiterste van de Japanse cultuur mogen bewonderen. De liefde voor het Japanse verleden en de fascinatie voor de getekende, en haast levende, aanbeden stripfiguren.
Tijdens het oversteken zie ik vanuit mijn ooghoek iets bekends maar ook iets dat niet helemaal lijkt te kloppen. Een Japanse Volkswagen Transporter in twee kleuren gespoten. Een schitterend staaltje huisvlijt dat elke Volkswagen Transporter liefhebber zijn hart sneller laat kloppen!
Direct na terugkomst in het hotel klopt Ken, de eigenaar van het hotel, op onze deur met de mededeling dat we vandaag of morgen moeten verhuizen naar kamer 406. Die kamer is wat groter en heeft meer daglicht. De echte reden dat hij wil dat we verhuizen is de dunne gipswanden van het hotel en mijn zware stem. Daarom krijgen we een kamer zonder buren! Mijn luide bariton zou de andere gasten kunnen storen. Met een slechte revue als gevolg. En dat moet tegenwoordig in de wereld van “social media” koste wat het kost worden voorkomen!
We kunnen terugkijken op een mooie en zeer geslaagde dag. Het enige dat ons nog rest is de avondmaaltijd en daarvoor gaan we weer naar het “Nakau” restaurant. Het is er altijd goed en zeker niet te duur. Na deze inspannende dag drinken we een ontspannend biertje bij het eten.
“Miauw”, de huiskat, ligt al heerlijk te slapen wanneer we moe en voldaan thuis komen. Het is een voorbeeld dat we snel zullen volgen! De kleine twintig kilometer wandelen is ons goed bevallen maar we kunnen het wel voelen. Welterusten.

