Maleisië: Wachten

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), donderdag 2 maart 2023

Over vandaag kan ik heel kort zijn! Een druilerige dag met zonnige momenten. Een ontbijt van het laatste stuk Banana Cake met twee bekers sterke zwarte koffie. Luisteren naar muziek en wat lezen. “King Rat” van James Clavell als voorbereiding op ons bezoek aan de “Changi Chapel and Museum” in Singapore. Een berucht gevangenenkamp waar voor de krijgsgevangenen overleven de belangrijkste dagelijkse bezigheid was.
Maar vooral wachten op ons vertrek voor morgen. Na zeven weken onderweg te zijn begin ik er eerlijk gezegd ook wel een beetje genoeg van te krijgen. Over minder dan een week zitten we weer in een bekende en vertrouwde omgeving. Niet meer zoeken naar bezienswaardigheden en restaurants maar gewoon de dagen door zien te komen aan het zwembad.
We weten beiden dat het zinloos is om ergens naar op zoek te gaan dat er niet is. We slenteren langs de aantrekkelijke “Jalan Wong Ah Fook”. Mechanische straatkunst en stromend water bevolkt door kleurrijke vissen. Je vraagt je af voor wie? Het is hier ondanks het mooie weer toch altijd doodstil op straat.
We zijn het er samen voor honderd procent over eens. Mochten we komende winter weer aan de kou en de extreem hoge energie rekeningen willen ontsnappen dan is er een ander programma voor die reis. We hebben het samen al meerdere keren uitgebreid besproken, de plannen zijn gemaakt, nu moeten we het de komende zomer nog financieel rondbreien. We hebben verschillende ideeën en ook verkoop van ons huis behoort tot een van de mogelijkheden. Wij zien in ieder geval geen toekomst meer in Nederland en Europa! In Azië is er nog ruimte genoeg voor ons tweeën, rondreizende nomaden.

We rekenen als boekhouders hoeveel we per maand/jaar nodig zouden hebben om een aangenaam verblijf te hebben in Zuidoost-Azië. Dat ligt natuurlijk voor iedereen anders maar ik durf te zeggen dat wij dat toch wel heel goed kunnen inschatten. Voor de meeste landen zou een budget van dertig euro per dag al voldoende kunnen zijn!

Ik grap altijd dat 30 x € 40 = € 1.500 per maand, dus € 18.000 per jaar.

Natuurlijk wordt het in Zuidoost-Azië ook elk jaar duurder maar wanneer je ouder wordt heb je ook steeds minder nodig! Minder dan vier jaar tot mijn AOW? € 920,- per maand extra te besteden, dan wordt het alleen nog maar zoeter.

Het enige serieuze probleem dat je tegenkomt in Zuidoost-Azië is je verblijfsstatus en je visum. Er is maar een “Ter Apel” en dat ligt in Nederland. Alle landen die ik heb bezocht zijn uiterst streng in hun toelatingsbeleid. Met geld kom je ver maar dan krijg je wel met corruptie te maken en dat wil je natuurlijk niet. Meedoen aan corruptie maakt je kwetsbaar en afpersing is vaak de volgende stap.
De visumkosten zijn ook moeilijk te plannen omdat de visumregels aan deze kant van de aardbol sneller kunnen veranderen dan ik van onderbroek wissel. Reizen over land en zee is ook bijna overal in de ban gedaan. Je bent dus bijna altijd verplicht om te gaan vliegen om een fatsoenlijk visum te bemachtigen, en dat kan dan weer veel (extra) kosten met zich meebrengen. Gelukkig kun je tegenwoordig wel voor veel landen een (elektronische) visa op het internet aanvragen en betalen met je kredietkaart. Het voordeel hiervan voor de aanvrager is dat je betaling indirect het bewijs is dat jij de persoon bent die je zegt te zijn.
Dagelijks zit ik op het internet en zoek op verschillende websites naar goedkope hotelkamers met bijpassende vluchten naar de bestemming. Gelukkig zijn er nog heel veel hotels beschikbaar onder de € 450,- per maand. Locatie wordt minder belangrijk wanneer je langer dan een paar weken op reis bent! Zolang je maar redelijk dicht in de buurt bent van enkele restaurants en winkels. Wifi is geen uitzondering meer.

