Singapore: Een papierloze verplaatsing

Singapore (Hotel Bencoolen) 3504), vrijdag 3 maart 2023

Vandaag zijn we eindelijk verlost van het zeer saaie en oninteressante Johor Bahru en klein beetje van Zuid-Maleisië. Het zijn andere tijden en dat gaan we op deze regenachtige vrijdag zelf aan den lijve ondervinden. Slimme telefoons en het internet zijn tegenwoordig de nieuwe normen voor het onbezorgd reizen en op een moment als dit heb ik medelijden met iedereen die nog digibeet is!
Vandaag gaan we de grens over met een stapel documenten die alleen nog elektronisch zijn opgeslagen op onze telefoons en vanzelfsprekend op mijn MacBook. E-mails met streepjes codes en 3D codes. Ik voel me er in ieder geval ongemakkelijk bij. Natuurlijk heb ik geen printer in mijn rugzak en steeds aan de receptie van het hotel vragen of ze wat voor je willen afdrukken is ook geen beste optie. We gaan het zien vandaag of het allemaal werkt zoals het zou moeten werken!
De planning is in de meeste hotels vandaag de dag erg eenvoudig. De kamer verlaten voor 12:00 en de nieuwe kamer is beschikbaar vanaf 14:00. Daar liggen twee hele uren tussen en laat dat nu precies de totale geplande reistijd zijn voor onze verplaatsing vandaag. De vroege treinkaartjes waren sowieso allemaal al uitverkocht en daarom heb ik gekozen voor de trein “Shuttle Tebrau” met het nummer 79 van 12:45.
Rond 11:00 nemen we uitgebreid afscheid van het personeel achter de receptie en gaan we op pad voor een hemelsbrede verplaatsing van iets meer dan 21 Kilometer. Het weer is nog steeds druilerig en de bepakking lijkt zwaarder dan drie dagen geleden. We zijn al uitgebreid op verkenning geweest in het treinstation en we weten waar we moeten zijn en waar we de belangrijkste zaken kunnen vinden voor ons vertrek met de trein.
We passeren de brug die in een niet al te verre toekomst het startpunt zou moeten zijn voor de treinreis van Singapore naar Amsterdam en de rest van Europa. Grote plannen maken en grote dromen hebben is hier heel normaal! Helaas waait er in de geopolitieke wereld een heel andere en veel koudere wind.
We lopen meteen naar de vertrekhal en nemen plaats tegenover de poortjes voor de controle van de treinkaartjes. We zoeken een plekje op een granieten rand met een goed overzicht op de vertrekhal. Lyka blijft alleen achter bij onze rugzakken en ik ga op pad. Als eerste koop ik vier broodjes voor ons late ontbijt en daarna wissel ik alle overgebleven Maleisische Ringgit om in Singaporese Dollars. Ik denk dat we aan de andere kant van de grens niet meteen kunnen wisselen. Daarom is een slechte koers beter dan helemaal geen koers.
Om kwart over twaalf mogen we naar de gereedstaande trein. Lyka gaat altijd voorop, ik wil haar niet alleen achterlaten in een ander vreemd land mochten er problemen ontstaan. Het treinkaartje zelf wordt niet gescand maar je moet je paspoort op een scanner plaatsen. Je paspoort is gekoppeld aan het vervoersbewijs. Big brother is overall!
Bij Lyka gaat het goed en bij mij laat de scanner een opzichtige rode lamp op een meters hoge paal knipperen en een rood beeldscherm geven met de tekst “Ticket is not Valid!”. Ik slaak een diepe zucht en de behulpzame ambtenaar van de Maleisische spoorwegen schiet me te hulp. Hij vraagt naar mijn betalingsbewijs en de email met de kaartjes. Ik wijs naar Lyka en vertel hem dat zij mijn reisgenoot is. Hij knikt meteen instemmend, houd een pasje bij een scanner en het poortje opent zich. Waarschijnlijk is het gebruik van een groep kaartjes op een betaling nog niet helemaal perfect doorgevoerd. De eerste hindernis is in ieder geval succesvol door ons genomen.
Nadat we een stempel van de Maleisische immigratie hebben ontvangen gaan we op weg naar de trein. Redelijke wagons voor een treinreis van ongeveer vijf minuten. De trein rijdt elke vijfenzeventig minuten op en neer. En dat terwijl er honderden reizigers per uur met de bus de grens overgaan. Een mooi staaltje dwarszitten tussen Maleisië en Singapore! Een ander voorbeeld, een die weinig mensen zal opvallen, is het verschil in prijs van de treinkaartjes! Van “Johor Bahru Sentral” naar de “Woodlands CIQ” kost voor ons samen RM 10 (€ 2,15) maar van “Woodlands CIQ” naar “Johor Bahru Sentral” kost voor twee personen RM 16,85 (€ 3,65). En dat is een stevig verschil!
