Thailand: Ik leef weer

Prachinburi (Peamsuk Sweet Hotel) 210), donderdag 19 oktober 2023

Om zes uur precies gaat de wekker af en ik voel me een stuk beter wanneer ik nu opsta dan wanneer ik nog een uur langer in bed zou blijven liggen. Misschien hou ik de wekker wel gewoon op zes uur want om half tien vallen automatisch mijn ogen toch wel dicht of ik nu een e-boek zit te lezen of een stukje tv-serie op mijn MacBook kijk.
De eerste beker koffie smaakt me prima terwijl ik plaats neem op mijn vaste plaatsje op het balkon. Het is nog heerlijk rustig onder me op straat en de relatieve koelte van de vroege ochtend voelt goed aan. Er hangt veel stof in de lucht. Dit is Thailand en dat betekend het fijnstof op niveaus waarvan heel Nederland spontaan een astma aanval van zou krijgen en hele ministeries nieuwe wetten zouden schrijven. Hier zijn er de gratis en natuurlijke tropische regenbuien die het stof uit de lucht halen.
Ik neem nog een slok koffie en kijk langs de hele breedte van de horizon of ik onweer hoor of zie. Ik hoor een beetje gerommel van achter me maar zie geen bliksem. Op mijn telefoon zijn de weerberichten goed met 30% kans op lokale onweersbuien. Het moet maar, we gaan vandaag uit Pattaya ontsnappen!
Ik sleep eerst de geleende plastic stoel en de gekochte plastic kruk en waterkoker naar beneden naar de receptie. Het heeft heel wat voeten in de aarde voordat ik de vrouw heb uitgelegd dat ik de kruk en de waterkoker zelf heb gekocht. Uiteindelijk valt het kwartje en ze beloofd me plechtig dat ze goed op mijn spullen zal letten. Of dat lukt weten we over twee weken wanneer we hopelijk in een stuk hier weer terug komen.
Zodra de rugzakken hun plaatsje achter op de motor hebben gevonden gaan we op stap. Het voelt wat onwennig in het begin om op de slechte straten van de stad mijn balans te bewaren. Hoe sneller je gaat des gemakkelijker het wordt. Toch is dit het moeilijkste gedeelte voor de reis van vandaag. De drukte in de stad met tientallen andere weggebruikers die allemaal haast lijken te hebben.
We zijn nog geen drie kilometer onderweg en ik kom al tot de conclusie dat ik nog niet helemaal met mijn oude Garmin Oregon 400t overweg kan zoals in de afgelopen jaren. Het oude trouwe beestje is ondertussen al veertien jaar oud en ik moet me er langzaam aan gaan voorbereiden dat hij zo maar kan stoppen in de toekomst. Ik heb al gekeken wat de opvolger wordt. Een waterdichte Samsung telefoon met een groot scherm en een grote batterij? Ook de oude handheld gps-toestellen gaan langzaam verdwijnen en moeten plaatsmaken voor slimme telefoons.