We slenteren door de ons bekende winkelcentra en eten samen een broodje “Kip Terriyaki” van de “Subway”. Zo’n broodje is voldoende voor ons samen. Voor RM 18 (€ 3,85) hebben we weer genoeg binnen totdat we vanavond in het ons bekende Chinese koffiehuis gaan eten.
De middag is langzaam voorbij gekabbeld en ik ben al begonnen met het inpakken van mijn rugzak. Zoals verwacht moet ik enkele kledingstukken van Lyka in mijn rugzak plaatsen. We genieten van het uitzicht en een overgebleven koud blikje stout bier. We mogen dat niet meenemen naar Singapore! We zijn blij dat we morgen weer verder gaan. Singapore na elf jaar, wat zullen we daar gaan aantreffen. De wereld is zoveel veranderd, zeker na de Covid-19 samenzwering!
Wanneer het eindelijk tijd is om te gaan eten lopen we naar het ons bekende Chinese koffiehuis. We krijgen meteen een tegenslag te verwerken. Het restaurant waar we gisteren zo lekker eten hadden besteld is op donderdag gesloten. Gelukkig is lekker eten nooit ver weg in Zuidoost-Azië. Lyka gaat voor de “Crispy Pork” op rijst en ik kies voor de “Curried Noodles”, een gerecht dat ik al heel lang niet meer heb gegeten.
Ik heb nog voldoende Ringgit in mijn broekzak dus drinken we ook nog maar een extra fles bier als een symbolisch afscheid van Maleisië. Dat we in Maleisië terugkomen is honderd procent zeker maar dat we niet meer naar Malacca en Johor Bahru gaan is ook bijna honderd procent zeker.
Morgen naar Singapore!