Vijf minuten zitten in een hevig schuddende trein is natuurlijk niet noemenswaardig en avontuurlijk maar het is duidelijk dat er maar weinig onderhoud aan het spoor is gedaan sinds ik hier de laatste keer in een trein passeerde. Tijdens die vijf minuten sluipt er toch enige twijfel onder mijn huid. Elektronisch/internet en immigratie/douane????
De aankomst in “Woodlands CIQ” gaat toch heel gemakkelijk. Een scan van mijn paspoort, een scan van de vingerafdrukken van mijn wijsvingers en we zijn binnen. Een eindje verder in de gang realiseer ik me dat ik de stempel niet op mijn paspoort heb horen ploffen. Lyka bevestigd dat voor me. We zijn in Singapore zonder een stempel in ons paspoort. Het nieuwe volledig elektronische visum is een feit! Zou de afdeling ICT van de Nederlandse Overheid dit ook voor elkaar kunnen krijgen? Wat denken jullie dat ze in Singapore doen met mensen die illegaal binnen hun grenzen verblijft? Wat een heerlijk land is dit toch! Wanneer je niets verkeerd doet heb je ook niets te vrezen.
Alles aan het openbaar vervoer lijkt in de afgelopen jaren veranderd! Ik kijk mijn ogen uit want de volgende stap voor ons is een busrit van “Woodlands CIQ” naar het station van “Woodlands MRT”. Er is ons verteld dat we op bus 912 moeten stappen maar de eerste bus die we zien voorbij komen is bus 912B. Is dat dezelfde? Of is dat een andere? Ik ben zonder internet dus opzoeken is niet mogelijk. Terwijl de regen neerdaalt zoek ik op de borden achter ons naar buslijn 912 en 912B. Een elektronisch bord kondigt aan dat bus 912 onderweg is.
Ik kijk mijn ogen uit wanneer er een 100% elektrische dubbeldekker voor mijn neus stopt. Zelfs in Singapore hebben ze elektrische bussen? Het doel dat de regering hier voor ogen heeft is niet het redden van de aarde door middel van het veranderen van het klimaat. Het doel is in Singapore dat de stadstaat een betere plaats is om te leven. Stillere en minder lucht vervuilende bussen passen in dat grote geheel.
En de bussen? Die zijn van “Alexander Dennis” en worden gebouwd in Schotland! Dat is wel wat anders dan de spotgoedkope Chinese bussen vol met spionage apparatuur die de helft van de tijd stil staan in de Achterhoek! In Nederland wordt alleen het goedkoopste contract geaccepteerd. Het spreekwoord “Goedkoop is Duurkoop” is niet bekend bij de ultra slimme bestuurders in Den Haag en in het land. Die zijn druk met hun carrière en het door u betaalde pensioen aan het einde van de rit! De inwoners van Nederland zijn reddeloos verloren en overgeleverd aan de megalomane dictators uit Brussel/Straatsburg met hun wereldvreemde wetten en regels!
Het instappen gaat snel en efficiënt al is het alleen dat de chauffeur geen geld terug kan geven. Er geld een “gepast geld” beleid en dat betekend dat alles dat je teveel betaald naar de busmaatschappij gaat. De staatsvervoersmaatschappij! Hier geen criminele investeerders die de inwoners uitknijpen en leegzuigen voor eigen gewin. Het is S$ 3,80 voor ons samen dus laat ik twee briefjes van twee Singapore Dollar in het plexiglas bakje vallen. We bewegen weer!
Het is een stevige wandeling van de plaats waar de bus stopt naar de poortjes van de ondergrondse, de MRT. Er zijn enkele nieuwe lijnen, met nieuwe namen en afkortingen, bijgekomen en de altijd overzichtelijke kleuren van de lijnen lijken veranderd of verdwenen.
Tijdens de lange wandeling vertel ik Lyka dat ik ergens heb gelezen dat we geen pasjes meer hoeven te kopen om op rekening te kunnen reizen omdat het nu ook kan met de mobiele telefoon en je VISA-kaart. Dit is het moment voor de eerste test! Ik ga als eerste met mijn telefoon voor het poortje staan. Ik hou mijn telefoon bij de scanner en het kleine beeldscherm wordt groen. Het poortje opent en ik ben binnen! Ik geef Lyka mijn VISA-kaart want er kan maar een persoon per telefoon/kredietkaart reizen. Lyka houd mijn VISA-kaart op de scanner en ook bij haar opent het poortje en kunnen naar de treinen.