Wanneer ik dan eindelijk een rustige plaats langs de weg net buiten de stad heb gevonden stel ik de gps opnieuw in en daarna lijkt hij weer zoals ik gewend ben te functioneren.
We houden de oude vertrouwde schema’s voor een reis met de motor weer aan en na zo’n vijf en veertig kilometer houden we een “pizza stop” op een rustige plaats naast een klein meer! We hebben vier pizzapunten meegenomen die gisteren waren overgebleven van het avondeten. Een paar slokken ijskoude thee om alles weg te spoelen en we hebben een uitgesteld ontbijt van echte reizigers. In dit soort situaties kun je niet te kieskeurig zijn! We zijn tenslotte nomaden, zwervers.
Weer drie kwartier later is het tijd om benzine in te nemen en meteen even onze roestige konten wat rust te geven. Ik ben in het afgelopen jaar meer dan twaalf kilo af gevallen en een stevig gedeelte daarvan zal spiermassa zijn. Mijn ijzersterke billen zijn een stuk dunner geworden dus de kussen zijn wat dunner en het zadel is harder. En bij mij is het niet alleen mijn kont! Ook mijn schouders, mijn nek, onderarmen en handen kunnen wel een pauze gebruiken. Ik voel zelfs af en toe kramp in mijn handen wanneer ik in de handvatten moet knijpen om te remmen of de koppeling te gebruiken.
Toch voel ik dat de adrenaline weer door mijn bloed stroomt en dat ik leef, eigenlijk, dat ik opnieuw leef na die veertien dagen winterslaap in Pattaya. Een flesje cola en we delen samen een banaan en we gaan weer verder op weg.
Het wordt pas echt leuk rijden wanneer we eindelijk een slechte en drukke provinciale weg kunnen verlaten en over smalle wegen door anonieme dorpen rijden. We volgen een tiental kilometer een irrigatiekanaal en passeren natuurlijk een onvermijdbare tempel waar we de eerste foto maken van een groep Boeddhabeelden. Er zullen er deze reis ongetwijfeld nog veel volgen!
De magen beginnen te vragen en niet veel later zitten we in een open restaurantje langs een anonieme straat aan een bordje gebakken rijst te knagen. Ondanks dat ze de kip zijn vergeten smaakt het ons goed. Dit is het leven langs de weg/straat van motorrijders in Thailand. 130 baht (€ 3,35) voor twee bordjes en een flesje mineraalwater met twee bekers ijsklontjes. Dat hou je lang vol!
Ondanks dat we net geen 200 kilometer moeten afleggen vandaag komt er toch voor onze aankomst bij het “Peamsuk Sweet Hotel” in Prachinburi het moment dat het ongemakkelijk wordt op de oude Honda Phantom. Kleine pijntjes en ongemakken die hopelijk in de komende twee weken zullen afnemen of worden geaccepteerd.
We kijken allebei uit naar de douche in onze kamer voor vanavond, en morgenavond! We blijven hier twee nachten om onze geesten, onze bipsen, en andere lichaamsdelen, een beetje extra rust te geven. Ik heb de reis zo ingedeeld dat we bijna nooit meer dan 200 kilometer op een dag gaan afleggen. Ook gaan we vaker twee nachten in hetzelfde hotel verblijven. Een reisdag wordt dan gevolgd door een dagje om de onbekende stad te verkennen.
Het “Peamsuk Sweet Hotel” is een hotel zoals je het in een provinciestad verwacht. Iets gedateerd maar wel schoon en comfortabel genoeg voor de prijs die je ervoor betaald. Het is nog te vroeg voor bier dus ik ga eerst uitgebreid douchen waarna ik op het uitstekende snelle internet de hotels ga boeken voor de komende dagen. Dat gaat snel en efficiënt. Ik ben precies op tijd klaar om een paar ijskoude flessen “Beer Leo” bij de 7-11 een paar deuren verderop te kopen. Het resultaat zitten jullie nu te lezen. Ik voel me net dat roze trommelende konijntje waar nieuwe batterijen in zijn geplaatst.
Tijdens de gang naar de 7-11 heb ik me alvast georiënteerd waar we vanavond een bordje Thais kunnen eten. En dat is naast de inrit naar het parkeerterrein van het hotel. Het is er al vroeg druk, altijd een goed teken, en wat er op de tafeltjes staat ziet er ook smakelijk uit. En als klap op de vuurpijl mag ik een fles bier kopen bij de 7-11 en die bij het eten opdrinken. We hebben ons restaurant voor vanavond gevonden.
We bestellen twee bordjes spaghetti krapow met varkensvlees. Het smaakt ons uitstekend ondanks dat het een beetje te zoet is voor onze smaak. Nadat we de bordjes hebben geleegd kijkt Lyka de serveerster met een bordje na met wat patatjes en een paar kipnuggets er op. Ze kijkt me aan en ik weet wat ze gaat vragen. Nog voordat er een geluid uit haar mond komt knik ik en zij wijst naar het bordje terwijl ze de serveerster aankijkt. Ook dat smaakt ons goed en wij kunnen terugkijken naar een geslaagd begin van deze reis. 190 baht (€ 4,90) en we zitten weer vol.

