Thailand: Weekend

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), zondag 8 oktober 2023

Een dagelijks verhaal? Soms gebeurt er op een dag zo weinig dat ik enkele dagen in een verhaal samenvat en dat gebeurt nu voor de eerste keer. Dat we innerlijke rust hebben gevonden mag duidelijk zijn en dat is alleen maar fijn. Geen, of heel weinig stress, is nu eenmaal goed voor een mens.
Ik haal op deze zaterdag de eerste broodjes bij de bakkerij om de hoek en zet ook zelf koffie met behulp van de net aangeschafte waterkoker. Heerlijk en zeer eenvoudig. Hollandse koffie in een Hollandse koffiefilter. Een paar stukken Som Oh, een tropische variant van de grapefruit en een kleine banaan als fruithapje voor de dag en het goede en heerlijke ontbijt is verleden tijd. Lyka is druk bezig met haar sociale media en ik moet in mijn hoofd een lijstje maken met belangrijke zaken die we nog moeten afhandelen voordat we met de motor op pad kunnen.
Wat is beter dan diep na te denken tijdens een ontspannende wandeling? Ik kijk over mijn schouder naar het “Nakorn Siam Boutique Hotel”. Ik zie de plastic stoel op het balkon staan en vanachter het gordijn zwaait Lyka naar me. Het is een prima hotel, op een prima locatie voor een uitstekende prijs. Hoe lang nog? Want dat kan morgen zo maar anders zijn in Thailand.
Ik orden mijn gedachten en maak een voorlopige planning voor onze taken. De extra lange wandeling van ruim zeven kilometer laat me niets nieuws zien maar dat maakt het allemaal niet minder treurig. Gelukkig zijn er ook nog ondernemers van verschillende nationaliteiten die een grote aantrekkingskracht op hun landgenoten uitoefenen en door goede kwaliteit en veel gezelligheid hun zaken draaiende kunnen houden. Hoe verder je van huis bent des te meer de mensen met dezelfde nationaliteit elkaar opzoeken.
In de zon drogende speklappen zijn een plaatje waar ik niet aan voorbij kan gaan. Het is typisch voor Thailand! En geen vlieg in de buurt te bekennen! In het correcte westen zouden hele bevolkingsgroepen zich er aan storen en via de rechter een verbod proberen af te dwingen! Niets van dat in een wereld die nog steeds draait op gezond verstand. Het is al over twaalven wanneer ik weer de kamer binnenstap en veel van mijn gedachten heb geordend. Er zit lijn in de komende paar dagen en ik ga hindernis per hindernis benaderen en bekijken. Het enige dat op dit moment vaststaat is dat we op donderdag 12 oktober uit het hotel moeten vertrekken.
Lyka komt met het fantastische idee om voor de eerste keer Massaman te gaan eten bij het “Dang-Dom” restaurant aan de Pattaya Klang. En wat smaakt dat specifieke gerecht daar ongelooflijk goed! We moeten steeds lachen omdat we uitkijken naar de aankomst van een vriend van ons over een paar weken die voor de eerste keer naar Zuidoost-Azië komt. Het echte Aziatische eten zal echt een openbaring voor hem worden!
Ik ben vandaag wat aan de late kant met mijn bierdrinken en mede daardoor vertrekken we ook later dan normaal naar het restaurant voor ons avondeten. De andere reden was de ontmoeting met een oude bekende, Kevin uit Ierland die met zijn 81 jaar een taaie rugzakartiest mag worden genoemd, die ik wel even moest spreken en natuurlijk een biertje mee moest drinken. Ik geef het je te doen, hij gaat met zijn 81 jaar nog steeds gewoon twee maanden in de vroege winter naar Thailand.
Het is pas tien voor acht wanneer we bij “The Captain’s Bar” arriveren voor de Thaise gerechten waar we de hele dag echt naar uit hebben gekeken. Ik kan op zijn minst stellen dat we zeer verrast zijn dat het restaurant op een zaterdagavond al om acht uur sluit. Om half acht nemen ze de laatste bestellingen op. De uitleg van de eigenaar en zijn vrouw zijn begrijpelijk dus gaan we voor deze keer teleurgesteld ergens anders eten.
“KISS Food & Drink” is een monument in Pattaya waar je al lekker kunt eten zolang ik me kan herinneren. Het is nog geen hoogseizoen dus hier is het ook minder druk dan we hebben verwacht. Voor Lyka een Pad Thai en voor mij de Clubsandwich. Een zeer goede prijs/kwaliteit verhouding maakt ook deze maaltijd heel aangenaam. De zaterdag zit er in ieder geval op en morgen wordt het een rustige maar niet minder belangrijke zondag!