We zitten in de bruine lijn en moeten overstappen in “Outram Park” op de paarse lijn. Meer weet ik niet. Onder de grond heb je geen idee waar je bent. Gelukkig veranderen de groene lichtjes boven de deur in rode lichtjes zodra je het station bent gepasseerd. Eenmaal weer boven de grond is het allemaal herkenbaar. Ik weet meteen waar ik ben en ook zonder mobiel internet kan ik me goed oriënteren.
Het “Hotel Bencoolen” is snel gevonden en ook de regen is gelukkig weer wat minder geworden. Misschien hebben we geluk! Dat Singapore duur is is en blijft een “broodjeaapverhaal”. Ik ga niet zeggen dat het goedkoop is maar het meest kostbare in Singapore is overnachten. Het is elf jaar geleden dat we hier waren en de hotels zijn in die tijd zo ongeveer in prijs verdubbeld. Dat valt dus nog wel mee?
Gelukkig kun je tegenwoordig snel op het internet een aanbieding vinden die bij je budget past. Nu ik met Lyka reis kies ik vaar voor de wat betere en wat betrouwbare hotels op een wat betere locatie. Over ons hotel kan ik kort zijn: De prijs/kwaliteit verhouding is goed. Het is een kleine kamer met een twijfelaar als bed maar er is ook wat daglicht. Wij zijn er voor de € 90,- per nacht inclusief ontbijt, in ieder geval blij mee. Het zijn maar vier nachten.
Onze magen knagen en we gaan meteen naar een enorm winkelcentrum voor levensstijl en elektronica, het “Funan IT Centre”. Een triple cheeseburger met een grote friet en Coke-Zero doen het voor ons om de grootste honger te stillen.
Sommige dingen veranderen nooit en ik neem de gok om om de hoek in het “Peninsula Plaza” eens te gaan kijken of de goede geldwisselaar daar nog steeds zit. En ja hoor, in hetzelfde hokje dat ik me al meer dan twintig jaar kan herinneren zitten twee Indiërs gestoken in perfecte kostuums met hagelwitte goed gestreken overhemden. En de wisselkoers? Ik krijg twee Singapore Dollars extra voor mijn twee honderd Euro! Ik vraag me, tijdens het natellen van het geld, in gedachten af of we die twee honderd euro wel op krijgen tijdens ons verblijf in Singapore?
Pluvius heeft opnieuw de hemelpoorten helemaal open gezet en Lyka en ik moeten wel een beetje lachen om de toeristen bovenop de open toeristenbus die hun langs de bezienswaardigheden van Singapore rijdt. Zulke toeristen zijn wij dus niet! Gemak dient de mens maar wij houden meer van de minder platgelopen paden. Wij zoeken altijd onze eigen weg, dan zie je nog eens wat.
Op de terugweg probeert Lyka nog een kluis te kraken om ons verblijf in Singapore nog wat aangenamer te maken. Het internet op onze kamer is zonder enige twijfel het beste en snelste van deze reis. Snel mijn (bank)zaken afhandelen en daarna weer even lezen over het “Changi krijgsgevangen kamp” dat we zondag gaan bezoeken. Buiten daalt de regen weer onafgebroken neer zoals de afgelopen dagen maar de weersverwachting is weer ietsje beter geworden.
Om zeven uur is het tijd om te gaan eten en een biertje te drinken. Gelukkig is het nu bijna droog! Ook dit plaatje is en blijft iconisch. De Singapore rivier met het “Marina Bay Sands” casino en hotel op de achtergrond. De bouw heeft meer dan een miljard Amerikaanse dollars gekost!
In het voor ons zo vertrouwde Chinese koffiehuis, tegenover de oude brandweerkazerne, aan “Hill Street” eten we een eenvoudige gebakken rijst met een bordje Japanse Gyoza. Voor nog geen € 14,- zitten we allebei vol en genieten van die grote fles bier. De verplaatsing is geslaagd en morgen hebben we een reünie op onze agenda staan. We kletsen ook nog even over de afgelopen maanden en dat we niet erg veel tijd meer hebben voordat we weer naar Nederland afreizen. Wat heeft 2023 voor ons in petto? Zoet of zuur?
Het is ondertussen weer droog geworden en ook het iconische oude politiebureau moet met ons op de foto. Het voelt goed om weer in Singapore te zijn.

