Thailand: Regen op de valreep

Nang Rong (SS Hotel) 409), zaterdag 21 oktober 2023

Na een hele slechte nacht gisteren was de afgelopen nacht een hele goede! Ik weet niet goed wat er allemaal in mijn hoofd omgaat maar het zal wel belangrijk zijn dat het zo in mijn onderbewustzijn speelt. Vertrouwen is goed maar vertrouwen kan zich ook tegen jezelf keren. Zeker wanneer het om financiën gaat!
Vandaag gaan we ons weer verplaatsen en gelukkig zijn de weersverwachtingen goed, voor wat het waard is. De gewoonlijke tosti’s en deze keer gaat het vastmaken van onze bagage achterop de motor alweer wat beter. Lyka zegt meteen dat het nu precies goed aanvoelt op haar rug en dat geeft mij ook een goed gevoel. We zijn nog geen tweehonderd meter onderweg en ik heb mijn eerste schrik momentje van deze reis. Ik moet eerlijk zijn. Ik had in dit geval een beetje teveel haast. Ik vloek in mezelf, op mezelf, en ik neem me voor om beter op te letten en zeker geen haast meer te maken.
Bij de eerste stop neem ik meteen benzine aan boord zodat we met een volle tank zeker onze bestemming voor vandaag kunnen halen. En die bestemming heeft enkele grote vraagtekens! Ik kan de gevaarlijke snelweg over de bergen, de 304, nemen maar op mijn 12 jaar oude digitale kaart heb ik een andere route uitgezet. In kilometers zijn ze bijna hetzelfde maar via de 348 zou het een stuk aangenamer moeten zijn. Dus gaan we die kant op!

De twijfel sluipt er in bij de derde stop waar we een “Onigiri” met zalm eten en ik zie op mijn telefoon dat er een weg over de bergen gaat die (nog) niet op mijn oude kaart staat. Wat te doen? Uiteindelijk besluiten we om niet van ons oorspronkelijke plan af te wijken. Vandaag is het gewoon een verplaatsing, niets meer en niets minder. En nu we daar samen op uit zijn gekomen ligt de route naar ons hotel voor vandaag vast.
Ik ben nu van mening dat ik de tempels in Thailand wel heb gezien. Maar er is meer aan de hand. De afgelopen jaren hebben hele roedels zwerfhonden zich op heel veel tempelterreinen gevestigd. Dit zijn vaak niet de vriendelijkste honden die ook de hiërarchie van de roedel steeds aanvechten. De Boeddhistische monniken laten ze maar hun gang gaan vanuit hun levensopvatting. Ik heb daar helemaal geen zin meer in want hondsdolheid heb je in verre landen zo maar opgelopen!