Ook op deze eerste zondag in het verre Thailand ben ik om zeven uur weer paraat en ik kan met een gerust hart stellen dat ik geen enkel probleem heb met de jetlag. Lyka blijft nog lekker liggen en ik geniet van de frisse ochtendlucht en twee bekers sterke zwarte koffie op het balkon. Broodjes kaas en ham gaan er in als pap en na een wandeling van opnieuw zeven kilometer in de zachte ochtendzon kom ik weer fit terug op de kamer om Lyka op te halen voor de lunch.
Vanzelfsprekend gaan we weer naar de Big C omdat we nog wat boodschappen moeten doen en omdat het aanbod en de variatie van de geboden gerechten fantastisch is. Lyka neemt de vis in verse gember en voor mij de gebakken pittige spaghetti met Moo Gob. Het gedroogde en gefrituurde varkensvlees dat ik gisteren langs de straat heb zien liggen drogen!
Mijn motor heeft bij mijn Australische vriend Paul gestald gestaan en vandaag wil ik een poging wagen om de motor op te halen. Het is ingewikkelder dan het zou moeten zijn. De broer van zijn vrouw moet met de de sleutels van het huis en de poort komen zodat ik binnen mijn spullen en de helm van Lyka kan pakken.
Het begint met een telefoongesprek in het Thais van mijn kapster met Um, zoals die jongen heet. Wanneer hij eindelijk in de gaten heeft wat er aan de hand is krijg ik de opdracht om te wachten want hij moet eerst contact met zijn zus in Australië opnemen en om haar goedkeuring vragen. Twintig minuten later belt hij terug met de mededeling dat hij om vier huur bij het huis van Paul zal zijn.
Ik ben blij dat het toch nog zo soepel is gegaan. Hij is er om iets over vier en als eerste wil ik weten of de startmotor nog wel ronddraait. En ja hoor, benzinekraan open, choke open, een druk op de knop van de startmotor en enkele ogenblikken later komt de eencilinder grommend tot leven. Een grijns van overwinning verschijnt op het gezicht van Um in zijn oranje motortaxi hesje. Alsof hij het zelf bedacht heeft!
Motorrijden verleer je nooit en het gevoel van een grommende tweewieler tussen je benen kun je niet beschrijven aan de bestuurders van elektrische voertuigen. Ik rij meteen maar even langs de benzinepomp om een paar liter verse brandstof in te nemen. Ook hier moet ik meteen weer aan de verenigde emiraten van Europa denken. Dertig baht voor een liter benzine, zeven en zeventig eurocent! Ook hier in het verre oosten wordt er dan ook nog geld aan de brandstof verdient!
Onze dag zit er op omdat we onze kamer, met het fijne balkon, vandaag niet meer verlaten. Ik heb wat koude biertjes in de kleine koelkast en op deze zondag bestellen we pizza’s bij “The Pizza Company”.
Helaas is de nieuwe varkensvlees variant uitverkocht en moeten we noodgedwongen twee keer de oude bekende “Chicken Trio” bestellen. Ze smaken in ieder geval uitstekend, zeker met een ijskoude fles Singha bier die ik nog even snel heb gehaald in afwachting van de aankomst van de twee pizza’s. Ons eerste weekend zit er op en ik heb gemengde gevoelens. De vorige keer toen we hier waren wilde ik zo snel als mogelijk uit Pattaya weg en nu heb ik het gevoel dat ik hier best nog wel een week wil blijven. Het kan snel verkeren en niets is zo veranderlijk als een mens.

Thailand: Boodschappen doen

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), vrijdag 6 oktober 2023

Fris als een hoentje spring ik om half acht uit bed. Half acht? Ja, de wekker stond niet aan en om half acht verschijnt er op het beeldscherm van mijn iPhone: “Naar het werk” begeleid door een zachte elektronische melodie. Nu even niet meer naar dat werken. Ik stel meteen de wekker in op zeven uur en schakel het alarm van half acht uit. Het volgende alarm zal dan om acht uur zijn en dat is om mijn dagelijkse medicijnen in te nemen.
Lyka slaapt nog als een roosje en dat maakt me soms jaloers omdat ik ook best wel weer een keer zou willen uitslapen. Het zal de leeftijd wel zijn dat ik tegenwoordig altijd vroeg wakker ben en dan ook weer vroeg naar bed wil. Ik kleed me een aan en maak voor de eerste keer de gang naar de 7-11. Ik moet op zoek naar zwarte koffie.
Nog voordat ik voor mijn vertrek de deurklink in mijn handen heb is Lyka ook ontwaakt en zij meld meteen dat ze een enorme trek heeft. Dan neem ik dus ook maar meteen een tosti mee want een mens moet tenslotte ontbijten. Het ontbijt is niet voor niets de belangrijkste maaltijd van de dag.