Thailand: Een keten van lekker eten

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), woensdag 18 oktober 2023

Het is alweer veertien dagen geleden dat we uit Europa vertrokken. Het weer in de afgelopen twee weken in Thailand is tot nu toe de grootste spelbreker geweest. Dagelijkse zware onweersbuien en dik bewolkte luchten. We hebben onze motortocht helaas een week moeten inkorten maar morgen is het dan eindelijk zo ver. Het weer is verbeterd en we gaan op pad.
Ik heb de afgelopen week nog niet zoveel meters met de motor gereden omdat mijn hoofd er gewoonweg niet naar stond. Het waren geen gemakkelijke eerste twee weken buiten Nederland maar ik hoop dat ons vertrek morgen een kantelpunt is en dat ik weer een beetje plezier in het reizen krijg.
Onze maaltijden zijn altijd het hoogtepunt van de dag. Of ze nu uit de magnetron van de 7-11 komen of uit de keuken van een van ons bekende restaurants. Zonder dat Thaise eten zou ik niet eens hier willen zijn! We hebben de afgelopen twee weken zes restaurants laten rouleren en dat is ons goed bevallen. Jullie kunnen zelf zien dat het er allemaal heerlijk uitziet.
Tijdens mijn ochtendwandelingen mijmer ik vaak weg naar het verleden dat nooit meer terug komt. De boulevard wordt voor de zoveelste keer heringericht. De stranden zijn leeg, het ene monument de “Tim Bar” bestaat niet meer en het andere monument tegenover, het “Lek Hotel”, heeft de prijzen met 25% verlaagd.
Het zal in de toekomst best wel weer beter worden maar de “Covid-19” samenzwering heeft Pattaya wel minstens twintig jaar terug geworpen. In de Bangkok Post stond een artikel over de toestand van het toerisme in Thailand en dan is het meteen duidelijk dat bijna heel Thailand wordt getroffen door deze recessie in het toerisme.
En wat doet de regering in Bangkok? Die geven alle houders van een Russisch paspoort vanaf begin november een gratis 90 dagen visum bij aankomst! Om het toerisme te stimuleren nu de Europeanen wegblijven wegens de dure vliegtickets en de problematische visumeisen voor Thailand. Dat staat toch wel haaks op wat ik afgelopen zondag heb geschreven? Alleen de rijke Russen kunnen het zich nog veroorloven om naar de vier en vijf sterren hotels in Thailand te komen. En daar is de kleine man in de straat helemaal niets mee geholpen!
Voor ons waren de afgelopen twee weken in ieder geval: ‘Een keten van lekker eten!’
Onze was is weer schoon en we zijn klaar om met de motor op pad te gaan. Nieuwe avonturen, nieuwe ontmoetingen, oude vrienden en nieuwe plaatsen ontdekken liggen in het vooruitzicht. Een kleine twee duizend kilometers liggen op ons te wachten.

