Filipijnen: Een dag in Manilla

Manilla (Bay View Park Hotel) 820), woensdag 22 maart 2023

Vandaag is het onze laatste officiële dag in de Filipijnen. We hebben absoluut niets spannends voor vandaag op de agenda en staan. We hebben hier in Ermita en Malate al alles gezien. Het is voor mij een dag van bezinning. Een dag om na te denken over het verleden en over de toekomst. Onze financiële toekomst. Wat gaan we doen in de komende jaren die Boeddha mij nog gunt voor deze keer op onze aardkloot?
Het verkeer op de Roxas Boulevard was de hele nacht rumoerig en toch heb ik nog redelijk geslapen. Een ding is in ieder geval zeker, onze tweede, en laatste nacht in het Bay View Park Hotel, zal ik mijn oordoppen dragen.
Het ontbijt is precies wat ik ervan heb verwacht. Een mix van Filipijnse en Amerikaanse gerechten. De koffie is in ieder geval redelijk sterk en dat maakt, na mijn twee bekers Maleisische koffie op de kamer, het ontbijt voor mij dragelijk. Lyka kiest voor de Filipijnse gebakken rijst terwijl ik het bij de gebakken aardappelen met worstjes en roerei hou. Niet veel later ontdek ik dat er op een verstopte plaats ook geroosterd brood is te krijgen met een paar plakjes vreemde kaas. Nadat ik het bovenstaande bordje heb geleegd vinden ook nog twee geroosterde boterhammen met drie worstjes en twee plakken kaas hun weg naar mijn spijsverteringskanaal. Het ontbijt valt in ieder geval niet tegen en we weten nu dat we morgen niet met lege magen op pad hoeven te gaan.
Terwijl Lyka zich dompelt in de luxe van een sterrenhotel breng ik mijn tijd door achter mijn MacBook Air. De groep dode pixels in het midden van het scherm begint me steeds meer te irriteren. Ik kan alleen maar hopen dat Apple in Nederland snel de MacBook of eventueel het beeldscherm zal vervangen. Wat voor veel van jullie je smartphone is is voor mij mijn MacBook Air. Mijn verbinding met de rest van de wereld.
Ik hou me ook bezig met de mysteries van het leven.
Zoals de onvermijdelijke vraag: ‘Waarom gaan neusharen sneller en langer groeien wanneer je oude wordt?’
IK hoor Lyka zingen en giechelen in bad. Ze heeft het ongetwijfeld goed naar haar zin maar denkt ze ook na over wat ons weer in Nederland te wachten staat?
Ik denk voor een moment aan Star Trek, Captain Kirk en Doctor Spock, en weet dat Frans Timmermans absoluut gelijk heeft gehad. In de 23ste eeuw heeft niemand het meer over het CO2 en het stikstof probleem. Nederland heeft het milieu, het klimaat en alle mensen en dieren op aarde zijn gered! Ik begrijp alleen niet dat ze ergens in de toekomst de veiligheidsgordels hebben afgeschaft.
Het is tijd voor de lunch en we gaan op weg naar een Robinson Department Store genaamd “Robinsons Place Manila” in Malate. Onderweg zien we de wanhoop en het dagelijkse gevecht om te overleven van de lagere klassen van de Filipijnse samenleving. Het is er voor mijn gevoel gelukkig wel veiliger dan toen we hier de laatste keer waren.
Eenmaal binnen in het enorme winkelcentrum wordt je met je neus op het schrille contrast tussen arm en rijk in de hoofdstad gedrukt. Wat wij hier voor twee Japanse maaltijden betalen moet een gezin aan de onderkant van de samenleving in de hoofdstad een week van eten.
Voor een moment denk ik aan de openstaande poorten in Nederland waar elk jaar een handjevol Christenen zonder een paspoort of andere papieren passeren. Deze mensen langs de straat hier in Manilla zitten al hun hele leven in een gewapende strijd, de strijd om te overleven tegen de corruptie en het natuurgeweld in de Filipijnen. Maar ja, dat is niet voldoende voor de randstedelijke linkse elites die van Nederland een multiculturele Utopia willen maken!
Op weg naar de uitgang van het winkelcentrum kopen we in een supermarkt nog wat kruidenmixen voor enkele oosterse en lokale gerechten. Dat zijn mijn souvenirs na een lange reis. Dan kunnen we thuis aan tafel herinneringen ophalen boven een dampend bord goedkoop Aziatisch eten.
Nadat we de koffers hebben gepakt, we reizen niet alleen met rugzakken, gaan we voor een biertje en een hapje weer naar de “Slouch Hat”. Het is er gezellig, het is happy hour en het eten is er uitstekend.
De praatgrage Amerikaan is er ook weer en deze keer gaat hij me alles vertellen over het fantastische land Thailand. Ook nu komen weer de goede kanten en de valkuilen voorbij. Er worden er tientallen open deuren ingetrapt en er is een hoog TV informatie gehalte. Ik hoor het allemaal gelaten aan en knik af en toe begrijpend met een vriendelijke glimlach op mijn gezicht.
De “Mongolian Chicken” komt voor mij speciaal met friet en warme groente terwijl Lyka zichtbaar geniet van een goed gevulde Filipijnse soep met rijst. Ik koop nog een bierkoeler met de naam van de bar er op en neem uitgebreid afscheid. Ik weet het haast zeker dat we hier volgend jaar weer aan de bar zitten te drinken en de tafel zitten te eten.
Onze laatste dag van deze lange reis zit er voor ons op en ik leeg de laatste blikken bier die nog in de koelkast staan met het uitzicht op Manilla Bay. Een laatste blik in het donker op Manila Bay en op de gereedstaande koffers. Een laatste gang naar het toilet, de oordoppen in en dan naar bed. Morgen is het allemaal weer geschiedenis!