Maleisië: Regen

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), woensdag 1 maart 2023

Om acht uur gaan de gordijnen op deze eerste ochtend in Johor Bahru open het het beeld is exact hetzelfde als toen ik gisterenavond de gordijnen sloot. Het regent, een niet zo’n klein beetje ook. Vandaag heb ik nog het een en ander te regelen en te onderzoeken op mijn MacBook. We zullen het grootste gedeelte van de tijd wel gaan doorbrengen op onze kamer met het uitzicht op een natte wereld en in het winkelcentrum van “JB Sentral”. Mijn telefoon laat het laatste weerbericht op haar scherm zien en de komende tien dagen is 70% kans op regen de beste dag die ons te wachten staat!
Het blijft een betoverend en intrigerend uitzicht op het begin, en einde, van de “Causeway”. De vaste verbinding tussen Maleisië en Singapore. Een eindeloze rij mensen met paraplu’s marcheert als een leger werkmieren over het smalle pad naast de vierbaans verbindingsweg.
De “Causeway” is zonder enige twijfel een van de strengste grensovergangen ter wereld. Hier komt er niets en niemand langs dat de regering van Singapore niet in haar land wil hebben. Dat heeft zo’n sterk afschrikkingseffect dat zelfs ik ook slecht slaap zolang ik nog niet de bevestiging heb dat wij vrijdag het land binnen mogen!
Dus laat ik er maar aan beginnen, het kan maar gebeurd zijn! Via een web-portaal komen we op een website van de Singaporese overheid. Ik begin met het invullen van de relevante gegevens en ondanks dat Singapore alle regels aangaande vaccinaties voor het Covid-19 virus heeft opgeheven moet het toch allemaal worden ingevuld. Wanneer en welk vaccin is nog steeds belangrijk. Alles, en echt alles, moet worden ingevuld en verklaard dat het naar waarheid is ingevuld.
Ik loop alle ingevulde gegevens nog een keer helemaal na op het beeldscherm en druk op de knop “Send”. Na een slok verse koffie en een hap van onze “Banana Cake”, die vanaf vandaag ons ontbijt is, begin ik aan de gegevens van Lyka. Dezelfde handelingen, dezelfde vragen en dezelfde antwoorden. Opnieuw druk ik op de knop “Send” en dan is het afwachten.
Binnen tien minuten heb ik de twee goedkeuringen om Singapore te mogen betreden, inclusief een streepjescode, in mijn email kastje op mijn MacBook. Las ik niet ergens dat “De overheid en ICT een slecht huwelijk zijn”? Nou, niet in Singapore, wel in menige westerse bananenrepubliek!
Lyka is ondertussen ook wakker en begint met mijn koffie en een stevig stuk bananencake. Het beschikbare ontbijt in Johor Bahru, rond ons hotel, bestaat hoofdzakelijk uit (rijst)noedels en “Nasi Lemak”, rijst met eenvoudige bijgerechten. Na de ochtenden met de heerlijke broodjes in Malacca is het moeilijk om weer terug te gaan naar het Aziatische ontbijt. De winkelcentra openen pas om 10:00 dus moeten we wachten op ons ontbijt van vers brood.
Ik maak ook nog even van de tijd gebruik om twee treinkaartjes op het internet te boeken voor de vijf minuten durende treinreis van "Johor Bahru Sentral” naar “the Woodlands” in Singapore. En dat allemaal voor RM 10 (€ 2,15). Er gaan geruchten dat er een goede, snelle vaste treinverbinding gaat komen omdat de enorme hoeveelheid bussen met de dagelijkse forensen het verkeer ophoud. De onderhandelingen tussen Maleisië en Singapore gaan nu eenmaal altijd moeizaam. Jaloerse Zwarte hoedjes en slimme Chinezen staan altijd recht tegenover elkaar. Het gaat ook altijd over geld, veel geld! Johor drijft op de economie van Singapore maar niemand in Maleisië zal dat hardop verklaren.
In het “City Square” winkelcentrum is het zaken doen zoals op elke doordeweekse dag. Het is een winkelcentrum gebouwd op een kruispunt van voetgangerswegen op weg naar, en van, Singapore. Langs de platgelopen paden zijn er hoofdzakelijk restaurants, afhaalrestaurants en afhaalwinkels. Bestellen op het internet en zelf afhalen is hier heel populair. Er zijn ook andere winkels voor de dagelijkse gebruiksvoorwerpen.