Het weer is in Pattaya zo vroeg in de ochtend aangenaam. Het is bewolkt met een verkoelend briesje maar toch voelt de hoge luchtvochtigheid een beetje vreemd aan. Ik weet uit ervaring dat dat gevoel niet zo heel lang zal aanhouden. Binnen een of twee dagen voel je die drukkende vochtige deken niet meer. Helaas is het internet in deze kamer 610 een beetje zwak maar dat zal straks worden gecompenseerd door de 4/5G op mijn mobiele telefoon.
Vandaag is het de eerste dag van onze reis en gaan we proberen orde scheppen in de chaos voor de komende weken/maanden. Een van die belangrijkste taken voor vandaag is boodschappen doen en mijn simkaart werkend te krijgen. Ik slenter voor een tweede keer naar de 7-11 om frisdranken en bier in te slaan voor in de koelkast. Dat is belangrijk in tropische landen omdat je hier nu eenmaal meer zweet dan in het koele en zeer snel opwarmende Nederland. Bier is nog niet te koop want de gordijnen in de koelkast zijn avn 11:00 tot 14:00 naar beneden als teken dat er geen alcohol mag worden verkocht.
Tijdens onze carbonvrije wandeling naar de enorme Big C aan Pattaya Klang zien we nog steeds de economische littekens in de straten van deze ooit zo bloeiende en drukke badplaats aan de golf van Thailand. Ook in de gezichten van de slachtoffers van de Covid-19 malaise zie je nog steeds de ellende en de dagelijkse worsteling om door de dag te komen. Het is haast onmogelijk om in getallen uit te drukken hoeveel mensen er met hun dromen aan duigen uit Pattaya zijn teruggekeerd naar het platteland. Het moeten er tienduizenden zijn geweest maar het kunnen er ook gemakkelijk meer dan honderdduizend zijn!

Eenmaal in de koelte van de enorme supermarkt valt me een ding meteen op. De hoge concentratie niet-Thai met hun vriendinnen of echtgenoten. Het lijkt wel of we terug zijn in de Westerse wereld! In de supermarkt is dat ook wel te begrijpen.
De simkaart van AIS stopt na zes maanden wanneer er geen geld word opgezet. Mijn simkaart, waarvan ik het nummer niet eens weet, is dus weg en moet ik een nieuwe kopen. Gelukkig zijn er goede aanbiedingen waarbij je een gratis simkaart cadeau krijgt. Bellen doe ik toch al niet veel dus kies ik voor een simkaart met alleen data en voor 400 baht (€ 10,25) koop ik een nieuwe simkaart met 60 Gb voor 30 dagen. Dat gaan we nooit op krijgen!
Het conflict in de Oekraïne heeft tot een golf van prijsverhogingen over de hele wereld geleid. Ook hier in het relatief goedkopere Thailand zijn de prijzen voor de (Westerse) dagelijkse boodschappen stevig gestegen. Soms is het wel even schrikken van de prijs maar aan de andere kant moet je wil inschikken. Wat je nodig hebt koop je en wat overbodig is laat je liggen. Hoewel we een lijstje hebben worden er toch enkele dingen gekocht die niet op de lijst staan. Een van die “onnodige” dingen is een waterkoker voor op de kamer. Ik heb vijf kilo koffie bij me en het gemak om ’s morgens gewoon op het balkon een beker koffie te zetten spreekt me toch wel aan. Het scheelt me twee wandelingen naar de 7-11!
Ondanks dat het nog geen twaalf uur is heeft Lyka al trek dus gaan we naar het foodcourt van de Big C op de begane grond. Ook hier is het nog opvallend rustig. Lyka gaat voor een gerecht van garnalen met ei en dat ziet er toch wel heel appetijtelijk uit voor de 65 baht (€ 1,65) die van de elektronische kaart wordt afgeschreven. Met nieuwe en gevulde boodschappentas gaan we weer richting het hotel. Ik boek de kassabon als eenmalige kosten want we moeten wel ons budget in het oog houden.
Ondanks alle goede voornemens blijft vandaag de chaos de chaos en besluiten we om later onze rugzakken in te laden. Ik ga eerst maar eens naar de kapper, dezelfde die ik al sinds 1999 bezoek, en als bijzaak mogen we na een vriendelijk gesprek onze koffers tijdens de motorrit door Thailand bij haar stallen. Ook de kaas voor de Filipijnen krijgt een plaatsje in haar koelkast zodat mijn bezoek aan de kapper een heel vruchtbare is geweest.