Filippijnen: Het begin van het einde

Manilla (Bay View Park Hotel) 820), dinsdag 21 maart 2023

Aan elke reis komt een einde zo ook aan dit verblijf in het verre oosten. Er is wel een uitzondering voor dit einde. We hebben geen zin om tot de laatste dag in Balibago te wachten voordat we naar Manilla vertrekken voor onze terugvlucht naar Amsterdam. Er is natuurlijk een alternatief en wij hebben gekozen om de laatste twee dagen in Manilla door te brengen. We kennen er tenslotte de weg en voor die paar tientjes extra hoeven we het aan het einde van deze mooie plezierige reis ook niet te laten. We zijn gelukkig binnen ons budget gebleven en we hebben een goed beeld over hoeveel de kosten in het verre oosten na Covid-19 zijn gestegen.
De taxi, die ik vorige week bij het reisbureau naast de receptie boekte, is aan de vroege kant en het afscheid van het personeel en de manager is warm. We hebben in het “Walk Around Hotel” in totaal ruim tien weken in kamer “Poolside 1” doorgebracht. Met enige pijn in mijn hart verlaat ik deze heerlijke locatie. Het eerste stuk van de rit naar Manilla door verschillende wijken van Angeles City brengt gemengde gevoelens in me op. Ook bij Lyka. Elke keer weer zijn we helemaal klaar met de Filipijnen. Het eten, de bedelaars en de slechte infrastructuur gaan je allemaal enorm tegenstaan. Toch doet het elke keer weer een beetje pijn om te vertrekken en veel van wat we liefhebben achter te laten.
Er komt een vraag in ons op: ‘Wat brengt ons dan nog hier?’
Het eenvoudige en gratis jaarvisum is natuurlijk een winnaar. Maar Lyka wil ook haar familie, en natuurlijk haar moeder, weer graag zien. Op de snelweg zie ik weer een heel ander Filipijnen aan ons voorbij trekken. Het landschap ademt armoede en vernieling uit. Hoe lang zal het duren voordat er weer een tyfoon over dit land trekt en een spoor van dood en vernieling achterlaat? Er is gewoonweg te weinig tijd en geld om tussen de twintig tyfoons per jaar het land weer op te bouwen.
We hebben samen al gesprekken gevoerd over de volgende reis naar het verre oosten en de plannen die we hebben. Het verkrijgen van de juiste visa voor de verschillende landen loopt als een rode draad door die plannen. Gelukkig hebben we de hele zomer om de ruime lijnen te trekken en de tickets te kopen. Pas als de tickets betaald, en bevestigd, zijn bestaat er zekerheid over de data en onze plannen. Over een ding zijn we het gelukkig helemaal eens! Het bezoeken van meerdere landen tijdens onze komende winterreis heeft onze voorkeur. Met het kerstmis en nieuwjaar in de Filipijnen.
De taxichauffeur kiest een route naar de Roxas Boulevard die geheel onbekend voor mij is. Langs de uitgebreide havens van Manilla. Zodra we de tolweg verlaten zijn we op bekend terrein. Nou ja bekend, het zijn de bekende beelden van de armoede en krottenwijken van een grote stad in het nog onontwikkelde Zuidoost-Azië.
Hier wordt alles hergebruikt, hier is al het afval geld, en eten, waard. Van kartonnen dozen via plastic flessen tot aluminium jaloezieën. Het is de natte droom van een Europese milieuminister of staatssecretaris! Hier in het verre oosten is het de harde werkelijkheid van de strijd van een mens om aan het einde van een dag schuimen door de stad een kilo rijst en wat groente en vis voor zijn gezin te kunnen kopen. Idealisme verdedigen is mooi wanneer de dis elke avond tot rand gevuld is en de tafel vol staat.