De exclusieve en dure winkels van de wereldberoemde ontwerpers zijn elders ondergebracht. Johor Bahru is eigenlijk een veredelde voorstad van Singapore geworden. Het leven was hier vroeger een stuk goedkoper dan in Singapore maar vandaag de dag zijn ook de prijzen hier stevig opgelopen. In enkele winkels gaan ze nu zo ver dat de prijskaartjes in Maleisische Ringgit en Singaporese Dollar zijn. Met andere woorden, het is aan beide zijden van de Causeway even duur!
Voordat we bij de Subway aanbelanden voor een broodje kip Terriyaki als vroege lunch maak ik nog een foto van deze mooie Volkswagen Transporter T2. Ik blijf een zwak voor deze mooie busjes houden en in deze babygeel met wit combinatie is het een schatje.
We sjokken nog wat rond en stuiten op deze vreemde rij kunststof beertjes in verschillende motieven. Ik heb geen idee waar ik naar sta te kijken totdat Lyka mij verteld dat dit een nieuwe modegril is. Ik hou van veel verschillende soorten kunst, maar dit kan ik niet bevatten. Een plastic beertje in vreemde kleuren vanaf € 1.000,-??? Je moet het er maar voor over hebben.
De regen daalt nog steeds oneindig neer uit een donkergrijze lucht. Ik vraag me af wat we hier eigenlijk komen doen en of we hier ooit nog zullen verblijven. Mijn goede vriend die hier woonde is ondertussen vertrokken dus samen een biertje drinken en kletsen over de goede oude tijd zal niet gebeuren. We moeten hier onze tijd, net als in Malacca, gewoon volmaken en uitzitten. Dit is de andere kant van het reizen, het reizen is niet altijd avontuurlijk!
Plotseling valt er een onverwachte zonnestraal in de kamer en ik zie stukken van een blauwe lucht tussen het donkergrijs door. Zonder een moment na te denken kleed is me snel aan ga voor een wandeling de deur uit. Eindelijk naar buiten zonder dat er regen op mijn hoed valt!
Ook hier in Johor Bahru zijn muurschilderingen populair. Ik hou van deze foto, die ik bewust heb gemaakt, met twee “levende” figuranten voor de muurschildering!
Ook hier aan het einde van Zuidoost-Azië staan er nog veel Chinese Straits Shophouses. Het is en blijft een indrukwekkend gezicht deze ruim honderd jaar oude huisjes allemaal gebouwd volgens hetzelfde concept en bouwtekening.
Het monument van de meest zuidelijke punt van Zuidoost-Azië is natuurlijk een prestige project van de Sultan van Johor om de inwoners van Singapore de ogen uit te steken. Natuurlijk is Singapore van oorsprong een eiland maar de ruim dertig meter brede dam die het met Maleisië verbind zou het zo maar een schiereiland kunnen maken. Maar dat gunnen de jaloerse zwarte hoedjes de verloren broeder Singapore niet. Vanaf hier is het 1.805 Km naar Bangkok! Dat is een serieuze afstand en het geeft duidelijk aan welke afstanden er in Zuidoost-Azië moeten worden afgelegd per bus.
Onderweg passeer ik nog veel meer moois terwijl ik me door smalle straten wring op zoek naar plaatsen waar geen tot weinig toeristen komen.
En zo stuit ik in een smalle zijstraat op enkele Chinese koffiehuizen waar er bier wordt verkocht en het eten er wel heel erg goed uit ziet. Tussen de buien door gaan we voor het avondeten op pad naar een van die koffiehuizen waar Lyka zichtbaar blij mee is dat we daar kunnen eten en een koud biertje drinken.
De Mee Goreng en Nasi Goreng zijn van een kwaliteit zoals we in Maleisië gewend zijn. De ”Sweet en Sour Pork” is hemels. Het openen van de hemel heeft mij de weg gewezen naar fantastisch eten en we besluiten dat we morgen hier ook gaan eten.
‘Weer of geen weer!’, roepen we in koor!