Het is vrijdagmiddag, ik voel een innerlijke rust, het is lekker weer en ik lees de laatste pagina’s van “Het verdriet van Wilhelmina” van Tomas Ross. Ik zit in de schaduw op ons balkon en er waait een lichte bries van zee. Waar is het dan, ondanks het nog redelijk vroege tijdstip van half vier, tijd voor? Inderdaad, een ijskoude grote fles “Beer Leo” in mijn nieuwe bierkoeler. Wat kan het leven toch goed zijn!
Na een paar biertjes op het balkon en een paar biertjes bij “Nikom Court” gaan we voor het avondeten naar een oude bekende. Naar Piet, gisteren hebben we heerlijk Thais gegeten en vanavond wisselen we dat af met lekkere patatjes met een kipschnitzel en een kip cordon blue. Het smaakt uitstekend zoals we gewend zijn bij Piet. Zo kabbelt onze eerste dag in Thailand naar haar einde. We zijn nog wel een beetje vermoeid dus zoeken we niet al te laat ons bed op. Morgen is er weer een dag en weer een poging om orde te scheppen in de chaos.

Thailand: Goedemorgen Thailand

Pattaya (Nakorn Siam Boutique Hotel) 610), donderdag 5 oktober 2023

We mogen gelukkig als eerste in het enorme vliegtuig. De Airbus A380 in deze configuratie van Qatar Airways kan 461 passagiers in een keer vervoeren! In de eerste klasse slaap je gewoon in een echt bed!
Niets van dat voor ons, dat is voor de rijke oliebaronnen, wij zitten gewoon met tien personen in een rij onderbroken door twee gangpaden in de economie klasse. Het is de tweede keer dat ik in zo’n bakbeest vlieg en het blijft toch wel heel indrukwekkend. De zijwand van de cabine gaat op de onderste verdieping recht omhoog! Je absoluut niet het gevoel dat je in een buis zit maar meer dat je gewoon in een brede trein zit. De economische klasse is ook echt heel economisch! Gewoon zoveel mogelijk mensen dicht op elkaar om zoveel mogelijk opbrengst te genereren. Misschien is de Airbus A380 wel wat meer comfortabel dan de Boeing 787 Dreamliner maar het komt niet in de buurt van de Boeing 747 Jumbojet en de Boeing 777 die nu worden afgedankt en met vracht gaan vliegen op de armere continenten. Ook in de luchtvaart blijven de zeer vervuilende voertuigen zo lang als het mogelijk is in de vaart.
Om me heen slurpen de informatie junkies weer enorme hoeveelheden data in de vorm van speelfilms. Ik heb oordoppen in om het omgevingsgeluid te dempen maar het geknipper van de beeldschermen houdt mij, ondanks mijn gesloten ogen, toch uit mijn slaap.
Het is een vreselijke lange nacht geweest met enkele hazenslaapjes en een achterbuurman die zijn draai ook niet kon vinden en mij wakker hield met het schoppen tegen de achterkant van mijn stoel. Het is dan ook een verlossing te noemen wanneer de lichten in de cabine langzaam aangaan en het cabinepersoneel met de voorbereidingen voor het uitdelen van het ontbijt begint.
Ik grijp mijn koffiebeker uit mijn schoudertas en laat die in de drukke keuken van het vliegtuig tot bijna aan de rand vullen met het smakelijke donkere vocht. Mijn medicijnen voor vandaag zijn al naar binnen en na de eerste golven van cafeïne in mijn bloed bloei ik langzaam weer op. Nog twee lange uren tot Bangkok en dan nog twee uur met de taxi naar Pattaya.
Ik kan mijn oren niet geloven wanneer ik voor mijn ontbijt moet kiezen uit gehaktballetjes met rijst en een gerecht dat ik niet eens kan verstaan. Een reisdier als ik ben is natuurlijk ook een culinaire barbaar als het op eten aankomt! Dit is een van die hopelijk spaarzame momenten dat je het voorgeschotelde voedsel moet zien als brandstof voor je lichaam. Als het ook nog smaakt dan is dat mooi meegenomen. En gelukkig smaakt het me net zo goed als de intussen tweede beker zwarte koffie.