Japan: Koud hè

Osaka (Cote House) 408), maandag 5 februari 2024

Het was voorspeld in het weerbericht dus ik kan niet zeggen dat het weerbeeld onverwacht is. Een minuut op het balkon/rookruimte is voldoende om te weten dat we niet de hele dag buiten maar eerder binnen zullen zijn. Wat een verschil met gisteren toen we in de zon een biertje konden drinken. Maar wat is het ongelofelijk koud met deze wind en regen. Ik kan me niet herinneren dat ik het zo koud heb gehad.
De regen daalt gestaag neer, geen zware regen maar gedegen druppelend uit de egaal grijze lucht. De snijdende noordoosten wind maakt het een stuk kouder dan waterkoud! Mijn adem maakt wolkjes in de lucht wanneer ik op weg ga naar de “Life Supermarkt” die we gisteren op loopafstand hebben ontdekt. 7-11 is gemakkelijk maar ook heel erg duur.
In de “Life Supermarkt” is het even zoeken. Ook omdat ik de teksten op de verpakkingen niet kan lezen. Gelukkig is “Google Translate” paraat op mijn iPhone en dat maakt dit verblijf een stuk gemakkelijker dan het vorige in 2009, vijftien jaar geleden alweer. Even de camera aan en richten op de tekst die je vertaald wil hebben. Enkele momenten later verschijnt de vertaalde Japanse tekst in het Engels op het beeldscherm van je telefoon. Een wereld van verschil met vijftien jaar geleden! De gehaktballen gemaakt van tofoe blijven op de plank liggen want wij beperken ons hoofdzakelijk tot de dierlijke eiwitten.
In mijn mandje verdwijnen twee magnetron maaltijden voor de lunch. Deze komen in de verste verste niet in de buurt van de magnetron maaltijden van de Iglo en de Albert Heijn die jullie in Nederland gewend zijn. Deze magnetronmaaltijden zijn kleine eetbare kunstwerken op zichzelf! Drie BaPao’s gevuld met varkensvlees, plakjes kaas, knakworstjes, plakjes ham, een gebakken hamburger en een half voorgesneden witbrood. Tien dunne sneden in plaats van vijf dikke sneden! Dat is ook een mogelijkheid hier in Japan. Alles voor minder dan € 17,-. Een koopje voor twee keer ontbijt, een lunch en een snack in de regenachtige middag. Was ik toch bijna nog de chocoladekoekjes voor bij de koffie en zwarte thee vergeten!
We hoeven niet te experimenteren want mijn vijfentwintig jaar rugzakken is een gedegen training om in bijna alle omstandigheden te overleven. Boter denken we er maar bij voor deze keer, misschien dat ik die later in de supermarkt kan vinden. Het ontbijt smaakt ons in ieder geval goed en ik mag hopen dat het witte brood en de banaan mijn spijsvertering een beetje vertraagd.
We brengen de hele ochtend op de kamer en in het hotel door. Zo ontmoet ik Wilhelmina die hier al acht maanden in het Cote House verblijft. Ze maakt de kamers schoon en verdiend zo een korting op de kamerprijs. Ook studeert ze gedeeltelijk overdag en dat is een mooie combinatie die ik heel goed kan begrijpen. Werken/studeren en reizen combineren is een mooie manier om wat van de wereld te zien.
Een beetje schrijven, een beetje lezen, een beetje luieren en af en toe vanaf het (rook)balkon kijken of het nog regent. Een ongeplande maar toch ook wel een welkome eerste rustdag.
Zodra ik zie dat de regen is gestopt wordt het tijd om een frisse neus te halen. Lyka neemt zoals gewoonlijk de lift naar beneden en ik loop de trappen af vanaf de vierde verdieping. Op de derde verdieping ontdek ik een andere opstelling van de wasmachine dan op de vierde verdieping. Op de derde verdieping staat namelijk ook een kleine wasdroger en dat betekend dat we vanmiddag niet naar de wasserette hoeven die we gisteren tijdens de wandeling hebben ontdekt maar dat we de was in het hotel zelf kunnen doen! Dat scheelt een hoop gesleep en ook kosten.
Het is gelukkig droog maar het blijft heel erg fris. De kleine handdoeken in het hotel irriteren ons en daarom gaan we op zoek naar een fatsoenlijk formaat badhanddoeken. Ik wil tenslotte niet dat de te kleine handdoek van kont valt en ik daar in mijn volle glorie op de gang sta na het douchen. We hebben namelijk een gedeelde badkamer/douche! Het echte backpacker gevoel!
Op weg naar het warenhuis passeren we weer “Central Square Life” waar we even naar binnen stappen om te zien wat een flesje rode wijn kost. Bier is altijd lekker maar ’s avonds een rood wijntje om samen te ontspannen is ook niet te versmaden. Op de weg naar buiten zien we die mooie schalen met sushi uitgestald en we zijn het er al snel over eens dat we vanmiddag sushi eten als lunch. De gekochte magnetron maaltijden voor de lunch worden gepromoveerd tot het avondeten en zo zijn we er meteen zeker van dat we er vanavond niet meer op uit hoeven om te gaan eten.
De handdoeken zijn snel gevonden en voor een prijs waar we goed mee kunnen leven. We weten nog niet of we de handdoeken meenemen of achterlaten. Om zeker te zijn gaan we maar vanuit dat we ze achterlaten en daarom gewoon afschrijven. Dat is ook reizen, investeren in je comfort en de kosten gewoon afschrijven. Het is ondertussen weer gaan regenen en ook de koude noordoosten wind is weer opgestoken. Gelukkig hebben we de wind in de rug dus voelt het minder koud aan dan wanneer je hem recht in je gezicht hebt. Lyka heeft een nieuwe jas in de uitverkoop gekocht en zo weet ze meteen of hij voldoende bescherming tegen de wind geeft en ook nog voldoende warm is. Deze dag is ook weer geslaagd en zo gaan we goedgeluimd op huis aan!
Wanneer je dit plaatje ziet kun je toch niet tegen sushi zijn? Rauwe en bereidde vis en garnalen. Met ingelegde gember, wasabi en sojasaus een delicatesse van hoge kwaliteit! Direct na terugkomst in het hotel gaat ook de was in de machine en die word later voor twee hele uren in de droger gedaan. Voor minder dan vier euro is alles, inclusief de nieuwe badhanddoeken, weer schoon en droog.
Gelukkig wordt het weer morgen weer beter want nog zo’n rustdag op de kamer zou toch wel vervelen. Hoewel we weten dat we niet elke dag een excursie gaan maken is gewoon een beetje rondwandelen in de omgeving ook een plezierige bezigheid.
Deze twee magnetron maaltijden kosten samen zeven euro. We hebben ze beide gedeeld zodat we van alle smaken hebben kunnen genieten. Met een heerlijk koud Japans biertje erbij. Na het “Koud hè” van vanochtend is het vanavond “Lekker hè”.
Welterusten!