Weer een rustpauze verder om onze konten wat rust te geven passeert er een ploffende Thaise vrachtwagen aangedreven door een lange slag eencilinder dieselmotor van Chinese makelij. Wat zou ik Rob Jetten en Frans Timmermans graag met de eigenaar/chauffeur willen horen discuseieren over het belang van elektrificatie van het Thaise (vracht)wagenpark! Ik weet in iedere geval al wel hoe het eindigt. Rob en Frans krijgen beide een katoenen trui waarvan de mouwen op de rug aan elkaar worden geknoopt en de rest van zijn elke dag een tabletje waarvan hij de hele dag over de perfecte wereld zal dromen! Alle milieu en klimaat problemen zijn in een klap opgelost. Ze hebben hier wel andere, en belangrijkere, problemen op te lossen.
Rond twaalf uur wordt het tijd voor de gebruikelijk lunch met deze keer de altijd lekkere Pad Kraow Moo, met een omelet er boven op. De uitvoering van het gerecht is op zich niet spectaculair, het is gewoon erg lekker en precies wat we ervan hebben verwacht maar de twee bordjes met een tekst waarop het eten wordt geserveerd tovert een brede glimlach op onze gezichten.
We hebben nog een pauze te gaan en dan zit ook deze dag met ruim 220 kilometer er ook weer op. Dat we plezier hebben mag duidelijk zijn. Het is alleen jammer dat de verse bananen in de 7-11 zijn uitverkocht en dat we dus deze keer voor een banana-cupcake moeten kiezen. Ook lekker maar minder gezond.
Met iets minder dan 40 kilometer te gaan gaat het dan toch fout! Mijn navigatie stuurt ons van de weg af en niet veel later komen we op een zandweg terecht terwijl het wolkendek zich boven ons sluit en de grijze kleur van staal aanneemt. De eerste druppels dalen neer en er is nergens een plaats om te schuilen te vinden tussen de rijstvelden. Terug gaan is nooit een optie dus glibberen en glijden we maar langzaam verder over de zandweg waar langzaam verraderlijke modderpoelen ontstaan.
Het regent en de regen wordt weer wat minder. Het hemelwater komt in golven over ons heen. Zodra we de zandweg hebben verlaten, en op een relatief veilige betonweg rijden, opent Pluvius de hemel en daalt er een tropische regen neer van Bijbelse proporties. Niet binnen minuten maar binnen seconden zijn we nat tot op het bot. Onze snelheid moet gedwongen omlaag omdat de grote regendruppels mijn gezicht geselen en mij het zicht ook aardig ontnemen.
Tien minuten later is het weer zo goed als droog en weer vijf minuten later rijden we over droge betonnen wegen. De warme wind droogt ons snel weer op en wanneer we bij ons hotel in Nang Rong zijn aangekomen ben ik zelf alweer zo goed als droog.
Het is een schitterend hotel met een heerlijk comfortabel bed. We hadden beter hier de eerste rustdag kunnen plannen. En Lyka is het daar helemaal mee eens! Maar er heeft zich wel een ander probleem gemeld. Het rijden in de regen met een spijkerjasje aan heeft Lyka geen goed gedaan. Het mag dan modieus zijn maar denim en regen zijn een slechte combinatie. Ze heeft een beetje koorts en kruipt meteen met een paracetamol onder de dekens.
Ik zoek een plekje op het balkon en ga verder met “De Cock en het masker van de dood”. Heerlijk leesstof om te ontspannen na een zware dag op de motor. Daarna verwerk ik de foto’s en schrijf weer wat aan de nog onafgemaakte verhalen. Ook dat is ontspannend na zo’n inspanning van een lange rit op de motor.
Helaas schiet het avondeten, bij “de Schuur” zoals wij het bij ons geliefde restaurant oneerbiedig noemen, erbij in maar ik ben blij dat Lyka, ondanks dat ze zich nog steeds niet lekker voelt, een beetje eet uit de magnetron van de 7-11. Het zijn noodrantsoenen voor doorgewinterde reizigers die je alleen aanspreekt in noodgevallen. Zo komt er een einde aan deze reisdag en ik hoop dat we de komende weken geen regen meer zullen zien.