Ik glij nog even onverwacht weg in een ondiepe slaap en dan is daar eindelijk Bangkok! Zo’n Airbus A380 superjumbo dubbeldekker moet natuurlijk naar een speciaal daarvoor gebouwde pier van het “Suvarnabhumi International Airport” met als direct gevolg dat we te voet een enorme afstand moeten overbruggen voordat we bij de immigratiedienst zijn. Het moet dicht tegen een kilometer aan zijn geweest wanneer we de richtingborden moeten geloven.
De rij bij de immigratiedienst gaat voor Thaise begrippen onvoorstelbaar snel vooruit, en dat is wel eens anders geweest, ik heb zelfs moeite om in de korte tijd de thuis uitgeprinte toeristenvisa uit mijn tas op te diepen. Eenmaal aan de beurt gaat het supersnel en efficiënt. Vingerafdrukken scannen, een foto maken, de 3D streepjescode van het visum scannen, even wachten en niet veel later komt de rode stempel met een klap in mijn paspoort terecht. Welkom in Thailand en zestig dagen gestempeld!
Tijdens het wachten aan de bagageband wordt ik toch wel een beetje nerveus. De reden? Ik heb vier kilo kaas en vijf kilo gemalen koffie in mijn koffer voor eigen gebruik. Deze twee artikelen zijn het enige dat ik echt mis uit Nederland en wat je hier in Thailand kan kopen is schreeuwend duur! Een kilo koffie kan in een supermarkt zo maar € 25,- kosten. Afgelopen week is een kennis van me op de luchthaven van Bangkok aangehouden en die kon gewoon alle etenswaren, kaas en leverworst, uit zijn koffers achterlaten. Wat zullen die douanebeambten ervan gesmuld hebben!
De koffers komen vrij snel uit de catacomben omhoog en we lopen zonder problemen breed lachend langs de oplettende ogen van de douane beambten die getraind zijn in het opsporen van lichaamstaal van smokkelaars. De uitstekende taxi van Narin van "Instyle Private Car Service” uit Bangkok staat al klaar in de vorm van een vriendelijke dame met een naambordje met mijn naam er op. Even wachten en niet veel later kunnen we instappen.
In de taxi besef ik pas weer hoe vermoeid ik eigenlijk ben. Ik zit onafgebroken te knikkebollen en vergeet ook nog eens foto’s te maken. Bij het tweede service station langs de tolweg naar Pattaya is er een ATM te vinden waar ik mijn eerste Thaise baht van deze reis opneem en dat geeft me een goed gevoel nu ik weet dat ik geld in mijn zak heb. Een zakje chips en een flesje cola van de 7-11 om ons een beetje op te peppen en dan verder naar Pattaya.
De aankomst in het Nakorn Siam Boutique Hotel is warm en vriendelijk en ik wordt gelukkig ook meteen herkend. Dit is het juiste moment om de oudere vrouw achter de balie liefkozend “Ma” te noemen. Dat helpt altijd en vriendelijk zijn kost nu eenmaal geen geld!
Helaas is onze geliefde kamer 602 voor langere tijd bezet dus kunnen we kiezen uit de kamers 501 en 610. 501 valt meteen af want die is direct naast de lift en dan lig je de hele avond en nacht naar de bel te luisteren van de opengaande, en sluitende, liftdeuren. De kamer voldoet aan de eisen die wij aan het comfort stellen en ik ben persoonlijk zeer in mijn nopjes met het heerlijke balkon.
Even liggen en dan een koud biertje halen bij de 7-11!

Ik probeer ondanks de vermoeidheid al op deze middag van onze aankomst enige orde in de chaos van de vier koffers te scheppen. Tevergeefs! Laat dat maar wachten tot morgen! Op advies van een vriend en fanatiek Facebook gebruiker/adviseur, Michael John Beard, gaan we eten bij de “The Captain's Bar” in “Soi Honey Inn”. Ik weet precies waar het is want we zijn jaren klant geweest van zijn buurman die ondertussen is verhuist.
Op deze eerste avond in Thailand eten we natuurlijk Thais! Omelet met varkensvlees, Pad Krapow varkensvlees en kip met cashewnoten. Een koningsmaal op deze eerste avond van onze reis. Een paar koude biertjes erbij en na 500 baht (€ 12,75) te hebben afgerekend keren we voldaan en oververmoeid huiswaarts naar het hotel voor onze eerste nacht.
Er speelt nog maar een vraag door mijn hoofd: ‘Hoe zal het morgen zijn met onze Jetlag?”

Welterusten Pattaya!