Thailand: De tiende dag

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), zondag 15 oktober 2023

Op de tiende dag van deze reis verschijnt de eerste sleet. Ook de afgelopen nacht heeft het weer verschrikkelijk geregend en de straten rondom het hotel zijn nog nat en er liggen diepe plassen. De zon vecht tegen een dikke wolkendeken en mijn ervaring zegt dat de zon deze ongelijke strijd met glans zal winnen.
Om half zeven was er een nachtelijk toiletbezoek waarna ik besloot om niet meer terug naar bed te gaan. Een schep koffie, een van de laatste uit mijn eerste pondpak van de LIDL, in het filter nummer 4 en even later hangt de geur van verse koffie in de hotelkamer. Lyka slaapt nog als een roosje. Waarom niet? Dit is een van die dagen zoals ik het altijd “de edele kunst van het nietsdoen” noem.
Dit is een van die dagen dat je met jezelf de dag moet zien door te komen zonder het gevoel te hebben dat je bestaan op deze aardkloot op dit moment nutteloos is. De dag doorkomen voelt voor iedereen anders, net als in de verenigde Nederlandse Emiraten! Ik lees net op Facebook dat PvdA/Groen-Links voor het afschaffen van het koningshuis zijn. Wat is de volgende stap? Alle rijken financieel uitkleden en het land uit jagen? Eerlijk zullen we alles delen maar ik een beetje meer dan jij? Of is het nep-nieuws?
Voor mij betekend dit dat ik eerst de ochtend moet doorkomen en dat is geen moeilijke opgave. Na een eenvoudig ontbijt van de 7-11 en een derde beker koffie trek ik mijn goedkope sandalen aan voor de ochtendwandeling van iets meer dan zeven kilometer. Ik verbaas me nog steeds na ruim vier en twintig jaar Thailand over de beelden die mijn netvliezen registreren en doorgeven aan mijn hersenen.
Wat is het mooie en exotische Thailand aan de ene kant toch enorm veranderd in al die jaren maar in haar ziel dezelfde gebleven. Zo is het nog steeds de gewoonste zaak van de wereld om hier ’s morgens om tien uur met twee flessen whisky op tafel de dag te beginnen. Tijdens mijn wandeling passeer ik een openlucht restaurant waar de dampen uit de wok van de chilipepers en knoflook mijn adem afsnijd. Misschien iets tegen die mafkezen die elke dag de A12 bezetten? Een stukje verder voel ik de warme lucht uit het riool langs mijn benen omhoog kruipen, gevolgd door een neusvol onbeschrijfelijke riool geuren.
Op de boulevard neem ik bij de gebruikelijke 7-11 een flesje sodawater (€ 0,27) en neem plaats op de hoge treden van een betonnen trap. Niet veel later komt er een jongere man bij me zitten die duidelijk niet in zijn beste doen is. Hij heeft een verhaal en ik merkt al snel dat hij dat verhaal aan iedere vreemdeling die het wil horen kwijt wil.
‘Weet je waar ik vandaan kom?’, begint hij in gebroken Engels.
Ik schud mijn hoofd en neem een klein slokje van mijn sodawater. Ik weet uit ervaring dat hij het me nu gaat vertellen.
‘Ik kom uit Jakoetsk, Siberië!’
Politiek en religie mijd ik als de pest wanneer ik op reis ben. Dat geeft alleen maar vurige discussies die je nooit in vrede kan beëindigen. Een compromis is onmogelijk. Ik voel het altijd als dat Jehova getuigen gedrag. Dat de persoon, of personen, tegenover mij mij willen overtuigen van hun standpunt. Het enige juiste standpunt! En dat ze niet zullen rusten voordat ze hun missie hebben volbracht.
‘Iedereen begint dan meteen over Rusland! Maar wij zijn geen Rusland! Wij zijn Jakoetië! Wij hebben niets met die smerige oorlog in het westen te maken! Het is niet onze schuld! Wij zijn heel andere mensen dan die uit het westen van Rusland!’
Het zit hem hoog, duidelijk heel hoog en wanneer ik hem recht in de ogen kijk zie ik een vriendelijk Aziatisch gezicht. Een gezicht dat me doet denken aan de uitgestrekte vlaktes van Mongolië en de bergen van Noord-China. Niet zo’n Russische rotkop waar het westen op de TV mee wordt geconfronteerd.
‘Weet je wat de Roebel nu waard is?’
Ik schud met mijn hoofd en doe een berekende gok: ‘Twee Roebel voor een baht?’
‘Nee, vandaag meer dan drie roebel voor een baht!’, antwoord hij terwijl hij vol ongeloof met zijn hoofd schud.
Enkele jaren geleden waren de Roebel en de Thaise gelijk in waarde! Ik voel met hem mee en probeer me in te beelden dat we morgen nog maar twaalf baht voor een euro krijgen omdat Spanje Gibraltar heeft geannexeerd. Dan zou Thailand voor ons Europeanen ook een heel ander vakantieland zijn!
Mijn flesje is leeg en ik heb nu ook het gevoel dat mijn geest leeg is. Ik loop al langer met dit vreemde gevoel rond in dit verre exotische land. Het is niet altijd zonnig en rooskleurig wanneer je op reis bent. In mijn hoofd razen de vragen, antwoorden en gedachten rond als in een blender. En wat ik er uit giet is altijd een mix van depressie en tegenslagen die misschien nog moeten komen. Ik spreek mezelf moed in, net als de jongeman naast me, neem afscheid en ga verder met de ochtendwandeling over de verlaten boulevard van Pattaya.
De lunch in de Big-C montert me weer een beetje op en we genieten van deze twee bordjes overheerlijk eten met een blikje cola voor nog geen vier euro. Voor een moment denk ik aan de denkbeeldige lijst die in mijn geheugen is opgeslagen die ik nog voor ons vertrek aanstaande donderdag moet afwerken. ‘Komt wel goed’, maak ik mezelf wijs. Ik kan me niet herinneren dat ik me zo futloos en zonder enige energie heb gevoeld. Elk drempeltje zie ik als de Chinese muur! Het zal toch nog wel goed komen?
De (islamitische) conflicten zijn in Europa in het middelpunt van het dagelijkse nieuws en zijn ook nog een beetje overgoten met islamitische terreur. Niemand wil de werkelijkheid onder ogen zien dat Europa met haar openstaande deuren alle problemen van de wereld heeft geïmporteerd en de paarden van Troje in elke stad worden aanbeden. Ik kruip de hele zondagmiddag in mijn boek weg om deze donkere smerige wereld die de politici en ambtenaren, die ons zouden moeten beschermen, hebben geschapen te ontvluchten.