Thailand: Tosti’s en krentenbrood

Prachinburi (Peamsuk Sweet Hotel) 210), vrijdag 20 oktober 2023

Ik heb een stuk slechter geslapen dan ik had gehoopt en verwacht. De vreemdste dromen teisterden mijn gedachten en nachtrust. Mensen uit een ver verleden, ondertussen dood of nog steeds in leven, verschenen en verdwenen weer. Waarom? Geen enkel idee! Ik vraag me af, terwijl ik mijn eerste koffie in de lobby van het hotel maak met heet water uit een thermosfles, of het wel een goed idee was om een eerste rustdag in deze stoffige provinciestad te plannen. Voor mijn gevoel hadden we beter gewoon verder kunnen rijden en dan zouden we niet nog een nacht op het betonnen matras hoeven te slapen. Wat is dat bed hard zeg! En dan ook nog zonder lakens en alleen een kleverige fleece deken.
Ik heb nog niet echt plannen voor deze rustdag gemaakt maar ik heb ergens gelezen dat we het provinciale museum van Prachinburi niet mogen missen. Ik bekijk Prachinburi op de kaart van Google en maak in mijn gedachten een rondje langs de weinige bezienswaardigheden dat we kunnen wandelen met ergens halverwege de lunch in (Tesco) Lotus zoals ze tegenwoordig heten.
Zodra Lyka wakker is maak ik aanstalten om het ontbijt voor vandaag te halen. Tosti’s en krentenbrood met Hollandse oude kaas die we zelf hebben meegebracht. Het ontbijt is goed genoeg voor ons want zelfs na al die jaren in Azië heb ik nog steeds moeite met rijst, in welke vorm dan ook, als ontbijt. Nu ik dit schrijf bedenk ik dat ook de Thai zelf het traditionele ontbijt met rijst steeds vaker links laten liggen. In de 7-11 is het elke ochtend een drukte vanjewelste met klanten in alle leeftijden die de meest ongezonde etenswaren als ontbijt kopen. Geen fastfood maar gemakvoedsel. Het is dan ook niet voor niets dat de Thai de laatste tien jaar zienderogen veel dikker, en zieker, zijn geworden.
In de vroege ochtendzon beginnen we aan ons rondje Prachinburi. Als eerste gaan we naar de “City Pillar Shrine of de San Lak Muang”. Een heiligdom waar het ontstaan van de stad wordt vereerd. Overal de bekende keramische haantjes, olifanten en andere poppetjes. Het blijft indrukwekkend maar voor ons is het deze keer gedegradeerd tot het doden van de tijd in een stoffige provinciestad.
Op weg naar het provinciale museum van Prachinburi passeren we een markt met handelswaar die precies hetzelfde is als overal in Thailand. Zwarte katoenen broeken met een olifanten opdruk voor 100 baht en teenslippers in alle kleuren en maten voor 99 baht.
Ik kijk liever naar het eten dat overal ligt uitgestald. Deze verschillende kleurige pepers hebben allemaal hun eigen pittigheid en een toepassing in specifieke gerechten. Afwijken van het gebruiksdoel staat in Thailand gelijk aan heiligschennis! Dat is wel wat anders dan in Nederland waar een eenzame rode Spaanse peper bovenop het bami/nasi pakket in de supermarkt ligt.
In het museum worden we meteen geconfronteerd met de Thaise gastvrijheid, tenminste zoals de (lokale) overheden over de toeristen denken. Op de website staat duidelijk vermeld dat de toegangsprijs voor het museum 30 baht is. Volgens de verlegen dame achter de kassa klopt dat niet! Het is 150 baht per persoon, vijf keer de prijs als voor een Thai, dus 300 baht voor ons samen om naar oude stenen te kijken met een uitleg in het Thais erbij.
Ook na 25 jaar staat het dubbele prijs systeem nog steeds op zijn plaats en betaald een toerist met een rugzak vijf keer zoveel als een Thai in een dikke Mercedes! Ik bedank haar vriendelijk en we verlaten onverrichter zaken het museum met de verlegen dame in een staat van totale verwarring.
We zijn dus een uur eerder dan verwacht bij de “Wat Kaeo Phichit” tempel. De “Bang Pakong” rivier staat hoog en stroomt snel. Ook zo’n Thaise puzzel: De rivieren voeren enorme hoeveelheden regenwater af terwijl de reservoirs record lage waterstanden hebben. Daar zou je toch iets mee kunnen doen? Helaas vinden de Thaise ambtenaren ook nog eens dat ze de slimste mensen op de planeet zijn en daardoor absoluut onmisbaar zijn, net als in Nederland.
Op de tempelgronden staan verschillende gebouwen en de gebruikelijke Boeddha beelden. De schoonheid van de Boeddha beelden hangt natuurlijk af van de kwaliteit van de kunstenaar. Helaas is de lokale kunstenaar in Prachinburi niet een van de beste van het land. Ik slenter over het enorme tempel terrein on iets te ontdekken dat ik nog nooit heb gezien of naar iets dat van ongekende schoonheid is.
Achter op het tempelterrein staat een vreemd gebouw. Niet traditioneel Thais maar het lijkt meer op een kleine Christelijke kerk inclusief een klokkentoren. Op zich niet vreemd, ik heb het al vaker gezien, want in het verleden zijn er veel Christelijke Vietnamezen en Laotianen in verband met de communistische burgeroorlog in hun land naar Thailand gevlucht. Het Boeddhisme is een filosofie die niemand uitsluit dus werden de vluchtelingen met de andere religie/filosofie met open armen ontvangen. Is dit gebouw misschien als dank gebouwd?
De deuren van het vreemde gebouw staan open en buiten staat een grote pomp te grommen om het kwelwater uit het gebouw te pompen. Open deuren betekend voor mij dat ik maar eens een kijkje binnen moet gaan nemen. Daar tref ik twee eeuwenoude stenen aan met een onbekend schrift er op dat met mijn beperkte kennis nog het meeste op het oude Birmees lijkt. Thailand is pas veel later in de geschiedenis ontstaan! Hier in het enorme Thailand heersten vroeger om beurten wel vier of vijf verschillende koninkrijken.
Op weg naar de uitgang passer ik nog zo’n stukje vreemde architectuur. Is het koloniaal of neo-koloniaal? Of toch Thai? Ik heb geen tijd om daar lang over na te denken want ik wordt belaagd door een roedel grommende honden. Ik zak snel door de knieën naar de grond en maak een snelle beweging alsof ik een steen opraap. De roedel stuift blaffend en grommend uiteen en ik wandel langzaam verder. Lyka zit bij de uitgang in de schaduw op me te wachten.
Dat was de Thaise cultuur voor vandaag! De zon brandt stevig en wij gaan op pad naar het Lotus warenhuis. We hebben nog enkele kleine dingen nodig en als lunch eten we een broodje kipfilet met een beetje patat bij KFC. Dat voelt ook bijna als heiligschennis in Thailand maar je kan je niet schuldig voelen omdat de KFC afgeladen vol zit met Thai die zich tegoed doen aangebakken stukken kip.
Dat was onze rustdag voor vandaag. Ik verdiep me nog maar een tijdje in een van de boeken van Appie Baantjer waarna we, na een fikse onweersbui, bij het bij ons bekende buitenrestaurant om de hoek van het hotel gaan eten.
Ik ga opnieuw voor de overheerlijke Spaghetti Krapow en Lyka gaat deze keer voor een Tonkatsu, een gepaneerde varkenskarbonade zonder bot, met rijst. Ook deze keer zitten we elkaar met de lege bordjes voor ons aan te kijken. Nemen we nog wat?