Maleisië: Dubbele prijzen voor toeristen

Johor Bahru (Z Hotel) 1604), dinsdag 28 februari 2023

Ik heb het gevoel dat ik goed heb geslapen maar mijn hele lichaam doet pijn. Spierpijn, ik heb geen pijn in mijn gewrichten meer maar het zijn echt mijn spieren, van mijn kuiten tot en met mijn nek een zeurende pijn in mijn spieren. Ik hoop dat het de laatste restjes zijn van mijn voedselvergiftiging en dat we onze laatste week in Maleisië en Singapore tot een succes kunnen maken. Zoals we gewend zijn is het internet op deze laatste ochtend ook een drama. Uiteindelijk zoek ik mijn plaatsje op de gang maar weer op. We komen in dit hotel, “Bayview Melaka”, nooit meer terug! Honderd procent zeker!
We passeren onze tijdsgrens en moeten ons nu richten op de tweede. Om 09:15 wil ik nu aan de weg zitten om de bus 17 naar het “Melaka Sentral Busterminal” te nemen. We hebben tijd genoeg! Zolang we maar voor het donker in ons nieuwe hotel binnen zijn.
Het inpakken van onze rugzakken gaat steeds sneller en is eenvoudiger dan ik mij had voorgesteld. Toch houdt ik mijn hart vast wanneer we met het Singaporese “Scoot” moeten vliegen naar Clark en onze rugzakken worden gewogen. We zitten beiden ruim boven de toegestane 7 kilo. Ik kan werkelijk van niets afscheid nemen. Nou ja, mijn souvenirs dan. Maar de in de afgelopen zeven weken toegevoegde kleding van Lyka is aanzienlijk.
‘Maak je geen zorgen!’, hou ik mezelf voor en zodra we klaar zijn met het inpakken verlaten we dit onaangename hotel.
Op de rand van een muur zitten we even later op de stadsbus te wachten. Ik verwacht dat die bus rond 09:40 zal verschijnen. En ja hoor, we juichen allebei tegelijk wanneer de bus op tijd om de hoek verschijnt. Voor RM 6,40 (€ 1,35) worden we samen in de koelte van de airconditioning naar het busstation “Meleka Sentral” gereden. De route van de busdienst is grondig aangepast sinds we die voor de laatste keer gebruikten en veertig minuten later stappen we uit voor onze volgende etappe.
Buskaartjes zijn snel en probleemloos gekocht aan de computerterminal en dan begint het wachten. Wij hebben kaartjes van een busmaatschappij die niet op de zijkant van de bus wordt vermeld. We moeten dus extra opletten. Om zeker te zijn vraag ik een medewerker van het busstation om ons te attenderen wanneer onze bus gereed staat. Hij bestudeert onze kaartjes en knikt instemmend ‘Ja’.
Hij zwaait een tiental minuten later en wijst ons naar een bus die gereed staat aan het vertrekplatform. Wij zoeken onze genummerde plaats op en zijn in afwachting van ons vertrek naar Johor Bahru.
Dan ontstaan er problemen. Er zijn meerdere passagiers met dezelfde stoelnummers als wij hebben. Ik ben er nog steeds heilig van overtuigd dat we in de juiste bus zitten. Totdat de chauffeur erbij komt en ons verteld dat we in de verkeerde bus zitten en dat onze bus net is vertrokken. Ik kan mijn oren niet geloven! We verlaten de bus en ik ga op zoek naar de medewerker van het busstation.
Lang hoef ik niet te zoeken. Ik zie hem meteen staan achter de dikke ruiten van de busterminal met een brede gemene grijns op zijn gezicht! Ik stuif recht op hem af en zie enige twijfel in zijn ogen maar hij blijft rustig en onvermoeibaar. Hij schuift alle schuld en blaam van hem af met als gevolg dat we opnieuw buskaartjes moeten kopen. En dat is een bedrag waar we twee keer lekker van hadden kunnen lunchen!
Ik krijg die smerige grijns op zijn fattige dikke gezicht omlijst door dat zwarte hoedje maar niet van mijn netvlies. Mijn boosheid neemt direct af wanneer ik me plotseling realiseer waarom hij zo heeft gehandeld! Wij westerlingen zijn minder en lager dan de ongelovige honden! Wij kafirs mogen en moeten worden gestraft omdat wij de lessen van Mohammed en Allah niet omarmen. Tel daarbij op dat het vanuit de regering wordt opgedrongen om buitenlandse toeristen dubbel te laten betalen ook zijn handelswijze rechtvaardigt.