Maleisië: Wachten

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), donderdag 2 maart 2023

Over vandaag kan ik heel kort zijn! Een druilerige dag met zonnige momenten. Een ontbijt van het laatste stuk Banana Cake met twee bekers sterke zwarte koffie. Luisteren naar muziek en wat lezen. “King Rat” van James Clavell als voorbereiding op ons bezoek aan de “Changi Chapel and Museum” in Singapore. Een berucht gevangenenkamp waar voor de krijgsgevangenen overleven de belangrijkste dagelijkse bezigheid was.
Maar vooral wachten op ons vertrek voor morgen. Na zeven weken onderweg te zijn begin ik er eerlijk gezegd ook wel een beetje genoeg van te krijgen. Over minder dan een week zitten we weer in een bekende en vertrouwde omgeving. Niet meer zoeken naar bezienswaardigheden en restaurants maar gewoon de dagen door zien te komen aan het zwembad.
We weten beiden dat het zinloos is om ergens naar op zoek te gaan dat er niet is. We slenteren langs de aantrekkelijke “Jalan Wong Ah Fook”. Mechanische straatkunst en stromend water bevolkt door kleurrijke vissen. Je vraagt je af voor wie? Het is hier ondanks het mooie weer toch altijd doodstil op straat.
We zijn het er samen voor honderd procent over eens. Mochten we komende winter weer aan de kou en de extreem hoge energie rekeningen willen ontsnappen dan is er een ander programma voor die reis. We hebben het samen al meerdere keren uitgebreid besproken, de plannen zijn gemaakt, nu moeten we het de komende zomer nog financieel rondbreien. We hebben verschillende ideeën en ook verkoop van ons huis behoort tot een van de mogelijkheden. Wij zien in ieder geval geen toekomst meer in Nederland en Europa! In Azië is er nog ruimte genoeg voor ons tweeën, rondreizende nomaden.

We rekenen als boekhouders hoeveel we per maand/jaar nodig zouden hebben om een aangenaam verblijf te hebben in Zuidoost-Azië. Dat ligt natuurlijk voor iedereen anders maar ik durf te zeggen dat wij dat toch wel heel goed kunnen inschatten. Voor de meeste landen zou een budget van dertig euro per dag al voldoende kunnen zijn!