Nog een kipschnitzel met rauwkost en patat. En deze hele maaltijd kost samen 270 baht inclusief een grote fles Leo bier! Begrijpen jullie nu waarom we die oude stenen in dat museum links hebben laten liggen?

Thailand: Ik leef weer

Prachinburi (Peamsuk Sweet Hotel) 210), donderdag 19 oktober 2023

Om zes uur precies gaat de wekker af en ik voel me een stuk beter wanneer ik nu opsta dan wanneer ik nog een uur langer in bed zou blijven liggen. Misschien hou ik de wekker wel gewoon op zes uur want om half tien vallen automatisch mijn ogen toch wel dicht of ik nu een e-boek zit te lezen of een stukje tv-serie op mijn MacBook kijk.
De eerste beker koffie smaakt me prima terwijl ik plaats neem op mijn vaste plaatsje op het balkon. Het is nog heerlijk rustig onder me op straat en de relatieve koelte van de vroege ochtend voelt goed aan. Er hangt veel stof in de lucht. Dit is Thailand en dat betekend het fijnstof op niveaus waarvan heel Nederland spontaan een astma aanval van zou krijgen en hele ministeries nieuwe wetten zouden schrijven. Hier zijn er de gratis en natuurlijke tropische regenbuien die het stof uit de lucht halen.
Ik neem nog een slok koffie en kijk langs de hele breedte van de horizon of ik onweer hoor of zie. Ik hoor een beetje gerommel van achter me maar zie geen bliksem. Op mijn telefoon zijn de weerberichten goed met 30% kans op lokale onweersbuien. Het moet maar, we gaan vandaag uit Pattaya ontsnappen!
Ik sleep eerst de geleende plastic stoel en de gekochte plastic kruk en waterkoker naar beneden naar de receptie. Het heeft heel wat voeten in de aarde voordat ik de vrouw heb uitgelegd dat ik de kruk en de waterkoker zelf heb gekocht. Uiteindelijk valt het kwartje en ze beloofd me plechtig dat ze goed op mijn spullen zal letten. Of dat lukt weten we over twee weken wanneer we hopelijk in een stuk hier weer terug komen.
Zodra de rugzakken hun plaatsje achter op de motor hebben gevonden gaan we op stap. Het voelt wat onwennig in het begin om op de slechte straten van de stad mijn balans te bewaren. Hoe sneller je gaat des gemakkelijker het wordt. Toch is dit het moeilijkste gedeelte voor de reis van vandaag. De drukte in de stad met tientallen andere weggebruikers die allemaal haast lijken te hebben.
We zijn nog geen drie kilometer onderweg en ik kom al tot de conclusie dat ik nog niet helemaal met mijn oude Garmin Oregon 400t overweg kan zoals in de afgelopen jaren. Het oude trouwe beestje is ondertussen al veertien jaar oud en ik moet me er langzaam aan gaan voorbereiden dat hij zo maar kan stoppen in de toekomst. Ik heb al gekeken wat de opvolger wordt. Een waterdichte Samsung telefoon met een groot scherm en een grote batterij? Ook de oude handheld gps-toestellen gaan langzaam verdwijnen en moeten plaatsmaken voor slimme telefoons.