Japan: Een Yaki dag

Osaka (Cote House) 408), zondag 4 februari 2024

Onze tweede dag in Osaka begint voor mij ook om zeven uur. Ik voel me uitgeslapen en uitgerust. Gisterenavond heb ik ontdekt hoe de verwarming op onze kamer werkt en dat was eigenlijk veel gemakkelijker dan ik met mijn Nederlandse hoofd had kunnen bedenken. De verwarming is elektrisch en gaat gewoon met de de airconditioning. Die staat op 22 graden en in de zomer koelt de airconditioning af tot 22 graden en in de winter verwarmt de airconditioning tot 22 graden. Dat is toch een fantastisch systeem? Een Japanse versie van de warmtepomp. Beter dan de Polderlandse centrale verwarming die het hele huis warm houd, en daardoor veel belasting oplevert voor de overheid, en vandaag de dag nog veel meer dan gehoopt met 71 cent gasbelasting per kubieke meter aardgas? Milieu politiek? Laat maar! Nederland en Europa zijn reddeloos verloren. En links? Daar kom ik later wel een keer op terug vanuit het conservatieve Japan.
Na het ontbijt gisteren bij de gouden bogen is er vandaag een Japans ontbijt aan de beurt. Ieder een halve sandwich van de 7-11 in de variaties “Eiersalade” “Varkens Ham, Kaas en Sla”. Voor twee euro per pakje is het niet te duur maar ook gezond, en heerlijk vers. De vers gezette koffie, gewoon op de kamer, maakt ons ontbijt tot een compleet feest in den verre.
We zouden ook in de kleine gemeenschappelijke keuken op onze vierde verdieping van het Cote House kunnen ontbijten maar het beeldscherm van de afstandbediening van de airconditioning is defect en ik weet niet hoe ik daar “de kachel” moet aanzetten. En om in de 10 graden Celsius te gaan zitten ontbijten gaat me ook een beetje te ver. Ik zal Wilhelmina of Ken eens vragen op welke knop ik moet drukken voor de verwarming. Gisterenavond heb ik, onder het genot van een heerlijk koud Japans biertje, zitten experimenten met “Google Maps”. Er zijn meerdere redenen waarom dit ook voor ons een heel bijzondere reis is!
Ten eerste, het is natuurlijk Japan en dat is nu niet een vanzelfsprekend vakantieland voor de gemiddelde polderbewoner.
Ten tweede, wij verblijven voor het eerst 28 dagen op dezelfde plaats in een wereldstad met 2,75 miljoen inwoners.
Ten derde, alles wat we gaan ondernemen moet met militaire precisie worden voorbereid op dit onbekende terrein en met het onbekende en zeer ingewikkelde openbaar vervoer.
Ten vierde, we hebben afgesproken om regelmatig een rustdag, voor zover dat mogelijk is in dit bijzondere land, te nemen en op die dag dan zo weinig mogelijk te doen om onze zintuigen rust te geven.
Vandaag krijgt de toepassing voor de routes via Google Maps haar eerste test! De route voor vandaag is van mijn MacBook naar mijn iPhone gestuurd en goedgeluimd stappen we samen het hotel uit de frisse winterochtend in. Ik kijk op mijn iPhone en zie duidelijk waar we in Osaka staan en welke richting we moeten om naar ons eerste herkenningspunt voor vandaag te komen. De route gaat meestal via de brede hoofdstraten maar daar wijken we al snel van af want door de smalle straten zwerven is veel interessanter. Zo passeren we een klein “Shinto altaar” midden in een woonwijk.

Dat heeft wat meer uitleg nodig!