Ik grap altijd dat 30 x € 40 = € 1.500 per maand, dus € 18.000 per jaar.

Natuurlijk wordt het in Zuidoost-Azië ook elk jaar duurder maar wanneer je ouder wordt heb je ook steeds minder nodig! Minder dan vier jaar tot mijn AOW? € 920,- per maand extra te besteden, dan wordt het alleen nog maar zoeter.

Het enige serieuze probleem dat je tegenkomt in Zuidoost-Azië is je verblijfsstatus en je visum. Er is maar een “Ter Apel” en dat ligt in Nederland. Alle landen die ik heb bezocht zijn uiterst streng in hun toelatingsbeleid. Met geld kom je ver maar dan krijg je wel met corruptie te maken en dat wil je natuurlijk niet. Meedoen aan corruptie maakt je kwetsbaar en afpersing is vaak de volgende stap.
De visumkosten zijn ook moeilijk te plannen omdat de visumregels aan deze kant van de aardbol sneller kunnen veranderen dan ik van onderbroek wissel. Reizen over land en zee is ook bijna overal in de ban gedaan. Je bent dus bijna altijd verplicht om te gaan vliegen om een fatsoenlijk visum te bemachtigen, en dat kan dan weer veel (extra) kosten met zich meebrengen. Gelukkig kun je tegenwoordig wel voor veel landen een (elektronische) visa op het internet aanvragen en betalen met je kredietkaart. Het voordeel hiervan voor de aanvrager is dat je betaling indirect het bewijs is dat jij de persoon bent die je zegt te zijn.
Dagelijks zit ik op het internet en zoek op verschillende websites naar goedkope hotelkamers met bijpassende vluchten naar de bestemming. Gelukkig zijn er nog heel veel hotels beschikbaar onder de € 450,- per maand. Locatie wordt minder belangrijk wanneer je langer dan een paar weken op reis bent! Zolang je maar redelijk dicht in de buurt bent van enkele restaurants en winkels. Wifi is geen uitzondering meer.

We slenteren door de ons bekende winkelcentra en eten samen een broodje “Kip Terriyaki” van de “Subway”. Zo’n broodje is voldoende voor ons samen. Voor RM 18 (€ 3,85) hebben we weer genoeg binnen totdat we vanavond in het ons bekende Chinese koffiehuis gaan eten.
De middag is langzaam voorbij gekabbeld en ik ben al begonnen met het inpakken van mijn rugzak. Zoals verwacht moet ik enkele kledingstukken van Lyka in mijn rugzak plaatsen. We genieten van het uitzicht en een overgebleven koud blikje stout bier. We mogen dat niet meenemen naar Singapore! We zijn blij dat we morgen weer verder gaan. Singapore na elf jaar, wat zullen we daar gaan aantreffen. De wereld is zoveel veranderd, zeker na de Covid-19 samenzwering!
Wanneer het eindelijk tijd is om te gaan eten lopen we naar het ons bekende Chinese koffiehuis. We krijgen meteen een tegenslag te verwerken. Het restaurant waar we gisteren zo lekker eten hadden besteld is op donderdag gesloten. Gelukkig is lekker eten nooit ver weg in Zuidoost-Azië. Lyka gaat voor de “Crispy Pork” op rijst en ik kies voor de “Curried Noodles”, een gerecht dat ik al heel lang niet meer heb gegeten.
Ik heb nog voldoende Ringgit in mijn broekzak dus drinken we ook nog maar een extra fles bier als een symbolisch afscheid van Maleisië. Dat we in Maleisië terugkomen is honderd procent zeker maar dat we niet meer naar Malacca en Johor Bahru gaan is ook bijna honderd procent zeker.
Morgen naar Singapore!