Wanneer ik dan eindelijk een rustige plaats langs de weg net buiten de stad heb gevonden stel ik de gps opnieuw in en daarna lijkt hij weer zoals ik gewend ben te functioneren.
We houden de oude vertrouwde schema’s voor een reis met de motor weer aan en na zo’n vijf en veertig kilometer houden we een “pizza stop” op een rustige plaats naast een klein meer! We hebben vier pizzapunten meegenomen die gisteren waren overgebleven van het avondeten. Een paar slokken ijskoude thee om alles weg te spoelen en we hebben een uitgesteld ontbijt van echte reizigers. In dit soort situaties kun je niet te kieskeurig zijn! We zijn tenslotte nomaden, zwervers.
Weer drie kwartier later is het tijd om benzine in te nemen en meteen even onze roestige konten wat rust te geven. Ik ben in het afgelopen jaar meer dan twaalf kilo af gevallen en een stevig gedeelte daarvan zal spiermassa zijn. Mijn ijzersterke billen zijn een stuk dunner geworden dus de kussen zijn wat dunner en het zadel is harder. En bij mij is het niet alleen mijn kont! Ook mijn schouders, mijn nek, onderarmen en handen kunnen wel een pauze gebruiken. Ik voel zelfs af en toe kramp in mijn handen wanneer ik in de handvatten moet knijpen om te remmen of de koppeling te gebruiken.
Toch voel ik dat de adrenaline weer door mijn bloed stroomt en dat ik leef, eigenlijk, dat ik opnieuw leef na die veertien dagen winterslaap in Pattaya. Een flesje cola en we delen samen een banaan en we gaan weer verder op weg.
Het wordt pas echt leuk rijden wanneer we eindelijk een slechte en drukke provinciale weg kunnen verlaten en over smalle wegen door anonieme dorpen rijden. We volgen een tiental kilometer een irrigatiekanaal en passeren natuurlijk een onvermijdbare tempel waar we de eerste foto maken van een groep Boeddhabeelden. Er zullen er deze reis ongetwijfeld nog veel volgen!
De magen beginnen te vragen en niet veel later zitten we in een open restaurantje langs een anonieme straat aan een bordje gebakken rijst te knagen. Ondanks dat ze de kip zijn vergeten smaakt het ons goed. Dit is het leven langs de weg/straat van motorrijders in Thailand. 130 baht (€ 3,35) voor twee bordjes en een flesje mineraalwater met twee bekers ijsklontjes. Dat hou je lang vol!
Ondanks dat we net geen 200 kilometer moeten afleggen vandaag komt er toch voor onze aankomst bij het “Peamsuk Sweet Hotel” in Prachinburi het moment dat het ongemakkelijk wordt op de oude Honda Phantom. Kleine pijntjes en ongemakken die hopelijk in de komende twee weken zullen afnemen of worden geaccepteerd.
We kijken allebei uit naar de douche in onze kamer voor vanavond, en morgenavond! We blijven hier twee nachten om onze geesten, onze bipsen, en andere lichaamsdelen, een beetje extra rust te geven. Ik heb de reis zo ingedeeld dat we bijna nooit meer dan 200 kilometer op een dag gaan afleggen. Ook gaan we vaker twee nachten in hetzelfde hotel verblijven. Een reisdag wordt dan gevolgd door een dagje om de onbekende stad te verkennen.
Het “Peamsuk Sweet Hotel” is een hotel zoals je het in een provinciestad verwacht. Iets gedateerd maar wel schoon en comfortabel genoeg voor de prijs die je ervoor betaald. Het is nog te vroeg voor bier dus ik ga eerst uitgebreid douchen waarna ik op het uitstekende snelle internet de hotels ga boeken voor de komende dagen. Dat gaat snel en efficiënt. Ik ben precies op tijd klaar om een paar ijskoude flessen “Beer Leo” bij de 7-11 een paar deuren verderop te kopen. Het resultaat zitten jullie nu te lezen. Ik voel me net dat roze trommelende konijntje waar nieuwe batterijen in zijn geplaatst.
Tijdens de gang naar de 7-11 heb ik me alvast georiënteerd waar we vanavond een bordje Thais kunnen eten. En dat is naast de inrit naar het parkeerterrein van het hotel. Het is er al vroeg druk, altijd een goed teken, en wat er op de tafeltjes staat ziet er ook smakelijk uit. En als klap op de vuurpijl mag ik een fles bier kopen bij de 7-11 en die bij het eten opdrinken. We hebben ons restaurant voor vanavond gevonden.
We bestellen twee bordjes spaghetti krapow met varkensvlees. Het smaakt ons uitstekend ondanks dat het een beetje te zoet is voor onze smaak. Nadat we de bordjes hebben geleegd kijkt Lyka de serveerster met een bordje na met wat patatjes en een paar kipnuggets er op. Ze kijkt me aan en ik weet wat ze gaat vragen. Nog voordat er een geluid uit haar mond komt knik ik en zij wijst naar het bordje terwijl ze de serveerster aankijkt. Ook dat smaakt ons goed en wij kunnen terugkijken naar een geslaagd begin van deze reis. 190 baht (€ 4,90) en we zitten weer vol.