We komen plotseling weer op bekend terrein en niet veel later sta ik in een fikse rij aan de receptie van het “Bay View Park Hotel”. Het blijkt dus een populair hotel te zijn met gasten uit alle uithoeken van de wereld. Nadat ik heb ingeboekt moeten we een uur wachten totdat onze kamer in gereedheid is gebracht. Lyka brengt de tijd door met haar telefoon maar voor mij duurt het allemaal een beetje te lang. Ik maak een letterlijk ommetje rond het blok om met mijn eigen ogen te zien wat er zo allemaal is veranderd. De eerste schok is dat het oude monument “The Swagman” is helemaal verdwenen en opgegaan in een Filipijns-Chinese hotelketen. Covid-19 heeft ook hier in Manilla diepe wonden achtergelaten. Het “Southern Cross” is gesloopt en het gat in de bebouwing oogt als een mond met een glimlach met een missende voortand. Gelukkig zit de “Slouch Hat” nog steeds goed in de verf en staat er buiten een bord met de tijden van het happy hour en het dagmenu.
Zodra ik binnenstap in he lobby van het hotel wenkt het meisje achter de receptie naar me dat de kamer gereed is. Met een glimlach van oor tot oor verteld ze me dat we een kleine upgrade hebben gekregen. Een kamer met het uitzicht waar ik vriendelijk om had gevraagd. Waarschijnlijk heeft ze ondertussen al mijn blog bezocht en een beetje gratis reclame voor het hotel kan natuurlijk geen kwaad!
Het is een fantastische kamer met uitzicht op Manilla Bay. Het is ook een zeer veilig hotel, daarom is het zo populair denk ik. We kijken recht op de Amerikaanse ambassade en dat is een van de best beveiligde gebouwen in de Filipijnen. Het internet is goed genoeg en wij voelen ons meteen thuis in het gebouw dat zelfs de slag om Manilla tijdens de tweede wereldoorlog heeft overleefd.
Na een middag van ontspannen en ook enkele spanningen is het eindelijk tijd om wat te gaan drinken en natuurlijk wat te eten. We kunnen natuurlijk niet langs deze fotogenieke plaats op de begane grond net buiten de lift in ons hotel lopen zonder een plaatje van Lyka te schieten!
Het is de “Slouch Hat” precies zoals ik me herinner toen ik hier in 2009 voor de eerste keer was. Daarna ben ik hier nog vaak geweest en we hebben er ook vaak geslapen. Ik heb oude bekenden hier naartoe gebracht die me nu niet meer willen zien en alleen maar slecht over ons spreekt. Zo is het leven nu eenmaal, “Stank voor Dank”, is niet voor niets een stokoud gezegde!
Het koude bier smaakt me goed en er is een gemixt gezelschap aanwezig. Helaas klampt een Amerikaan aan die me alles wil leren over de goede kanten en de valkuilen in de Filipijnen. En laat ik daar nu net geen zin in hebben. Dus ik speel het spelletje mee in de rol van het onnozele slachtoffer. Hij wordt nog enthousiaster en ik drink rustig mijn ijskoude biertje voor nog geen € 1,40 per flesje. Alles wat hij zegt gaat het ene oor in en het andere oor weer uit. Totdat ik er genoeg van heb!
Het is tijd om wat te eten en op de kaart staat voor mij niet zoveel maar Lyka kiest voor het Filipijnse gerecht “Bangus”. Het is een visgerecht met een plaatselijke vis die ook wel bekend is als de “Milkfish”. Ik ga voor een alternatieve versie van de “Bangers & Mash”. De aardappelpuree wordt vervangen door friet en om het compleet te maken vraag ik er wat warme groente bij. Na overleg met de kok is het geen enkel probleem want we zitten goed te verteren en dat opent nu eenmaal een gesloten deur. Het smaakt heel erg goed en na nog een biertje zoeken we onze kamer op. Ons laatste hotel welteverstaan, dit is het “begin van het einde”.