Ik koop twee nieuwe kaartjes voor een bus van 12:00 en wij zoeken onze plaatsen in de wachtruimte weer op. Ik zin op wraak en heb voor hem de ultieme vernedering in gedachte. Ik weet waar die dikke domme moslims met hun zwarte hoedjes een hekel aan hebben! Ik zie hem met zijn varkensoogjes vanuit zijn ooghoeken steeds naar ons loeren. Zodra er zich een grote groep collega’s om hem heeft verzameld sta ik op en loop heel opvallend naar de verbaasde groep toe.
Ik steek hem met veel flair een blauw plastic bankbiljet van RM 1 toe. Hij probeert het af te wijzen en te weigeren. Ik geef niet op en dus blijft het plastic biljet tussen zijn worstenvingers geklemd. Iedereen staat me met grote ogen aan te kijken! Ik bedank hem uitgebreid, in het Maleis en het Engels, voor zijn uitstekende service en dat moeder Maleisië blij met hem moet zijn dat ze zulke trouwe vrome burgers heeft die haar met veel toewijding dienen!
Tientallen ogen rollen van mij, naar de dikke moslim en dan weer naar het blauwe bankbiljet van RM 1 tussen zijn worstenvingers! Ik sluit af met het “Allah Akbar” en lach hem heel vriendelijk uit! Ik wacht nog even de reactie van de omstanders af en ga dan weer terug naar mijn zitplaats.
Tot aan het moment dat wij de wachtruimte verlaten is de groep in een verhitte discussie verwikkeld! Waarom? De opzichtige fooi van RM 1 (€ 0,22) is natuurlijk een enorme belediging! Die dikke wist zich geen houding te geven en ook wanneer onze bus het vertrekplatform verlaat is de groep nog steeds in een heftige discussie verwikkeld. Maar wij hebben het dubbele bedrag betaald voor een busreis! Twee buskaartjes is een dagsalaris voor die dikke en zijn collega’s! En wij westerlingen kunnen dat met een glimlach accepteren. Ook dat is Maleisië! Armoedezaaiers.
Na een uur eindeloze rijen oliepalmen begint de door de weerman beloofde regen uit de hemel neer te dalen. We hebben deze reis weinig regen gehad maar vanaf vandaag staan de komende zeven dagen op 100 en 90% kans op regen. Het kan dus zo maar een einde in mineur worden. Omdat we er weinig tegen kunnen doen moeten we er maar het beste van hopen en het beste van maken.
De regen geselt de de bus, de snelweg en de bossen onophoudelijk. Het stemt me treurig, ik heb geen zin om te lezen of muziek te luisteren. Ik kijk alleen naar de eindeloze regen die op mijn treurige omgeving neerdaalt.
Na een busrit van vier uur arriveren we eindelijk in de “JB Larkin Bustreminal”. Ook deze busterminal is helemaal vernieuwd en nog maar een schaduw van het oude gebouw dat we herinneren. We moeten opnieuw wachten op stadsbus T13 die ons naar het enorme transportcentrum aan het einde van de “Causeway” naar Singapore zal brengen.
Roltrappen op en af, zigzaggend tussen winkelende en schuilende mensen in het “City Square” winkelcentrum door zoeken we een uitgang die op “Jalan Wong Ah Fook” zal brengen. Gelukkig is het niet al te ingewikkeld want de vermoeidheid begint ons op te spelen. In een lichte regen lopen we voorzichtig, om niet uit te glijden op gladde tegels of stenen, richting ons hotel voor de komende drie nachten.
Om kwart voor vijf staan we als verzopen katten in de ijskoude lobby van het “Z Hotel”, missie geslaagd. Kamer 1604 is fantastisch, veel beter als we hadden durven hopen. We voelen ons meteen thuis en hopen dat het vannacht in ieder geval rustig is. De wifi is in orde en de koelkast staat al te brommen om onze biertjes voor vanavond te koelen. Nu even rusten en de zaken van de afgelopen dag, en voor morgen, doornemen.
De regen dendert onverminderd uit de staalgrijze hemel wanneer we op pad gaan om snel, en vooral dichtbij, wat te eten. Het regenwater vormt stromen op de weg en in de goot die tot onze enkels komen. Kunststof sandalen zijn op een avond als deze beter dan schoenen.
Naast de KK-minimarkt is een Chinees die ons wel kan bedienen met noedels en varkensvlees. Het smaakt goed en het kan zo maar zijn dat we hier nog vaker gaan eten, afhankelijk van de regen. Wij zitten vol en blikken terug op een goede verplaatsing.
Onze reisdag zit er op en na een blikje bier, en een honderd pagina’s uit James Clavell’s “King Rat”, zoeken we het bed op. Een heerlijk bed in een heerlijk rustig hotel. Welterusten!