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Het shintoïsme (Japans: 神道) of shinto is de oorspronkelijke religie van Japan. Het woord is een combinatie van twee Chinese karakters (神道) en betekent "de weg der goden".

In het shintoïsme worden zogeheten Kami oftewel natuurgeesten aanbeden. Sommige kami zijn plaatselijk, dat wil zeggen de geesten die bij een bepaalde plek horen, terwijl anderen vereenzelvigd worden met grotere objecten en verschijnselen in de natuur. Amaterasu, bijvoorbeeld, is de Zonnegodin.

Het tweede wat opvalt aan het shintoïsme is de grote liefde en eerbied voor de natuur. Een waterval, de maan of slechts een apart gevormde steen kunnen voor een kami gehouden worden. Hetzelfde geldt voor charismatische personen en voor meer abstracte verschijnselen zoals groei en vruchtbaarheid. Geleidelijk aan werden de oorspronkelijk natuurgodsdienstige aspecten van het shintoïsme minder duidelijk en namen de kami meer antropomorfe (mensvormige) vormen aan, met daaraan gekoppeld vele mythen. De kami zijn echter geen transcendente godheden in de Westerse zin van het woord; hoewel goddelijk bewonen zij dezelfde wereld als wij.

Kami worden vooral vereerd in openbare heiligdommen, maar ook wel in kleine privéheiligdommen, die soms slechts bestaan uit een hoge plank met enkele rituele objecten. Sommige van deze heiligdommen zijn grote structuren oftewel jinja, maar de meeste zijn kleine gebouwen in de karakteristieke Japanse stijl. In vergelijking tot bijvoorbeeld het christendom met zijn imposante kathedralen, met dure materialen, zijn jinja vaak erg eenvoudige houten gebouwen. Het gaat ook niet zozeer om het gebouw, dat eigenlijk vooral een bepaalde plaats aangeeft. Jinja zijn meestal gebouwd op een verhoging en sommige zijn moeilijker te bereiken. Meestal wordt de toegang tot het terrein gemarkeerd door een typische Japanse torii-poort, die bestaat uit twee palen met daarbovenop twee dwarsbalken. Het geheel is vaak (vermiljoen) rood geschilderd. Er zijn meer dan 100.000 van deze heiligdommen in gebruik, elk bemand door enkele shintopriesters.

Er is niemand bij de “Akatenuguiinari Shrine” aanwezig en wij snuiven in alle stilte de Japanse cultuur op. “Liefde en eerbied” is waar het om draait. “Liefde en eerbied” om alles om je heen. Na even te hebben stilgestaan gaan we verder en ontdekken een grote supermarkt op loopafstand van ons hotel. Wie met mij heeft gereisd weet dat ik een supermarkt in een ver land bekijk als een museum voor de moderne maag. ‘Je bent wat je eet!’, wordt er vaak gezegd, en ik ontdek dat graag.
Ik hou er van om te kijken uit welke dagelijkse etenswaren de lokale bevolking kan kiezen om hun lichaam en geest te voeden en te reinigen. We kijken onze ogen uit en schrikken af en toe ook van de prijzen. Een galiameloen van ruim drieëntwintig euro doet je ogen wel even knipperen. Een ding weten we al zeker. We hebben hier zoveel lekkers gezien dat we deze supermarkt de komende weken wel vaker zullen bezoeken.
Ons eerste doel voor vandaag is de “Namba Yasaka Shrine”. Een zeer belangrijk Shinto altaar waar het altijd heel erg druk is en voor alle spirituele rituelen een lange rij wachtenden staat.
Ik sluit aan om een foto te maken en ritueel mijn handen te wassen uit een langzaam stromende bron uit een bamboe stok.
De symboliek druipt overal van af en liefde en eerbied overheerst overal. Het is muisstil op het terrein en alles en iedereen om ons heen lijkt samengesmolten tot een enkele entiteit.
Er is een klein monument voor het Japanse slagschip “Mutsu”. Gezonken op 8 juni 1943. Een monument dat in jullie “WOKE” wereld niet meer zou kunnen, of mogen, bestaan. Hier worden de geesten en zielen van de 1021 manschappen die omkwamen vereerd en gebeden voor hun oneindige rust.