Filipijnen: Plezier met mijn iPhone

Angeles City (Walk About Hotel) Poolside 1), donderdag 16 maart 2023

Nog een week te gaan en deze reis zit er dan ook weer op. Terug naar de koude jungle van het reddeloos verloren Nederland onder het juk van de Europese Unie. Bestuurt door een groep niet democratisch gekozen dictators die ook nog aanmerkingen hebben op het beleid van hun collega dictators! Willen ze het Rusland van na President Putin ook bij de Europese Unie voegen? Hun honger naar macht is in ieder geval onstilbaar! Een Europa grenzend aan de “Grote Oceaan” is hun (natte) droom?
Terugkijkend stel ik mezelf de vraag: Heb je nog wat geleerd of opgestoken van je ervaringen van de afgelopen maanden?
Mijn antwoordt is een absoluut ‘Ja’!
Na vier maanden in de Filipijnen ben ik nog steeds niet overtuigd dat ik hier een langere tijd zou willen doorbrengen, of zelfs wonen, maar de kans dat we hier steeds langer gaan verblijven is wel aanzienlijk gegroeid.
Over het eten in de Filipijnen heb ik steeds minder klachten. Zelf koken in het hotel is geen optie dus we zijn altijd aangewezen op restaurants op loopafstand van onze verblijfplaats. Hierboven een voorbeeld van twee bordjes fastfood van een keten genaamd “Chowking”, voor ongeveer negen euro heb je samen gegeten maar het is budgettair voor ons toch wel wat aan de hoge kant. Gelukkig liggen er wel wat groenten op je bord.
Koreaans voedsel is natuurlijk veel gezonder en daarom worden de lunches van een fastfood restaurant altijd afgewisseld met de Koreaanse “Chamchi Gimbap”, een soort sushi rol met tonijn. Voor vier euro vijftig zit je samen, aan de rand van het zwembad, te eten.
Dan zijn er ook nog de verschillende restaurants in het grote winkelcentrum zoals deze Japanse gerechten voor de lunch. Deze zitten samen zo rond de acht euro. Het is voldoende voor ons en het smaakt uitstekend. Toch ga ik liever niet vaak naar het winkelcentrum omdat de bijkomende kosten te hoog zijn of er relationele problemen uit voort vloeien. De passage langs de ontelbare winkels in het winkelcentrum wakkert bij sommige mensen een onweerstaanbare drang aan om bij de winkels naar binnen te gaan en iets te kopen dat ze zonder enige twijfel niet nodig hebben. En die uitgaven passen jammer genoeg niet binnen ons budget. Tel daarbij op het probleem van het gewicht van de bagage die in het vliegtuig moet! Dat is een explosief mengsel voor elke relatie.
Voor ons avondeten, na een dagelijks gezellig samenzijn en bier drinken met mijn Australische vrienden, heeft een bijna strikt schema. Zo is zondagavond bijna altijd pizza avond. We hebben verschillende leveranciers geprobeerd maar uiteindelijk zijn we “Greenwich Pizza” blijven hangen. Drie verschillende pizza’s voor elf euro en wat overblijft is de volgende ochtend ons hartige ontbijt.
Over het ontbijt gesproken. Heel af en toe nemen we het ontbijt van de gouden bogen maar normaal gesproken haal ik elke ochtend rond half acht verse broodjes, en een appeltaartje, bij “Angels Bakery”. Een heerlijke wandeling in de vroege koele ochtend.
De elektrische eierkoker draait overuren omdat een vers broodje met boerenham, een likje mayonaise en een gekookt eitje nu eenmaal een heerlijke start van de dag is. Een van mijn experimenten was een omelet/roerei met kaas uit de eierkoker. Het gerecht was goed gelukt en smaakte uitstekend, alleen was het moeilijk uit het kopje te krijgen dus ik heb de volgende reis nog wel wat werk om dit te perfectioneren.
Zonder enige twijfel is het eten bij het Koreaanse restaurant “Yi San” het wekelijkse hoogtepunt. Meestal zelfs twee keer per week omdat het tegenover het hotel is en het eten er fantastisch smaakt. Voor die vijftien euro, inclusief een paar flesjes bier, heb je in ieder geval wel het idee dat je uit eten bent geweest.
Hoewel de hele menukaart goed is blijven we meestal steken op de twee vertrouwde gerechten. Bibimbap en pittig varkensvlees, omringt door een arsenaal van bijgerechten, blijken elke keer een winnaar.
Dan blijven er nog vier avonden over die we naar believen invullen. ‘Mé friet is alles lékker!’ geld ook in de Filipijnen dus gaan we vaak ook twee keer per week bij het “Margarita Station” eten. Soms een zitplaats aan de voorkant zodat we door het gaas naar het voorbij razende verkeer kunnen kijken. Op vrijdag is de Fish and Chips een winnaar en de andere avond kiezen voor een gekruide kipfilet of de varkenskarbonade, met een stevige rand vet er aan.
Overal in de Filipijnen, eigenlijk in Zuidoost-Azië, staan ze langs de openbare weg, in de dieselrook en het stof, boven houtskool vuurtjes hele kippen, of stukjes kip te grillen. Ook deze gegrilde kip is een budgettaire winnaar want samen met een bak heerlijke lokale bami, Pan Chit, vol met verse groenten is het voor acht euro een grote goede en gezonde maaltijd. De kip die overblijft vindt altijd haar weg naar de broodjes die we de volgende dag als lunch eten. Maar het leukste van die geroosterde kip met bami is dat we gezellig aan het zwembad voor onze kamer kunnen eten. In alle rust genieten met een muziekje op de achtergrond.
Maar er zijn ook genoeg momenten dat Lyka haar eigen weg zoekt en bij, of samen met, haar zus Roxanne gaat eten. Dat zijn momenten die ik oversla. Ik heb niets met de Filipijnse keuken en zal dat waarschijnlijk ook nooit krijgen. Denk maar eens diep na? Heb je ooit wel eens van een Filipijns restaurant gehoord?
Dat ik graag bier drink, en bij voorkeur niet teveel, is algemeen bekend. Een foto van mij en mijn Australische maat Dave op een van onze dagelijkse “Pub Crawls”. Elke middag zo rond een uur of half twee komt de uitnodiging op mijn iPhone binnen. De helft van de groep drinkebroers zijn echte “Angeles City” veteranen die zelf ook verschillende bars en restaurants in hun bezit hebben gehad en/of beheerd. Het is elke middag weer een verrassing waar ik terecht zal komen. Plezier is altijd verzekerd. We komen in alle uithoeken van de “Sin-City” en ik maak veel nieuwe vrienden. Voor een biertje van gemiddeld € 1,10 hoef je ook niet thuis te blijven!
Meestal loop ik terug naar het hotel maar af en toe ben ik haast verplicht een “Jeepney” te nemen. We leggen soms stevige afstanden af tijdens onze Pub Crawl. Voor dertig cent brengt de Jeepney me weer terug naar “bekend en veilig terrein”. Hoewel het in de Jeepney ook niet helemaal veilig is met hele roedels zakkenrollers die het openbaar vervoer frequenteren. De chauffeur en zijn bijrijder zijn nooit ver weg om je de helpende hand toe te steken. Dus het is relatief veilig om in de Filipijnen met een Jeepney te reizen.