Ik staar vanaf het balkon naar de lichtjes voor me uit en luister naar de inslaande druppels op het stalen dak onder me. Mijn gedachten dwalen af naar de donkere spelonken in mijn geest en de herinneringen en gedrochten uit mijn verleden. Het is een beangstigende plaats. Het is een plaats die ik niet wil wegdrukken of herinneringen die ik wil onderdrukken. Ik leer nog dagelijks van de fouten en de herinneringen uit dat verleden!
Ik neem nog een slokje bier, hef mijn fles in de hoogte naar de hemel als groet naar al mijn vrienden die het tijdelijke voor het eeuwige hebben verwisseld, en denk na over onze toekomst. Hebben we nog wel een toekomst?
Lyka trekt me ruw uit mijn gedachtewereld met de mededeling dat we gaan eten. Het tweede hoogtepunt van deze zondag. Het smaakt fantastisch, zoals altijd, bij “KISS food & drink”. Een club sandwich met echte mayonaise.
Opgelucht lopen we samen weer richting het hotel. Ik kijk om me heen en observeer de menigte. Ik realiseer me dat er hier in Thailand geen propaganda machines draaien die de mensen 24/7 apocalyptische beelden en gedachten serveert. Hier geen angst over een aanstaande derde wereldoorlog of klimaatverandering. Geen stikstof problemen of oncontroleerbare stromen van islamitische vluchtelingen. Ik tel mijn zegeningen en voel weer een beetje beter.
Ik tel mijn zegeningen en de mogelijke mooie jaren die nog voor me liggen.
In bed met mijn laptop op schoot stel ik mezelf doelen die ik in de toekomst wil halen. Een ding is absoluut duidelijk: ‘Ik ben helemaal klaar met Nederland en die clowns van de raad van elf in Den Haag!’