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

De Mutsu (Japans: 陸奥) was het tweede en eveneens laatste slagschip in de Nagato-klasse gebouwd voor de keizerlijke Japanse vloot aan het einde van de Eerste Wereldoorlog. Het was vernoemd naar de gelijknamige Japanse provincie.
In 1923 heeft het schip hulpgoederen vervoerd voor de slachtoffers van de Grote Kanto aardbeving. Gedurende de periode tussen 1934 en 1936 is het gemoderniseerd met verbeteringen aan bepantsering en machinerie, ook werd de brug herbouwd in de pagodemast stijl.

De Mutsu heeft het grootste deel van de oorlog op de Stille Oceaan doorgebracht in training en heeft enkel deelgenomen aan de slag bij Midway en de slag bij de oostelijke Solomon eilanden. In begin 1943 keerde het terug naar Japan. Juni 1943 ontplofte het achterste magazijn. Dit zorgde voor het zinken van de Mutsu samen met het verlies van 1121 bemanningsleden en bezoekers. Het merendeel van het wrak werd na de oorlog gesloopt, maar een klein deel ligt nog steeds op de originele locatie.

In Japan is de tweede wereldoorlog nog steeds geen probleem en er is zeker geen schaamte om het Japanse oorlogsverleden. Ze zijn er zelfs enigszins trots op dat ze ervoor hebben gezorgd dat de westerse kolonialisten hun bezette gebieden/landen in zuidoost-Azië na de tweede wereldoorlog moesten opgeven en daardoor er onafhankelijke naties ontstonden. Ze hebben wel een punt? Ik weet zeker dat de “WOKE” beweging in Japan niet omarmd word.
Het meest indrukwekkende op het terrein is het eigenlijke altaar in de vorm van een leeuwenkop. Het is moeilijk te geloven dat terwijl ik deze foto neem er zeker honderd mensen achter me staan om dezelfde foto te maken. Allemaal voortkomend uit de “Liefde en respect”. “Normen en waarden” die in Hollandistan nergens meer te vinden zijn.
Overal staan kleine altaren met ieder hun eigen doel. Welk doel? Daar kom ik niet uit. Alles is in het Japans of er staat helemaal niets bij. Maar het is wel heel erg indrukwekkend.
Wanneer ik mezelf zo zie met mijn iPhone als belangrijkste camera moet ik nog steeds een glimlachen. Mijn twee jaar oude iPhone 13 Pro Max werkt bijna net zo goed als mijn twaalf jaar oude, en loodzware, Nikon D600. Ik zie maar weinig verschil in de gepubliceerde foto’s en jullie zien ook maar weinig verschil, dat is het enige dat telt! Ik ben nog steeds blij dat ik ben overgestapt en dat ik die zware Nikon camera niet meer hoef mee te zeulen.
We gaan weer verder door de miljoenen stad Osaka en de zon schijnt er lustig op los. De temperatuur loopt langzaam op en gaat zelfs richting de stand “aangenaam”. Wanneer je op de plattegrond kijkt van Osaka dan valt het meteen op dat bijna alle wijken zijn gebouwd volgens een raster. De enige afwijkingen in dat raster zijn de eeuwenoude paden en wegen die Japan al duizenden jaren doorkruisen en waar de gevreesde Samoerai al gebruik van maakten.
Dat maakt het wandelen, en afwijken van de geplande route, heel eenvoudig. Het linksaf, rechtsaf wandelen door de smalle straten brengt je altijd naar de plaats van bestemming. Op een bankje in een park eten we wat in zon en kijken onze ogen uit. Een groepje jongens van rond de twaalf jaar loopt rond met grote doorzichtige plastic zakken en ruimt het weinige zwerfvuil op. Zeer therapeutisch omdat deze jongeren zelf haast zeker nooit afval op straat zullen gooien. Of dit een goed idee voor Nederlandse jeugd zou kunnen zijn? Ik denk het niet, de Nederlandse jeugd is volgens mij voor het grootste deel al verpest en verrot tot op het bot.