Dan kom ik aan het einde van dit schrijven bij de titel van dit verhaal terecht. Wat heb ik deze reis van mijn iPhone 13 Pro Max genoten. Met elke iPhone die Apple op de markt brengt komen ze dichter bij de perfecte reistelefoon. Wat me het meeste opzien en plezier baarde deze keer was de camera in de telefoon. Mijn vertrouwde Nikon D600 met de 24-70mm f.2,8, bijna twee kilo, is deze keer in Nederland achter gebleven. En hebben jullie er wat van gemerkt aan de foto’s op deze weblog? Ik zelf ook niet! De kwaliteit van de foto’s is over het algemeen goed te noemen. Er zijn nog wel enkele foto’s waar ik enige bedenkingen bij had maar dat waren er niet genoeg om in de toekomst weer met een zware camera te gaan slepen. Om eerlijk te zijn was het ook een hele openbaring en opluchting om mijn iPhone draadloos te laten communiceren met Lyka’s iPhone en mijn nieuwe MacBook Air. De Nikon, met alle objectieven en toebehoren, gaat in het voorjaar op Marktplaats en mocht een van jullie geïnteresseerd zijn dan hoor ik dat graag.
Twee andere kleinigheden die het reizen deze keer hebben veraangenaamd en het vermeldden waard zijn: De “Marcel's Green Soap Shampoo Bar 90gr” en de “Vergulde Hand Scheerstaaf”.
De eerste spreekt voor zich, shampoo in een blok. Een blok per twee maanden wanneer je elke dag je haren wast. De tweede is een ander verhaal. Ik snij de stick in tweeën, onder de douche wrijf ik de droge stick over mijn natte wangen en kin totdat er een dun laagje, de baardstoppels schuren de zeep los van de stick en het water op de huid mixed er schuim van, op de huid zit, Het scheren gaat dan vanzelf. Geen grote plastic flessen en spuitbussen meer die je op elke luchthaven in de vuilnisbak moet gooien! Wel een extra zeepbakje waar je de harde zeepproducten veilig in kan vervoeren. Een plastic zakje is natuurlijk ook mogelijk maar dat heeft mijn voorkeur nu weer niet.
Nog een weekje te gaan en dan zit het er alweer op, de tijd vliegt wanneer je plezier hebt!