Maleisië: Regen

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), woensdag 1 maart 2023

Om acht uur gaan de gordijnen op deze eerste ochtend in Johor Bahru open het het beeld is exact hetzelfde als toen ik gisterenavond de gordijnen sloot. Het regent, een niet zo’n klein beetje ook. Vandaag heb ik nog het een en ander te regelen en te onderzoeken op mijn MacBook. We zullen het grootste gedeelte van de tijd wel gaan doorbrengen op onze kamer met het uitzicht op een natte wereld en in het winkelcentrum van “JB Sentral”. Mijn telefoon laat het laatste weerbericht op haar scherm zien en de komende tien dagen is 70% kans op regen de beste dag die ons te wachten staat!
Het blijft een betoverend en intrigerend uitzicht op het begin, en einde, van de “Causeway”. De vaste verbinding tussen Maleisië en Singapore. Een eindeloze rij mensen met paraplu’s marcheert als een leger werkmieren over het smalle pad naast de vierbaans verbindingsweg.
De “Causeway” is zonder enige twijfel een van de strengste grensovergangen ter wereld. Hier komt er niets en niemand langs dat de regering van Singapore niet in haar land wil hebben. Dat heeft zo’n sterk afschrikkingseffect dat zelfs ik ook slecht slaap zolang ik nog niet de bevestiging heb dat wij vrijdag het land binnen mogen!
Dus laat ik er maar aan beginnen, het kan maar gebeurd zijn! Via een web-portaal komen we op een website van de Singaporese overheid. Ik begin met het invullen van de relevante gegevens en ondanks dat Singapore alle regels aangaande vaccinaties voor het Covid-19 virus heeft opgeheven moet het toch allemaal worden ingevuld. Wanneer en welk vaccin is nog steeds belangrijk. Alles, en echt alles, moet worden ingevuld en verklaard dat het naar waarheid is ingevuld.
Ik loop alle ingevulde gegevens nog een keer helemaal na op het beeldscherm en druk op de knop “Send”. Na een slok verse koffie en een hap van onze “Banana Cake”, die vanaf vandaag ons ontbijt is, begin ik aan de gegevens van Lyka. Dezelfde handelingen, dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Opnieuw druk ik op de knop “Send” en dan is het afwachten.
Binnen tien minuten heb ik de twee goedkeuringen om Singapore te mogen betreden, inclusief een streepjescode, in mijn email kastje op mijn MacBook. Las ik niet ergens dat “De overheid en ICT een slecht huwelijk zijn”? Nou, niet in Singapore, wel in menige westerse bananenrepubliek!
Lyka is ondertussen ook wakker en begint met mijn koffie en een stevig stuk bananencake. Het beschikbare ontbijt in Johor Bahru, rond ons hotel, bestaat hoofdzakelijk uit (rijst)noedels en “Nasi Lemak”, rijst met eenvoudige bijgerechten. Na de ochtenden met de heerlijke broodjes in Malacca is het moeilijk om weer terug te gaan naar het Aziatische ontbijt. De winkelcentra openen pas om 10:00 dus moeten we wachten op ons ontbijt van vers brood.
Ik maak ook nog even van de tijd gebruik om twee treinkaartjes op het internet te boeken voor de vijf minuten durende treinreis van "Johor Bahru Sentral” naar “the Woodlands” in Singapore. En dat allemaal voor RM 10 (€ 2,15). Er gaan geruchten dat er een goede, snelle vaste treinverbinding gaat komen omdat de enorme hoeveelheid bussen met de dagelijkse forensen het verkeer ophoud. De onderhandelingen tussen Maleisië en Singapore gaan nu eenmaal altijd moeizaam. Jaloerse Zwarte hoedjes en slimme Chinezen staan altijd recht tegenover elkaar. Het gaat ook altijd over geld, veel geld! Johor drijft op de economie van Singapore maar niemand in Maleisië zal dat hardop verklaren.
In het “City Square” winkelcentrum is het zaken doen zoals op elke doordeweekse dag. Het is een winkelcentrum gebouwd op een kruispunt van voetgangerswegen op weg naar, en van, Singapore. Langs de platgelopen paden zijn er hoofdzakelijk restaurants, afhaalrestaurants en afhaalwinkels. Bestellen op het internet en zelf afhalen is hier heel populair. Er zijn ook andere winkels voor de dagelijkse gebruiksvoorwerpen.