Onderweg passeren we een enorm evenementengebouw waar op 10 februari een groot Sumo worstel toernooi zal plaatsvinden. Mocht ik deze bijzondere sport nu al altijd graag een keer in het echt willen zien! Helaas staan de prijzen elders aangegeven en die toegangsprijzen passen helaas, op dit moment, niet in ons budget. De duurste zitplaats moet € 500,- kosten en de goedkoopste € 50,-. Dat is veel geld om twee kleine poppetjes van grote hoogte met elkaar te zien worstelen.
Het is nog veel te vroeg voor de lunch en na het wandelen door de (overdekte) winkelstraten van Namba hebben we toch wel trek. Er is een snack waar Osaka bekend om staat en dat is de “Takoyaki”. Een soort van poffertje gevuld met een stukje octopus, niet te verwarren met ze in Nederland inktvis noemen, dat is heel wat anders.
Nadat de balletjes op een grote gietijzeren plaat zijn gebakken worden ze bestreken met een zoete donkere saus, gevolgd door Japanse mayonaise, ook een zoete variant, en bedekt met geschaafde gedroogde gefermenteerde tonijn, Katsuobushi. Een symfonie van smaken en texturen, heerlijk.
Ze lijken klein maar vier van die balletjes per persoon zijn echt voldoende om onze trek te stillen.
Het is zondag en het is heel erg druk op straat. Ik wist het al maar ik ervaar het opnieuw dat de Japanners echte buitenmensen zijn. Zodra het weer het toelaat trekken ze er massaal op uit, zonder een mobiele telefoon in de hand, om te wandelen en ook om te eten. Overal om ons heen zie je beelden voor, en hoog, op de gevel wat er binnen, of voor de deur, wordt verkocht.
Het is nog geen half twee en wij gaan alweer terug naar het hotel. We hebben genoeg, of misschien wel teveel, gezien voor vandaag. Onze zintuigen hebben overuren gedraaid op een hoger niveau dan gewoonlijk.
Het is zo aangenaam om te wandelen in de zon dat we het er snel over eens zijn om bij wijze van uitzondering samen op deze zondagmiddag een biertje te drinken aan het kanaal/rivier. Heerlijk genietend van de zon, en uit de wind, laten we onze indrukken van deze inspirerende ochtend opnieuw de revue passeren.
We kopen bij de “CoDeli”, ook een Japanse supermarkt keten met kleine winkels, twee magnetron maaltijden en een grote bak sla voor de lunch. Hoe het smaakt hoef ik jullie niet te vertellen want het smaakt beter dan het er uitziet!
De middag op de verwarmde kamer is aangenaam en ik doe zelfs een dutje omdat ik toch wel vroeg opsta elke ochtend. Het aantal foto’s dat ik moet verwerken is altijd meer dan ik heb gedacht. Boven de honderd per dag wordt geen uitzondering deze reis maar eerder de regel. Daardoor zal ik zeker de komende weken achter gaan lopen met de verhalen. Misschien sla ik af en toe wel een dag over, en haal die dan later weer in, maar ik probeer zoveel als mogelijk van niet.
Ons avondeten bestaat uit “Okonomiyaki”. Okonomiyaki is een Japanse hartige pannenkoek. De naam is een samenstelling van 'okonomi' en 'yaki', wat vrij vertaald 'gebakken/gegrild zoals je wilt' betekent. Lyka kiest voor de garnalen en ik voor het varkensvlees. Het smaakt ons uitstekend en de ijskoude pul “Asahi beer” maakt het alleen maar lekkerder.
Takoyaki en Okonomiyaki als snack en avondeten, twee “Yaki’s” die we zeker nog wel vaker zullen eten tijdens deze reis.
De toon voor ons verblijf in Japan lijkt gezet en wanneer het zo blijft kunnen we alleen maar blij zijn dat we zulke mooie dagen zullen doorbrengen in Osaka. Helaas moeten we ons wel aan een streng budget houden maar dat zijn we als rugzakartiesten wel gewend. Roeien met de riemen die hebt en het beschikbare budget zo goed als mogelijk besteden.
Het weerbericht voor morgen is niet al te best maar laten we er maar het beste van hopen!