De exclusieve en dure winkels van de wereldberoemde ontwerpers zijn elders ondergebracht. Johor Bahru is eigenlijk een veredelde voorstad van Singapore geworden. Het leven was hier vroeger een stuk goedkoper dan in Singapore maar vandaag de dag zijn ook de prijzen hier stevig opgelopen. In enkele winkels gaan ze nu zo ver dat de prijskaartjes in Maleisische Ringgit en Singaporese Dollar zijn. Met andere woorden, het is aan beide zijden van de Causeway even duur!
Voordat we bij de Subway aanbelanden voor een broodje kip Terriyaki als vroege lunch maak ik nog een foto van deze mooie Volkswagen Transporter T2. Ik blijf een zwak voor deze mooie busjes houden en in deze babygeel met wit combinatie is het een schatje.
We sjokken nog wat rond en stuiten op deze vreemde rij kunststof beertjes in verschillende motieven. Ik heb geen idee waar ik naar sta te kijken totdat Lyka mij verteld dat dit een nieuwe modegril is. Ik hou van veel verschillende soorten kunst, maar dit kan ik niet bevatten. Een plastic beertje in vreemde kleuren vanaf € 1.000,-??? Je moet het er maar voor over hebben.
De regen daalt nog steeds oneindig neer uit een donkergrijze lucht. Ik vraag me af wat we hier eigenlijk komen doen en of we hier ooit nog zullen verblijven. Mijn goede vriend die hier woonde is ondertussen vertrokken dus samen een biertje drinken en kletsen over de goede oude tijd zal niet gebeuren. We moeten hier onze tijd, net als in Malacca, gewoon volmaken en uitzitten. Dit is de andere kant van het reizen, het reizen is niet altijd avontuurlijk!
Plotseling valt er een onverwachte zonnestraal in de kamer en ik zie stukken van een blauwe lucht tussen het donkergrijs door. Zonder een moment na te denken kleed is me snel aan ga voor een wandeling de deur uit. Eindelijk naar buiten zonder dat er regen op mijn hoed valt!
Ook hier in Johor Bahru zijn muurschilderingen populair. Ik hou van deze foto, die ik bewust heb gemaakt, met twee “levende” figuranten voor de muurschildering!
Ook hier aan het einde van Zuidoost-Azië staan er nog veel Chinese Straits Shophouses. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht deze ruim honderd jaar oude huisjes allemaal gebouwd volgens hetzelfde concept en bouwtekening.
Het monument van de meest zuidelijke punt van Zuidoost-Azië is natuurlijk een prestige project van de Sultan van Johor om de inwoners van Singapore de ogen uit te steken. Natuurlijk is Singapore van oorsprong een eiland maar de ruim dertig meter brede dam die het met Maleisië verbind zou het zo maar een schiereiland kunnen maken. Maar dat gunnen de jaloerse zwarte hoedjes de verloren broeder Singapore niet. Vanaf hier is het 1.805 Km naar Bangkok! Dat is een serieuze afstand en het geeft duidelijk aan welke afstanden er in Zuidoost-Azië moeten worden afgelegd per bus.
Onderweg passeer ik nog veel meer moois terwijl ik me door smalle straten wring op zoek naar plaatsen waar geen tot weinig toeristen komen.
En zo stuit ik in een smalle zijstraat op enkele Chinese koffiehuizen waar er bier wordt verkocht en het eten er wel heel erg goed uit ziet. Tussen de buien door gaan we voor het avondeten op pad naar een van die koffiehuizen waar Lyka zichtbaar blij mee is dat we daar kunnen eten en een koud biertje drinken.
De Mee Goreng en Nasi Goreng zijn van een kwaliteit zoals we in Maleisië gewend zijn. De ”Sweet en Sour Pork” is hemels. Het openen van de hemel heeft mij de weg gewezen naar fantastisch eten en we besluiten dat we morgen hier ook gaan eten.
‘Weer of geen weer!’, roepen we in koor!